ตอนที่ 12 : l Capitolo X l The Past [รีไรต์]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ก.ย. 60

**สถานที่ บุคคล หรือองค์กรต่างๆเกิดจากจินตนาการของไรท์เตอร์ทั้งสิ้น(เรียกง่ายๆว่ามโนขึ้นมาเอง)ไม่มีได้มีเจตนาพาดพิงแต่อย่างใด ขอให้ใช้วิจรณญาณในการรับชม**  
 
 

 
 
มีคนได้กล่าวไว้ว่า 'อย่าหือกับผู้หญิงเวลาโกรธ' ดูเหมือนว่า...จะเป็นจริงแฮะ  หลังจากโดนเตะขัดขาล้มลงบนพื้นโดย 'ลูกสาว' ของตัวเองและนอน(เงิบ)บนพื้นจนพอใจแล้ว   ผมก็ได้พาตัวเองลุกขึ้นกลับไปนั่งที่พร้อมสั่งลูกน้องที่เหลือเก็บกวาดทำความสะอาดห้องและให้พาคนที่บาดเจ็บไปทำแผลส่วนลูกชายหกคนที่เหลือให้เข้าไปรอในห้องประชุม  เอาหล่ะตอนนี้ได้เวลาเข้าเรื่องจริงจังสักที!! 

"แฮ่ม!!" ว่าแล้วก็กระแอมไอดูท่าทีของลูกสาว  เกลล์เหลือบมองเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจก่อนที่จะเปลี่ยนไปไขว่ห้างอีกข้างและกระดิกนิ้วเรียกให้การ์ดข้างๆเอาขนมมาเสริฟ ' นี่เหรอลูกผม!!!! ' ภาพเด็กสาวน่ารักใสซื่อบริสุทธิ์ไร้เดียงสาในหัวได้แตกออกเป็นส่วนๆและถูกแทนที่ด้วยมาดเย่อหยิ่งเข้าถึงยากแทน 'พ่อขอโทษที่ไม่รับหนูมาให้เร็วกว่านี้' คิดแล้วก็เศร้าใจ จะว่าไป....เราจะเริ่มคุยยังไงดีล่ะ... เอาแล้วไงอย่าให้ใครรู้เด็ดขาดนะว่าบอสขององค์กรใหญ่ที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็สามารถวางแผน ออกคำสั่งได้อย่างเฉียบขาดแยบยล แต่แค่จะคุยกับลูก....หัวกลับโล่งเอาดื้อๆ!!!ว่าพลางก็หันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากมือขวาคนสนิท 

'เอาไงดีฟรานเชสสสส' ดูเหมือนเจ้าตัวจะรับรู้ได้ถึงสายตาขอความช่วยเหลือแต่ 
'...................'  แม่งเอ๊ยยยยยยยยยย มันทำเป็นไม่เห็น เออ!!ก็ได้!!
"ลูก....โตขึ้นเยอะเลยนะเกลล์" 
"......" เกลล์เปลี่ยนท่าทีเล็กน้อย แต่ว่าทำไรบรรยากาศมาคุแปลกๆ 
"รู้ได้ไงคะ หน้าเรายังไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ"
"........" คิดไปเองหรือเปล่า เหมือนว่าจะเน้นไม่เคยเจอเป็นพิเศษ แต่จะว่าไปแล้ว...ตั้งแต่ลลิณีจากไป  เราก็ไม่เคยที่จะได้อุ้มหรือกอดเกลล์อีกเลย  ได้แต่...มองอยู่ห่างๆ เพราะว่า......' กลัว ' 
.
.
.
.
"บอสครับ ท่านลลิณีคลอดคุณหนูออกมาได้อย่างปลอดภัยแล้วครับ"
"จริงเหรอ!!! เตรียมฮอร์ด่วนเลย ฉันจะไปหาลูกกับภรรยาฉัน!!"
 
'ยอมรับเลยว่าช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้  มีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกและภรรยาที่แสนน่ารัก...'
 
"ลิณีครับบบบบ~ ผมมาหาแล้วนะ" ภายในห้องพักฟื้น ภาพหญิงสาวแสนสวยที่ผมรักดั่งดวงใจกำลังโอบอุ้มและหยอกล้อกับทารกน้อยๆที่จะมาเป็นอีกหนึ่งดวงใจของผมเช่นกัน
"โร~~" แค่เสียงหวานๆนั่นเอ่ยเรียกผม ความเหนื่อยล้าที่ผ่านๆมาก็สลายหายไปทันที ผมตรงเข้าไปกอดและมองลูกน้อยของเรา 
"ลูกของเราค่ะ เป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักมากๆเลย"
"ไหนดูซิ สวยเหมือนแม่เราเลยนะเนี่ย มาๆ มาให้พ่ออุ้มที อึบ" ลิณีส่งลูกมาให้ผม แถมอมยิ้มกลั้นขำเต็มที่ เอ้า ทำไงได้ก็คนมันเห่อลูกนี่นา 
"แอ๊ะ แอ๊ะ" ลูกลืมตามองผมก่อนที่จะยิ้มและหัวเราะออกมา 
"เราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรกันดีคะ" 
"อืม~~ นั่นสินะ" เบลล์ก็เพราะ มิร่าก็น่ารัก เจนน่าก็ดี เอาชื่อไหนดีล่ะเนี่ย
"อย่าตั้งชื่อแปลกๆให้ลูกเด็ดขาดเลยนะ!!"
"แหม ผมไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกน่า ลูกเราออกจะน่ารักเหมือนนางฟ้าแบบนี้ใครจะกล้าตั้งชื่อแปลกๆให้เล่า"
"ก็คุณไงคะ ขนาดหมาที่บ้านยังตั้งชื่อให้ว่าเกรทอวาลอนแบริเวอร์ออกซ์ซี่ที่ 3 เลย"
"......ฮ่าๆๆๆๆๆ ผมไม่ตั้งชื่ออะไรแบบนั้นหรอก อีกอย่างผมมีชื่อดีๆในใจแล้วล่ะ"
"หืม"
"เกลล์ไงหล่ะ " ผมยิ้มอย่างภูมิใจและมั่นใจว่าเป็นชื่อที่ดีและเหมาะกับลูกสาวของผมแน่นอน
"เกลล์เหรอ....อืม เป็นชื่อที่ดีมากๆเลยนะคะเนี่ย"
"ใช่มั้ยล่ะ ต่อไปนี้ลูกชื่อว่าเกลล์นะ"
"แอ๊ะ แอ๊ะ"
"ดูเหมือนว่าลูกจะชอบนะคะ"
"แน่นอนอยู่แล้ว~~~"
' เกลล์หรือมิแลงเกลล์ที่แปลว่านางฟ้า  ลูกจะเป็นนางฟ้าน้อยของพ่อและแม่ตลอดไป '
 
'แต่แล้ว...ความสุขก็อยู่กับคนเราได้ไม่นาน' 
 
"บอส!!! แย่แล้วครับ มันบุกมาแล้ว!!!"
"ต้านมันเอาไว้ อย่าให้มันเล่นงานเราได้ ใครก็ตามที่ไม่ใช่คนของเราแล้วล้ำเข้ามา จัดการซะ!!!"
"บอสครับ!!! มันเริ่มถอยกำลังกลับไปแล้ว"
"ดี!!! จัดการส่วนที่ยังถอยกลับไปไม่ได้ให้สิ้นซาก แล้วจัดฮอร์ด่วนให้ฉันลำนึงด่วน!!!" รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีชะมัด ให้ตายเหอะ!!! 
 
' พอกลับมาที่บ้าน...สิ่งที่เห็นไม่ใช่รอยยิ้มหรือคำทักทายยินดีต้อนรับกลับของลูกน้องและภรรยาเหมือนเคย แต่มันกลับเป็น  เลือดและศพ ' 
 
"ลิณี!!! เกลล์!!!" วินาทีที่เห็นสิ่งเหล่านั้น ผมแทบถลันเข้าไปในบ้าน
"บอสครับอย่าพึ่ง!!!!"

ปังงงงงงง!!!  แงงงงงงงงงงงง!!!!!! เสียงปืนพร้อมเสียเด็กร้องลั่น  ผมสะบัดตัวจากลูกน้องและวิ่งเข้าไปในบ้าน ภาพลิณีที่นอนหายใจรวยรินกอดลูกเอาไว้ในอกอย่างแนบแน่นเลือดไหลออกมามากมายจากบาดแผลตรงช่วงท้อง 

 เธอใช้ตัวเองเป็นกำบังเพื่อปกป้องลูก 

"แก!!!!!!" ผมคำรามออกมาเสียงต่ำและมองไปยังตัวคนร้าย  เมื่อมันเห็นผมก็ตั้งท่าจะหนีแต่ชะงักเหมือนว่ามันถือไพ่เหนือกว่าและเล็งปืนมายังผมตั้งท่าจะเหนี่ยวไกแต่
"ช้าไป" ผมพุ่งเข้าหาปัดปืนออกจากวิถีกระสุนและแย่งมาไว้ในมือ หักแขนมันหวี่ยงทุ่มลงกับพื้น

ปังงงงง!!!  ปังงงงงง!!! แล้วจัดการยิงไปที่เท้าของมันทั้งสองข้างกันหนี  เสียงโหยหวนร้องดังเพราะความเจ็บปวดและเสียงเด็กร้องดังลั่นบ้าน

"จัดการเอามันไปซ้อมทรมานซะ รีดเค้นออกมาให้ได้ว่าใครบงการ ห้ามให้มันตายก่อนเด็ดขาด" 

ผมหันไปสั่งลูกน้องที่จัดการพวกข้างนอกแล้วเรียบร้อยพร้อมเรียกรถพยาบาลประจำองค์กรมา ก่อนที่จะถลันเข้าไปหาลิณีกับลูก 

"ที่รัก!!!! อดทนไว้นะครับ!!!! แป็บเดียวรถพยาบาลก็จะมาแล้ว"
"โร ฉัน...ดีใจที่ได้เห็นคุณ" เธอยิ้มให้และลูบแก้มผม มือเธอเย็นมากอย่างน่าตกใจ
"อย่าพูดอย่างนั้นสิ ลิณีทำไมพูดเหมือนว่า-"
"โรคะ ฉันโชคดีมากนะที่ได้เจอคุณ  โชคดีมากที่ได้รักคุณ และโชคดีมากที่คุณก็รักฉัน โชคดีมากที่ได้เป็นส่วนนึงในชีวิตคุณ โชคดีมากที่ได้สร้างครอบครัวใหม่ร่วมกับคุณ...."
"ลิณีไม่เอา ได้โปรดอย่าพูดอย่างนี้สิ"
"ฉันอดคิดไม่ได้ว่าถ้าบนโลกใบนี้นอกจากพ่อกับแม่แล้ว จะมีใครอีกที่ทำให้ฉันโชคดีได้ขนาดนี้"
น้ำตาที่สักครั้งนึงในชีวิตมันจะไหลออกมา ได้หยดลงปะปลายไปทั่วใบหน้าสวยของคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
"ถึงแม้ว่าแม่จะไม่มีโอกาสได้ดูหนูโตขึ้นมา แต่แม่ขอให้หนูรู้เอาไว้ว่า แม่รักหนูนะ"  ลิณีจูบทั่วใบหน้าของเกลล์อย่างรักใคร่ ก่อนที่จะฝืนตัวขึ้นมาจูบผม 
"โรคะ อย่ามัวแต่ทำงานหนักจนลืมทานอาหาร เวลาไม่สบายก็ต้องพักผ่อนให้มากๆอย่าหักโหมนะรู้มั้ยรักษาตัวเองด้วย สุขภาพต้องมาก่อนนะ ฉันจะได้สบายใจ...ตอนที่....ไม่อยู่แล้ว" 
"ลิณี ไม่...ไม่เอานะ"
"ดูและลูกของเราด้วยนะคะ รักแกให้มากๆ"
"ฮึก...ฮึก"
"โร.......ฉันรักคุณนะคะ"
"ลิณี!!! ได้โปรด...อย่าจากผมไป" ผมได้แต่กอดลูกกับเธอไว้แน่นโดยที่ทำอะไรไม่ได้ กว่าจะถึงโรงพยาบาล ทุกอย่างก็สายไปแล้ว
 
' ผมสูญเสียลลิณีไป...ตลอดกาล '
 
หลังผ่านเหตุการณ์สูญเสียที่เจ็บปวดในชีวิตไป  ผมก็ได้เพิ่มการ์ดรักษาการณ์มากขึ้นเป็นสามเท่า ตรวจสอบบุคลากรในองค์กรที่ทำงานทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังอย่างละเอียด ฝึกซ้อมและพัฒนาฝีมือหน่วยต่างๆ    ผมทำทั้งหมดนี่เพื่อ

"เกลล์ เป็นไงบ้างฮึลูก" ผมตรงเข้าไปอุ้มลูกน้อยที่ตอนนี้ก็ยังหลับปุ๋ย เกลล์พึ่งอายุได้แค่สามขวบเท่านั้น แต่สูญเสียแม่ไปเร็วเหลือเกิน ผมสัญญากับลิณีว่าจะดูแลลูกให้ดีที่สุด แต่ผมก็ทำหน้าที่ได้ไม่นาน

"บอสครับมีประชุมด่วน!!!"
"บอสคะมีงานด่วนในบริษัทค่ะ!!!"
"บอสครับฝ่ายพันธมิตรต้องการหารือครับ"
"บอสคะฝ่ายศัตรูต้องการเป็นพันธมิตรกับเราค่ะ"
"บอสครับ!!!!"
"บอสคะ!!!" 

มีงานมากมายรัดตัวไม่ว่าจะเป็นทั้งงานเบื้องหน้าหรืองานเบื้องหลัง จะฝากฟรานเชสก็ไม่ได้เพราะเขาก็มีงานที่ต้องทำ จะฝากลูกน้องคนอื่นที่แต่งงานแล้วก็เหมือนจะรบกวนเกินไป จะให้คนอื่นเลี้ยงก็ไม่ไว้ใจ สุดท้ายผมเลยตัดสินใจฝากเกลล์ไว้กับแม่ยายของผมแทน

"โอ๋ๆๆๆๆ หลานยายไม่เป็นไรแล้วนะ อยู่กับยายนะคนเก่ง โอ๋ๆๆๆ"
"ผมฝากด้วยนะครับคุณแม่ ค่าใช้จ่ายต่างๆผมจะจัดการเอง ลูกน้อง5คนนี้จะคอยคุ้มกันและช่วยเหลือทุกอย่างที่ทำได้นะครับ"
"คนแก่กำลังเหงาๆพอดี ได้หลานมาให้เลี้ยงดู กับคนหนุ่มๆมาช่วยงานก็ดีเหมือนกัน"
"ครับ ถ้าเดือดร้อนอะไรบอกลูกน้องผมได้เลย พวกเขาจะจัดการให้"
"จ้าๆๆ"
"ผมอยากเลี้ยงดูเกลล์ด้วยตัวเองเหมือนกับที่สัญญาไว้กับลิณีนะครับ แต่...อยู่กับผมมันเสี่ยงเกินไป"ความรู้สึกผิดมากมายเริ่มก็ขึ้นในใจ แม่ยายมองมาที่ผมและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"เด็กคนนี้ หน้าตาเหมือนลิณีเลยล่ะ  มันไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกนะโรเลนโซ่ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ปล่อยไปตามที่พระผู้เป็นเจ้าปราถนาเถอะนะ"
"คุณแม่....." พระผู้เป็นเจ้าเหรอ หึ ใจร้ายใจดำกับผมยิ่งนัก 
"ถ้าลิณีเห็นสีหน้าเธอแบบนั้นต้องเสียใจน่าดู จำคำพูดฉันไว้นะพ่อหนุ่ม ถ้ามัวแต่อยู่กับความหลัง ก็จะไม่มีทางเดินต่อไปข้างหน้า เอาล่ะเธอไปได้แล้วล่ะนะ เกลล์จะได้พักผ่อน"

ผมมองเธอและเกลล์ 'ยึดติดเหรอ' แม้ผมจะเข้าใจความหมายที่เธอบอก แต่จะให้ทำตามแล้วสำหรับผมมันก็ยังยากอยู่

"ครับ ขอบคุณครับ" ผมหันหลังกลับและเดินขึ้นฮอร์ส่วนตัวไป 

พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ 

ฮอร์เริ่มบินขึ้นสูงแล้ว ผมมองลงมาเบื้องล่างผ่านหน้าต่าง แม่ยายของผมโบกมือลาผมพร้อมทั้งยกแขนป้อมๆเล็กๆของเกลล์โบกลาให้เช่นกัน ผมยิ้มให้กับภาพที่เห็น นี่ก็เป็นอีกหนึ่งการจากลาที่เจ็บปวดอีกครั้งของผม  นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ค่าใช่จ่ายต่างๆผมก็ส่งไปให้เป็นระยะๆรวมทั้งเสื้อผ้าเด็ก ของเล่น อาหารเสริม หนังสือการ์ตูน ของขวัญวันเกิด ฯลฯ เรียกได้ว่าเพื่อทดแทนในสิ่งที่ผมไม่ได้ทำให้กับลูกโดยตรงและยังคอยโทรถามข่าวสารเป็นระยะๆ  เห็นว่าดีทั้งการเรียนและงานกิจกรรม คนเป็นพ่ออย่างผม เมื่อรู้อย่างนั้นแล้วก็อดภูมิใจไม่ได้  ในช่วงนั้น ผมได้รับเด็กกำพร้า6คนมาเลี้ยงดูด้วย อีกทั้งยังฝึกฝีมือให้จนเก่งฉกาจ ผมหวังว่าจะให้พวกเขาเป็นพี่ชายที่ดีเพื่อปกป้องและไม่ให้เกลล์เหงา

"เกลล์เขาจะเเข่งขันชิงแชมป์ยูโดระดับประเทศพรุ่งนี้แล้วนะ อย่าลืมดูถ่ายทอดสดละกัน"
"ครับๆคุณแม่ ผมไม่พลาดแน่นอนครับ"
"คุณยายขาาาาาคุยกับใครอยู่คะเกลล์หิวแล้วอ่าาาา" เสียงที่แทรกเข้ามาจากในสายทำให้ผมอดที่อยากจะคุยกับลูกไม่ได้
 "หิวแล้วเหรอเกลล์โอเคๆยายจะทำข้าวเย็นแล้วล่ะ ฮัลโหลนี่ อยากให้ฉันบอกความจริงเลยไหม"
ผมเม้มปากแน่น "ยังดีกว่าครับ"
"...โอเค งั้นแค่นี้นะ"
'ผม....ยังไม่พร้อมเจอหน้าลูกตอนนี้'
และแล้ววันถ่ายทอดสดก็มาถึง เวลาที่ไทย10โมง แต่ที่นี่
"บอสครับตีสองแล้วครับครับ"
"โอเค เอาป็อบคอร์นมาให้ด้วย"
"ครับๆ"

สายตาผมจับจ้องไปที่จอพลาสม่าขนาดใหญ่แล้วกวาดหาร่างเด็กหญิงตัวเล็กๆที่คาดว่าจะเป็นลูกของผม และแล้วก็ไปสะดุดกับเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มคนนึง เธอต้องเป็นลูกผมแน่ๆ ผมรอจังหวะประกาศรายชื่อผู้เข้าแข่งขันจนกระทั่ง
"เด็กหญิงมิแลงเกลล่า" เสียงประกาศดังขึ้น เด็กคนนั้นโค้งคำนับให้กับกรรมการและผู้ชมพร้อมส่งยิ้ม  ลูกของผมจริงๆด้วยล่ะ!! ผมยิ้มอย่างดีใจ เกลล์โตขึ้นมาก ใบหน้าน่ารักดวงตากลมโตใสซื่อเหมือนลิณีไม่มีผิด ผมตั้งใจดูการแข่งขันแมทช์ต่อแมทช์อย่างตั้งใจและเชียร์เกลล์สุดตัว

"อย่างนั้นล่ะเกลล์!!! เตะมันเลย!! เฮ้ย!!!เด็กนั่นมันเตะลูกฉัน ฟรานเชส!!เตรียมฮอร์เร็ว!!!"
"บอส!!! ดึงสติด้วยครับ!!!"

เมื่อการแข่งขันจบ เกลล์คว้าแชมป์ครั้งแรกได้สำเร็จ แต่แล้วข่าวร้ายที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น 

"ท่านกรรณิการ์เสียชีวิตแล้วครับ" 

แม่ยายของผมเสียชีวิต...ในวันที่เกลล์บรรลุเป้าหมายของตัวเองได้สำเร็จ  ผมได้ไปร่วมวันฝังศพ เกลล์เสียใจและช็อคมาก คนที่ทำแบบนี้เป็นใครไม่ได้นอกจาก
 
'มาสเกราเร่ แฟมิลี่ (Mascherare famiglia) หลังจากลิณีจากไปผมก็ได้รีดเค้นและสืบหาจนรู้ความจริง' 
 
ผมได้เลี้ยงดูเกลล์อีกครั้ง แต่เพื่อไม่ให้เกลล์เป็นเด็กเสียคนเพราะสูญเสียยายที่รักไป ผมจึงได้ทำให้ตัวเองกลายเป็นคนที่รับอุปถัมป์เธอโดยที่ยื่นเงื่อนไขให้ว่า ถ้ารักษาผลการเรียนกับแข่งยูโดให้อยู่ในระดับดีเยี่ยมได้ อยากได้อะไรผมก็จะให้ เกลล์ตอบรับข้อเสมอนั้นและทำมันได้อย่างดีเยี่ยมเรื่อยมา ผมได้เรียกลูกอีก6คนมาพูดคุยเรื่องของเกลล์บ้างแล้วหล่ะเหลือแต่รอเจอกันก็เท่านั้น  จนกระทั่ง

"บอสครับ พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหวอีกแล้ว"
"......ส่งนีโรไปพาตัวเกลล์มา อย่าให้พวกนั้นรู้เด็ดขาด"
"ครับ"
ผมจะไม่ยอมสูญเสียคนที่ผมรักไปอีกแล้ว แม้ว่าการที่จะให้ลูกมาอยู่กับผมมันจะเสี่ยง แต่มันก็ยังดีกว่าอยู่ไกลสายตา
 
'เกลล์มาถึงที่นี่อย่างปลอดภัยจนได้ แต่' 
 
"บอสครับ!!!คุณหนูหนีไปแล้ว!!!" 
เกลล์เล่นหนีไปทั่วองค์กรจนไปเจอกับอันตราย  ดีนะที่เจ้าตัวเขาฉลาดและไหวพริบดีแถมโชคดีที่การ์ดและซีโน่กับเจรัลไปแถวนั้นพอดี แต่เกลล์ก็บาดเจ็บหนักมากพอสมควรจนผมแทบจะลงมือฆ่าคนทำด้วยตัวเอง คนจากบาเอนน่าแฟมิลี่ ที่เป็นเครื่องมือของมาสเกราเร่ แฟมิลี่อีกที ผมตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จเรียบร้อยและเรียกเกลล์มาคุยกับผม แล้วตอนนี้ลูกก็อยู่ตรงหน้าผมแล้วเรียบร้อย

แต่ผมกลับ...ไม่รู้จะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นและไม่รู้จะวางตัวยังไงต่อหน้าท่าทีหมางเมิงของลูก
.
.
.
"พ่อรู้เกลล์ พ่อรู้....พ่อผิดที่ไม่เคยทำหน้าที่ให้ดีสักครั้ง...."
"......................"
"แต่พ่อขอโอกาสสักครั้ง..ได้มั้ย" ในใจก็ได้แต่ภาวนาทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น 

ถ้าต้องเป็นไปตามที่พระผู้เป็นเจ้าปราถนาแล้วล่ะก็  ขอให้ลูกได้ให้โอกาสผมอีกสักครั้งได้มั้ยครับ...

                                                            


ตอนฉันเด็กๆคุณยายเล่าให้ฟังว่าคุณพ่อคอยเฝ้ามองดูและฉันอยู่เสมอ ไม่ว่าจะค่าเล่าเรียน ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันหรือแม้กระทั่งขนม หนังสือ เสื้อผ้า ของขวัญวันเกิด ฯลฯ คุณพ่อเป็นคนเอามาให้ทั้งหมด แต่ฉันก็ไม่เชื่อ
อย่างน้อยพ่อก็น่าจะมาหาฉันบ้าง ถึงจะบอกไปอย่างนั้นท่านก็ได้แต่ยิ้มให้ คุณยายไม่เคยโกหกแต่ก็ไม่เคยพูดความจริง ทุกครั้งที่โทรศัพท์ดัง ท่านมักจะเป็นฝ่ายไปรับเองแทนที่จะให้ฉันรับให้ แถมยังคุยภาษาแปลกๆพอโตขึ้นมาถึงได้รู้ว่าเป็นภาษาอิตาลี 

หลังจากท่านเสียไปก็มีคนรับอุปถัมป์ฉันทันทีราวกับว่ารอมาก่อนแล้วพร้อมกับข้อเสนอที่ง่ายแสนง่ายแค่  

'รักษาผลการเรียนและแข่งยูโดให้อยู่ในระดับดีเยี่ยม'

ช่างเป็นข้อเสนอที่บ้าสิ้นดีเมื่อเทียบกับ คอนโดหรูใจกลางเมือง โรงเรียนเอกชนชั้นนำระดับประเทศ เงินเป็น7-8 หลักในบัญชี  นี่ยังไม่นับข้าวของจิปาถะแถมบอดี้การ์ด 5 คนหน้าประตูห้อง ดูยังไงๆก็ไม่น่าจะมีคนทำให้ถึงขนาดนี้ ฉันระวังตัวอยู่เสมอจนกระทั่งเข้าเรียนชั้นม.ต้น ได้มีสายตรงโทรมาหาฉันในวันเกิด  พวกเขาบอกว่าเป็นคนที่รับอุปถัมป์ฉัน

"ฮ...ฮัลโหล เกลล์พูดค่ะ"
"ฮัลโหล "


วินาทีแรกที่ฉันได้ยินเสียงเขา มันให้ความรู้สึกคุ้นและอบอุ่นอย่างประหลาด...ราวกลับว่าเคยได้ยินมาก่อน หลังจากนั้นเขาก็ติดต่อมาเรื่อยๆคอยไถ่ถามสารทุกข์สุกข์ดิบทำให้รู้สึกว่า..เขาเหมือนพ่อคนนึง ก่อนที่จะโดนพาตัวมาที่นี่เขาก็บอกฉันว่าใกล้จะได้เจอกันแล้ว   จนถึงตอนนี้คนที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ คนที่บอกว่าเป็นพ่อฉัน......

เป็นคนๆเดียวกันสินะ 

ไม่ว่าจะน้ำเสียง ท่าทางตอนพูด ฉันดีใจไม่น้อยที่ได้เจอพ่อที่คอยช่วยเหลือฉันมาตลอด แต่ก็เสียใจและโกรธอยู่เหมือนกัน 

"พ่อรู้เกลล์ พ่อรู้....พ่อผิดที่ไม่เคยทำหน้าที่ให้ดีสักครั้ง...."
".........."
"แต่พ่อขอโอกาสสักครั้ง........ได้มั้ย"

เขาขอโอกาสฉันทั้งๆที่มีมันมาโดยตลอด แต่เขากลับไม่เคยใช้มันแถมปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวมาเป็นปีๆ โอกาสนี่...ควรให้แล้วเหรอ?

"จะมาขอหนูทำไมกันล่ะคะ ทั้งที่มีมันมาตลอด...แต่กลับไม่ใช้เอง" ฉันก้มหน้านิ่งขยุ้มจิกกระโปรงตัวเองเพื่อข่มความรู้สึก
"ตลอดเวลาที่ผ่านมา  ตลอดปีที่ผ่านมา พ่อหายไปไหนคะ!!! ทำไมถึงทิ้งให้หนูอยู่คนเดียว!!!"
"เกลล์......"
"รู้บ้างมั้ยคะ ว่าการที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนในครอบครัวของตัวเองจะมีหรือเปล่า มันรู้สึกยังไง!! หนูน่ะ...ไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้นนะ"
"พ่อ...พ่อขอโทษ"
"ฮึก ฮึก  หนู...หนูน่ะอยากเจอ..มาตลอด..ฮึก..อยากเจอพ่อ..มาตลอด" 

ฉันได้แต่ยกมือขึ้นมาปัดป่ายเช็ดน้ำตา ถึงจะโกรธมากแต่ก็อยากเจอพ่อมากๆเช่นกันจนมันกลบความรู้สึกโกรธไปหมด ฉับพลันอยู่ๆร่างกายก็อุ่นขึ้นจากอ้อมกอดของใครบางคน ฉันเงยหน้าขึ้นเพื่อจะมองแต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่ลูบหัวและกดเข้าหาบ่ากว้างแทน

"พ่อไม่มีข้อแก้ตัวอะไรและก็จะไม่ขอแก้ตัวด้วย สิ่งที่พ่อทำมันผิดจริงๆ แต่พ่อขอแค่อย่างเดียว...อย่างเดียวเท่านั้น"
พ่อลูบหัวฉันช้าๆ และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ให้พ่อกลับมาทำหน้าที่นี้อีกครั้งตามที่ได้สัญญากับแม่ของลูก..เถอะนะ"
"ฮึก ฮึก แงงงงงงงงง" เพียงแค่ประโยคๆเดียวก็ทำให้ฉันร้องไห้เป็นเด็กๆ ฉันพยักหน้ารัวๆทั้งๆที่ยังซบอยู่กับบ่า เดาว่าตอนนี้เสื้อพ่อคงเปื้อนและเต็มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูกแหงๆ

"ถ้าพ่อไม่เลี้ยงหนูให้ดีๆล่ะก็ ฮึก หนูบึ้มที่นี่ทิ้งแน่"
"จ้าๆ เอ้าล่ะเลิกร้องไห้นะโอ๋ๆเช็ดหน้าเช็ดตาเถอะนะ เดี๋ยวไม่สวย"
ฉันรับผ้าเช็ดหน้าที่พ่อยื่นให้มาเช็ดหน้าเช็ดตา 
"เอาล่ะ ถึงเวลาที่ต้องไปแนะนำตัวกับพี่ๆแล้วล่ะนะ"
"พี่...เหรอคะ?"

อ่ะ!!!  ลืมไปเลยว่าไม่ได้มีแต่ฉันกับพ่อที่อยู่ในห้องนี้!!

"โฮฮฮฮ  คุณหนู~~~~~~~"

เหล่าบรรดาการ์ดๆที่ฟื้นตัวอย่างรัดเร็วยิ่งกว่าเซลล์ที่นิ่งเงียบคอยมองดูอยู่ตลอดพากันปล่อยโฮดังลั่นซาบซึ้งกับฉากพ่อลูกที่ได้เจอกันสักที  ฉันค่อยๆหันใบหน้าที่แข็งค้างไปทางอีกฝั่งนึงที่มีเหล่าบรรดาๆ พี่ๆ!! ทั้ง 6 อยู่ 

"ยังไงผู้หญิงก็คือผู้หญิง" ลูคัสดันแว่นขึ้นให้ความรู้สึกเหมือนมีซาวด์เอ็ฟเฟกต์ ชิ้งงงๆ เหมือนในอนิเมะ
"อืมๆ  ยัยถึกก็มีมุมแบบนี้เหมือนกันสินะ" ซีโน่พูดออกมาโดยทั้งหมดที่เหลือต่างพยักหน้ากันอย่างเข้าใจและเห็นด้วย
"เกลล์~!! ไม่เป็นไร! พี่เคียคนนี้จะปลอบใจด้วยเค้กเอง!~!"


ฮึกก  คุณแม่คะ คุณยายคะ  ดูท่า...เกลล์จะได้ลิ้มรสความรู้สึกอับอายที่สุดในชีวิตซะแล้วล่ะค่ะ...


                                                       


ณ ห้องประชุมลับของจิโอเอลโล่ แฟมิลี่ ไว้ใช้ในการประชุมสำคัญที่ไม่ต้องการให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องได้รับรู้นั้น วันนี้ให้ความรู้สึกคึกคักเป็นพิเศษ เนื่องจากคนเป็นบอสอย่างทานอาหารร่วมกับลูกๆของตน โดยเฉพาะ ลูกสาว ที่ในที่สุดก็ได้พบกัน 


"รู้จักน้องสาวของตัวเองกันหมดแล้วสินะ"  อืม.....มันก็ต้องใช่อยู่แล้วนี่หว่า ก็เราเป็นคนยื่นประวัติให้ทั้ง 6 อ่านอย่างถี่ถ้วนนี่   โรเลนโซ่กวาดสายตาดูปฏิกิริยาทุกคนเล็กน้อยแล้วจึงพูดต่อ
"แต่จะรู้จักกันมากกว่านี้ถ้าเจอกันจริงๆจังๆ เอ้าเกลล์แนะนำตัวกับพี่ๆเขาสิ" 

โรเลนโซ่เอี้ยวตัวหลบและดันเกลล์ที่ยังคงกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่งให้ออกมาจากหลังตน  เด็กสาวมีท่าทีเก้ๆกังๆใบหน้าปรากฎสีชมพูระเรื่อเนื่องจากยังอายกับเหตุการณ์เมื่อครู่  เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆพร้อมโค้งตัวลงและพูดด้วยเสียงดังฟังชัด

"ม มิแลงเกลล่าค่ะ!! เรียกว่าเกลล์เฉยๆก็ได้ ขอโทษที่ทำให้วุ่นวายนะคะ" และดีดตัวกลับมายืนตัวตรงเหมือนเดิม
"ลูกพอจะรู้จักและเจอพี่ๆแล้วใช่มั้ย"  เมื่อเจอคำถามนี้เข้าไป อาการประหม่าอายก็ลดลงลงบ้างแล้ว และเปลี่ยนไปเป็นจิกกัดเจ้าคิดเจ้าแค้นแทน 

"ค่ะหนูรู้จักพี่ๆพอคร่าวๆแล้ว แต่เคยเจอแต่แค่พี่นีโรที่สับต้นคอหนูอย่างเกี้ยวกราด  ซีโน่ที่คว้าขาหนูไว้ให้ล้มลงกับพื้น  และก็พี่เจรัลโด้ที่เข้ามาช่วยหนูไว้ได้ทัน"  สองคนแรกนั้นเธอสาบานได้ว่าไม่ได้แฝงความเคืองไว้อย่างใด(จริงๆ) และไม่ได้ลำเอียงกับพี่คนสุดท้ายด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยเคารพขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
"2 มาตรฐานนน!! ฉันก็ไปเจอเธอพร้อมๆกับเจรัลนะ!!!" 

 ซีโน่ตบโต๊ะดังผุดลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างเดือดดาด แต่นั่นก็ไม่นำพาต่อเกลล์แต่อย่างใด กลับกัน เธอเอียงคองุนงงอย่างน่ารัก  ก่อนจะสะดุ้งตาโตปิดปากเอ่ยออกมาเสียงหวานใส

"อ๊ะ! ลืมม"

เพียงเท่านั้นทุกคนที่เหลือก็รู้บุคลิกนิสัยเกี่ยวกับเด็กสาวน่ารักตรงหน้าเพิ่มมาอีกข้อว่าเจ้าตัว  

ช่างคิดช่างแค้นขนาดไหน!!

ซีโน่หมดคำจะโต้กล่าวกับคนข้างหน้า ชั่วชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยรู้สึกหัวร้างขนาดนี้มาก่อน  เคียที่อยู่ข้างๆหัวเราะคิกคักสะใจก่อนจะตบบ่าแบบเย้ยๆ  เจ้าตัวรู้สึกชอบและถูกชะตากับเด็กสาวผู้ที่จะมาเป็นน้องสาวเต็มที่สุดๆ  แม้แต่เจรัลโด้กับน้อตเต้ที่ไม่ค่อยจะมีความรู้สึกให้กับใครโดยง่ายยังรู้สึกสนใจ แม้จะไม่ถึงกับชอบแต่ก็ไม่ถึงกับไม่อยากเชื่อมความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้อง

"น้องของลูกๆว่าอย่างนี้แหละ ฮ่าๆๆๆๆ งั้นให้พ่อแนะนำอีกสามคนที่เหลือมั้ย?" เขาลูบหัวลูกสาวอย่างเอ็นดู
"ไม่เป็นไรค่ะ เกลล์อยากทวน(เสียงลือเสียงเล่าอ้างอันใดพี่เอย)พี่ๆแต่ละคนที่เกลล์รู้มาเอง" เธอคลี่ยิ้มน่ารักสดใสให้ ถ้าอย่างนั้น  เริ่มจากคนใกล้ตัวสุดเลย เด็กหนุ่มผมสีบรอนด์ทองอ่อนผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่ติดสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา

"พี่เจรัลโด้ ถนัดอาวุธทุกประเภทแต่ชอบปืนคู่มากกว่า ชอบบุกโจมตีและเคลียร์งานให้เสร็จทันทีไม่ชอบค้างคา ของโปรดคือพลาสตาเป็ปโปโรนี~  ของที่เกลียดคือพวกของกินที่เย็นแล้ว กลัวพวก-

เธอหยุดชะงักในทันทีเมื่อเห็นสายตาเปล่งประกายคล้ายพร้อมเมมโมรี่เต็มที่จากบรรดาพี่ชายที่เหลือข้างหลังเจรัลโด้

"อืม วิญญูชนคนดีจะไม่เปิดเผยจุดอ่อนของคนอื่นค่ะ  ถ้างั้นข้ามเลยละกันนะคะ~" เธอประกบมือน่ารักพร้อมมีออร่าดอกไม้สีชมพูด้านหลังเต็มที่แล้วหันไปสบตานอตเต้ผู้มีเรือนผมสีควันสว่างขัดกับชื่อเต็มที่

"พี่นอตเต้ ถนัดทุกประเภทเช่นกันแต่ชอบพวกแมชชีนกันมากกว่า ชอบบุกลอบโจมตีตอนการป้องกันอ่อนแอเกลียดการที่งานไม่ตรงกับแผน ของโปรดคือกราแตง ของที่ไม่ชอบคือของเหนียวๆ" 

แต่ราดหน้ายอดผักมันอร่อยมากนะคะพี่.... เกลล์ตัดความคิดไร้สาระออกไป

"พี่ลูคัส ถนัดด้านแฝงตัวและลอบสังหาร ถนัดพวกสไนเปอร์แต่ชอบมีดสั้นที่ทำเองมากกว่า ชอบดื่มชาคาโมมายล์ ไม่ชอบของเย็นซ่า เกลียดพวกไร้ตรรกกะ" เธอได้สาบานอีกว่าไม่ได้เหลือบมองไปทางซีโน่....
"พี่เคีย ถนัดด้านหาข้อมูล เจราจาและแฝงตัว ถนัดพวกปืนสั้น ชอบกินของหวาน ไม่ชอบของขมๆ แล้วก็เกลียดพวกที่เกลียดของหวาน"  เราเข้ากันได้ค่ะพี่!!
"พี่นีโรเป็นฝาแฝดกับซีโน่ ถนัดด้านลอบสังหารและกวาดล้าง ถนัดพวกการต่อสู้ประชิดตัว ชอบกินเนื้อย่างทั้งหลายแต่ไม่ชอบพริกหยวก"
"คนสุดท้าย...ซีโน่แฝดคนน้อง ถนัดแฮ็คกิ้งข้อมูลกับแฝงตัว ถนัดอาวุธจำพวกสายต่างๆ ชอบพิซซ่ากับโค๊ก ไม่ชอบถั่วลันเตา  ใช่มั้ยคะพี่ๆทุกคน" 

เมื่อพูดเสร็จเกลล์ก็ยิ้มให้(เกือบ)ทุกคน ถึงแม้จะเป็นเวลาสั้นๆแต่ก็รู้จักนิสัย ของชอบและเกลียดพร้อมๆกับจุดอ่อนกันขนาดนี้  พวกเขาก็เริ่มเอ็นดูปนกลัวน้องสาวคนนี้แล้ว....

"เกลล์รู้จักพวกลูกๆกันขนาดนี้  แล้วลูกๆล่ะรู้จักน้องขนาดนี้หรือเปล่าไหนบอกซิ?"
"เกลล์เรียนทุกอย่างเหมือนพวกเราแต่ถนัดยูโดมากกว่า" เจรัลตอบ
"ชอบกินทุกอย่าง"นอตเต้บ้าง แถมแอบหัวเราะนิดนึง
"เก่งชีวะกับเคมีเป็นพิเศษ" ลูคัสตอบพร้อมดันแว่นขึ้นตามความเคยชินพร้อมรู้สึกสนใจน้องคนนี้เเล้วเหมือนกัน
"ไม่ชอบกาแฟหรือของขมๆ"  เคียในตอนนี้คือ รักน้องสาวคนนี้ไปแล้วด้วยคติพจน์ประจำตัวว่า คนที่ชอบของหวาน ไม่มีทางเป็นคนไม่ดีได้หรอก!!
"เกลียดพวกโกหกและชอบใช้กำลัง" นีโรตอบยิ้มเฝื่อนๆ
"ซุ่มซ่ามซื่อบื้อแถมสองมาตรฐาน!!!!" แต่ซีโน่ตอบอะไรที่แตกต่างจากคนอื่น....เล็กน้อย  เกลล์หน้ามุ่ยลงทันที  

                                                                   


' ไอหัวแดงนี่!!! บังอาจทำลายฉากครอบครัวแสนอบอุ่นฉันนนน!! '

ฉันได้แต่เบ้ปากในใจ  แผนการที่อุตส่าห์คิดระหว่างเดินมาป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ถึงแม้คุณพ่อจะบอกให้สนิทสนมกันไว้ก็เถอะ แต่ยังไงซะก็ต้องหวาดระแวงกันอยู่ดีป่ะ.....นี่มันโลกมาเฟียนะ การหักหลังหลอกลวงและไม่ไว้ใจมีมากมายถมเท ฉันจึงเลือกที่จะสวมบทบาทน้องสาวผู้นอบน้อมและใสซื่อ   

ตามจิตวิทยาสัตว์โลกแล้ว ยังไงซะผู้ชายก็ชอบที่จะเป็นผู้นำ  ชอบให้คนอื่นชมและยกจุดเด่นของตนไปประกาศ ฉันมั่นใจว่าสกิลแอ็บ(กวนตีน?)ใสๆของตัวเองนั้นแนบเนียนสุดๆ เห็นได้ชัดว่าตอนที่บอกจุดเด่นของแต่ละคน ยิ้มมุมปากปล่อยรังสีข่มใส่กันเต็มที่!!!  

เออ ช่างเหอะสถานการณ์พอจะกู้คืนได้บ้างล่ะนะ  ฉันหันไปกระตุกชายเสื้อที่แขนของพ่อเบาๆก่อนจะถามด้วยสีหน้าปลงผสมใสซื่อเต็มที่

"นี่เกลล์ต้องเป็นพี่น้องกับไอหัวแดงนั่นเหรอคะ?"
"นั่นไง!!!ไม่ทันไรก็ไอหัวแดงอีกแล้ว ทีพวกนี้เรียกพี่!!  ฉันกับนีโรเป็นฝาแฝดกันเธอก็รู้"

อ่อเหรอ ตายจริง  ไม่น่าเชื่อ!!  ถ้าไม่ย้ำฉันคงลืมไปแล้ว"""" จะว่าไปก็ไม่น่าเชื่อจริงๆนั่นแหละ ฝาแฝดอะไรบุคลิกแตกต่างกันราวฟ้ากับผงฝุ่น  ฉันมองซีโน่นิ่งก่อนจะแสร้งยกมือขึ้นมาปิดปากและทำท่าเสียใจอย่างสุดซึ้ง  คงจะกวนตีนน่าดู แล้วเหมือนได้ยินเสียงอะไรขาด......

"ส...สองมาตรฐาน!!!!"
"นอกจากพี่เจรัลกับพี่นอตเต้แล้ว  อีกแค่สาววันฉันก็จะอายุเท่านายแล้วนะ จะเรียกพี่ไปทำไม?" 

สิ้นเปลืองกำลังใจและน้ำลายกันพอดี..

"อีกสาววันงั้นเหรอ??"
"ใช่"
"วันเกิดเธอ"
"อ่าฮะ"
"แล้วทำไมถึงเรียกคนอื่นว่าพี่ล่ะ"
"ก็แหม  บุคลิกท่าทางการวางตัวมันน่าเคารพนับถือมากกว่านายนี่~!"
"ส-!!!!"
"เอาล่ะๆพอๆ พวกลูกๆก็ได้เจอกันแล้ว ถึงจะยังไม่รู้จักนิสัยใจคอกันมากแต่เราก็ได้เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วสนิทสนมและรักกันให้มากๆนะ อืมมม นี่ก็เลยเวลาอาหารเย็นมามากแล้ว กินข้าวด้วยกันก่อนแล้วค่อยเข้าเรื่องสำคัญละกันนะ" พ่อพูดขึ้นก่อนหันไปสั่งการฟรานเชสเพื่อให้จัดเตรียมอาหารเข้ามาในห้อง
"เกลล์ ไปนั่งตรงข้ามซีโน่สิลูก"
"เห!!" ฉันหันขวับไปหาพ่อแทบทันที ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือจงใจแต่ฉันก็ยอมอย่างขัดไม่ได้
"หึ"
"!!!!!!!" ถ้ามื้อเย็นนี้ฉันไม่ได้จัดการเขาล่ะก็  อย่าเรียกฉันว่าเกลล์เลย!!!!
 
      
             โอยยยยยย  ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะขอโทษค่ะ
 ขอโทษอีกหลายๆครั้งเลยก็ได้ หายไปนาน ไรท์ขอโทษษษษษษษษษ ไม่โกรธกันเนาะ เอาล่ะตอนนี้
เกลล์ก็ได้เจอพ่อ พร้อมปมเกี่ยวกับแฟมิลี่ที่มีส่วนเกี่ยวกับการตายของแม่และยายของเกลล์ รายละเอียดเป็นไงติดตามตอนต่อไปนะ  ขอบคุณทุกคอมเมนท์มากๆเลยนะคะ ดีใจๆมากๆเลยที่ชอบกันเป็นกำลังใจที่ดีในการแต่งต่อไปมากค่ะ คอมเมนท์กันมาเยอะๆนะไรทชอบอ่านและตอบ^^
 
 
 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

179 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 18:55
    คุณหนูปากร้าย?นายปีศาจสมองกล-*-
    #154
    0
  2. #109 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 21:47
    ซีโนกวนประสาท
    #109
    0
  3. #82 BlueAsia (@pairrunning) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 14:25
    สนุกมากคร้าไรท์
    #82
    0
  4. #69 เทริเซีย (@taya_B) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 20:09
    กระทืบซีโน่โลดดดด
    #69
    0
  5. #55 Bb_JiN (@bb527) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:19
    #หนูเกลล์อย่าเล่นแรงนะลูก
    #55
    1
    • #55-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 12)
      25 เมษายน 2559 / 18:23
      ของแบบนี้ถ้าไม่เต็มที่จะไม่สะใจค่ะ555+
      #55-1
  6. #53 มยองฮัน (@poppula09) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 12:54
    สนุกมากเลย 555 #เกิดเป็นเกลล์ต้องอดทน ตอแหลหน้าทนต้องเต็มร้อยจริงๆ
    #53
    0
  7. #51 131242 (@131242) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 00:11
    55555+ ><
    โอ้ววววพระเจ้าน้ำตาแตก
    กันเลยทีเดียวว สนุกคร้า
    มาต่อเร็ววน้าไรท์??????????????????????????
    #51
    0