ตอนที่ 8 : l Capitolo VII l 6 Demons [รีไรต์]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    3 ก.ย. 60




**สถานที่ บุคคล หรือองค์กรต่างๆเกิดจากจินตนาการของไรท์เตอร์ทั้งสิ้น(เรียกง่ายๆว่ามโนขึ้นมาเอง)ไม่มีได้มีเจตนาพาดพิงแต่อย่างใด ขอให้ใช้วิจรณญาณในการรับชม**

*อิมเมจตัวละครได้รับแรงบันดาลใจมาจากเกมCriminale!* 

                                          
 


 

'เหนื่อย' คำๆเดียวที่บอกสภาพของฉันในตอนนี้ นอนก็ไม่ได้นอน ข้าวก็ไม่ได้แตะ 
"อ๊ะ" อยู่ๆก็รู้สึกหน้ามืดกะทันหัน จึงได้แต่พิงและคลำกำแพงเดินไปเรื่อยๆบนทางเดินที่มืดสลัว    แสงสว่างที่ฉันเห็นในตอนนี้มาจากทางแยกข้างหน้าที่.....ค่อนข้างไกล
"ครับ ผม....." จู่ๆก็ได้ยินเสียงบทสนทนาแว่วๆดังขึ้น เสียงมันเริ่มดังชัดขึ้นเรื่อยๆระหว่างทางที่ฉัน(คลำ)เดินไป   แล้วก็ได้รู้ว่ามันดังออกมาจากห้องๆหนึ่งตรงหัวมุมริมทางเดินประตูมันเปิดแง้มไว้ ปิดไม่สนิท 
"ครับ เราใกล้จะรู้ความลับของพวกมันแล้ว" เสียงบทสนทนายังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ แล้วดังขึ้นเรื่อยๆเช่นกันเมื่อฉันเริ่มเข้าใกล้
"ครับ  อีกไม่นานมันต้องล่มจม" 

!!!!!



'ไอบทสนทนาแบบนี้ มันทะแม่งๆอยู่นะ'  ฉันคิดเอะใจ  'อย่าใส่ใจดีกว่า คนที่ขี้สงสัยมากๆมักจะตายเร็ว' ฉันคิดแล้วหน้าซีด  อาการหน้ามืดเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ มือและขาฉันสั่นอย่างเห็นได้ชัด  ตอนนี้ฉันอยู่หน้าห้องที่ว่า การก้าวขาแต่ละก้าวมันรู้สึกลำบากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน 

'เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าต้องพักผ่อนอย่างเพียงพอและทานอาหารให้สม่ำเสมอ' 

ค่ะเกลล์จะไม่ทำอีกแล้วค่ะ 

"มันต้องตายกันหมด"
'เฮือก' ฉันรีบหันไปมองข้างในช่องที่มันเปิดแง้มเอาไว้  แม้ตอนนี้สติมันจะพร่าเลือนแต่ก็เห็นคนในห้องได้  ลุงแก่อ้วนๆคนหนึ่งในชุดสีเทายืนหันหลัง 'ฉากนี้มันคุ้นๆนะ' ฉันอยากจะก้าวออกจากตรงนี้ใจจะขาด แต่เหมือนมีคนบังคับให้ยืนต่อไป ยืนดูคนในห้องนั้นค่อยๆหันมาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียน   มือนึงถือโทรศัพท์ อีกมือถือมีดที่ชุ่มไปด้วยเลือด!!!!!!

'อุ่ก!!!!' ฉันปิดปากกลั้นเสียงเอาไว้ ความรู้สึกสะอิดสะเอียน กลิ่นเหม็นคาวโชยออกมาจากห้อง บทสนธนาเมื่อกี๊ ไม่ผิดแน่  คนๆนี้  เป็นหนอนบ่อนไส้!!!! ฉันพยายามฝืนยันกายให้เดินต่อไป ลุงคนนั้นยังไม่สังเกตุเห็นฉัน ไม่ว่ายังไงก็ตาม...ต้องหนีสถานะพยานผู้เห็นเหตุการณ์ให้ได้!!

ตุบบบบ

ดูเหมือนพระเจ้าอยากจะยัดเยียดสถานะนี้กับฉัน อยู่ๆก็สะดุดล้มลงทั้งๆที่ไม่มีอะไรบนพื้น...  ร่างทั้งร่างเย็นวาบ ฉันค่อยๆหันไปข้างหลัง ภาวนาอย่าให้คนในห้องได้ยิน แต่

"ครับ แค่นี้ก่อนนะครับ ผมต้องจัดการกับ...อะไรบางอย่าง"  -ปิ๊บ-

คำขอของฉันดูจะไม่(เคย)เป็นจริง คนในห้องเมื่อครู่มาอยู่ข้างหลังฉันแล้ว แถมห่างกันแค่ไม่กี่ก้าว!!! 

"ยังสาวยังแซ่ ไม่น่าสอดรู้สอดเห็นเลยนะ"

 คนตรงหน้าใช้มือที่เปื้อนเลือดจับปอยผมที่หลุดลุ่ยของฉัน แล้วค่อยๆดึงพร้อมโน้มตัวลงมาดม ตัวฉันเย็นวาบขึ้นไปอีกเมื่อเอามีดที่ยังคมชุ่มเลือดอยู่มาค่อยๆไล้ตามโครงหน้าของฉัน 

"ทั้งที่สวยมากแท้ๆ ไม่น่า....ตายเร็ว!!!" 
"โอ๊ยยยยย" ลุงตรงหน้าจิกกระชากผมอย่างแรงเพื่อให้ฉันลุกขึ้น "ปล่อยนะ!!!" 
"เงียบ!!!" โลหะแหลมคมจ่อเข้าที่คอ
"ปล่อยหนูเถอะ" ฉันลองวิงวอนขอร้องดู "นะคะ"
"พูดแบบนี้ก็ได้นี่"อีลุงตรงหน้าลดมีดลง ไม่เอามาจ่อคอฉันเหมือนเดิม
"แต่ปล่อยไปคงไม่ได้ เธอรู้ความลับของพวกฉันแล้ว"

'รู้-่าอะไรเล่า!!!  ปะติปะต่ออะไรไม่ได้สักอย่าง'

"เอางี้ละกัน ก่อนที่เธอจะตาย....เรามาเล่นอะไรสนุกๆกันดีกว่า" อีลุงค่อยใช้สายตาโลมเลียไปทั่วร่างกายฉัน  เน้นตรงหน้าอกกับสะโพกฉันมากเป็นพิเศษ 'นอกจะโหดเหี้ยมอำมหิตไม่พอ ยังบ้ากามอีกด้วย' คนอย่างนี้วิงวอนไปคงไม่ได้อะไร ต้องใช้กำลัง!!! ฉันประสานมือทั้งสองวางทับและกดบนมือของอีตาลุงที่จิกหัวฉันอยู่ พร้อมหมุนตัวไปทางตรงกันข้ามของมือที่จิกหัวฉันไว้อย่างแรงเพื่อบิดข้อมือของมัน จากนั้นก็ใช้เท้ากระแทกไปที่หน้าแข้ง

"โอ๊ยยยยยยย!!!" ตาลุงแผดเสียงดังลั่นแล้วปล่อยมือจากผมฉันอัตโนมัติ ฉันใช้จังหวะนี้วิ่งหนีทันที
"ช่วยด้วย ช่วยด้วยๆๆๆ " ฉันตะโกนไปด้วยเพื่อให้คนได้ยิน ไม่สนแล้วว่าจะถูกจับไปพบใครหรืออะไร แต่ต้องหนีจากคนข้างหลังให้ได้พอ!!
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!!" ตาลุงนั่นยังไม่เลิกลา "ไม่หยุดใช่มั้ย...ได้" อยู่ๆคนข้างหลังก็เงียบไปพร้อมกับความรู้สึกเจ็บแปร็บที่เอว 

ฉึกก

มีดปักอยู่บนพื้นข้างหน้า ฉันทรุดลงกับพื้นทันที 

"อึก" ฉันโดนมันเฉี่ยว แถมลึกหน้าดู เลือดไหลออกจากบาดแผลมากมายและกระจายเป็นวงกว้างบนเสื้อเชิตสีขาวของฉัน

"สิ้นฤิทธิ์สักทีนะ" เสียงดังเข้ามาจากข้างหลังฉัน พร้อมความรู้สึกเจ็บแปร็บที่หัวอีกครั้ง
"เธอคงไม่ได้ตายดีแล้วล่ะ มานี่!!!" ลุงออกแรงฉุดกระชากฉันไปทางห้องเดิมทันทีแล้วเหวี่ยงเข้าไปในห้องนั้น
"อึกกก" 

ฉันล้มลงกับพื้นทำให้กระทบกระเทือนกับแผลอย่างแรง ฉันร้องออกมาเจ็บปวด น้ำตาเริ่มปริ่ม มือฉันสัมผัสไปโดนของเหลวบางอย่าง ฉันเลยเลือบตามอง

'เฮือก!!!!' 

ของเหลวที่ว่าคือเลือดที่เจ่อนองบนพื้น....มันไหลออกมาจากศพที่ดวงตาเบิกโพลง มีบาดแผลจ้วงแทงหลายที่ กลิ่นเหม็นคาวอบอวนคละคลุ้งภายใน ยิ่งทำให้อาการของฉันย่ำแย่ไปอีก ฉันค่อยๆหันไปมองคนที่ลากฉันเข้ามา ลุงคนนั้นมองฉันด้วยสายตาที่ทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน ปากแสยะยิ้มอย่างโรคจิต

'นี่ฉัน.....จะต้องเป็นศพเหมือนรายนี้เหรอ'

"เธอเห็นแล้วสินะ" เขาพูดแล้วเดินมาที่ศพและกระทืบเข้ากลางท้อง "ทั้งที่อยู่เงียบๆไปจะได้ไม่ต้องตายเร็วแท้ๆ" 

ผลจากแรงกระทืบนั้น ทำให้เลือดจากบาดแผลของศพสาดกระเซ็นเปรอะไปทั่ว....รวมถึงตัวฉันด้วย

"แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เธอยังไม่ตายตอนนี้แน่" เขาเหลือบตามองฉัน
"เนอะ คุณหนูมิแลงเกลล่า"  ฉันไม่เข้าใจคนตรงหน้า แต่ก็แสร้งตีสีหน้าเรียบเฉยฟังต่อไป

"จากที่ปกปิดเรื่องนี้มานาน อยู่ๆก็มีคำสั่งให้พาตัวมาที่นี่ มันต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ"
"บอกมา!!! แกรู้อะไร!!" เขากระชากฉันให้มองหน้า
"แกต้องรู้อะไรแน่ๆบอกมาซะ ถ้ายังไม่อยากตาย!!"

'ไม่รู้โว้ยยยยย อย่ามโนได้มั้ย' ฉันนิ่วหน้าเจ็บ 

วืดดดดดดดด  โทรศัพท์ของตาลุงนั่นสั่นขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู

"ฮึ่ยยย!!" แล้วเขาก็ปล่อยฉันลงพื้นเหมือนเดิม จังหวะนั้นฉันรู้ได้ในทันทีเลยว่ามันเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะหนีแล้ว
"ครับ" เขารับโทรศัพท์และหันหลังใส่ ฉันกวาดมองรอบๆห้องเพื่อหาอาวุธ แต่มันก็มีแค่โต๊ะเปล่าๆกับศพเท่านั้น 

'จะให้ทุ่มโต๊ะใส่เกรงว่าตัวเองจะโดนโต๊ะทับตายซะก่อน'

"ครับไม่มีใครรู้เรื่องของเราแน่นอน" 

ช้าไม่ได้แล้วฉันต้องรีบหาอะไรเป็นอาวุธด่วน อะไรที่แข็งๆพอแล้วฟาดสลบได้ '............' รองเท้าที่ศพคนนั้นใส่อยู่ เป็นรองเท้าหัวแหลมที่คนอังกฤษนิยมกัน ซึ่งส้นของมัน.....หนาพอสมควร ฉันไม่รอช้ารีบถลาไปถอดมันออกจากเจ้าของทันที 

'หนูขอยืมหน่อยนะคะ ไม่ต้องห่วงหนูจะแก้แค้นให้อย่างสาสม' 

เมื่อถอดออกมาแล้วฉันก็จับหัวรองเท้าเป็นด้าม ให้ส้นรองเท้าหนาๆเป็นหัว และค่อยๆย่องไปข้างหลังอีตาลุงนั่นซึ่งเป็นจังหวะที่คุยโทรศัพท์เสร็จทันที

''เอาล่ะ มาต่อเรื่องของ-" 

ผลัวะ!!

"อ๊ากกกกก" 

ฉันฟาดใส่หัวล้านๆนั่นเต็มแรงอย่างไม่ดูสังขาลของตัวเองที่เริ่มล่อแล่เต็มทน  ผลัวะ ผลัวะ ผลัวะ ฉันฟาดรัวๆ อันติไม่ยั้งเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะเข้ามากระชากหัว
'ทำไมไม่ล้มสักทีฟะ' 
อย่างนี้มันต้องเล่นจุดอ่อน ฉันเตะผ่าหมากเข้าที่กล่องดวงใจคนตรงหน้าทันที

''อุกกกก!!!'' คนตรงหน้าจุกและทรุดลงกับพื้นโดยที่มีมือกุมเป้าเอาไว้อยู่ 

ตุบบบบบ  โทรศัพท์ร่วงลงมาตรงหน้า ฉันเม้มปากตัดสินใจหยิบมันมาและวิ่งไปที่ประตูทันที

"กลับ...กลับมานี่นะ" ลุงนั่นวิ่งเข้ามาหมายที่จะกระชากฉัน มือที่ถือรองเท้าอยู่อีกข้างจึงปาใส่อย่างเต็มแรง
"อ๊ากกกกกก"

'Head Shot' ฉันรีบวิ่งออกจากห้องทันที เมื่อเห็นแสงสว่างอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าม่านตายังไม่ปรับเข้ากับแสงหรือดีใจที่รอดออกมาได้ น้ำตามันไหลออกมา ฉันรีบวิ่งไปโดยที่มือข้างนึงถือโทรศัพท์ของลุงคนนั้น  ส่วนอีกข้างกุมบาดแผลที่เลือดยังคงไหลไม่หยุด ยิ่งขยับตัวและออกแรงวิ่งเท่าไหร่แผลยิ่งฉีก ฉันเห็นกลุ่มการ์ดตรงหน้า ใจเริ่มชื้นขึ้น
''ช่วยด้วยยยยย!!" ฉันตะโกนอย่างสุดเสียง
"คุณหนู!!!!!" การ์ดประมาณ 5-6คนหันมาเมื่อได้ยินเสียงพร้อมกับตกตะลึงกับสภาพของฉัน
"เอานี่ไปซะ"

ฉันยัดโทรศัพท์ใส่มือการ์ดคนนึงแล้วออกคำสั่งทันที"นี่เป็นหลักฐานสำคัญอย่างนึงรีบเอา้ไปให้บอสของพวกคุณซะ เป็นมาเฟียต้องมีวิธีเจ๋งๆแน่ใช่มั้ย" ลมหายใจฉันเริ่มลวยรินเต็มที่ "ในประวัติ...อึก...ประวัติการโทร....ไปซะ!!!!" 
การ์ดคนที่ฉันยัดโทรศัพท์ให้รีบวิ่งออกไปตามคำสั่งทันที

"คุณหนู รีบไปทำแผลเถอะครับ" คนที่เหลือก็เข้ามาประคองฉันแล้วเตรียมจะพาออกไปทันที แต่แล้ว!!!
เปรี้ยงงงง
"อึกกกกกก" การ์ดข้างๆตัวฉันล้มลงกับพื้น
"คุณ...คุณ!!!!" ฉันรีบถลาตัวไปประคองเขาไหว มือสัมผัสโดนของเหลวบางอย่าง
"ละ...เลือด คุณโดนยิง!!!"
"อึก ไม่ต้องห่วงครับ  รีบพาคุณหนูหนีไปเร็ว!!!" 
"จะหนีไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!!!" เสียงคนๆหนึ่งดังขึ้น 'มันตามมาแล้ว' ฉันหันไปมองอย่างหวาดกลัว  ลุงคนเดิมเพิ่มเติมคือสภาพดูไม่ได้ด้วยฝีมือฉัน หัวและหางคิ้วแตกสีหน้าถมึงทึงและโกรธแค้นมองมายังฉัน
"อย่าอยู่เลย  อีนางตัวดี!!!! " มันไม่รอช้าเล็งปลายกระบอกปืนมายังฉันทันที
"พาคุณหนูหนีไป!!!!" การ์ดคนนั้นรีบฝืนกายบังฉัน ส่วนอีกคนฉุดฉันลุกขึ้นและออกวิ่ง
"หลบไป!!!!"

เปรี้ยงงงง

"อ้ากกกกกกก"  เสียงร้องของการ์ดคนเมื่อกี๊ดังขึ้นจากข้างหลัง
"คุณหนูครับอดทนหน่อยนะครับ" เสียงของเขาสั่นเครือ 'เขาคงเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก' เสียงร้องเมื่อกี๊ทำให้ได้รู้ว่ามีคนนึง 'ตาย'เพราะฉัน  น้ำตามันเริ่มไหลออกมา

"ฮึก ขอโทษ ฉันขอโทษ"
"คุณหนู อ-"

เปรี้ยงงงง 

"รีบวิ่งไปทางนั้นเร็วครับ!!!"
''แต่...."

เปรี้ยงงง

"อึกกกก" 
"คุณ!!!!" อีกรายที่ล้มลงต่อหน้าฉัน
"รีบไปเร็ว!!! ผมจะถ่ว-"

เปรี้ยงงง
ตุบบ

ฉันเบิกตากว้างกับความโหดเหี้ยมอำมหิตของคนตรงหน้า ก่อนที่จะเปลี่ยนไปเป็นแววตาชิงชัง

"แกมันไม่ใช่คน ชั่วช้าสารเลวที่สุด" ฉันตวาดใส่มันพร้อมน้ำตา"จิตใจแกทำด้วยอะไรฮะ!!"
"ปากดีนักนะ" 

เผียะ!!!  

ความรู้ชาเคลือบไปทั้งหน้าตามมาด้วยความรู้สึกเจ็บแปร็บและรสชาติคาวที่คละคลุ้งเต็มปาก 'ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยโดนตบมาก่อนเลย' 

"หยุดนะ!!!" มีการ์ดกลุ่มใหม่มาล้อมหน้าล้อมหลังฉันกลับอีลุงนี้ไว้ ฉันสงสัยเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นการ์ดคนที่ฉันยื่นโทรศัพท์ให้ก็เข้าใจ เขาคงเรียกกำลังเสริมมา

"อย่าเขามานะ ไม่งั้นนังนี่ตาย" มันกระชากตัวฉันเข้ามาและเอาปืนจ่อที่ขมับ 
"อึก" เอาปืนจ่อไม่พอ ยังรัดคอฉันอย่างแรงด้วย++
"ปล่อยคุณหนูเดี๋ยวนี้นะ"
"ใครจะปล่อยให้โง่!!!!"  

มันรัดคอฉันแน่นขึ้น ฉันเริ่มหายใจไม่ออก พวกการ์ดคงจะอ่านสีหน้าฉันออก แล้วเริ่มเลิ่กลั่กรีบหาทางช่วยฉัน แต่แล้ว

"เห้ยยยย ไหนยัยนั่นอยู่ไหน!!!" เสียงนี้...ฉันจำได้แม่น ไอ้หัวแดง!!!!

พวกการ์ดแหวกทางออกให้ ทำให้เห็นคนสองคน คนนึงคือไอหัวแดงที่ว่า ส่วนอีกคน...ฉันไม่รู้จัก

"ท่านซีโน่ ท่านเจรัลโด้" ฉันเหลือบมองคนที่เอาท่อนแขนรัดคอกับเอาปืนจ่อหัว มันหน้าซีดอย่างเก็นได้ชัด 'ดูท่าสองคนนี้จะมีอิทธิพลน่าดู'
"ท..ท่าน" มันเริ่มรัดคอฉันแน่นขึ้นเรื่อยๆ
"เฮ้ย!!!! ยัย...เกลล์!!"   

ไอหัวแดง...เอ่อซีโน่เบิกตากว้างอย่างตกใจกับสภาพของฉัน คนข้างๆเขาก็เช่นกัน ที่จริงมันก็ไม่น่าตกใจตรงไหนหรอก แค่ตาแดงบวมมีน้ำตา ใบหน้าข้างนึงบวมแดงและเลือดกลบปาก เสื้อเชิต(ที่เคย)สีขาวมีคราบเลือดเปรอะไปทั่วและขาดวิ่นตรงช่วงเอวทำให้เห็นบาดแผลทางยาวตรงผิวขาวๆ แขนและขาถลอกปอกเปิก ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง แค่นั้น.....เอง

"เเก" ซีโน่คำรามออกมาเสียงต่ำ
"หึ ฮ่าๆๆ พวกแกจะทำอะไรฉันได้ ฮ่าๆๆๆ" มันคงจะพึ่งนึกได้ว่ามีฉันเป็นตัวประกัน จากอาการเลิ่กลั่กตัวสั่นเมื่อกี๊เปลี่ยนไปเป็นหยิ่งยโส
"อึกกก" คนตรงหน้ารัดแน่นขึ้นไปอีก 
"ถ้าพวกแกเข้ามา นังนี่ตาย!!! หลีกทางซะ!!!" การ์ดเตรียมจะหลีกทางให้
"ไม่ต้อง"
"แก!!!"

 เมื่อทุกอย่างไม่เป็นตามที่ต้องการไว้ อีตาลุงนี่จึงชี้ปลายกระบอกปืนไปหาคนที่พึ่งออกคำสั่งห้ามทันที แต่การ์ดทุกคนยกปืนขึ้นเล็งลุงคนนี้อย่างรู้หน้าที่

"ปล่อยเธอซะ" น้ำเสียงที่เรียบเย็นเด็ดขาดพร้อมดวงตาที่คมกริบเชือดเฉือนของคนที่ชื่อเจรัลโด้ส่งมายังคนที่รัดคอฉัน ทำให้ลุงคนนี้ตัวสั่นอย่างมาก

"ก...แก!!!"
"นี่เป็นประโยคคำสั่งไม่ใช่ขอร้อง" เขาพูดพร้อมเล็งปลายกระบอกปืนมาทางฉันและอิลุงอ้วนนี้
"!!!!!"
"เฮ้ยยยย!!! เดี๋ยวก็โดนยัยนั่นด่าหรอก" เสียงซีโน่ดังขึ้นอย่างเป็นกังวล



'ถ้ารอดไปได้นะ.....หมาในปากนายไม่รอด!!!!'


"ซ...ซีโน่" ฉันเอ่ยเสียงเบาหวิว ซึ่งเขาก็ได้ยินด้วยแฮะ "ยิงเลย" ฉันส่งสายตาเว้าวอนให้เต็มที่ พร้อมขยับปากให้เขาอ่าน "ยิง-แม่ม-เลย!!"

ซีโน่ประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาอย่างชอบใจ 

"อ่าาา อยากทำอะไรก็ทำเลยละกันนะ"
"ก..แกๆ!!! ฉ..ฉันรู้ว่าไม่กล้-"

เปรี้ยงงง

"อ้ากกกกก" 

กระสุนโดนเข้าที่มือของตาลุงข้างที่ถือปืนจ่อฉันอยู่อย่างแม่นยำ ในวินาทีที่เจรัลโด้ยิงนั้นฉันไม่เห็นสายตาเขาลังเลสักนิด ปืนหลุดกระเด็นออกจากมืออีตาลุงนั่น ฉันสะบัดตัวหลุดออกจากแขนลุงและรีบวิ่งถลาออกมา พวกการ์ดรีบคุมตัวลุงนั่นทันที  เจรัลโด้เข้ามารับฉันได้ทันพร้อมๆกับซีโน่ ณ วินาทีนั้น บ่อน้ำตามันก็แตกออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ฮึก...ฮึก..ช่วยพวกเขาด้วย ช่วยด้วย" ฉันเกาะและเขย่าแขนของสองคนตรงหน้าที่นั่งประคองรับฉันไว้
"ฮึก....ฮึก พวกเขาโดนยิงเพราะฉัน ช่วยด้วย" ภาพการ์ดกลุ่มแรกที่มาช่วยฉันโดนยิงไหลเข้ามาฉากๆในหัว 
"ช่วยพวกเขาด้วย ฮึก...ฮึก" ฉันร้องไห้เป็นเด็กๆ ความรู้สึกผิด เสียใจ หวาดกลัวและอื่นๆอีกมากมายปนเปไปมาในใจ 
"เร็วเข้าสิ!!! จะมองอะไรนักหนาฮะ" และตวาดคนทั้งคู่ออกไปเมื่อพวกเขาเอาแต่ฟังฉันนิ่งไม่ทำอะไร
"...การ์ดกลุ่มนึงคุมตัวเขาเอาไปขังซะ  ส่วนที่เหลือรีบไปช่วยคนบาดเจ็บ" เจรัลโด้ออกคำสั่งเสียงดังฟังชัด เมื่อได้ยินดังนั้นแล้ว เหมือนความหนักอึ้งต่างๆภายในหายไปเปราะนึง ฉันมองหน้าคนทั้งสองคนอย่างซึ้งใจแล้วกล่าวขอบคุณพวกเขา
"ขอบคุณ...ค่ะ" ก่อนที่สติของฉันค่อยๆดับวูบไป

     
 
"อ้าวเฮ้ย สลบไปซะแล้ว" ซีโน่ตบหน้าเกลล์เบาๆ "เชื่อเขาเลย ตัวเองบาดเจ็บเจียนตายยังห่วงคนอื่นอีก" เขาเห็นบาดแผลตรงช่วงเอว 'ตัวเล็กแค่นี้แต่อึดน่าดู'
"ซีโน่ พาเกลล์ไปที่ศูนย์รักษาซะ" เจรัลโด้ส่งเกลล์ใก้ซีโน่อุ้มต่อ"เรื่องมันยังไม่จบง่ายๆแน่"
"ฮึบบ! โอเค" ซีโน่รับเกลล์มาอุ้มต่อ "เหลืองานไว้ให้ฉันสนุกด้วยนะ" เขายิ้มอย่างมาดร้าย
"หึ แน่นอน" แล้วซีโน่ก็เดินออกไปทันที
"โว้ยยยยย ยัยนี่กินอะไรยังเนี่ยตัวเบาเกินไปแล้วนะ!!!"  แต่ก็ยังบ่นโวยวายเสียงดังซึ่งมันเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์เฉพาะตัว สักพักการ์ดคนหนึ่งก็วิ่งมารายงานเขา
"ท่านเจรัลโด้ครับ ทราบผู้เสียชีวิตในห้องนั้นแล้วครับ เป็นท่านโครโน"

'โครโนงั้นเหรอ เป้นคนที่ซื่อสัตย์ต่อองค์กรนี้คนนึงเลยทีเดียว'

"คาดว่าท่านโครโนถูกปิดปากเพราะไปรู้ความลับของพวกมันเข้า" 

การ์ดรายงานผลและเดินตามเขามุ่งหน้าไปยังห้องที่พบศพ  เมื่อมาถึงห้องได้ถูกหน่วยเก็บกวาดและหน่วยพิสูจน์หลักฐานดำเนินการไปบ้างแล้ว  ศพถูกเคลื่อนย้ายออกไปเพื่อชันสูตรหลังจากนั้นก็จะไปประกอบพิธีตามศาสนา

"พบบาดแผลจ้วงแทงหลายที่  แล้วเราก็พบข้อความบางอย่างบนพื้นด้วยครับ"
"หืม" เขาเข้าไปดูใกล้ๆบนพื้น
"คาดว่าเป็น ไดอิ้งเมสเสจครับ"
"หืม อย่างนี้นี่เอง" เขาจดจำมันอย่างรวดเร็ว "แล้วรองเท้านี่ หมายความว่าไง" 
"คาดว่าเป็นของผู้ตายครับ แต่" ภาพรองเท้าทั้งสองข้างที่แอ้งแม้งบนพื้น ตรงส้นเปรอะเลือดเล็กน้อย
"เอ่อ มันถูกใช้เป็นอาวุธครับ....โดยท่านเกลล์" เจรัลโด้หันมามองด้วยความแปลกใจ
"ด้วยรองเท้า?"
"ครับ เราไปตรวจดูภาพจากกล้องวงจรปิด พบว่าท่านเกลล์โดนลากเข้าไปทำร้ายในนั้น แต่ก็หนีออกมาได้ โดย...รองเท้า" เจรัลโด้ทึ่งจัดกับความสามารถของ(ว่าที่)น้องสาวเขา
แต่แล้ว 
"ท่านเจรัลโด้ครับ!!! เขาหลบหนีออกจากห้องคุมแล้วครับ" การ์ดคนนึงตรงเข้ามารายงานเขาทันที
"อย่างงั้นเหรอ" เขายิ้มออกมา 

'ดูท่าเกมไล่จับ....จะยังไม่จบง่ายๆสินะ'
 

________________________________________________

 
ณ คฤหาสน์ฝั่งตะวันตก

                คฤหาสน์แห่งนี้ออกแบบและสร้างขึ้นโดยสถาปนิกและวิศวกรชื่อดังตามเจ้าของที่อยากให้มันเป็นเหมือนราชวัง มันเลยคล้ายกับปราสาทสมัยก่อนที่ดูขรึงขังและแข็งแกร่ง 

ตัวคฤหาสน์จะแยกออกเป็น4ฟากตามทิศต่างๆโดยมีทางเชื่อมต่อหากันเป็นโดมตรงกลางขนาดใหญ่ แต่ละฝั่งจะมีหน่วยแต่ละหน่วยประจำการอยู่ ฝั่งคฤหาสน์ที่ขึ้นชื่อด้านความแข็งแกร่งและเลือดเย็นที่สุดตกเป็นของฝั่งตะวันตกอย่างไม่ต้องสงสัย ด้วยพื้นที่ติดกับชายป่าและมีแค่หน่วยเดียวที่ประจำการอยู่ก็วังเวนชวนเสียวสันหลังเข้าไปแล้ว ยิ่งเป็นหน่วยประจำการของ 'จักพรรดิ' ยิ่งทำให้เสียวต้นคออึดอัดและหายใจไม่ออกเพราะกัดลิ้นตัวเองตายอีก  คนภายนอกมักจะมองเป็นจุดอ่อนเหมาะแก่การลอบโจมตีได้ง่ายเพราะมีหน่วยประจำอยู่แค่จุดเดียว  แต่สำหรับคนภายในแล้ว.....การที่ฝั่งนี้มีอยู่แค่หน่วยเดียวมานานตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษยังรุ่นนี้  จะเป็นเพราะว่ามันอ่อนแอหรือเป็นอันตรายดี..........


"ทำฉันไว้แสบมากนะพวกแก" 

เสียงคำรามอย่างโกรธแค้มออกมาตามไรฟันของคนที่หลบหนีออกมาจากห้องคุมมายังอีกฝั่งของคฤหาสน์ เขาซ่อนตัวในมุมมืดใกล้ๆราวระเบียงเพื่อที่จะดูความเคลื่อนไหวของเหล่าการ์ดอีกฝาก เวลานี้เหมาะที่จะซ่อนตัวในความมืด เราเห็นเขาแต่เขาไม่เห็นเรา

 "ไม่นานหรอก พวกแกจะจบสิ้น" เขาหยิบมือถืออีกเครื่องออกมาจากกระเป๋า "ความลับของพวกแกอยู่ในมือพวกฉันแล้ว หึๆ" เขาพิมพ์ข้อความและเตรียมที่จะส่งทันที แต่

ฉึกกก!!

"!!!!!" มีดเล่มหนึ่งปามาอย่างแรงปักเข้ากับเครื่องๆนั้น ทำให้มันหลุดออกจากมือและถูกตรึงอยู่บนกำแพงทันที 

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ  ตัวเครื่องช็อตอย่างรุนแรง สักพักหน้าจอมันก็ดับซึ่งบ่งบอกว่ามันใช้การไม่ได้อีกแล้ว

"ม..มีดเล่มนี้มัน"
"คิดจะทำอะไรของคุณหรือครับ"
"ท...ท่านลูคัส" เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อเผยตัวออกมาจากเงามืด 
"ทรยศหักหลัง ทำร้ายพวกพ้อง คาบข่าวไปขาย" เขาพูดพร้อมควงมีดเล่นในมือ
"รู้บทลงโทษอยู่แล้วสินะ"  สายตาเย็นกริบมองไปยังอีกฝ่าย ถึงแม้มันจะส่งผ่านเลนส์แว่นตาแต่ก็ไม่ทำให้ความกลัวในใจเขาลดลงไปเลย
"ท..ท่านลูคัสหมายความว่ายังไงเหรอครับ" เขาแสร้งปั้นหน้าทำเป็นไม่รู้เรื่อง
"หึ จะว่าไปแล้วคุณนี่...ก็หน้าด้านดีเหมือนกันนะ" ลูคัสเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ "นอกจากจะแกล้งไม่รู้แล้ว ยังกล้ามาเหยียบฝั่งนี้อีก" ลูคัสเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินต้อนให้เขาถอยหลังไปชนราวระเบียง "ขวัญกล้าไม่เบา"
"เฮือก!!!"

หวิววววววววว 

เสียงลมพัดผ่านอย่างแรงมาโดนหัว เมื่อเอี้ยวตัวมอง ความสูงจากชั้นนี้ลงไปยันพื้นดินไม่ใช่เล่นๆ ถ้าโชคดีแค่บาดเจ็บแต่ไม่ครบ32!!! เสต็ปเดิม เมื่อหมามันจนตรอกไร้ทางสู้ก็จะแว้งกัน เขาตัดสินใจพุ่งเข้าหาลูคัสหมายจะบีบคอแต่ 

โครมมม!!!

ลูคัสเบี้ยวตัวหลบอย่างไม่สะทกสะท้านพร้อมยื่นขาออกไป เป็นเหตุให้เขาสะดุดล้มลงกับพื้นทันที เมื่อไม่มีคนขวางทางหนีเขาก็รีบวิ่งหกล้มคลุกคลานหนีทันที  สายตาที่ลูคัสมองมายังเขานั้ยมีแต่ความ 'สมเพช'

แฮ่ก แฮ่ก  เขาวิ่งไปตามทางเดิมที่มืดสลัว คำพูดของลูคัสดังก้องไปมา

เปรี้ยงงง

"อั่กกก!!!"เขาร้องออกมาอย่างเจ็บปวด กระสุนปริศนาได้ยิงมายังต้นแขนข้างซ้ายของเขา

เปรี้ยงงง

"อั่กกก!!" และอีกนัดที่ต้นขาข้างขวา

โครมมมม!!! เขาล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ฝืนยันกายวิ่งกะเผลกๆหนีอย่างไม่คิดชีวิต

"โห่นีโร ตั้งใจยิงให้มันดีกว่านี้ไม่ได้เหรอไงฮะ"
".........." หางตานีโรกระตุกเล็กน้อย
"อึกกกก"
"อ้าวไงลุง สบายดีมั้ย"
"ท่านนีโร...ท..ท่านซีโน่"
"คันตัวเป็นบ้า อย่าเรียกได้ป่ะ!"  ซีโน่เดินเข้าไปหาเขาช้าๆ ทำให้าเขารีบกระเถิบคลานหนี
"อ้าวๆๆ เป็นอะไรไปล่ะ ทีในที่ประชุมกับผู้หญิงทำเป็นเก่งนะ โคน๊อกส์"
"แฮ่กๆๆ ฮึก ฉันขอโทษ..ฉ..ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"ไม่ได้..ตั้งใจงั้นเหรอ" ซีโน่หยุดการไล่ตามและถามเขาช้าๆ
"ช..ช..ใช่แล้ว!! ฉันไม่ได้ตั้งใจ" เขารีบละลักละล่ำพูด "ฉ..ฉ...ฉันขอโทษ"
"ขอโทษงั้นเหรอ" ซีโน่เดินไปหาโครน็อกส์ช้าๆ การกระทำเขาดูอ่อนลง ทำให้โครน็อกซ์เริ่มมีหวังขึ้น
"ใช่แล้ว ฉันขอโทษ" ซีโน่ยืนนิ่งมองคนตรงหน้าแล้วหันหลังเดินกลับไป โครน็อกซ์ผ่อนหายใจอย่างโล่งอก 

ผลั๊ก!!!! โครม!!!

แต่แล้วซีโน่ก็วิ่งหันกลับมาฟาดขาที่ต้นคอเขาอย่างแรง ร่างโคนักส์จึงลอยไปกระทบกับระเบียงเข้าอย่างจัง

"แค่กๆๆ" เขาสำลักออกมา
"โทษที  อันนี้ก็ไม่ได้ตั้งใจว่ะ"  ซีโน่จะเข้าไปหาโครนักซ์อีกครั้ง
"พอแล้วซีโน่" นีโรเข้ามาห้ามไว้ "บทเรามีแค่นี้"
"ห๊าาาาาา"  ซีโน่ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ อยู่ๆพระพายนำพาหรือผัผลักก้ไม่ทราบ ร่างของโครนักซ์ได้พลัดตกร่วงลงไปจากระเบียงทันที
"อ๊ากกกกกกกก" เสียงร้องโหยหวนของโครนักส์ดังขึ้น

นีโรกับซีโน่รีบวิ่งไปเกาะดูตรงราวระเบียงทันที และซีโน่ก็หันกลับมาพูดกับนีโรด้วย(แอ็บ)
ดวงตาใสซื่อ "ผมเปล่านะฮะพี่" 

.....นี่จึงเป็นอีกครั้งที่หางตาเขากระตุก
.
.
.
"อึกกก" โครน็อกซ์เจ็บไปทั้งตัว เขาจำได้แค่ว่าตกลงมาจากระเบียงแต่อยู่ๆก็มาอยู่ทางเข้าป่าพร้อมเชือกที่มัดร่างกายเขาไว้อยู่!!

"อ้าวววว ตื่นแล้วเหรอ" เสียงร่าเริงดังขึ้น
"ท..ท่านเคียร์" เด็กหนุ่มบุคลิกร่าเริงสดใสดวงตาและผมสีม่วงแดงสดใส นั่งอ่านหนังสือบนเก้าอี้พร้อมชุดน้ำชาบนโต๊ะ 
"ผมรอตั้งนานกว่าคุณจะฟื้น เอาขนมมั้ย" เขาถาม ว่าพลางให้เมดเอาขนมมาให้เพิ่มอีก
"ท...ท่านเคียร์ช่วยผมด้วยครับ!!!
"หืมมม" เคียร์เลิกสนใจหนังสือตรงหน้าที่มีการ์ดสองคนยืนทำหน้าที่เป็นฐานโคมไฟกิตติมาศักดิ์
"กระผม...กระผมถูกใส่ร้าย!!!" โครนักส์รีบหาทางเอาตัวรอดทันที 
"พวกเขาหาว่ากระผมเป็นหนอนบ่อนไส้!!! เขาหาว่ากระผมทรยศ!!! หาว่ากระผมทำร้ายคุณหนูของคฤหาสน์!!!"
"อ่อ ก็ได้ยินมาเหมือนกันนะ" เคียร์พยักหน้าเล็กน้อย โครน็อกซ์เมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มเออ ออกับเขาจึงได้หาข้อแก้ตัวเพิ่มอีก
"ทั้งๆที่ก็ยังไม่รู้แน่ชัด นังนั่นต้องหลอกลวงพวกเราแน่ๆ แต่พวกเขาก็มาใส่ร้ายผม ท่านต้องช่วยผมนะครับ"

เคียร์ยังคงสนใจอ่านหนังสือต่อไป

"เอ่อ....ท่านเคียร์ครับ"
"พล่ามเสร็จแล้วเหรอ"

ปึบบบบ! เสียงปิดหนังสือลงอย่างแรง เคียร์หยิบชาอุ่นๆขึ้นมาจิบแล้วเอ่ยต่อว่า 

"คุณก็รู้ใช่มั้ยว่าการเจรจาแลกเปลี่ยนกับผม มันต้องมีสิ่งที่เท่าเทียมกันมาแลกเปลี่ยน" น้ำเสียงเนิบช้าดังออกมาจากคนที่บุคลิกสดใสขัดกับตอนนี้อย่างรุนแรง เขาเขย่าแกว่งถ้วยชาเล่นไปมา "แต่ดูคุณตอนนี้สิ  ไม่มีอะไรสักอย่าง"
"ท..ท่านเคียร์!!"
"เจรจากับผมไปไม่สำเร็จหรอกนะ"
"ไม่ๆๆๆผมมีนะครับ ถ...ถ้าคุณช่วยผม..ผม..ผมจะสนับสนุนท่านขึ้นเป็นบอสคนต่-"

ซ่าาาาา

".....อุ้ยยยย โทษที~....พอดีผมได้กลิ่นอะไรเหม็นๆอ่ะนะ" เขาพูดพลางยื่นถ้วยชาให้เมดรินให้อีกครั้ง  กลิ่นเปเปอร์มิ้นต์หอมอบอวลไปทั่ว
"รู้หรือเปล่าเปเปอร์มิ้นนอกจากจะช่วยทำให้สดชื่นแล้ว มันยังช่วยดับกลิ่นได้อีกด้วยนะ"
เคียร์ยกมันขึ้นจิบอีกครั้ง "โดยเฉพาะ...กลิ่นปาก"
"อึก!!!"
"ขนาดฟาเธอร์ องค์กร แม้แต่เพื่อนคุณเองยังทรยศได้  แล้วผมจะเหลือเหรอ " เคียร์ลุกขึ้นพร้อมเดินเข้ามาหาโครน็อกซ์  "ผมไม่โง่นะครับ" เขายิ้มให้ "เอาหล่ะผ่อนคลายกันเถอะ คุยเรื่องเครียดๆแบบนี้คุณคงไม่สบายน่าดูใช่มั้ยครับ" เคียร์ทำท่าครุ่นคิดสักพัก "อ๊ะ งั้นเอาอย่างนี้ดีกว่า ผมจะให้คุณไปนั่งรถเล่น ผมยกให้เลยครับคันๆนี้ เอ้าการ์ดจัดให้เจานั่งดีๆหน่อยเดี๊ยวตกไปจะเจ็บตัว" การ์ดทั้งสองรีบเอาเชือกมารัดและตรึงเขาไว้ให้แน่น
"ท่..ท่าน" โครน็อกซ์มองมายังเคียร์เลิ่กลั่ก
"อ้าววว ผมลืมไปได้ไงกัน กองทัพต้องเดินด้วยท้องสินะงั้นเอาเค้กติดตัวไปด้วยละกันนะครับ" 

เป๊าะ

เคียร์ดีดนิ้วใหสัญญาณกับเมด เค้กก้อนใหญ่น่ากินได้ถูกยกมาตรงหน้าโครนักส์
"เชิญครับ" สิ้นคำอนุญาติ เมดได้ปล่อยมือออกทำให้เค้กตกลงบนตัวของและเลอะไปทั่ว
"หวังว่าจะชอบเค้กรสเนื้อนี้นะครับ" 
"!!!!!!" 

โครน็อกซ์มองเคียร์อย่างเคียดแค้น เคียร์ยิ้มหลับตาหยีให้เขาแต่พอเขาลืมตาอีกที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตาฝาดหรือแสงข้างนอกไม่พอ จากดวงตาสีม่วงแดงสดใสเปลี่ยนเป็นแดงเข้มอย่างน่ากลัว เคียร์เข้าไปกระซิบใกล้ๆหูเขา "ยังไม่สำนึกอีกเหรอครับ คุณเกิดมาได้เสียชาติเกิดจิงๅ แต่ไม่เป็นไร ข้างในนั้นจะเป็นที่สารภาพบาปได้อย่างดีทีเดียว" เขายิ้มอีกครั้งและหันตัวกลับมา การ์ดได้ยื่นสิ่งๆหนึ่งที่คล้ายแทบเลตให้ "นี่เป็นรถเล่นบังคับรุ่นพิเศษที่ซีโน่ทำขึ้น ผมไปจิ๊กเขามาเครื่องนึง เล่นได้สนุกดีนะครับ ผมจะทำหน้าที่เป็นโชเฟอร์ให้คุณเอง" ว่าพลางก็สไดด์ปุ่มบนหน้าจอ 

"อ่อนี่ไปหน้าอ่ะไม่ใชๆ หลังๆ เอ้ยเลี้ยวๆ" รถพุ่งไปมาอย่างน่าเวียนหัว
"เอาล่ะรถพร้อม ของกินพร้อม เวลาพร้อม ขอให้สนุกนะครับ" เคียร์ยิ้มให้อีกครั้ง
"หวังว่า  จะไม่เจอกันอีก"

หวืดดดดดดด เสียงรถเล่นบังคับเข้าไปในทางเข้าป่า ยิ่งมืดเท่าไหร่ จิตใจของโครนักส์ยิ่งจมดิ่งลง ความหวาดกลัวมากมายถาโถมเข้ามา รถเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและไม่ลดกำลังลง ถ้าคาดไม่ผิดเวลานี้เป็นของ

บรู๊ววววววววววววววว  

เสียงเจ้าของป่าเเถบนี้ดังขึ้นคล้ายจะต้อนรับเขา ดวงตาสีแดงก่ำมากมายหลายคู่ในความมืดจับจ้องมายังเขา ไม่ต้องเดาก็รู้สิ่งๆนั้นคือ หมาป่า!!!

"ม..ม..ไม่นะ" เขาเริ่มหวาดกลัวมากขึ้น รถบังคับค่อยๆเคลื่อนตัวช้าลง 

บรู๊วววววววววววววววว บรู๊ววววววววววววววว มันเริ่มเห่าหอนตอบรับกัน จาก 5-6 ตัว เป็น 7-12 ตัว เข้ามาล้อมรอบเขาไว้

แฮ่ แฮ่ แฮ่ แฮ่ 

เขาได้แต่ภาวนาในใจเขารู้ว่ามันได้กลิ่นเลือดกับเนื้อจากตัวเขา แต่แล้วเขาก็เห็นเงาบางอย่างจากทางต้นไม้ มันมืดมากจนเขามองอะไรไม่เห็น แต่เมื่อมันเข้ามาใกล้เรื่อยๆเขาก็แทบหยุดหายใจ เจ้าของป่าแถบนี้ หมาป่าจ่าฝูง!!! ไม่ใช่ตัวเดียวแต่สองตัว!!! มันเดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผยก่อนจะหยุดลงหน้าเขาเหมือนรออะไรบางอย่าง

"ฝูงของฉันเจอเขาก่อน"
"ของฉันต่างหาก"
"ท่านนอตเต้ ท..ท่านเจรัลโด้" 

คนทั้งสองเหลือบตามอง

"ด...ได้โปรด ช่วยผมด้วย"
"ไม่ใช่ธุระของฉัน"
"ทำไมฉันต้องช่วยนายด้วยล่ะ"
"ด..ได้โป-"
"ฉันขี้เกียจฟังนายพล่าม" เป๊าะ
"น่าสังเวชจริง"เป๊าะ

สิ้นเสียงสัญญาณจ่าฝูงทั้งสองก็ลุกขึ้นเตรียมจะจัดการเขาทันที ครั้งสุดท้ายในหัวสมองของเขาก็คิดได้ว่า

 'จริงสิในจิโอเอลโล่ แฟมิลี่เรียกพวกเขาว่า'
 

                                            [ 6 ปีศาจ ]

 
"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!"

 
                                                                   

 
นีโรและซีโน่หลังจากที่ดูการแสดงของเคียร์เสร็จแล้วก็มาสมทบรวมกันปาร์ตี้ขนมพร้อมกับการเคลียร์กันเรื่องของเล่นของเขาเล็กน้อย ที่จบลงด้วยดี.....แค่ตรงแก้มของแต่ละคนบวมกันเล็กน้อย

"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

 เสียงของคนๆที่พึ่งถูกรุมสะกำหมู่ดังขึ้น ซีโน่กับเคียร์จึงวางขนมลงแล้วหันมาบอกนีโรด้วย(แอ็บ)ดวงตาใสซื่อ

"ผมเปล่านะฮะ"

--ปึด-- เสียงเส้นอะไรสักอย่างขาดออกจากกัน นั่นจึงเป็นครั้งสุดท้ายที่หางตาของนีโรกระตุก พร้อมแก้มอีกข้างที่บวมแดงอีกข้างของซีโน่และเคียร์
 
 
 
 
 
    
        เย่ๆๆๆๆๆครบแบ้ววววด้วยความที่ปล่อยให้รอนาน เอาไปเลยยาวๆ//โดนตรบ คือเรื่องเป็นอย่างงี้เว่ย//จับหน้าไรท์ทุกคนให้หันมาฟัง คือลงแบบร่างไว้แต่อยู่ๆเบลอไปกดเผยแพร่.......(กา กา กา) นั่นแหละค่ะคุณผู้ชม เลยได้อ่านเวอร์ชั่นยังไม่ปรับปรุงกันไป  อันนี้โฉมใหม่ไฉไลกว่าเดิม ถ้าพิมพ์ผิดหรือผิดพลาดประการใดต้องขอโทษด้วยนะคะ แจ้งไรท์ได้และยิ่งถ้ามีข้อเสนอแนะอะไรเข้ามายิ่งดีเลยค่ะ จะได้ปรับปรุงมันให้ดียิ่งขึ้น  การป้องกันตัวที่ใช้ในนี้ใช้ได้จริงในชีวิตประจำวันนะคะ มีทั้งยูโดแล้วการป้องกันตัวอื่นๆรวมกัน นอกจากจะสนุกยังได้ความรู้อีกต่างหาก 
         ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะขอบคุณสำหรับทุกๆเม้นที่ให้กำลังใจ ทำดีแล้วทำต่อไปค่ะ  (เม้นเยอะนอกจากจะอัพเร็วแล้ว อาจเพิ่มตอนพิเศษให้นะ
 
 
   
 
^
^
ตามนี้เบยค่ะ555+
 
 

 





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

179 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 17:47
    ผมเปล่านะฮะ555+เกรียนได้ไสๆว่ะ
    #152
    0
  2. #105 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 20:45
    ดูรักกันดีคงไม่ฆ่ากันใช่ไหม
    #105
    0
  3. #67 เทริเซีย (@taya_B) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 15:22
    นางเอกทำไมเกรียนได้ใจจัง
    #67
    0
  4. #30 P-NongYok (@P-NongYok) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 10:14
    อัพต่อเถอะไรท์ค้างฝุดๆ
    #30
    1
    • #30-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 8)
      11 เมษายน 2559 / 13:37
      มาแล้วววววววว
      #30-1
  5. #29 131242 (@131242) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 00:34
    ส่องงง????????
    #29
    1
    • #29-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 8)
      11 เมษายน 2559 / 13:38
      แอบดูเกลล์อาบน้ำเหรอคะ!!!! ow0+
      #29-1
  6. #28 มยองฮัน (@poppula09) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 16:16
    ไรท์ขาาา~ อยากอ่านเกลล์ต่อแล้วอ้ะ '^'
    #28
    0
  7. #26 131242 (@131242) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 00:52
    สนุกไรท์ต่อเร็วๆน้าาาา^^
    #ยิ้มมมมมมมม????????
    #26
    0
  8. #25 131242 (@131242) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 16:11
    โอมมมเพียงงง
    อัพรัวววววๆๆเลยเจ้าค่ะ
    ค้างงงงหนัก????????
    #25
    1
    • #25-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 8)
      20 มีนาคม 2559 / 21:14
      มาแล้ววววววววววจ้า มาแล้วววววปลาทูสดๆร้อนจากเตา//โดนตรบ
      #25-1
  9. #24 มยองฮัน (@poppula09) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 00:26
    ไรท์ขาาาา~ ขอ 100% เถอะค่ะ น้าาาา~ *0*
    #24
    1
    • #24-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 8)
      20 มีนาคม 2559 / 21:14
      จัดให้แล้วค่ะ ครบครันแถมยาว
      #เดี๊ยว!!!
      #24-1
  10. #23 23327 (@23327) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 18:23
    ค้างงงงงงงงง
    #23
    0
  11. #22 Nartrudee Muhammad (@nongbeezeeroo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 10:51
    รอน๊าาา. ค้างงงมากก เลยย
    #22
    0
  12. #21 131242 (@131242) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 23:04
    มาอัพเร็วๆนะคร้าาาลุ้นนนน
    ๆๆมากก
    #21
    0
  13. #20 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 22:04
    อัพเร็วนะรออยู่ค่ะ
    #20
    0
  14. #19 0846979157 (@0846979157) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 07:52
    อัพพพพพพพพ
    #19
    1
  15. #18 etezky790 (@preeyakornb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 07:18
    เกมวิ่งสู้ฟัดรึเปล่าเนี่ย -.,- สภาพเกลล์ตอนนี้คงเละน่าดู 555+
    #18
    1