ตอนที่ 7 : l Capitolo VI l Like a cat [รีไรต์]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 ก.ย. 60




**สถานที่ บุคคล หรือองค์กรต่างๆเกิดจากจินตนาการของไรท์เตอร์ทั้งสิ้น(เรียกง่ายๆว่ามโนขึ้นมาเอง)ไม่มีได้มีเจตนาพาดพิงแต่อย่างใด ขอให้ใช้วิจรณญาณในการรับชม**
 
                   
                                          
  
   

   
ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก 

'สมกับเป็นแอร์แมกซ์รุ่นใหม่ เยี่ยมสุดๆไปเลย' ไม่เสียแรงที่แย่งมา!! เอ่อ ถึงอย่างหลังจะฟังดูทะแม่งๆก็เถอะ ฉันไม่ผิดนะ ไอหัวแดงนั่นแหละผิด+ 

"เห้ยยยย!!! ยัยบ้าาาา เอาร้องเท้าฉันคืนมานะ!!!" 
'ชิ' ฉันเลี้ยวตัวไปซ่อนในมุมมืดของซอกตึกทันที 
"หายไปไหนแล้ว!!! หาให้ทั่ว!!!"
"ครับ!!!"

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

'หึ หน้า'ตาดีซะป่าวแต่ไม่ฉลาดรอบคอบเล๊ยยยยย' ฉันแสยะยิ้มในใจพร้อมออกมาจากมุมมืด แต่แล้วก็มีการ์ดกลุ่มนึงมาดักทางฉันไว้ พอจะไปอีกทางก็โดนดักอีกเช่นกัน สถานการณ์ตอนนี้ฉันถูกบีบบังคับให้ไม่มีทางหนีเเถมข้างหลังฉันเป็นทางตัน!!!

"ว้าาาาาาา~  ติดกับดักซะแล้ว"  เสียงมาจากคนๆหนึ่งในกลุ่มการ์ด เป็นเสียงที่ฉันจำได้ดี แถมจำแม่นอีกด้วย!!!
"!!!!" ไอหัวแดง...... การ์ดพวกนั้นค่อยแหวกทางตรงกลางออก เผยให้เห็นคนทีฉันพึ่งจะ(ขโมย)เอารองเท้ามา

"หมดเวลาเล่นเกมแล้วล่ะนะ"

'โอเค.....ฉันขอถอนคำพูดที่นายโง่....'

"ยอมไปกับฉันซะดีๆ"เขาเว้นวรรคพร้อมกับบิดขี้เกียจไปมาก่อนจะพูดต่อว่า"อย่าให้ฉันใช้กำลังเลย พอดี...เป็นพวกไม่ใช้กำลังกับผู้หญิงอ่ะนะ " แล้วยักไหล่...
'จะ!!!พ่อคุณ พ่อพระ พ่อสุภาพบุรุษ พ่อรางวัลสาขาสันติภาพโลก!!'

"..... โธ่ ทั้งๆที่บอกไปแล้วแท้ๆว่าอย่าเจอกันอีก " ฉันพูดพร้อมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วเสมองไปทางอื่น
"หืมมม ใจเย็นผิดคาดนะ"  ไอหัวแดงตรงหน้าเลิกคิ้วและพยักหน้าเล็กน้อย "อย่ามานอกเรื่อง ไปกับฉันซะ" 

'ถึงฉันจะถอนคำพูด.....แต่ใช่ว่าจะยอมใครง่ายๆ' 

"นี่" ฉันเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนเสียงหวานพร้อมทำท่าน่ารักๆประหนึ่งว่าตนเองเป็นนางเอกการ์ตูนตาหวาน "เคยได้ยินหรือเปล่าคะ ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่คนมีทางเลือกไม่มากนัก..."

ฉันเว้นวรรคเล็กน้อยค่อยๆก้าวถอยหลัง "จะทำในสิ่งทีคนอื่นไม่คาดถึง"  พูดจบปุ๊บฉันก็รีบวิ่งไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว

"จับเธอไว้!!"

การ์ดคนหนึ่งวิ่งมาจับต้นแขนฉันไว้ได้ทัน ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ต้องการทันที ฉันคว้าแขนการ์ดคนนั้นพร้อมออกแรงเหวี่ยงไปข้างหน้า การ์ดคนนั้นหกล้มคลุกดินและกลิ้งไปกับพื้น ฉันกะระยะทางเอาไว้เรียบร้อย เมื่อเขาเตรียมลุกขึ้นเป็นท่ายันพื้นแล้ว

"ขอหนูใช้เป็นรากฐานหน่อยนะคะ" ก็เหยียบเข้ากลางหลังใช้เป็นฐานกระโดดขึ้นไปบนอากาศ มือฉันจับเข้าที่ขอบกำแพง แล้วถีบผนังยันตัวขึ้นไปเป็นท่าหกสูงและหมุนตัวลงมานั่งในท่าคุกเข่าข้างเดียวบนกำแพง 

'รู้สึกว่าตัวเองเป็น......สไปเดอร์แมน'

การ์ดทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าหัวแดงต่างอ้าปากและจ้องตาค้าง

"เธอ....เธอเป็นแมวหรือไงฮะ!!"
'แหม่ เปรียบซะน่ารักเลย'
"มองอะไรคะ ไม่รู้จักฟรีรันนิ่งเหรอ"  ถามเอาขำอย่าคิดจริงจัง ถึงมันจะมียิมนาสติกปนอยู่นิดนึงก็เถอะ
"หวังว่าคราวหน้าเราจะไม่ต้องเจอกันอีกจริงๆนะ" ฉันพูดและมองไปยังคนหัวแดงตรงหน้าพร้อมกำมือหลวมๆขึ้นประมาณแก้มแล้วเอียงคอ
"ลาขาดล่ะนะ เหมียว~~" และกระโดดข้ามกำแพงไปฝั่งตรงข้าม
'ย้ำอีกครั้งทุกคนรู้จักเกลล์น้อยเกินไป' 

ตุบบบบบบ

ข้ามมาฝั่งตรงข้ามเรียบร้อย แต่ดูท่าจะออกนอกเส้นทางพอควร ' แล้วฉันอยู่ตรงไหนแล้วล่ะเนี่ย ' 
"ยัยบ้า!!!!อย่าคิดว่าจะนี้ไปได้นะ!!" เสียงตะโกนจากอีกฝาก 'ไอหัวแดงนี่ยังไม่เลิก' ฉันออกวิ่งพร้อมส่ายหัวอย่างระอากับคนหัวแดงอีกฝากของกำแพง อันที่จริงตานั่นก็มีชื่อนี่ ...
ซีโร่ไม่ก็ซีโน่ อะไรสักอย่างนี่ล่ะ ได้ยินการ์ดหลายคนเรียกเขาอย่างนั้น ช่างเถอะ ดูเหมือนว่าจากสถานการ์ณเมื่อกี๊ ไอหัวแดงนั่นต้องเรียกกำลังเสริมเพิ่มแน่ๆ 'Senseมันบอก'

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก 

ฉันหลุดออกมาจากส่วนของทางเชื่อมแล้วล่ะ แต่ก็หลุดเข้ามาในที่ๆหนึ่งแทน เพดานเป็นโดมใสมองเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืน บรรยากาศข้างในเป็นห้องสมุด2ชั้น แต่มันก็ไม่เชิงเป็นห้องสมุดนะ




'ห้องสมุดอะไรมันจะมีสระว่ายน้ำฮะ' 




มีต้นไม้ต้นใหญ่ตรงนี้ฉันพอจะเข้าใจแต่เล่นมีสระว่ายน้ำ......
'งั้นเรียกห้องอเนกประสงค์ละกัน' มีหนังสือไว้อ่าน มีสระน้ำให้เล่น อืม...ครีเอทดี
ฉันคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อยจึงไม่ได้ระวังตัวเท่าไหร่ อยู่ๆก็มีลมอุ่นๆเป่ามายังใบหู 

'อึ๊ยยยยยยยยย' ขนแขนสแตนด์อัพกันเกรียวกราว ฉันรีบวาดเท้าไปข้างหน้าแล้วหันตัวมาตั้งการ์ดและปล่อยหมัดทันที
หมับบบบ

"ใจเย็นๆก่อน" คนตรงหน้ารับหมัดฉันได้ "ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก" เขาพูดแล้วคลายมือที่รับแันไว้ออก
จะว่าไปแล้ว.....เสียงเขาฟังคุ้นๆอยู่นะ บรรยากาศดูเหมือนจะเต็มใจสร้างฉากโรแมนติคให้อย่างเต็มที่  เมฆที่บังดวงจันทร์ค่อยๆเคลื่อนตัวออก แสงนวลไล่เงามืดที่ทาบหน้าของอีกฝ่าย เผยให้เห็นใบหน้าได้ชัดๆ  ผมสีดำสนิทเป็นประกาย ดวงตาสีส้มอมแดง 

"!!!!!!!!!"

ใบหน้าแบบนี้ ใบหน้าที่เธอจำได้ดีไม่มีวันลืม ไม่ว่าจะหลับหรือตื่น เธอก็จำเขาได้แม่น

"น..นาย" ฉันเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ เอื้อมมือข้างหนึ่งไปสัมผัสแก้มของอีกฝ่าย คนตรงหน้าตกใจเล็กน้อย แต่ก็หลับตาลงเอียงหน้ารับสัมผัสฉันอย่างเต็มที่
"ฉันอยากเจอนายมาตลอด" ฉันยิ้มและยกมืออีกข้างขึ้นสัมผัสแก้มคนตรงหน้าอีกครั้ง
"คนที่....." แล้วค่อยๆโน้มใบหน้าเขาลงมา
"สับต้นคอฉันนนนนน!!!!!!!!! ย้ากกกก" และดึงแก้มเขาอย่างเต็มที่และเต็มแรง
"โอ๊ยยยยยย เอ้บๆอ่อยอันก่อน" คนตรงหน้าร้องดังลั่น
"ไม่โว้ยยยยยย!!! รู้มั้ยว่ามันอันตรายน่ะฮะ!!!  มีสิทธิเป็นอัมพาตได้เลยรู้มั้ย!!!" อย่างนี้ดึงไม่พอ!! มันต้องขยี้ด้วย!! 
"โอ้ยยยยยๆๆ อันออโอด อังอันอ่อน" 
"ไม่"
"อังอันอ่อน" คนตรงหน้าเสียงเริ่มสั่น
"เออะอ๊ะ" น้ำตาค่อยๆคลอเบ้า  ถ้าผู้ชายทำให้ผู้หญิงร้องไห้จะถือว่าไม่เป็นลูกผู้ชาย....
'แล้วถ้าผู้หญิงทำให้ผู้ชายร้องไห้.....จะถือว่าไม่เป็นลูกผู้หญิงป่ะ'
"โอเคๆ ปล่อยก็ได้" ฉันปล่อยมือทั้งสองข้างที่หยิกแก้มเขาออก คนตรงหน้ารีบยกมือขึ้นมาลูบแก้มทันที
"มีอะไรจะบอกฉันล่ะ" หลังจากที่ยืนมองคนตรงหน้าลูบคลำๆแก้มตัวเองมาได้สักพักก็เลยตัดสินใจถามขึ้น พ่อหนุ่ม(มุ้งมิ้ง)ตรงหน้าจึงเลิกสนใจแก้มตัวเอง และพูดกับฉันอย่างจริงจังทันที
"ฉันจะช่วยเธอหนีเอง"
"!!!!!!!!!!!!!!"
"ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษที่ฉันไปสับต้นคอเธอ" เขาพูดพร้อมยิ้มอ่อน“
'ทำไมมันรู้สึกทะแม่งๆนะ'
"แล้วนายจะช่วยฉันยังไงล่ะ"
"ฉันจะบอกทางหนีจากที่นี่และถ่วงเวลาให้ ที่เหลือเธอต้องพึ่งตัวเอง"
"ห๊าาาาา!!! ถ้าจะช่วยทั้งทีก็ช่วยให้มันรอดตลอดถึงฝั่งสิ"
"ทำได้แค่นี้แหละ" หนุ่มมุ้งมิ้งตรงหน้าเปลี่ยนไปแทบคนละคน เขาพูดเสียงเรียบไม่บ่งบอกความรู้สึกพร้อมกอดอกส่งสายนิ่งมาทางฉัน

'คนเรานี่เปลี่ยนกันง่ายเนาะ' มันน่าจับหยิกแก้มให้หลุด!!!

"โอเคๆ ก็ได้ๆ"
"ฟังให้ดีนะ ที่ๆเธออยู่ตอนนี้คือห้องพิเศษในตัวคฤหาสน์ ทางที่จะออกจากที่นี่ไปได้นั้น"
เขาหยุดพูดแล้วชี้ไปทางข้างหลัง
"ออกจากประตูไป"
".........."
"ฉันบอกทางให้เธอแล้วไง....ไปสิ"
"......อ่อ อย่างงี้นี่เอง" ฉันยิ้มหวานและเดินเข้าไปหา

"ขอบ-ใจ-นะ" พูดเน้นชัดแต่ละคำพร้อมหยิกแก้มอีกฝ่ายอย่างประชด

"โอยยยยยยยๆๆๆ"

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงนี้อีกแล้ว ได้ยินทีไรหลอนทุกที!!

"ขอบคุณที่บอกทางให้นะ ถ้าอยากให้ฉันทำอะไรด้วยตัวเองบอกกันดีๆก็ได้!!!" ฉันขอบคุณเขา(อย่างไม่เต็มใจ) ก่อนที่จะวิ่งออกไปทางประตูแล้วไม่หันกลับมามองเขาอีก
".........โชคดี" คนที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังพูดขึ้นเมื่อไม่แผ่นหลังของหญิงสาวที่ทำให้แก้มเขาเริ่มบวม
"ทำอะไรของคุณน่ะ นีโร" เสียงจากในมุมมืดของชั้นหนังสือดังขึ้น
"ผมก็แค่....ช่วยแมวหลงทาง" เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ "คุณก็อยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วจะถามผมทำไม ลูคัส"
"หึ" คนอีกคนก็เดินออกมาจากมุมมืด เผยให้เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีอีกคน มือข้างหนึ่งถือหนังสือที่ยังอ่านไม่จบ
"คงไม่คิดที่จะช่วยเธอจริงๆสินะ" เขาพูดพร้อมใช้มืออีกข้างดันแว่นขึ้นและเหยียดยิ้ม
"......." นีโรไม่ตอบแล้วเดินออกไป แต่แล้วก็สัมผัสถึงโลหะเย็นๆตรงลำคอสักพักก็เป็นความเจ็บแปร็บพร้อมของเหลวที่ค่อยๆไหลจากบาดแผล
"คงจะรู้นะว่าบทลงโทษของคนที่ทรยศ ฟาเทอร์ เป็นยังไง" 

เสียงของลูคัสที่ได้เคลื่อนตัวมาอยู่ข้างๆพร้อมมีดที่จ่ออยู่ตรงลำคอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เอ่ยขึ้นเสียงเย็น  นีโรปลายตามองคนข้างอย่างเรียบเฉย ในพริบตา เขาเอนตัวเอี้ยวหลังหลบคมมีดอย่างว่องไวแต่ลูคัสก็ไม่ปล่อยให้นีโรรอด!!! เขาหยิบมีดสั้นในช่องลับข้างหลังเสื้อปาใส่อย่างว่องไว สถานการณ์นี้เขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบ นีโรวิ่งหลบแล้วรีบฉวยสิ่งที่ใกล้มือที่สุดมาเป็นโล่ป้องกัน 

ฉึก ฉึก ฉึก

ขึ้นชื่อว่าเป็นมีดบินของลูคัส มันจึงไม่เคยพลาดเป้า  มีดสั้นทั้ง3เล่มปักลงกลางหลังหนังสือ(เคราะห์ร้าย)เล่มหนึ่ง
 
"ยังอ่านยากเหมือนเดิม" นีโรเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย
"ถ้ามันอ่านยากจริงแล้วทำไมถึงยังรับมีดผมได้ล่ะ"
"คุณออมมือ"เขาดึงมีดที่ปักบนหนังสือออก"นี่ของคุณ เอาคืนไปซะ" แล้วปากลับคืนเจ้าของไป

ฉึบ ฉึบ ฉึบ

"ช่วยอย่าปาสะเปะสะปะด้วยครับ มันแพง" มีดทั้งสามเล่มอยู่แต่ละระหว่างง่ามนิ้ว และไร้ร่องรอยบาดแผล ลูคัสตรวจเช็คแต่ละเล่มอย่างหวงแหน เมื่อไร้รอยตำหนิใดๆก็เก็บเข้าที่เดิม 
"เจอคุณที่ไรผมรู้สึกหงุดหงิดทุกที"
"ผมด้วย" 

บรรยากาศเหมือนมีท้องฟ้าวิปริตทันใด อังกอ-์!!!! จ้องกันได้สักพัก ทั้งคู่ก็หันหลังเดินออกจากที่นี่ำปกันคนละทาง ทิ้งให้ห้องแห่งนี้อยู่ในสภาพเดิม เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
 
 
    
 
แฮร่~~ ครบแบ้วววว  ขอโทษที่ลงช้านะคะ T^T เน็ตอืดจริงอะไรจริง 
ขอบคุณทุกๆเม้นกำลังใจนะคะ ทำดีแล้วทำต่อไป555+ ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ!!!
                         
 
 
  

 





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

179 ความคิดเห็น

  1. #46 bb527 (@bb527) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 20:19
    ความเกรียนมีหลายระดับตั้งแต่นักเกรียนฝึกหัด-นักเกรียนขั้นเทพ#นางเอกเรานักเกรียนขั้นเทพกว่า5555555(ไม่ดูเวลาเล้ยยยยยยย)
    #46
    1
  2. #17 0846979157 (@0846979157) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 22:51
    อัพพพพ
    #17
    0
  3. #16 131242 (@131242) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 01:21
    555นางสตองมาก????????
    #16
    0
  4. #15 Afradear (@00phannita00) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 11:56
    เกลเอ้ยย หมดมูดเลย
    #15
    1
  5. #14 Kunnips (@Kunnips) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 04:51
    ตลกมากอะทุกคนอ้าปากค้างเลยหรอ????????เอาจริงๆสนุกมากเลยขอตอนที่ยาวๆด้วยนะค่ะ
    #14
    1
    • #14-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 7)
      13 มีนาคม 2559 / 20:02
      แน่นอนจ้าาาา เร็วๆนี้แน่ ขอเก็บกวาดซากทุเรียนหน้าบ้านก่อนนะ ;D
      #14-1