GaleInNight ทุกวันมันอันตราย!!!!

ตอนที่ 10 : l Capitolo IX l Father & Brother (in law) ?! [รีไรต์]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    3 ก.ย. 60

**สถานที่ บุคคล หรือองค์กรต่างๆเกิดจากจินตนาการของไรท์เตอร์ทั้งสิ้น(เรียกง่ายๆว่ามโนขึ้นมาเอง)ไม่มีได้มีเจตนาพาดพิงแต่อย่างใด ขอให้ใช้วิจรณญาณในการรับชม** 
 
 
 
 
'บอกไม่พร้อมตอนนี้...จะทันมั้ยนะ'  

ค่ะ เกลล์คนเดิมเพิ่มเติมคืออยู่หน้าห้องทำงานของผู้ที่ดำรงตำแหน่งและมีอำนาจสูงสุดของที่นี่ 'ขนาดแค่มองประตูทางเข้าก็เสียวต้นคอแล้ว'

"พวกเราพาคุณหนูมาพบบอสแล้วค่ะ" ลิเลียบอกกับการ์ดสองคนที่ยืนคุมทางเข้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย  พวกเขาหันมามองฉันและแตะที่หู 

"เชิญครับ คุณหนู" ก่อนที่จะหลีกทางพร้อมเปิดทางเข้าให้ จังหวะที่ฉันเดินสวนเข้าไปทางด้านในก็เหลือบมองเห็นเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กใส่ไว้ในหูของเขา 'คงเป็นsmall talk ล่ะมั้ง' เมื่อเข้ามาด้านในก็พบว่าเป็นโถงทางเดินยาว ผนังทางเดินทั้งสองด้านจะมีTimelineความเป็นมาของที่นี่และเหตุการณ์สำคัญต่างๆ

 "ที่นี่ก่อตั้งครั้งแรกปี 18xx เดือน xx วัน xx จุดประสงค์เพื่อปราบกลุ่มก่อการร้ายต่างๆที่ตำรวจ Interpol หรือพวกที่อยู่ในโลกเบื้องหน้าไม่สามารถแสดงตัวได้"
"หืม" ฉันหันมาทางลิลลี่อย่างสนใจและไล่สายตาอ่านรายละเอียดใต้กรอบรูปที่มีกลุ่มคนเล็กๆจับมือกัน "เพราะฉะนั้นทุกวันที่ xx ของทุกปีจึงถือเป็นวันก่อตั้ง..."  

'วันก่อตั้ง...ตรงกับวันเกิดเราเลยแฮะ' 

"ค่ะคุณหนู วันก่อตั้งเป็นวันที่จัดขึ้นมาเพื่อระลึกถึงบอสรุ่นก่อนๆเพื่อให้ไม่ลืมว่าที่มีวันนี้ได้เพราะพวกท่าน" ลิเลียเว้นวรรคมองฉันเล็กน้อยก่อนจะอธิบายต่อ  "วันก่อตั้งของทุกปีบอสรุ่นปัจจุบันจะต้องไปทำการเคารพที่สวนบรรพชน" 
"สวนบรรพชน??" ฉันถามอย่างสงสัยพร้อมเดินตามลิเลียที่เดินนำทางต่อ
"เป็นที่ฝังศพของบอสรุ่นก่อนๆค่ะ~" ลิลลี่ขยายความให้ฉัน "รวมถึงเหล่ามือขวาพร้อมการ์ดคนสนิทของบอสด้วยนะ ทำกันมาตั้งแต่อดีตแล้วล่ะ เปรียบเสมือนว่าจะขออยู่ติดตามตลอดไป"

'นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า มิตรภาพของลูกผู้ชาย !!'

ฉันกอดอกพยักหน้ายอมรับให้กับสายใยที่ตัดกันไม่ขาดพวกเขา อืมคงร่วมฝ่าฟันต่อสู้กันมานับครั้งไม่ถ้วน แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับรูปบุคคลมากมาย ภายใต้ป้ายไม้ฉลุลายสวยที่เขียนว่า 'ทำเนียบ'  

"ที่เห็นอยู่ตอนนี้คือรูปบอสแต่ละรุ่นตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันค่ะ"
"อ่ะนี่ไงคะ ท่านครูโซ่ ผู้ก่อตั้งคนแรก" ลิลลี่กระโดดกอดคอฉันและชี้กรอบรูปแรกให้ดู
"บอสแต่ละรุ่นจะมีความสามารถแตกต่างกันไปค่ะ ท่านครูโซ่รุ่นแรกถนัดด้านการวางแผน การลอบตีจุดกบดานของพวกก่อการร้ายได้อย่างแม่นยำก็เป็นเพราะการวางแผนของท่านนี่แหละค่ะ~"
"ท่านอัลเบอร์โต้รุ่นสอง ถนัดการโจมตีโดยตรง ว่ากันว่าถล่มกันซะเละไม่มีชิ้นดีเลย" 

ฉันยืนนิ่งฟังและไล่สายตามองตามรูปบอสแต่ละรุ่นตามที่ลิลลี่และลิเลียเล่าประวัติให้ฟัง อันที่จริงฉันก็ไม่ได้โง่และทำตัวไร้เหตุผลตามนิยายสาวน้อยตาหวาน(??)  ตั้งแต่ถูกจับตัวมาที่นี่และเจอเรื่องมากมายรวมทั้งรู้สถานะตัวเองฉันก็พร้อมรับรู้สิ่งต่างๆที่จะเกิดขึ้นแล้วล่ะ จากที่ลิเลียและลิลลี่อธิบายสิ่งต่างๆตอนที่มาห้องนี้ก็พอจะจับใจความสำคัญได้ว่า 

ที่นี่คือองค์กรมาเฟียชื่อโหดกระฉ่อนดังโดยที่ฉันบังเอิญเป็นลูกสาวของบอสคนปัจจุบัน.เท่านั้นเอง อืมก็ยังดีกว่าตอนแรกที่ฉันคิดว่าโดนอุ้มมาเป็นแรงงานต่างชาติอ่ะนะ.... จะว่าไปรูปบอสคนปัจจุบัน!! ฉันรีบหันไปมองรูปพ่อตัวเองทันที 

'ไม่มี!!!' 
"ทำไมไม่มีรูปคุณพ่อล่ะ!!!" ฉันหันไปถามลิเลีย
"เอ๊ะ!!! อ๋อ พอดีบอสบอกว่ากรอบมันไม่สวยเลยให้ไปเปลี่ยนใหม่น่ะค่ะ"

'.......ห่ะ' อืมจากประสบการณ์ที่ที่คิดว่าตัวเองโดนอุ้มมาเป็นแรงงานต่างชาติทั้งๆที่ไม่ใช่แล้ว ฉันเป็นพวกมองโลกในแง่ร้ายเกินไปหน่อย คงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ บอสคนปัจจุบันต้องเป็นพวกเนี้ยบจัดรักความสมบูรณ์แบบแน่ๆ!! เพราะฉะนั้นเมื่อหาเหตุผลมาsupportได้แล้ว

"อ๋อ อย่างงี้นี่เอง" ฉันหันไปยิ้มให้ลิเลียก่อนที่จะเดินตามต่อ 
"จริงสิลิลลี่เคยบอกว่าคุณพ่อรับเด็กกำพร้า6คนมาเป็นบุตรบุญธรรมด้วยนี่"  
"ใช่แล้วค่ะ แถมท่านฝึกปรือฝีมือให้จนเก่งกาจเป็นที่ยอมรับและยำเกรงจากองก์กรภายนอก"  

'ร้ายกาจ!!  งั้นพวกเขาก็ต้องมาเป็นพี่น้องกันฉันน่ะสิ ดีจัง' ฉันยิ้มอย่างดีใจ

 "พ่อต้องเป็นคนใจดีมากแน่ๆเลยใช่มั้ย~!"
"เอ๊ะ!!! เอ่อ ท่านบอกว่าท่านเบื่อ""...ไม่มีอะไรทำน่ะค่ะ"

'........ห่ะ' เอ่อ อืม เขาอาจจะหมายถึงเหงาล่ะมั้ง ฉันก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยนี่ไม่รู้ว่าทำไมแต่คงต้องมีเหตุผลแน่ๆ 
"ถึงแล้วล่ะค่ะ" และแล้วในที่สุดก็มาถึง ลิเลียกับลิลลี่เปิดประตูให้ฉันเดินเข้าไปข้างใน 'ค่อยยังชั่วหน่อยที่ลิเลียกับลิลลี่ไปด้ว-

ปึงงงงง

'เอ๊ะ!!' ฉันกระพริบตาปริบๆ ' เอ๊!!!!'  นี่ทิ้งกันง่ายๆอย่างนี้เลยเหรอ 

"สู้ๆนะคะคุณหนู เราสองคนมาส่งได้แค่นี้"
"สู้เขานะเกลลลลลล์"
"เดี๋ยว!!สู้กับอะไรล่ะ!!"
''..........'' 

เงียบไร้เสียงตอบรับจากภายนอก 'เอาจริงดิ!!!' ฉันหันหน้าไปเผชิญทางเดินยาวที่มีทางแยกสองทางเป็นระยะๆ 'ทำไมต้องสร้างทางแยกไว้แบบนี้ด้วยนะ' และค่อยๆเดินไปข้างหน้าช้าๆ 

วืบบบบบบ

'อะเร็ะ“! อะไรผ่านหน้าไปแว๊บๆ' ฉันกระพริบตาปริบๆ

วืบบบบบบ

'อื้อหือ....ชัดเลย ลูกตุ้ม!!!'

วืบบบบบบ

ฉันสไลด์หมอบหลบลงกับพื้น 'ไม่ใช่แค่ลูกตุ้มธรรมดาๆนะ มันคืออภิมหาลูกตุ้ม!!!!'

วืบบบบบบ

ฉันเงยหน้ามองลูกตุ้มแต่ละอันที่เริ่มเพิ่มสปีดขึ้นเรื่อยๆ 'เข้าใจแล้ว มันคงเริ่มกลไกตั้งแต่ที่ฉันเข้ามาในห้องนี้ ส่วนทางแยกนั่นน่ะมันเป็นแค่ช่องว่างเพื่อปล่อยให้ลูกตุ้มแกว่งไปมายังไงล่ะ' 

พรึ่บบบ

"คราวนี้อะไรอีกล่ะ"  ฉันหันไปมองข้างหลัง ไฟค่อยๆดับไล่หลังกันมาเรื่อยๆ "แย่แน่ นี้ก็มองกันไม่เห็นพอดี!!!!" 

วืบบบบบบบ  พอจะลุกขึ้นวิ่งก็เสี่ยงโดนลูกตุ้มสอยไปจูบกับกำแพง พรึ่บบบ พรึ่บบบ พรึ่บบบ ไฟดับไล่หลังมาเรื่อยๆ ' เดี๋ยว ดึงสติไว้ยัยเกลล์ของอย่างนี้มันต้องอาศัยจังหวะ!! ' ฉันเงยหน้ามองทางข้างหน้าอีกครั้ง ลูกตุ้มที่จะต้องผ่านไปแค่5ลูกเท่านั้นแต่ละลูกแกว่งด้วยความเร็วไม่เท่ากันเดี๊ยวช้าเดี๊ยวเร็วแต่ยังคงจังหวะสม่ำเสมอ เอาล่ะ!!! 

วืบบบบบ เมื่อลูกตุ้มลูกแรกผ่านหัวไปแล้วฉันก็ลุกขึ้นพุ่งไปข้างหน้าทันที 

"ลูกตุ้มที่สองแกว่งเร็วมาก!!! ต้องผ่านมันไปตอนที่มันเคลื่อนผ่านหน้าพอดี" ฉันชะลอฝีเท้ารอจังหวะตามต้องการ เมื่อลูกตุ้มแกว่งผ่านหน้า "จังหวะนี้ล่ะ" ฉันใช้ความลื่นของพื้นและถุงน่องให้เป็นประโยชน์ อาศัยความเร็วดีดตัวสไลด์เข่าลงไปกับพื้นเคลื่อนไปข้างหน้า จังหวะที่มันกำลังจะเเกว่งมาโดนหน้า ฉันเอนตัวไปข้างหลังหลบได้ทันท่วงที 

"ฉิวเฉียดผ่านลูกสองมาได้แล้ว!!" 

ประจวบเหมาะกับลูกที่สามกำลังเคลื่อนมาพอดีฉันก็หมอบลงแล้วกลิ้งหลบ "ลูกที่สามก็ผ่านได้เหมือนกัน" เอาล่ะตอนนี้เหลืออีกแค่สองลูก 'ฉันจำได้ว่าแค่มาหาพ่อเฉยๆไม่ใช่เหรอ' ฉันก้มมองสภาพตัวเองในตอนนี้ ถุงน่องตรงเข่าขาดไปแล้วเรียบร้อย ใช้มุขสไลด์อีกไม่ได้แล้ว 'ต้องรีบทำเวลา  ไฟดับไล่หลังมาแล้ว' ลูกที่สี่ผ่านมาได้ชิวๆเพราะมันแกว่งช้า  ลูก 5 นี่ล่ะปัญหา เดี๋ยวช้าเดี๋ยวเร็วกะไม่ถูก!!! 
พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ ไฟเริ่มดับไล่หลังมาแล้ว!!! 'เอาวะเป็นไงเป็นกัน เสี่ยงดวง!!!!' จากประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นคนดวงดีคนหนึ่ง(?) ลูกตุ้มลูกที่5กำลังจะเหวี่ยงไปแล้ว จังหวะนี้ล่ะ ฉันเร่งความเร็วเต็มที่แต่แล้ว 

กึก!!! กลุกกกกๆๆๆ โครมมม!! 

แฮ่ม ย้อนดูภาพสโลว์โมชั่น

ภาพที่1 สะดุดล้มหน้าคะมำทั้งๆที่ไม่มีอะไรบนพื้น
ภาพที่2 กลิ้งไปกับพื้นจนผ่านลูกตุ้มที่5ไปได้อย่างเหลือเชื่อ
ภาพที่3 ไปชนเข้ากับอะไรอย่างแรง
จบการย้อนดูภาพ

'อ๋อยยยยย โลกหมุน' ฉันผ่านลูกตุ้มทั้ง5มาได้อย่างสวยงาม(“)และไร้รอยขีดข่วน(“) ตอนนี้ฉันกำลังนั่งปรับทัศนคติตัวเองใหม่ 'นี่ตกลงฉันถูกพามาหาพ่อแน่ๆใช่มั้ย!!!!'

ครืนนนนนนน เสียงบางอย่างเคลื่อนที่อดทำฉันกลัวไม่ได้ 'มิน่าล่ะว่าทำไมไม่มีการ์ดสักคน เพราะมีกลไกแบบนี้นี่เอง เลยทำหน้าที่ป้องกันบอสให้ เอาล่ะ!!' ฉันลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัวและจัดเสื้อผ้าหน้าผมใหม่ให้ทะมัดทะแมงขึ้น 'ก็จะเจอพ่อแล้วใครจะทำไมล่ะ ฉันไม่สนหรอกดาหน้าเข้ามาเลย!!!'
 
                                                                     
 
ฌ ภายนอกห้อง

"ป่านนี้เกลล์จะเป็นยังไงบ้างนะ" ลิลลี่พูดขึ้ามาอย่างเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรหรอกฉันว่าคุณหนูต้องผ่านไปได้แน่ๆ"
"นี่ลิเลีย คิดว่านายน้อยทั้ง 6 จะยอมรับเกลล์มั้ยอ่า"
"ไม่รู้สิแต่ฉันมั่นใจว่าคุณหนูต้องทำได้แน่"
"นี่ลิเลีย-"
"โอ๊ยยยยลิลลี่อย่าถามมากสิ!! ฉันเป็นห่วงคุณหนูจะแย่อยู่แล้ว!!!"
"อ้าวไหงลิเลียลนอย่างนี้ล่ะ?"
"เอ่อ แหมมันก็..."

ย้อนไปเมื่อ 3 ชั่วโมงก่อน

"บอสได้รับเด็กกำพร้า 6 คนมาอุปการะเลี้ยงดูและฝึกปรือฝีมือจนเชี่ยวชาญ-"
"ด้านมืด!!  แล้วแต่ละคนก็มีความสามารถพิเศษที่แตกต่างกันไป ok ลิเลียเธอบอกฉันวนไปมาหลายรอบแล้วนะ"
"Ok ค่ะงั้นเข้าเรื่องเลยละกัน นี่ค่ะ" เธอยื่นเอกสารให้กับเกลล์
"ท่านแรกคือท่านเจรัลโด้ อายุ18ปี ตัวเก็งที่จะได้รับตำแหน่งบอสคนต่อไป ถนัดอาวุธทุกชนิด แต่สิ่งที่ใช้มากที่สุดเป็นปืนคู่

เกลล์มองภาพของเด็กหนุ่มหน้าตาผมบลอนด์ ตาสีม่วงออกเทาอย่างหวาดๆ 'ทุกชนิด!! คนหรือคลังอาวุธเดินได้' เอ๊ะเขาคือคนที่มาช่วยฉันไว้นี่

"ท่านที่สอง เป็นอีกหนึ่งตัวเก็งที่จะได้รับตำแหน่งบอสคนต่อไปเหมือนกัน ท่านนอตเต้ อายุ18ปี ถนัดพวก Submachine Gun" เกลล์เปิดเอกสารไปหน้าต่อไป รูปเด็กหนุ่มเรือนผมสีหมอกพร้อมกับดวงตาสีเดียวกันปรากฎชัดในสายตา'  *ชื่อกับรูปลักษณ์แตกต่างกันไปหน่อยนะ*'

"2ท่านนี้ถือว่าเป็นฝ่ายบุกที่สำคัญของเราเลยก็ว่าได้ค่ะ"
"ฝ่ายบู๊สินะ  แล้วถ้าเทียบเป็นเปอร์เซ็นล่ะ"
"มีศึกที่ไหนก็ตามถ้าสองท่านนี้ร่วมด้วยล่ะก็เปอร์เซ็นชนะ....80%ค่ะ"
"แล้วอีก20%ล่ะ??"    
"น่าจะตีกันตายก่อน"
"...................."
"ท่านที่สามคือท่านลูคัส อายุ17ปี ถนัดด้านการลอบสังหารแฝงตัวในกลุ่มศัตรู อาวุธที่ใช้ส่วนมากถ้าไม่ใช่ปืนสไนเปอร์ก็จะเป็นมีดสั้นที่ท่านออกแบบเองค่ะ" เกลล์พลิกไปหน้าถัดไป 'คราวนี้หนุ่มแว่นล่ะ ผมกับตาสีฟ้าสวยจัง'
"ท่านที่สี่ ท่านนีโร อายุ17ปี ถนัดด้านแฝงตัวและการลอบสังหารเช่นกันแต่แตกต่างจากท่านลูคัสตรงที่ว่าจะลงมือเก็บกวาดพวกทรยศหักหลังและหนอนบ่อนไส้ ถนัดด้านศิลปะการต่อสู้ อาวุธส่วนมากไม่ตายตัวจะพลิกแพลงไปตามสิ่งใกล้ตัวที่มี" 

'อ่ะ'ภาพเด็กหนุ่มผมดำคุ้นตา ตาสีส้มอมแดง นี่ฉันได้คนที่สับต้นคอมาเป็นพี่ชายเหรอ!!'

"ซึ่งท่านเกลล์ก็เคยพบมาก่อนแล้ว"
"อย่าย้ำสิลิเลีย ฉันยังไม่หายแค้นเลยนะ คนอะไรมือหนักชะมัด!!"
"คิก ค่ะสองท่านนี้เป็นกำลังที่สำคัญในฝั่งลอบโจมตีและการแฝงตัว งานไหนที่เราไม่ต้องการให้คนรู้มาก สองท่านนี้ช่วยได้มากทีเดียว" 
"ต่อไปเหลืออีกสองคนสินะ"
"ค่ะ ท่านที่ห้า ท่านเคีย อายุ17ปี ถนัดด้านการสืบข่าวและเจรจาข้อตกลง อาวุธที่ใช้เป็นปืนสั้น(ไซเลนเซอร์)แต่ก็ไม่ค่อยได้ใช้สักเท่าไหร่เพราะไม่ชอบใช้กำลังค่ะ"

เกลล์มองภาพเด็กหนุ่มหน้าหวานผมม่วงแดงด้วยสายตาที่ไม่ค่อยแปลกใจ 'ตาสีม่วงดูเป็นมิตรกว่าแต่ละคนที่เจอมา ไม่แปลกใจเท่าไหร่ว่าทำไมถนัดด้านนี้'

"รูปลักษณ์ดูเป็นมิตรก็จริงแต่ขึ้นชื่อว่าโลกของมาเฟีย เหตุผลที่ไม่สู้ก็คงเป็นเพราะว่าขี้เกียจเปลืองแรงใช่มั้ยล่ะ"
"แหมท่านเกลล์ล่ะก็ ท่านเคียบอกว่ามันไม่ใช่วิธีของคนฉลาดต่างหากล่ะคะ"
".......รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาในทันที"
"ต่อไปท่านสุดท้ายแล้วค่ะ ท่านซีโน่ชื่อของคนๆเดียวทำให้หน้าของเกลล์กระตุก
"อะไรนะ!!!!"

 และพลิกหน้าต่อไปทันที 'ผมแดง ตาแดง แถมแสยะยิ้มกวนประสาทอีก ไม่ผิดแน่!!!'

"คนนี้ก็มาเป็นพี่ชายฉันอีกคนเหรอ!!!!!"
"แหมใจเย็นๆก่อนค่ะ ท่านซีโน่ อายุ17ปี เป็นน้องชายฝาแฝดของท่านนีโร ถนัดด้านการแฮ็กข้อมูล ลอบสังหารกับแฝงตัวก็ทำได้ดีเช่นกัน อาวุธที่ใช้เป็นจำพวกอาวุธลับ โดยเฉพาะเชือกกับสายทุกประเภท" 
"เอ๋ โหดกว่าที่คิดไว้นะเนี่ย" 'สายทุกประเภท งั้นลวดก็ด้วยเหรอ!!!'
"สองท่านนี้จะเป็นตัวsupportให้กับทางองค์กรค่ะ" 
"หืมอย่างนี้นี่เอง ความสามารถที่แตกต่างของแต่ละคนจะช่วยเกื้อหนุนกันสินะ"
"ใช่แล้วค่ะ แต่คุณหนูไม่กลัวเลยเหรอคะ" ลิเลียแปลกใจกับท่าทีตอบสนองของคุณหนูของตน
"จะกลัวทำไมล่ะนี่โลกมาเฟียไม่ใช่เหรอ...."
'ท่าทีตอบสนองผิดแปลกไปจากที่คาดไว้ซะอีก เอาคุณหนูผู้บอบบางของฉันกลับมาเถอะ' ลิเลียได้แต่อ้อนวอนในใจ คุณหนูที่เธอเจอในตอนแรกแตกต่างจากตอนนี้ลิบลับ
"นี่ลิเลีย"
"อ่ะ คะ?"
" ฉันขออาวุธกล่องกับแหวนธาตุพิรุณนะ"
"......."
จบการย้อนความ
.
.
.

'ตั้งแต่ตอนนั้นฉันยังไม่ได้บอกคุณหนูเลยว่า......ของแบบนั้นมันจะมีได้ยังไงกัน!!!'
       




กลับไปในห้องอีกครั้ง เสียงโลหะฟาดฟันกันอย่างไม่หยุดหย่อน

เคร้ง เคร้ง เคร้ง โครมมมมม!!!! ก่อนที่จะหลุดและสลายตกพื้นกันไปเป็นชิ้นๆ 
.
.
.
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก โอยยยยย ยังกะว่าตัวเองหลุดเข้ามาในเกมบุกดันเจี้ยน อะไร!! นี่มันอะไร!! ชุดเกราะเดินได้!!

เคร้งงงง บ่นเสร็จฉันก็แทงหอกที่ยึดมาได้จากชุดเกราะตัวหนึ่งที่หมายจะเข้าด้านหลังฉัน

"จำไว้นี่แหละ แทงข้างหลังทะลุเข้าหัวใจของจริง!!!"

เคร้ง เคร้ง เคร้ง เสียงชิ้นส่วนของโลหะร่วงกราวกระทบลงกับพื้น ฉันคิดว่าตัวนี้น่าจะเป็นตัวสุดท้ายแล้วล่ะ

ปึงงงงงงงง 

นั่นไงอย่างที่ฉันบอก เวลาที่จัดการกับมอนเตอร์เสร็จก็จะเปิดทางต่อไปให้ ไม่เหมือนดันเจี้ยนตรงไหน
ฉันเดินไปข้างหน้าทันที 'คราวนี้เป็นโถงทางเดินยาวแฮะ' ฉันเดินต่อไปอย่างระวังตัว
'อ่ะ สายคาดรองเท้าหลุด' ฉันก้มลงติดสายขาดใหม่ 

เฟี้ยววววว ปึก!! 

'หืมเสียงอะไร' ฉันมองไปรอบๆตัว'ก็ไม่มีอะไรนี่' ฉันลุกขึ้นเดินต่อไป 'อ่ะกระโปรงหลวม สงสัยเชือกหลุด' ฉันเอี้ยวตัวไปผูกเชือกข้างหลัง 

เฟี้ยวววว ปึก 'หืมเสียงอะไร'

 ฉันมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นอะไรก็ออกเดินอีกครั้ง เฟี้ยววววววว 'เสียงนี้อีกแล้ว ต้องมีอะไรแน่' จังหวะนั้นเอง
โครมมมมมมมมมม ปึก 

"โอ๊ยยยยยยยยย เจ็บๆๆๆ เอ๊ะนี่มัน" ฉันมองชุดเกราะที่นอนทับฉันอยู่และแล้วสายตาก็เลื่อนไปเห็นลูกดอกเล็กๆที่ปักกลางหลังมันอยู่ 

"อย่าบอกนะว่า.....นายรับมันแทนฉัน"
"..........."มันไม่ได้ตอบรับอะไรฉัน แต่ก็ลุกขึ้นและพยักหน้าให้ฉันแทน
"เอ่อขอบคุณนะที่ช่วยฉัน" ฉันลุกขึ้นปัดเนื้อปัดตัวและหยิบหอกยืดหดได้ที่กลายเป็นของคู่ใจ(?)ฉันแล้วตอนนี้ขึ้นมาแล้วพักเก็บมันไว้ตรงสายเกี่ยวถุงน่อง

"ไหนๆนายก็รับลูกดอกแทนฉันแล้ว........งั้นก็รับแทนฉันต่อไปเถอะ!!!!!" ฉันคว้าชุดเกราะ(เคาระห์ร้าย) บังตัวเองตรงทิศทางที่ลูกดอกพุ่งมา

ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก ปึ้กๆๆๆๆๆๆ 

ลูกดอกพุ่งปักเข้าที่ชุดเกราะเจ้ากรรมอย่างรัวๆตลอดระยะทางที่ฉันวิ่งไป ถามว่าหนักมั้ย ขอบอกว่าแค่นี้สบายมากๆ ตอนฝึกยูโดถูกสั่งให้แบกกระสอบทราย30โลกว่าๆฉันยังแบกไว้นับประสาอะไรกับชุดเกราะ 

ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก ปึ้กๆๆๆๆๆๆๆ 

ลูกดอกยังพุ่งมาอย่างรัวๆเหมือนเดิม "อดทนหน่อยนะเจ้าชุดเกราะ แป็บเดียวก็สบายแล้ว ถึงเมื่อไหร่ฉันจะให้คนซ่อมนายให้นะ" 

ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก ปึ้กๆๆๆๆๆๆ 

และแล้วลูกดอกก็หยุดลงเมื่อฉันมาถึงจุดสิ้นสุด พร้อมทางเดินที่เปิดออก 

ปึงงงงงงงงงง

ฉันหยีตาหลบแสงสว่างจ้าข้างหน้า เมื่อสายตาเริ่มคุ้มชินฉันก็พบว่านี่เป็นโถงทางเดินสวยหรูเหมือนทางที่ฉันเคยเดินก่อนเข้ามาผจญดันเจี้ยนนี้ 'หวังว่าไม่มีอีกแล้วนะ' หน้าในตอนนี้เริ่มหงิกเต็มทน ฉันเดินตามทางเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงและหยุดอยู่หน้าประตูตอนนี้ 

'เข้าไปเลยดีมั้ยนะ' 

ยังไม่ทันทีจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิด ประตูทางเข้าห้องก็เปิดออกพร้อมร่างของชายวัยกลางคนท่าทางดูดีคนหนึ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"เชิญครับ คุณหนู" ฉันมองหน้าเขาเล็กน้อยก่อนที่จะก้าวเข้ามาในห้องโดยที่ฉันยังคอยแบกเจ้าชุดเกราะอยู่  ข้างในมันกว้างขวางตกแต่งแนวโมเดิร์นทันสมัยบวกกับวินเทจนิดๆทำให้ห้องนี้สวยหรูดูราคาแพงเหมาะกับห้องของบอสจริงๆ 

'กว้างชะมัด กว้างกว่าห้องฉันเป็น4เท่าเลยมั้งเนี่ย' 

สายตาฉันเหลือบไปเห็นโต๊ะทำงานขนาดใหญ่และเก้าอี้ที่นั่งหันหลังให้ฉันอยู่  ตรงมุมห้องติดหน้าต่างก็มี 6คนที่คุ้นตานั่งเก็กท่าทำตัวสบายๆประหนึ่งว่าเป็นบอยแบรนด์  นีโรผงกหัวให้ฉันเป็นเชิงทักทายส่วนซีโน่นั้นยักคิ้วกวนๆให้
ฉันพยายามซ่อนหน้าหงิกและปั้นหน้ายิ้มผงกหัวกลับให้นีโรและแลบลิ้นให้ซีโน่ คนอื่นที่ไม่มีท่าทีอะไรให้ฉัน ฉันก็ไม่มีท่าทีอะไรให้เขา ดีมาดีกลับไม่โกง แต่ซีโน่ขอเว้นไว้คนนึงกวน -ีน

"พ่อ-" ฉับพลันการ์ดจำนวนมากมายก็ออกมายืนล้อมฉันไว้จากทุกทิศคาดจากสายตาก็ประมาณ20คนกว่าๆได้หรือมากกว่านั้น 
"เตรียมพร้อมนะครับคุณหนู" การ์ดคนนึงตั้งท่าเตรียมเข้ามาประเดิมกับฉันก่อนคนแรก หน้ายิ้มที่ฉันพยายามปั้นตอนแรกพังลงอย่างไม่มีชิ้นดี
"ด้ายยยย!!!" 

โครมมมมมมม ฉันเหวี่ยงชุดเกราะที่แบกมาด้วยตลอดทางใส่เข้าการ์ดคนนั้นอย่างเต็มแรง  ทำให้เขาเสียหลักเซไปข้างหลังและล้มลงทับการ์ดคนอื่นเพราะน้ำหนักของชุดเกราะ  'เสร็จไปแล้ว4คน' 

"ย้ากกกกกกกกก" ฉันหันขวับมาทางทางคนต่อไปแล้วเอี้ยวตัวหลบจังหวะนั้นเองก็หยิบหอกคู่ใจ(?)ขึ้นมาจากใต้กระโปรง ทำให้กระโปรงเลิกไหวขึ้นเห็นสายถุงน่องตรงน่องขาวๆเล็กน้อย  ชวนจินตนาการแต่พองาม
"วิ้ววววววว" เสียงผิวปากดังขึ้นจากการกระทำของฉัน 'ผิวหาหอยอะไร พ่อแกเป็นนกหวีดเหรอ' ฉันหันไปมองต้นเสียงอย่างเคืองๆลืมไปว่าตอนนี้ฉันยืนหันหลังให้กับหกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่น้อง(“ฃ?)ที่ต่างพากันหันหน้านี้เหมือนว่าตัวเองไม่ได้เห็นอะไรเว้นแต่

"Nice Shot sis" ผลัวะ นีโรฟาดเข้าให้ที่กลางหัวของซีโน่  ฉันส่ายหัวก่อนที่จะหันมาสนใจข้างหน้าต่อ 
"แล้วมิทราบว่าจะปิดตากันทำไมคะ"
"ก..ก็..เมื่อกี๊คุณหนูโป๊นี่ครับ"
"............"  เชื่อเขาเลย นี่พวกนายเป็นมาเฟียจริงหรือเปล่าเนี่ย
"หึ งั้นก็ตามใจ" ฉันพุ่งไปข้างหน้าท่ามกลางกลุ่มของเหล่าการ์ด ย่อตัวลงและกวาดหอกเป็นวงกลมอย่างเต็มแรงเพื่อที่จะได้ไปขัดขาพวกเขาและล้มลง

เหวอออออออ  โครมมมมมๆๆๆๆ ร่างของการ์ดล้มทับกันระนาว 'เสร็จไปเป็นสิบ' ส่วนการ์ดที่เหลือฉันฟาดเข้าที่ท้ายทอย  ไม่สลบก็มึนลุกขึ้นมาตบตีกับฉันต่อไม่ได้แน่ ตอนนี้จำนวนการ์ดที่เหลืออยู่เป็นศูนย์
ฉันยืนปรับอารมณ์อารมณ์และลมหายใจที่ขุ่นเคืองให้เป็นปกติ และ

"ไหนพ่อฉัน" 

 พรึ่บบบบบบ!! ทุกคนต่างพร้อมใจชี้ไปทางเก้าอี้ที่หันหลังให้อยู่

"ไม่เลวนี่เกลล์ 3นาที จัดอยู่ในเกณฑ์ดีนะ" เสียงนุ่มทุ้มแฝงด้วยอำนาจดังขึ้นพร้อมค่อยๆหันเก้าอี้มาทางฉัน ชายวัยกลางคนแต่ยังคงความหล่อเหลาปรากฎขึ้นในสายตา
"ไหนขอพ่อกอดที" แล้วลุกขึ้นมาหาฉัน
"พ่อ...." ฉันก็เดินไปหาเขาเช่นกัน การ์ดที่ยังพอมีสติดีอยู่พากันซาบซึ้งกับฉากที่พ่อลูกได้เจอกัน และแล้ว 

พรึ่บบบบ โครมมมม ฉันหมุนและย่อตัวลงเตะเข้าที่ขาเขาทันที  คนที่ฉันพึ่งพบและได้ศักดิ์ว่าเป็นพ่อล้มลงท่ามกลางสายตาอึ้ง ทึ่ง ปนหวาดเสียว

"เก้าอี้่!!!"
"ครับผม!!!" สิ้นคำสั่งฉัน การ์ดคนนึงที่รู้หน้าที่ได้สนองความต้องการโดยการประเคนเก้าอี้มารอรับฉันที่ทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างพอดี
"ไม่ทราบพ่อมี ธุระ อะไรกับหนูหรือคะ ถึงเรียกให้หนูมาเจอกับอะไรบ้าๆตลอดทางเดินนั้น" ฉันยิ้มหวานพลางมองพ่อตัวเองที่ยังคงนอนอยู่กับพื้นพร้อมมองมายังฉันแบบอึ้งๆ
"ว่ามาสิคะ เกลล์-รอ-อยู่
 
 
      
        บอกแล้วว่าทุกคนรู้จักเกลล์น้อยเกินไป ลูกที่ไหนจะขัดขาพ่อตัวเองให้ล้มลงกับพื้นคะ555+ 
#ตอนนี้เกลล์มาดราชินีมากอ่ะ ไขว้ห้างจิกสายตาใส่พ่อ(เดี๊ยวๆ)
** นอตเต้ภาษาอิตาลีแปลว่ากลางคืนจ้าาาาาาาา (สาระล้วนๆ)
 
 
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

179 ความคิดเห็น

  1. #172 mrschutamat (@mrschutamat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 19:58
    555 นางเอกบ้าบิ่นมากๆเลย(*´∇`*)
    #172
    0
  2. #171 Anmua (@Rotasu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 21:02
    <p>ขำกลิ้งเลยค่ะ</p>
    #171
    0
  3. #157 ⓒЯAẕY DO_G (@sayerena_68) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 00:51
    ไหนละ ครูพิเศษ
    #157
    0
  4. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 18:16
    เดี๋ยวๆๆๆเดี๊ยววววว
    #153
    0
  5. #107 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 21:21
    โดนเลยพ่อ
    #107
    0
  6. #68 เทริเซีย (@taya_B) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 15:35
    นางเกรียนได้โล่ นึกว่าจะได้เห็นฉากซึ้ง
    #68
    0
  7. #58 👑The Queen💋 (@Danica909) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 21:03
    ติดตามจ้าาา
    #58
    1
  8. #47 bb527 (@bb527) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 20:38
    ยืนยันคำเดิม#นางเอกคือนักเกรียนขั้นเทพกว่า
    #47
    1
  9. #41 131242 (@131242) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 00:24
    555มันอ้าาาอ่านไปลุ้นไป
    ลูกสาวนะน่ะคูนนนนพ่อออ^^
    #41
    0
  10. #37 มยองฮัน (@poppula09) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 07:19
    ตอนนี้กรี๊ดเกลล์มาก สตรองสุดๆ เกิดเป็นเกลล์ต้องอดทนจริงๆ สู้ต่อไปนะ เป็นกำลังใจให้คร้าาาา ^_^
    #37
    1
    • #37-1 Amfern (@nochnoi55) (จากตอนที่ 10)
      13 เมษายน 2559 / 08:11
      เกิดเป็นชะนีใจต้องแกร่งค่ะ!!! #เกลล์ไม่ได้กล่าวเอาไว้ 555+
      #37-1