ตอนที่ 9 : l Capitolo VIII l Visited []รีไรต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 ก.ย. 60



**สถานที่ บุคคล หรือองค์กรต่างๆเกิดจากจินตนาการของไรท์เตอร์ทั้งสิ้น(เรียกง่ายๆว่ามโนขึ้นมาเอง)ไม่มีได้มีเจตนาพาดพิงแต่อย่างใด ขอให้ใช้วิจรณญาณในการรับชม**



 
 
 
 


 
'โอยยย' ปวดหัวตุบๆ ฉันลืมตามองไปรอบๆห้อง ซึ่งมันดู.....กว้างขึ้นมาก ผ้าม่านลูกไม้สีขาวโบกสะบัดไปมาตามแรงลมยามเช้า แสงแดดอ่อนๆสาดส่องเข้ามาจากหน้าต่าง กลิ่นหอมหวานของดอกไม้ตรงระเบียง เสียงนกร้องขานรับกัน  บรรยากาศยามเช้าแบบนี้ทำให้ฉันผ่อนคลายยิ่งขึ้น  ราวกับว่าเรื่องที่พบเจอผ่านๆมาเป็นเพียงแค่ฝันร้าย 

'ใช่แล้วแค่ฝันร้าย....' 

ฉันกระชับผ้าห่มขึ่นคลุมตัวดพื่อหนีจากแสงแดดและอากาศหนาวๆนั้น  

' หืม....เดี๋ยวนะ!!! ที่ไทยมันไม่หนาวนี่!!!! '

 ฉันแทบจะกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงฉับพลันอาการเจ็บแปร็บที่เอวก็เข้าจู่โจมทันที

"โอ๊ยๆๆ อูยเจ็บ... " 

ฉันนิ่วหน้าเจ็บพลางเอามือกุมที่บาดแผลแล้วค่อยๆเลิกชายเสื้อขึ้นดู  ภาพบาดแผลทางยาวบนผิวขาวนวลปรากฎขึ้นในดวงตา  ถึงแม้มันจะเริ่มสมานกันดีแล้วแต่ถ้าทำอะไรไม่ระวัง อาจจะทำให้แผลฉีกอีกได้  

"นี่มัน......" ภาพเหตุการณ์นาทีหนีตายไหลเข้ามาในหัวเป็นฉากๆอีกครั้ง รวมทั้งภาพที่การ์ดสองคนนั้นปกป้องเธอจนบาดเจ็บอีกด้วย 

"สองคนนั้นล่ะ!!!!" ฉันรีบลุกขึ้นและลงจากเตียงแต่ก็ไม่มีแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ ร่างทั้งร่างของฉันจึงลงไปกองกับพื้นข้างเตียง ความกลัวเริ่มเกาะกุมใจอีกครั้ง 'สองคนนั้นใช้ตัวเองรับกระสุน ถ..ถ้าพวกเขาเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ!'

แอ็ดดดดดดดด เสียงประตูเปิดขึ้นพร้องร่างของเมดสองคน 

"คุณหนู!!!!!!!!" เธอทั้งคู่เอ่ยขึ้นพร้อมกันอย่างตกใจและรีบเข้ามาพยุงฉันทันที 
"คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าคะ!!!! บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า!!!!" เธอพูดพร้อมหันตัวฉันไปมาเพื่อสำรวจ 
"อ...เอ่อ ฉันไม่เป็นอะไร" ฉันตอบไปอย่างมึนงง "อ่ะ จริงสิ พาฉันไปจากห้องนี้ได้มั้ย"
"เอ๋!?" ทั้งคู่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"เถอะนะได้โปรด  พวกเขาบาดเจ็บเพราะฉัน...ฉันอยากขอบคุณพวกเขา" 
"ไม่ได้ค่ะ คุณหนูยังไปตอนนี้ไม่ได้......เอ่อ....ท่านยังบาดเจ็บอยู่นะคะ"
"นี่มันตัวของฉัน  ฉันจะทำอะไรก็ได้!!!!!"
"แต่คุณหนูจะไปในสภาพนี้ไม่ได้!!!!!!" ทั้งคู่พูดพร้อมกัน
"หา ?!!"

 ฉันหันหน้าไปทางกระจกเรือนใหญ่สวยหรูที่ตั้งอยู่ใกล้ๆตู้เสื้อผ้า ฉันอ้าปากค้างและอดที่จะช็อคไม่ได้  ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง  หน้าตาซูบซีด ยังไม่รวมชุดนอนและผ้าพันแผลที่พันตามข้อมือ ข้อเท้า แขน ขาและหัว สภาพแบบนี้นี่มัน 'ซอมบี้' ฉันหันกลับไปหาสองเมดที่พยักหน้ารับฉันราวกลับได้ยินคำเปรียบเทียบในใจ

"อย่างน้อยคุณหนูก็ควรทานอาหาร อาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อนแล้วค่อยไปกันดีกว่านะคะ"
"ใช่ค่ะถ้าออกไปตอนนี้ล่ะก็ทุกคนคงแตกตื่นหน้าดู" 

'แตกตื่นนี่...คืออะไร...' 

ฉันมองเมดสาวสองตรงหน้า คนหนึ่งยิ้มหวานพร้อมผายมือโชว์ไปทางถาดอาหารที่ถือเอาไว้ด้วยเมดอีกคนที่ยื่นออกมาและทำท่าพราวทูพรีเซ้นท์เต็มที่ กลิ่นหอมของมันลอยมาแตะที่จมูกทำให้อดที่จะรู้สึกหิวไม่ได้
"แต่-"

โครกกกกกกกกก 

"......'' สรรพเสียงรอบข้างต่างพร้อมใจเงียบกันทันที ดูเหมือนว่าท้องของฉันจะไม่ให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่
"ค...ค่ะๆๆๆ กินก่อนก็ได้"  ฉันก้มหน้างุด
"คิกๆ ค่ะเชิญทางนี้" ทั้งคู่อมยิ้มให้ก่อนจะผายมือไปทางโต็ะหนังสือริมหน้าต่าง ฉันรีบนั่งลง  ความรู้สึกหิวที่สั่งสมมานานเริ่มก็ตัวขึ้นเรื่อยๆ
"คุณหนูพึ่งจะฟื้นตัว ทางเราก็เลยทำของอ่อนๆให้ทานก่อน" เมื่อวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมหวานก็เข้าปะทะที่จมูกอย่างจัง  "ซุปผักโขมกับขนมปังปิ้งเนยค่ะ"
"หูววว น่ากินจัง" ฉันไม่รอช้าตักเข้าปากทันที รสซุปเข้มข้นอ่อนนุ่มกำลังดีบวกกับทานขนมปังกรอบๆเข้าไปพร้อมกันแล้วยิ่งทำให้รสชาติดียิ่งขึ้น "อร่อยสุดๆไปเลย" 
"ดีใจจังที่คุณหนูชอบ" ทั้งคู่ยิ้มให้กัน
"เรียกว่าเกลล์เฉยๆก็ได้ค่ะ" ฉันยิ้มให้กับทั้งคู่ "ว่าแต่ชื่ออะไรกันบ้างเหรอคะ" ถึงจะยังไม่แน่ใจว่ารุ่นเดียวกันหรือเปล่า แต่ดูบุคลิกภาพและท่าทางแล้ว ถามกึ่งๆน่าจะดีกว่า 
"ดิฉันชื่อลิเลียค่ะ ส่วนเด็กคนนี้"
"ลิลลี่ค่ะ~ พวกเราอายุเท่ากันเลย" เธอตอบกลับอย่างร่าเริง 
"ลิลลี่" ลิเลียดุเสียงเย็น
"ง่าาา" ลิลลี่เอ่ยเสียงหงอย 
"จริงเหรออ!!! ดีจังนึกว่าจะไม่มีเพื่อนซะแล้ว โฮฮฮฮ" ฉันจับมือลิลลี่กับลิเลียแน่นอย่างซาบซึ้ง 'ขอบคุณสวรรค์'
"ต่อไปนี้เรียกฉันว่าเกลล์เฉยๆนะทั้งสองคน"
"เอ๋!!! แต่!!!"
"ได้จ้าเกลล์~"
"ลิลลี่!!!"
"ลิเลียด้วยเหมือนกันเรียกว่าเกลล์ด้วยสิ"
"คุณหนู....."
"แหนะ!!!"
"เอ่อ...ก.."

ทั้งฉันและลิลลี่มองลิเลียอย่างลุ้นๆ 

"ก...ก..คุณหนู!!"

โครมมมมม!!!

ค่ะเกือบดีแล้วค่ะ สุดท้ายไม่ว่าจะทำอะไร ลิเลียก็ยังคงเรียกฉันว่า 

"คุณหนูคะ เดี๋ยวดิฉันจะแกะผ้าพันแผลออกให้นะคะ" 
"ค่ะ" ก็ตามนั้น หลังจากที่ฉันกินมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยก็เตรียมตัวที่จะอาบน้ำ
"ลิลลี่ไปเตรียมน้ำอุ่นเร็ว เอากลิ่นคาโมมายล์นะ" ลิเลียหันไปสั่งการลิลลี่ แล้วค่อยหันกลับมาแกะผ้าพันแผลฉันต่อ 
"ดูเหมือนว่ารอยช้ำตามที่ต่างๆเริ่มจางหายไปบ้างแล้ว ดีจัง" ลิเลียพูดพลางซับน้ำตาอย่างโล่งอก 
"อ่างน้ำอุ่นๆพร้อมแล้วค่าาาา" ลิเลียพยักหน้าให้กับลิลลี่ที่เดินออกมาจากห้องน้ำ
"คุณหนูไปอาบน้ำแช่ตัวให้สบายเถอะนะคะ ผ้าขนหนูและเสื้อผ้าดิฉันเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว" 
"ขอบคุณค่ะ" 

ฉันขอบคุณลิเลียและลิลลี่ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ด้านซ้ายของฉันเป็นโต๊ะกระจกสวยหรูมีตู้ไว้ใส่ชุดคลุมอาบน้ำและผ้าขนหนูหลายขนาด ข้างๆดูเหมือนว่าจะเป็นตู้เสื้อผ้าอีกตู้หนึ่ง ด้านขวามือฉันเป็นบานเลื่อนที่มีป้ายแขวนไว้ว่า 

'ห้องแช่'  '....อืม...สงสัยจะหมายถึงห้องที่มีอ่างแช่น้ำล่ะมั้ง' ส่วนทางด้านหน้าของฉันเป็นประตูที่มีป้ายเขียนว่า 'ห้องอาบ' '......เอ่อ.....อันนี้คงหมายถึงห้องที่มีฝักบัว' 

''เหนียวตัวจัง สระผมด้วยดีกว่า'' ฉันค่อยๆถอดชุดออกเพื่อไม่ให้ไปกระทบกับแผลมากนักและพับวางไว้บนโต๊ะกระจกสวยหรู สวมเสื้อคลุมและหยิบผ้าขนหนูที่ลิเลียเตรียมไว้ให้ไป2ผืน  ฉันเลือกที่จะเข้าไปใน 'ห้องอาบ'  ก่อนและดูเหมือนว่าจะเดาถูกด้วย  ห้องนี้เป็นห้องฝักบัว ' ที่นี่เขาประหยัดคำกันดีเนาะ
 ดีจัง...ฝึกสมองไปในตัว....'  ฉันเข้าห้องนี้ก่อนเพื่อที่จะสระผม  อันที่จริงเคยได้ยินจากเพื่อนมาว่าก่อนที่จะแช่อ่าง เราควรอาบฝักบัวเพื่อล้างสิ่งสกปรกต่างๆก่อนไม่ว่าจะเป็นคราบเหงื่อหรือขี้ไคลอีกทั้งมันยังช่วยเปิดเปิดรูขุมขนพร้อมรับสิ่งบำรุงต่างหลังอาบเสร็จ หลังจากนั้นฉันก็ลองทำ และทำมันมาเรื่อยๆจนติดเป็นนิสัย มันช่วยได้จริงๆนะ ผิวมันนุ่มขึ้นมากๆเลย  แต่ครั้งนี้จะมาเอ้อระเหยอ้อยอิ่งไม่ได้ ฉันสระผมอย่างเร็วที่สุด  เสร็จแล้วก็เช็ดมันให้แห้ง รวบขึ้นเก็บให้เรียบร้อยด้วยผ้าโพกหัวที่หยิบมาและเดินออกมาอยู่หน้ากระจกเพื่อแต่งตัว ตอนที่จะตัดใจไม่แช่อ่างน้ำนั้น

 "หืม หอมจัง"  กลิ่นคาโมมายล์อ่อนๆก็ลอยมาแตะจมูก "ลิลลี่อุตส่าห์เตรียมไว้ให้ ถ้าไม่แช่คงเสียใจน่าดู" 

ฉันค่อยๆเปิดบานเลื่อนที่อยู่ตรงข้ามกับโต๊ะกระจกออก  กลิ่นคาโมมายล์ฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่ว  ฉันได้แต่ยืนอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น 

'คุณแม่คุณยายคะ...ดูเหมือนว่าเกลล์จะเข้ามาในโลกอีกโลกซะแล้วล่ะค่ะ' 

น้ำตกเทียมขนาดย่อมที่มีสายน้ำอุ่นๆไหลลงมายังอ่างน้ำหินอ่อนที่สร้างแบบโรมัน รอบๆห้องตกแต่งไปด้วยเสาหินให้คงธีมแบบโรมันเสียจน

  'อลังการซะไม่กล้าแช่เลยแฮะ.....'

 ฉันกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ลงคอ 'สมมตินะสมมติ ถ้าเผลอซุ่มซ่ามสะดุดไปชนพล็อบตกแต่งหล่นแตกนี่.......' คิดแล้วก็หนาวไขสันหลัง 'เป็นไงเป็นกัน!!!' ฉันถอดเสื้อคลุมออกวิ่งไปยังอ่างน้ำ(?)และกระโดดลงไปอย่างรวดเร็ว 

ตูมมมมมมม 

"1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 ขึ้น!!!" และขึ้นจากอ่างอย่างรวดเร็วเช่นกัน "ถือว่าแช่แล้วละกันนะ" ฉันพูดพลางปิดบานเลื่อนและหันกลับมาเช็ดตัวให้แห้ง สายตาก็กวาดมองหาชุดที่พี่ลิเลียเตรียมไว้ให้ "ชุดอยู่ไหนนะ อ่ะ!!เจอแล้ว" ฉันหยิบมันขึ้นมาสะบัดและตรวจดู 

"โหหห แบรนด์ดังด้วย " 

ชุดที่พี่เขาเตรียมให้ใส่เป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวปกอ่อนสีขาวครีมและใส่กระโปรงจีบทวิสสีกาแฟเอวสูงทับความยาวประมาณเข่าคาดด้วยเข็มขัดอีกที ด้วยความที่ ที่นี่เป็นประเทศเมืองหนาว พี่ลิเลียจึงเตรียมถุงน่องสีดำหนาไว้ให้ใส่อีกด้วย เมื่อใส่ชุดเสร็จฉันก็ออกมาจากห้องน้ำเป็นจังหวะที่ลิลลี่หันมาเห็นพอดี 

"ว้าวววว เกลล์น่ารักมากเลย "
"จริงเหรอ  นึกว่าใส่แล้วจะอ้วนซะอีก"  ดูเหมือนว่าช่วงที่อาบน้ำาอยู่พี่ลิเลียและลิลลี่จะจัดที่นอนและทำความสะอาดห้องให้ใหม่ 
"เหมาะกับคุณหนูมากๆเลยนะคะ" ลิเลียที่พึ่งไปเปิดหน้าต่างเพื่อถ่ายเทอากาศเสร็จหมุนตัวฉันเช็กความเรียบร้อยและพยักหน้าให้กับฝีมือตัวเอง 
"ขอบคุณนะนอกจากจะน่ารักแล้ว เกลล์ยังใส่ได้พอดีอีกด้วย"
"จริงเหรอคะ เห้อออ ค่อยโล่งอกหน่อย"
"สงสัยอยู่อย่างเดียว"
"คะ?"
"....รู้ไซส์บรากับกางเกงในเกลล์ได้ยังไง"

เพล้งงงง เสียงแจกันตกแตกพร้อมตัวการที่ค่อยๆทำตัวลีบเล็กหลบหลังที่วาง

"ลิลลี่!!!!"
"ปล่าวนะเกลล์!!!! ลิลลี่ไม่ได้ไปแอบดูไซส์ในห้องน้ำเลยนะ อุ๊บส์" เมื่อเผลอสารภาพความจริงออกมา เจ้าตัวก็รีบตะครุบปิดปากอย่างไว
"เอใช่แล้ว!!!เราเหลือทำผมสินะ" ลิเลียที่เห็นท่าไม่ดีรีบเบี่ยงประเด็น
"เอ๋!!! แต่ว่า..."
"ไม่ได้นะคะ จะให้ออกไปทั้งๆที่ผมเผ้ายังยุ่งอยู่แบบนี้ไม่ได้  ลิลลี่!!"
"ค่าาาาา" ลิลลี่กลับมาอีกครั้งพร้อมไดร์เป่าผมและหวีในมือ ฉันจึงต้องนั่งเฉยๆยอมให้สองสาวจัดการทรงผมฉันแต่โดยดี ใช้เวลาสักพักมันก็เสร็จ
"เพอร์เฟ็ค!!!!" ลิลลี่พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี ลิเลียก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย ผมฉันที่เคยเปียกหมาดๆเเละยุ่งเหยิงได้ถูกทำให้แห้งเรียบสลวยด้วยไดร์กับหวีและถักเป็นเปียเดี่ยวหลวมไขว้มาทางด้านหน้า 
"โอยยยยยยยยย ทำไมน่ารักอย่างงี้!! ทั้งๆที่อายุเท่ากันแท้ๆ เกลล์มาแรงแซงโค้งไปแล้วนะ"

ลิลลี่โอดครวญใส่ ' เอ เอาจริงดิ ฉันว่าฉันก็ไม่ได้น่ารักขนาดนั้นนะ' ฉันคิดพร้อมมองตัวเองในกระจก 

"!!!!!!!!!"  

ใบหน้านวลขาวใส ตาสีเฮเซลนัทกลมโต จมูกโด่งรั้นกำลังดี แก้มและปากเป็นสีชมพูระเรื่อ คงเป็นผลพลอยได้ตอนแช่อ่างน้ำ ยิ่งแต่ตัวและทำผมแนวสาวหวานยิ่งทำให้ดูเหมือนตุ๊กตา 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาจนอายุ16นี้ ฉันไม่เคยเห็นตัวเองในสภาพนางฟ้า(??)มาก่อนเลย ฉันหันไปจับมือลิเลียกับลิลลี่แน่นและเขย่าแรงๆ 

"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ!!"  ขอบคุณที่ทำให้เกลล์มีวันนี้ค่ะ ซาบซึ้งน้ำตาไหลสุดๆ++

"เอ๋!!!!" ทั้งสองมองฉันงงๆ 

'สงสัยตอนอยู่ที่ไทยฉันคงถึกไปมั้ง ถึงจะมีคนมาหยอดมุขจีบบ้าง แต่พักนึงก็เงียบหายไปเฉย สงสัยใจเสาะล่ะมั้ง' ฉันคิดไปเรื่อยเปื่อย 'อ่ะนี่ไม่ใช่เวลาให้มาคิดเรื่องนี้นี่!!!!'

" เราจะไปได้หรือยัง!!!"
"เอ๋!!! ค่ะๆๆ  คุณหนูคะ รอด้วยสิคะ!!"  สองเมดสาวที่วิ่งมาติดๆ


         


ณ  ห้องพยาบาลฝั่งตะวันออก : ห้องพยาบาล(รวม)ชาย

              เสียงเอะอะโวยวายดังไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อคุณอ่านถูกแล้วล่ะ นี่คือห้องพยาบาลชายที่รวมผู้บาดเจ็บจากการปฏิบัติหน้าที่ อุบัติเหตุ ลูกหลง(“) ฯลฯ มากมายมารักษาและพักฟื้นร่วมกันภายใต้ข้อเสนอเเนะของ 1ใน6 นายน้อยของจิโอเอลโล่ แฟมิลี่  'ท่านซีโน่'  ว่า  

"ไหนๆก็เป็นคนองค์กรเดียวกันอยู่แล้วควรจะทำความสนิทสนมกันไว้บ้างนะ สะ-หนุก-ดี-ออก~  จะได้ไม่เหงามีเพื่อนไว้มันอุ่นใจกว่านะ  ส่วนใครใกล้ตายมากๆมีสองทางให้เลือกสำหรับเพื่อนหรือคนใกล้เคียงนั่นก็คือ 
1.ยื้อให้มันฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้  หรือ 
2.จะตามไปยื้อมันด้วยกันในนรก" 

......ก็ตามนั้น เข้าหลักการผู้น้อยเคารพผู้มาก(??) เขาว่าอย่างไร เราก็ต้อง(จำใจกัดฟันฟื้นทน)ทำตาม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สถิติคนบาดเจ็บและเสียชีวิตก็ลดน้อยลงอย่างไม่น่าเชื่อตลอดมา 
 
"เฮ้ยยยยยยยยยยยยย เป็นไงบ้างวะ"
"ก็เรื่อยๆว่ะเพื่อนนนนน  ฮ่าๆๆๆๆ" 

เสียงเฮฮาเอะอะยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ ห้องพยาบาลนี้มีกฏไม่เข้มงวดเท่าฝั่งผู้หญิง จะป่วยหรือไม่ป่วยก็เข้าเยี่ยมได้ ซึ่งมันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคือผู้บาดเจ็บจะได้รับกำลังใจที่ดีและทำให้ไม่รู้สึกว้าเหว่ ส่วนข้อเสีย.......

"ปึก!!!  โอยยยยยย เงียบๆหน่อยได้มั้ยวะ"  มันจะทำให้เส้นใยบางอย่างในตัวเราที่่เรียกว่า ' ความอดทน ' ขาดง่ายขึ้น
"เอาน่าๆแบบนี้มันก็อุ่นใจดีออกนะ" เด็กหนุ่มข้างๆเอ่ยขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อน
"เอออออออ!!!  พ่อคนมองโลกในแง่ดี!!!  ก็ขาแกที่เดี้ยงๆมันหายแล้วนี่"
"ฮะๆๆ" เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี อันที่จริงในใจของเขากำลังดีใจอย่างบ้าคลั่ง 'ในที่สุด ฉันจะได้นอนอย่างสงบแล้วโว้ยยยยยย '
"อ่าๆๆฉันขอโทษที่รบกวนพวกแกสองคน แล้วเป็นไงบ้างล่ะฮะ วิล ไมล์"
"ขาฉันหายใกล้เป็นปกติแล้วล่ะ วิทยาการแพทย์ที่นี่สุดยอดจริงๆ" วิล หรือชื่อจริงวิลเลี่ยม โลแกนตอบขึ้นพร้อมขยับขาขึ้นลงให้ดู "ไอไมล์ก็ดีขึ้นแล้วช่ะ"
"อ่า หมอผ่าเอากระสุนออกจากท้องฉันแล้วล่ะ เสียใจด้วยฉันไม่ตายง่ายๆหรอกนะ มาคัส" ไมล์หรือชื่อจริง ไมล์เอล คาลัน ตอบตามสภาพที่เป็นอยู่  "แต่ยังออกจากห้องพักนี้ไม่ได้อยู่ดี อย่างน้อยต้องอยู่อีก2-3วันน่ะ"
"งั้นแกคงต้องทนอยู่กับพวกฉันอีกยาวล่ะนะ ฮ่าๆๆๆ " 

มาคัสและผู้ป่วยรอบๆข้างต่างพากันหัวเราะขึ้น 
ปับๆ วิลตบไหล่ไมล์พร้อมส่ายหน้าแสดงท่าทีเห็นอกเห็นใจให้.........แต่สีหน้ากลับสะใจสุดๆ  ไมล์หนังตากระตุกพร้อมกัดฟันที่เพื่อนรักชิงหนีเอาตัวรอด "ถ้ากูออกมาเมื่อไหร่เตรียมหลุมไว้เลย!!"  วิลยังไม่ทันได้โต้ตอบอะไร มาคัสก็ดักถามขึ้นมาก่อน 

"จริงสิ ได้ข่าวว่าจับตัวหนอนบ่อนไส้ในองค์กรได้แล้วนี่" ฉับพลันบรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที
"ใช่แล้วเป็นคนของบาเอลน่า แฟมิลี่ โคน๊อกส์ไงล่ะ" สีหน้าของวิลเย็นชาขึ้นหลายส่วน
"หึ ไอแก่อ้วนๆนั่นน่ะเหรอ สมควรแล้วล่ะ" มาคัสพูดขึ้นราวกับว่าคาดการได้ถูกต้องแล้ว
"หมายความว่าไงมาคัส" ไมล์ถามขึ้นงงๆ
"ฉันเคยจับพิรุธได้คาหนังคาเขา  แต่มันก็ใช้อำนาจและคำพูดแถเป็นปลาไหลรอดตัวมาได้น่ะสิ ยิ่งคิดยิ่งแค้น"
"ฉันเห็นด้วย ดูถูกคนอื่นแถมยังชอบพูดอวดเบ่งอีก" 1 ในคนไข้พูดขึ้นอย่างเห็นด้วย
"แต่บอสโกรธถึงขั้นตัดออกจากรายชื่อพันธมิตรแถมสั่งให้ไปถล่มซะยับอีก ฉันแปลกใจเล็กน้อยน่ะ"
"จริงด้วยนะ บอสจะเห็นแก่ผลประโยชน์เป็นส่วนใหญ่ หนอนบ่อนไส้ส่วนมากแค่จับซ้อมคาดคั้นและส่งกลับไปเตือนคนบงการว่าอย่าสอดรู้แค่นั้น"
"พวกแกพอจะรู้อะไรบ้างมั้ย วิล ไมล์" มาคัสหันมาถามความเห็น วิลกับไมล์มองหน้ากันและยิ้ม 
"แหม อย่างอื่นนี่รู้ข่าวเร็วมาก แต่ประเด็นสำคัญไม่ยักจะรู้" วิลพูดขึ้นขำๆ
"ที่ฉันกับไอวิลบาดเจ็บก็เป็นเพราะโครน็อกส์ด้วยนี่แหละ"
"แล้วมันเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันถามตรงไหนวะ"
"เกี่ยวดิ เพราะโครน็อกส์พยายามฆ่าปิดปากพวกที่รู้ความลับของมัน "
"อืมฉันพอจะรู้มาบ้าง ท่านโครโนเสียชีวิตแล้วเพราะมีหลักฐานมัดตัวมัน "
"ไม่ใช่แค่ท่านโครโนที่รู้ มีอีกคนนึงด้วย"
"ใคร!!!!" ทั่วทั้งห้องพร้อมใจกันเงียบตั้งใจฟังไมล์เต็มที่ 
"คุณหนูแห่งจิโอเอลโล่ แฟมิลี่"
"!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ทั่วทั้งห้องต่างเงียบสนิทชนิดที่ไร้เสียงใดๆเข้าแทรก
"เห้ย!! ไม่จริงน่า งั้นข่าวที่คุณหนูอีกคนกลับมาก็เป็นความจริงดิ"
"แล้วฉันจะโกหกทำไม ฉันกับไอวิลนี่แหละ คอยประคองพาวิ่งแถมใช้ตัวเองรับกระสุนแทน" ทุกคนต่างหันไปทางวิลกันพรึ่บพรั่บ
"ความจริงล้วนๆ คุณหนูเป็นคนยัดโทรศัพท์ของโครน็อกส์ใส่มือลูกน้องฉันด้วย"
"อือ!! เป็นหลักฐานสำคัญมัดตัวโครน็อกส์ได้ดีเลยล่ะ" ไมล์พยักหน้าเออ ออ
"พวกแกเลยโดนโครน็อกส์ยิงเดี้ยงนี่นะ" มาคัสมองวิลกับไมล์พลางร้องเหอะ "ฝีมือพวกแกจัดว่าดีเยี่ยมไม่ใช่เหรอ"
"ก็ไอวิลอยากทำตัวเป็นพระเอกน่ะสิ!!! บอกให้ฉันพาคุณหนูวิ่งหนีไป  ฉันกลั้นขำจนน้ำตาไหลแทบแย่กับความพยายาม(หล่อ)ของมัน"
"ก็ต้องขอบคุณกับฝีมือการยิงปืนที่ห่วยสุดๆของโครน็อกส์ด้วยล่ะนะ ทั้งฉันกับไมล์เลยไม่ได้โดนยิงที่จุดสำคัญ"
"จริงดิ แต่ตอนที่ฉันเห็นพวกแกโดนหามเข้าห้องนี้เลือดท่วมเลยนะ"
"อ่อ พอดีธาตุเหล็กเยอะน่ะ" 
"......................" ทุกคนพร้อมใจกันเงียบอีกครั้ง ก่อนที่จะมีคนพูดขึ้นมาว่า
"แป็กสัส"
"เอาเป็นว่าเป็นความจริงสินะที่คุณหนูอีกคนของแฟมิลี่กลับมา"
"ใช่แล้ว ทั้งฉันเอาหัวไอวิลเป็นประกัน"
"อ้าวเฮ้ย" เป็นอีกครั้งที่วิงยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร มาคัสก็ถามขัดขึ้นมาก่อน
"แล้วเป็นไงอ่า แบบว่า.....สวยมั้ย" มาคัสถามด้วยดวงตาประกายลุกวาว คนอื่นก็ไม่ต่างกัน
"เห้ย!!! หวังสูงนะแก"
"ฉันไม่กล้าหรอก แค่อย่างน้อยมีสิ่งยาใจเหมือน คุณลิเลียและน้องลิลลี่หน่วยเพชรเพิ่มมาอีกคนคงดีน่ะสิ แกก็รู้ แฟมิลี่เราผช.เยอะชิบ ผญ.น้อยจะตายแถมนิสัยดิบเถื่อนแล้วส่วนมากหันไปกรี๊ดกร๊าดนายน้อยทั้ง6อีก แค่นี้ก็แห้วแบบไม่รู้ว่าจะแห้วยังไงแล้ว"  มาคัสบ่นโอดครวญ "ขอให้ฉันมีความหวังกรี๊ดกร๊าดคุณหนูคนใหม่เถอะ"
"......ก็" 

ในตอนที่ไมล์จะไขความข้องใจให้ทุกคนนั้น ก็เกิดเสียงเอะอะโวยวายขึ้นจากข้างนอก

"คุณหนูคะ!!! ไม่ดีมั้งคะอย่าเข้าไปเลย"
"ใช่แล้วค่ะ!!ไว้พวกเขาหายดีค่อยไปหาก็ได้"
"เหวอ!!! คุณหนูครับ!!"

การ์ดคุมคนนึงวิ่งพวดพลาดเข้ามาในห้อง

"เฮ้ยพวกแก!!! รีบกลับเตียงตัวเองทำตัวให้เรียบร้อยเร็ว!!!"  ยังไม่ทันที่ทุกคนจะปฏิบัติตามคำสั่ง ร่างบางเจ้าของบทสนทนาเมื่อครู่ก็แทรกตัวมายืนอยู่กลางสายตาทุกคนได้สำเร็จ 

"คุณหนู!!!!" 

พ่วงท้ายมาด้วยสองเมดสาวที่ได้รับรางวัลยาใจชั้นดีของการ์ดหนุ่มผู้ช้ำรักทั้งหลาย  คำที่พวกเธอทั้งสองเรียกร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำให้บรรดาคนไข้หันขวับมามองมาเป็นจุดๆเดียว  ร่างบางที่พึ่งจะรู้ตัวว่าตกเป็นเป้าสายตาไปแล้วคิดว่าตัวเองเสียมารยาทมาขัดจังหวะการพักผ่อนฝื้นตัวจึงโค้งตัวลงขอโทษ

"ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ" เสียงหวานที่เปล่งออกมาพร้อมดวงตากลมโตสีเฮเซลนัทแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง  ทำให้คนมองเห็นออร่าระยิบระยับพร้อมปีกและขนนกบางนุ่มร่วงหล่นไปมา เสียงความในใจของทุกคนในห้องสามัคคีบรรยายภาพที่เห็นตอนนี้ว่า 

'นางฟ้าชัดๆ!!'

 ร่างบางกวาดสายตามองบรรดาคนไข้ทั้งห้องที่มัวแต่เคลิบเคลิ้มจนไปสะดุดกับสองเตียงตรงกลางที่มีเด็กหนุ่มคนนึงพันผ้าพนแผลตรงช่วงขากับอีกคนที่มีผ้าพันแผลตรงช่วงท้อง  ไม่รอช้าเธอวิ่งเข้าไปหาสองคนตรงนั้นทันที 

".......ทั้งสองคน" ร่างบางเลื่อนมองขาของวิลและผ้าพันแผลที่พันตรงช่วงท้องของไมล์ น้ำตาใสๆค่อยๆรื้นขึ้นมา ทำให้สองหนุ่มตรงหน้าแข็งค้างทำอะไรไม่ถูก
"ค...คุณหนู!!!! เอ่อ!!!" ยังไม่ทันที่วิลกับไมล์จะเอ่ยอะไร คนที่มีศักดิ์เป็นคุณหนูโผเข้ากอดคอคนทั้งสองเรียกอาการช็อคจากคนทั้งห้องและลิเลียที่เกือบจะเป็นลมล้มพับไปกองกับพื้นถ้าลิลลี่กับการ์ดผู้คุมคว้าไว้ไม่ทัน 
"ขอโทษนะ เป้นเพราะฉันแท้ๆเลยทำให้พวกคุณสองคนต้องบาดเจ็บ" เธอสั่นเล็กน้อย แต่ก็ทำให้วิลกับไมล์รู้ได้ 
"ผมกับไอไมล์ไม่เป็นอะไรหรอกครับ คุณหนูอย่าร้องไห้เลย" วิลค่อยๆจับไหล่ดันร่างบางออก
"น้ำตามันไม่เหมาะกับคนสวยนะครับ" พลางเอานิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้ ทุกคนในห้องมองวิลอย่างตะลึงกับความใจกล้า(หน้าด้าน)ของมัน  

'เชรดดดดดดด ร้ายกาจ!!!

"เอ่อ..." 
"ไอวิล!!!" ป้าบบบบบ หมดความอดทนเต็มที ฟ่ามือของไมล์ซัดป้าบกลางกระหม่อมวิลเต็มรัก "เยอะแล้วมึง" เกลล์มองสองคนตรงหน้ายิ้มๆ และขำให้กับการโต้ตอบกันไปมา ดูก็รู้ว่าทั้งสองสนิทกันมาก
"คิก ขอบคุณนะ"
"หะ!!"
"ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะคะ" เธอพูดพลางยิ้มออกมาอย่างสดใส "ถ้าไม่ได้พวกคุณฉันยังไม่รู้เลยว่าจะมีโอกาสมายืนอยู่ตรงนี้หรือเปล่า" 
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับคุณหนู เอ่อมันเป็นหน้าที่...." ไมล์ยกมือเกาท้ายทอยพร้อมเสมองไปทางอื่น
"เรียกฉันว่าเกลล์เฉยๆเถอะ ถูกเรียกว่าคุณหนูมันรู้สึกห่างเหินยังไงก็ไม่รู้"

'ขืนทำงั้นจริงพวกผมก็ตายสิครับ!!!' วิลกับไมล์หัวเราะแหะๆในใจ

"งั้นฉันกลับก่อนนะ ต้องขอโทษด้วยที่มารบกวนแบบนี้ ขอโทษทุกคนด้วยอีกครั้งนะคะ" เกลล์หันไปขอโทษผู้คนรอบๆ
"คร้าบบบบบบบบบบบ ไม่เป็นไรคร้าบบบบบบบบบบ" 
"หายไวๆกันนะ วิล ไมล์" เกลล์ยิ้มโบกมือบ๊ายบาย คนทั้งสองและคนที่เหลือในห้อง ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปพร้อมลิลลี่และลิเลีย(ที่ฟื้นแล้ว...) 
หลังจากที่ร่างบางทั้งสามหายไปจากคลองสายตา  เกลล์ก็ถูกยกตำแหน่งยาใจของเหล่าการ์ดหนุ่มผู้ช้ำรักให้เป็นอีกคนทันที 

"ไอไมล์ ฉันตัดสินใจได้แล้วว่ะ!!" วิลหันมามองไมล์อย่างมุ่งมั่น
"ห่ะ อะไร" ไมล์มองวิลอย่างเบื่อหน่ายและงุนงง 'หรือว่า!! คำพูดของคุณหนูกระตุ้นต่อมทำงานมัน ไม่น่าเชื่อ!!!' ไมล์นึกขอบคุณคุณหนูในใจ ในตอนที่เขาจะพูดว่า ดีแล้ว กับวิลนั้นเอง
"ฉันจะอยู่ห้องนี้ต่อไปจนกว่าแกจะหายดี จะได้เจอกับคุณหนูทุกวันนนนน~" พูดอย่างเดียวไม่พอทำท่าเคลิ้มด้วย 
"ถ้าจะฝันล่ะก็.....ไปนอน!!!!"

         


ณ โถงทางเดิน 
"คุณหนูคะได้เวลาแล้วล่ะค่ะ"
"หืม...!! เวลาอะไรหรอลิเลีย" 
"มีคำสั่งมาว่าถ้าคุณหนูพร้อมเมื่อไหร่.......ให้ไปพบบอสค่ะ"
"....."
 
 
 
      
 
     โอยยยย ขอโทษที่หายไปนานนะคะ  ไรท์กลับมาล้าวววววว  ไรท์ยังบรรยายได้ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ต้องขอโทษด้วยนะคะ ตั้งแต่ตอนหน้าเป็นต้นไปจะเริ่มเข้าสู่เนื้อเรื่องหลักแล้วนะคะ(นี่ยังไม่เข้าอีกเหรอ““) ปมปริศนาต่างๆจะเริ่มเปิดเผยออกมารวมถึงความเกรียนของนางด้วย(หืม““) เตรียมตัวตะลุยไปกับเกลล์พร้อมหนุ่มหล่อๆได้เลยยยย 
 
 
     
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 




 





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

179 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 15:27

    โอ้ยย ฉันชอบเรื่องนี้!!!!
    #178
    0
  2. #106 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 21:09
    เป็นคนสมกับบทนางเอกเลนอ่ะ 555.
    #106
    0
  3. #36 131242 (@131242) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 00:53
    โอ๊ยยยชอบอ้าาาา
    มาต่อเร็วๆนะไรท์เตอร์ คิดถึงงงง
    ???????? 555+ (:
    #36
    1
    • #36-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 9)
      13 เมษายน 2559 / 02:37
      จุ๊บบบบบบบบบบ
      #36-1
  4. #35 pimmyza79 (@pimmyza79) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 01:03
    ต่อออออออออค่ะ
    #35
    1
    • #35-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 9)
      13 เมษายน 2559 / 08:15
      มาล้าวววววววว ☀w☀
      #35-1
  5. #33 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 10:46
    อัพเร็วๆๆน้าอยู่
    #33
    0
  6. #32 มยองฮัน (@poppula09) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 22:33
    รอดูเกลล์เกรียนต่อไปค่ะ อุอิ >w< ?
    #32
    1
    • #32-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 9)
      11 เมษายน 2559 / 13:37
      อุอิ อุอิ เราจะจับมือเกรียนไปด้วยกัน(หืมมม??)
      #32-1
  7. #31 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 21:50
    มาต่อเร็วๆๆน้า
    #31
    1
    • #31-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 9)
      11 เมษายน 2559 / 13:37
      จ้าาาาาาาาาาาา
      #31-1