ตอนที่ 2 : l Capitolo I l Milaiggale [รีไรต์]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    4 ก.ย. 60



 
  
 
  
เฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!! 

"ดูสิครับคุณกิตติกวย  ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใครเลย " 
"จริงด้วยครับคุณสรย้วย!! แล้วผลจะเป็นยังไ-"

เปรี้ยงง พลั่กก ตุ้บบ  เฮฮฮฮฮฮฮฮ !! 

"โอ้วววววว ดูเหมือนว่าเราจะได้บทสรุปแล้วนะครับเนี่ยคุณสรย้วย"
"จริงด้วยครับคุณกิตติกวย เห็นท่าเตะเมื่อกี๊มั้ยครับ มั่นคงและดุดันจริงๆ"
"และแล้วเธอก็สามารถคว้าแชมป์สมัยที่ 5 ติดต่อกันได้อีกแล้วครับบบบบ"
"อ่าาาา ผมอยากจะลองถูกเตะจริงๆ"
"ตายนะครับคุณกิตติกวย"
"........."
"เอาล่ะตอนนี้ผู้ชนะของเรากำลังคำนับผู้ต่อสู้(ที่ยังสลบไสลไม่ฟื้น) คณะกรรมการ และผู้ชมรอบสเตเดียมครับ"
"แหม่ น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ ดูสิครับแก้มอมชมพู ปากจิ้มลิ้ม ยิ่งดูยิ่-"
 
----ปิ๊บ-----
 
".........."
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โครตจี้เลยว่ะแก ฉันชอบนักพากย์ 2 คนนี้นะไว้จะจ้างมาในงานวันเกิด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ"

 เสียงหัวเราะดังขึ้นภายในรถลีมูซีนสุดหรูคันใหญ่ ที่น้อยคนนักจะเป็นเจ้าของมัน

"ฉันว่าพี่แก 2 คนคงจะอยากเป็นนักเขียนมาก่อนแต่ไปไม่รอดจึงมารับจ๊อบเป็นนักพากย์แทน แกว่างั้นป่ะเกลล์"

ร่างบางที่ถูกอีกฝ่ายเรียกทำหน้าบอกบุญไม่รับพร้อมกุมขมับแทนคำตอบ

"ฉันไม่เข้าใจ นักพากย์มีตั้งเยอะตั้งแยะแต่ทำไมเลือก2คนนี้ บรรยายหรือพากย์แต่ละทีอย่างกะว่าฉันอยู่ในการ์ตูนสาวน้อย!!!"
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"
"นี่ยังไม่หมดอีกนะเว่ยนอกจาก2นักพากย์โลกสวยแล้วยังเจออีพวกแหกกฎกติกาอีก ฉันนี่ฉุนสุดๆไปเลย"
"อ่อ คู่ต่อสู้ของแกใช่ป่ะ "
"ใช่ ทั้งที่กติกามันบอกว่าแยกสู้ชาย-ชาย หญิง-หญิง แต่กลับให้ฉันสู้กับผู้ชาย พอฝ่ายฉันแย้ง อีกฝ่ายกลับบอกเหตุผลได้โครตน่าตรบ"
"ว่าา!!"
"เเฮ่ม คุณเป็นถึงแชมป์ตั้ง4สมัย แค่คู่ต่อสู้เป็นผู้ชายคงไม่เป็นอะไรหรอก" 
"ช่างกล้าาาาา แล้วเป็นไงบ้างอ่ะ" 
"ฉันเหรอ หึ แค่นี้ชิวๆฉันสอยอีกฝ่ายจนสลบไปละ"
"ไม่ใช่เธอย่ะ อีกฝ่ายเว้ยยย "
"...ยัย"
"ฮ่าๆๆ โอ๋เอ๋ๆรักหลอกจึงหยอกเล่นยินดีด้วยสำหรับตำแหน่ง อ่ะนี่ช่อกล้วยไม้ที่เธอสั่ง2ช่อ"
"ขอบคุณมากนะ"
"แกแน่ใจนะเว้ยว่าจะให้ฉันส่งแค่นี้ ไม่รอกลับน่ะ" รถลีมูซีนได้ชะลอจนมาถึงจุดหมาย
"อ่าหะแน่ใจดิ แกมีเรียนเปียโนอีกไม่ใช่เหรอ ฉันขี้เกียจมานั่งฟังแกบ่นเวลาไปสายแล้วโดน Ms.Katie ทำโทษ"
"โอเคๆแล้วเจอกัน บายยยย" 

เมื่อยืนส่งรถลีมูซีนของเพื่อนรักจนลับตาไปแล้ว ร่างบางพร้อมช่อกล้วยไม้ 2 ช่อก็เดินไปยังจุดหมายทันที 
 
    Gale's Part
      
 
' Saint Ma churchyard '

อ่า ไม่ต้องตกใจหรอกว่าฉันมาที่นี่ทำไม เวลาท้อแท้หรือหมดกำลังใจและวันนี้ของทุกๆปีฉันจะมาที่นี่เสมอ เพื่อมาหา 'ครอบครัวของฉัน'

"อ่ะเจอแล้ว "  ลลิณี , กรรณิการ์
"สวัสดีค่ะคุณแม่ คุณยาย"  ฉันพูดพลางวางช่อดอกไม้ให้กับหลุมศพทั้ง 2 หลุม 
"ขอโทษนะคะที่ช่วงนี้เกลล์ไม่ค่อยได้มาเยี่ยมเลย เกลล์เลยเอากล้วยไม้สวยๆมาแทนคำขอโทษค่ะ" 
ฉันพูดพลางยิ้มให้กับทั้ง2หลุม ภาษาดอกไม้ของกล้วยไม้คือ รักและระลึกถึงเสมอ 
"เกลล์ได้แชมป์อีกสมัยแล้วนะคะ เก่งมั้ย " 

สายลมพัดผ่านไปมาเบาๆ สุสานแห่งนี้ไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่า สยองขวัญหรือน่าหวาดกลัวอย่างที่ใครคิดกันหรอกนะ กลับกัน  มันทั้งเงียบสงบเเละร่มเย็นเหมาะสำหรับการพักผ่อนตลอดกาลของคนที่เหนื่อยมาทั้งชีวิต  คุณแม่เสียชีวิตตอนที่ฉันอายุ3ขวบ หลังจากนั้นคุณยายก็คอยเลี้ยงดูอบรมสั่งสอนฉันเรื่อยมา คุณยายบอกว่าพ่อของฉันเป็นคนอิตาลี ไปเจอกับแมตอนที่เข้ามาไทยครั้งแรก ท่านยังบอกอีกว่าฉันได้ดวงตาโศกซึ้งมาจากแม่โครงหน้าพ่อ 60 แม่ 40พูดง่ายๆคือเหมือมพ่อแต่ก็คล้ายแม่  การที่ฉันเป็นแชมป์ยูโดได้ก็มีท่านคอยสนับสนุนนี่แหละ แต่แล้วท่านก็เสียชีวิตลงในวันที่ฉัน....ได้แชมป์ครั้งแรก มันเป็นช่วงที่ฉันสูญเสียอะไรหลายๆอย่าง หน้าตาพ่อฉันก็ยังไม่เคยเห็น มันเป็นช่วงที่ฉัน"เหงาและหวาดกลัว"ที่สุด แต่แล้วก็มีผู้ใหญ่ใจดีได้เข้ามาอุปการะส่งเสียค่าเล่าเรียนและค่าเลี้ยงดู สิ่งที่ฉันพอจะตอบแทนได้ก็มีแต่ตั้งใจเล่าเรียน เขาอยากให้ฉันเรียนอะไรฉันก็เรียนหมด ที่ฉันมีวันนี้ได้ก็เพราะเขาอีกคน แต่เชื่อเหรือเปล่า ฉันก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเขาเช่นกัน ชีวิตฉันอะไรจะ so mystery ขนาดนั้น แต่ฉันเชื่อว่าสักวันคงได้เจอ เห้อ ทุกอย่างมันก็ผ่านมานานแล้วล่ะหน่ะ ไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องคร่ำครวญหรอก อึบ ฉันลุกขึ้นพร้อมส่งยิ้มให้กับหลุมศพทั้ง 2 

"หนูไปก่อนนะคะไว้หนูจะมาเยี่ยมใหม่ " ถึงฉันจะพูดไปอย่างนั้นแต่สุดท้าย.....สัมผัสเย็นๆที่ไหลออกจากดวงตา รสชาติเค็มที่สัมผัสได้จากมุมปาก ฉันก็ยังคง 

"เหงาเหมือนเคย" 
"Fermare non muoverti (หยุดอย่าขยับ)"  ห่ะ นี่ตัดอารมณ์กันอย่างนี้เลยเหรอ
"Non muoverti (อย่าขยับเด็ดขาด)"  หืม ภาษาอิตาลี  มันบังเอิญไปมั้ย สถานการณ์แบบนี้ตามที่เคยอ่านในนิยายมันต้องมีอีเวนต์บางอย่างแน่ๆ
"Cosa desiderare (ต้องการอะไร)

"............" ไม่ตอบอย่างนี้จุดประสงค์ไม่ดีชัวร์ ฉันตั้งการ์ดเตรียมป้องกันทันที แต่แล้ว

พลั่กกกกกกก

สันมือจากหมาตัวไหนไม่รู้ฟาดเข้าที่ท้ายทอยฉันทันที

"ขอโทษครับคุณหนู ผมจำเป็นต้องทำ"

อืม ไม่เป็นไร......ถุยยยยยย!!!! ทีนี้มาพูดไทยใส่ จะทดสอบIQฉันหรือไง  ตอนนี้สติฉันใกล้จะริบหรีเกินทน สิ่งที่ฉันทำได้ก่อนทุกอย่างจะดับมืดไปคือภาวนาในใจ 
 
'คุณแม่คุณยายคะ อย่าให้ใครรู้เด็ดขาดเลย ว่าแชมป์ยูโด5สมัยซ้อน พลาดท่าโดนสับต้นคอสลบอนาจอย่างนี้.......'
 
 
 
                            
 
       
            
     แฮรรรรรร่  ตัดอารมณ์กันฉึบฉับเลยค่ะ เดี๋ยวเศร้าเดี๋ยวเหงาขอให้readerทุกคนโปรดทำใจ เดี๋ยวต้องเจอแบบนี้กันอีกยาว 555+ อย่าลืมกดโหวต กด Fav. นะครัชชช อดใจหน่อยเดี๊ยวเจอหนุ่มๆละ  เตรียมพร้อมค่ะ นางเอกเรื่องนี้นิสัยเกรียนขัดกับหน้าตาสวยๆของนาง บทสนทนาภาษาอิตาลีเรางูๆปลาๆสุดๆเลย 
 
 
 
Edit 
03/09/2016 -แก้คำผิด
07/03/2017 - รีไรต์
                    -แก้ธีม




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

179 ความคิดเห็น

  1. #111 muzy2 (@muzy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 21:36
    เดี๋ยวๆๆๆนางเอกค่ะนั่นคือสิ่งที่คุณห่วง
    #111
    0
  2. #98 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 20:08
    อนาจเกินไปแล้วโดนสับจนศลบเลย
    #98
    0
  3. #3 etezky790 (@preeyakornb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 10:08
    นางเอกแลดูเกรียนมากเลยค่ะ
    #3
    1
    • #3-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 2)
      7 มีนาคม 2559 / 21:50
      ยังค่ะนี่ยังไม่ใช่ที่สุดของนาง ต้องรอกันต่อไป~~~
      #3-1
  4. #2 kanikajay (@kanikajay) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 06:45
    รอนะคะ อยากอ่านต่อแล้ว^^
    #2
    1
    • #2-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 2)
      7 มีนาคม 2559 / 21:52
      หูยยยยเขิลลลล~~(โดนตรบ) ขอบคุณมากๆนะคะ
      #2-1