[Class The Series ] LOSECLASS หัวใจปักษา [YAOI]

ตอนที่ 8 : LOSECLASS หัวใจปักษา : EPISODE 07 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    10 พ.ค. 59

#แพทย์กริน
EPISODE 07

-ดูแลคนไข้...แบบใกล้ชิด-


ตอนนี้ผมมีความรู้สึกหนึ่งที่ชัดเจนมากคือผม

โครต เกลียด พี่แพทย์ เลย!

ผมจ้องเขม็งที่พี่แพทย์ด้วยสายตาสุดจะทน ผมไม่อยากให้พี่แพทย์มายุ่งกับตัวผมอีก ฉะนั้น... กรินมีปัญญาดูแลตัวเอง ไม่ต้องมายุ่ง อยากติวมากนัก ติวก็ได้ ผมตอบกลับไป และเดินหนีเข้าห้องน้ำหลังจากกระชากผ้าเช็ดตัวติดตัวมา โดยที่กูลืมหยิบเสื้อผ้ามาเปลี่ยนสนิท ห่าเอ้ย ถ้าต้องให้ออกไปในสภาพเปลือยๆ ผมไม่เอาด้วยนะ

ใส่มันตัวเดิมนี่แหละ เดี๋ยวค่อยออกไปเปลี่ยน

ผมเดินมาหยุดที่หน้ากระจกเงา และจ้องมองหน้าของตัวเอง หน้าผมแดงไปหมด ด้วยความที่เป็นคนผิวขาวจัด พอไม่สบายหน้ามันจะแดงๆ แบบนี้แหละ ไม่ค่อยสบายตัวเลยด้วย ปวดหัว ปวดเนื้อปวดตัวไปหมด ให้ตายเหอะ ป่วยตอนล่าสุดก็นานมากแล้วอ่ะ ถึงผมจะเป็นคนร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง แต่ที่บ้านดูแลมาดีมากกก ไม่เหมือนกับอยู่ที่นี่หรอก เหอะ

คิดแล้วแค้นสัดๆ อยากอัดหน้าหล่อๆ นั่นแหละเละเป็นขี้เลย!

แต่ตอนนี้ผมว่าผมรีบอาบน้ำดีกว่า แทบไม่ได้นอนเลยเนี่ย ว่าจะขอพี่แพทย์นอนซักสองสามชั่วโมงแล้วค่อยตื่นมาติว

 

หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จก็ออกมาพร้อมกับชุดเดิม ผมมองหน้าพี่แพทย์ที่นั่งอ่านหนังสือบนเตียง เขาเงยหน้าขึ้นมองผม พร้อมกับระบายยิ้มกว้าง ผมเบือนสายตาหนียิ้มบ้าๆ นั่น ก่อนจะเอาผ้าเช็ดตัวไปโยนลงตระกร้า  อาบน้ำแล้วไม่ได้ช่วยอะไร หนาวสั่นหนักกว่าเดิม เหี้ยเอ้ย ปวดหัวเหมือนจะระเบิดเลยเนี่ย

ไปทานข้าวกันครับ จะได้ทานยา พี่แพทย์วางหนังสือลงและลุกมาหาผม เขายื่นมือมาทำท่าจะจับมือผมไปด้วย แต่ผมสะบัดแขนหนีเพราะไม่อยากให้เขามาแตะตัว

ไม่ต้องมาแตะตัวกริน

เด็กดื้อ มานี่มา วันนี้ไม่ติวก็ได้ พี่ให้เรานอนพัก พี่แพทย์บอกและรั้นที่จะดึงมือผม พาออกไปนอกห้องอีกครั้ง ผมหายใจฟึดฟัดแต่ด้วยความที่แรงมันไม่ค่อยมีก็เลยยอมลงๆ ไปกับเขา เราทานข้าวเช้าด้วยกัน พี่แพทย์คงรู้แหละว่าผมกำลังโกรธอยู่เลยไม่พูดอะไร แค่มองมาเป็นระยะเท่านั้นเอง จนสุดท้าย...

การกินยา

เป็นอะไรที่ผมเกลียดมาก ผมไม่ชอบกินยาเม็ด แบบ กินแล้วอ้วกออกมาเลย

โตเป็นควาย ก็กินแต่ยาน้ำได้อย่างเดียวนะครับพี่น้องครับ

กรินไม่กินยาเม็ดอ่ะ ผมบอกหลังจากที่เขายื่นมาเม็ดสีขาวๆ สองเม็ดมาให้ผม

ไม่กินแล้วจะหายเหรอ

ไม่เอา ยังไงก็ไม่กิน

พี่ป้อนมา พี่แพทย์คว้าแก้วน้ำและนั่งลงข้างๆ ผม ตอนนี้เรานั่งในโถงชั้นล่าง เหี้ยละ ยาเม็ดบะลักกัก ให้ยัดเข้าไปสองเม็ด ตายห่ากันพอดี ขอยาน้ำได้ไหม แบบหวานๆ อะไรแบบนี้ แค่กินยาเราต้องหน้าซีดขนาดนั้นเลยเหรอเด็กดื้อ

ไม่กิน ไม่กิน ไม่กิน บอกย้ำๆ และลุกขึ้นหนีเขา ไม่รู้แล้วเว้ย กูหนี ต้องหนีเท่านั้น

เมื่อคิดได้แบบนั้นผมก็สาวเท้าวิ่งหนีขึ้นไปชั้นบน ได้ยินเสียงพี่แพทย์หัวเราะเบาๆ ดังตามมาหลอน แม่งเอ้ย คงจะกำลังคิดเบาะเย้ยผมอ่ะดิที่ผมวิ่งหนีการกินยา การที่ผมกลัวนะก็เพราะว่าตอนเด็กๆ เคยกินแล้วมันติดคอ พอมันติดคอก็คาย แบบพยายามเอามันออกมา ลองนึกภาพตามนะครับนะ แบบว่าไอ้ยาขมๆ นั่นมันลากผ่านลิ้น

อื้อหืออออ มันคือความฉิบหายระดับชาติอ่ะ ขึ้นตาเลย จำได้ว่าตั้งแต่นั้นมาถ้าผมป่วย จะกินแค่ยาน้ำเท่านั้น

ไม่ยอมกินยาแบบนี้ พี่จะจับเราฉีดยานะ

ไม่กลัวเว้ย ไม่ใช่เด็กแล้วนะที่จะมาหลอกจับไปฉีดยาอ่ะ ผมโวยวายคนที่เดินตามมา

ประเด็นคือหนีเข้าห้องได้ ยังไงพี่แพทย์ก็ตามมาได้อยู่ดี

เด็กดื้อ เป็นเด็กดีให้พี่ซักวันได้ไหมครับเนี่ย คนตัวสูงที่เดินตามผมเข้ามาในห้องนอน ในมือของเขาข้างหนึ่งถือยา อีกข้างหนึ่งถือแก้วน้ำ ใบหน้าที่โคตรจะดูดีนั่นระบายยิ้มน้อยๆ ถ้าผมมองไม่ผิดมันเหมือนสายตาที่ผู้ใหญ่มองเด็กน่ารักๆ ซักคนแบบเอ็นดู... จ...จะบ้าเหรอวะ พี่แพทย์เนี่ยนะเอ็นดูผม ไม่มีทางเหอะ กินยานะ วันนี้พี่ไม่แกล้งกรินแล้ว

ไม่กิน จะให้กินก็ไปหายาน้ำมา

มันไม่มี... กินยานี่ก่อน เดี๋ยวตอนเย็นพี่ไปซื้อยาน้ำมาให้

ไม่เอา

กริน พี่เป็นห่วงเรานะ พี่แพทย์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ

ผมชะงักไปนิดหน่อยกับคำว่า พี่เป็นห่วงเรานะ ...แม่งเอ้ยยย จะมาใช้ความละมุนล่อกูไปกินยาเหรอ

บอกเลยว่าไม่ได้ผลเว้ยยยย!!!

ทานยานะครับ น้องกริน

 

สิ้นคำพูดนั้นมันทำให้ผมรู้สึกถึงแรงสูบฉีดของเลือดที่ไหลเวียนอย่างดีที่ใบหน้าของตัวเอง เพราะมันร้อนฉ่ารื่นขึ้นมาทันที ร่างกายก็วูบวาบไปหมด พี่แพทย์แม่งโคตรร้าย คิดเหรอ ไอ้ที่ทำชั่วกับผมมาตลอดเนี่ย พูดแค่นี้มันจะช่วยให้หายได้น่ะ ไม่มีทาง ยังไงก็ไม่ยอมกิน ต่อให้จัดยัดก็จะคายออก กูสตรองมากพอ

เอาอะไรมาล่อก็ไม่กินหรอก แค่ป่วย เดี๋ยวก็หาย ไม่กินยา

หน้าแดงเพราะฤทธิ์ไข้ขนาดนั้น อยากนอนซมให้พี่ดูแลไหมล่ะ ไม่ต้องกินยาก็ได้

...

ดีเหมือนกัน นอนไม่มีแรงขัดขืนให้พี่เช็ด ทั้งตัว ให้ เขาบอกและโยนยาทิ้งลงถังขยะเล็กๆ และวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ แต่แค่คิดว่าต้องนอนซมให้พี่แพทย์ดูแลก็แทบกระอักเลือดแล้วบอกเลย ขอลากสังขารตัวเองไปโรงพยาบาลดีกว่างั้นอ่ะ เรื่องอะไรผมจะยอมให้เขามายุ่งกับร่างกายของผมอีก ไม่มีทางอ่ะ ไม่มีทางเด็ดขาดเลย

“Dream on” (ฝันไปเหอะ) ผมตอบเขากลับไป และยังคงมองหน้าหล่อจัดนั่นไม่วางตา ผมว่าเขาต้องมีแผนการอะไรแน่นอน เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาชนะผมได้ตลอด ทุกสกอร์เลยอ่ะ ส่วนผมไม่ได้ยอมแพ้เหมือนหมาขี้แพ้หรอก แต่มันจำต้องยอมแพ้เพราะไม่มีทางสู้ ไม่ใช่หมาขี้แพ้ แต่เป็นหมาจนตรอกต่างหาก

ว่าแต่...แม่งต่างกันตรงไหนวะ ยังไงก็หมาอ่ะ

เกลียดความกากตัวเองฉิบหาย ทำไมต้องมาโดนผู้ชายร้ายกาจคนนี้กำราบด้วยวะ ไม่เข้าใจ!

แต่ผมว่าตอนนี้ร่างกายมันเริ่มทรยศผมอีกแล้ว เพราะผมปวดหัวตึ๊บๆ เลยมาอีก พี่แพทย์เห็นอาการแบบนั้น ด้วยความที่เป็นหมอไงแม่ง เลยทำแค่ยิ้มใจเย็น แม่งเอ้ย นี่กูจะแพ้อีกรอบไมได้นะ โคตรเสียศักดิ์ศรีเลยอ่ะ แต่ผมว่าผมไม่ไหวแล้ว มันมัวๆ มึนๆ แปลกๆ ยังไงไม่รู้อ่ะ ไม่ได้ละ ต้องนอนพักก่อน ไม่งั้นผมไม่ไหว ล้มลงไปนอนตายห่าที่พื้นแน่

ละนี่จะก่อกวนไม่ให้นอนเลยหรือไง ก็รู้ว่าป่วยป่ะ จะมากวนทำไรนักหนา ผมบ่น

พี่แพทย์เลยแค่ไหวไหล่ รอดูน้ำหน้าคนป่วยว่าจะให้พี่ช่วยเหลือตอนไหน

ถ้าพี่อยากช่วยมากนักก็ไปหายาน้ำมา แต่ถ้าไม่ได้ก็ไสหัวไป โอเคนะ ออกไปได้แล้ว จะนอน ผมไล่เขาและเดินกลับไปที่เตียง พี่แพทย์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา และครั้งนี้แม่งโคตรรอเมซิ่งเพราะพี่แพทย์ยอมเดินออกไปจากห้องง่ายๆ แบบไม่ต่อปากต่อคำอีก ซึ่ง...มันก็ดี

ผมอยากนอนจะตายอยู่แล้ว ร่างกายแม่งไม่ไหวเลยว่ะ ป่วยทีไรงี้ตลอด

ผมทิ้งตัวลงนอน ก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้ รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูกหลังจากที่เมื่อคืนต้องทนอยู่ที่ระเบียงตากน้ำค้างทั้งคืนจนป่วย ด้วยความที่อ่อนเพลียเพราะฤทธิ์ไข้ ผมเลยเบลอๆ เคลิ้มๆ หลับไปในที่สุด

 

จนมารู้สึกตัวอีกที... ร่างกายมีความเย็นชื่นลากไล้บริเวณหน้าอก อ...อะไรวะ ผมหรี่ตาขึ้นมองพบว่ามีมือขาวๆ ของใครบางคนจับผ้าที่พับลวกๆ เช็ดลงมาบนตัวผมอย่างใจเย็น และที่เหี้ยไปมากกว่านั้นอีกคือ... เขาปลดกระดุมเสื้อผมออกจนหมด! เวรเอ้ย เวรรร คนที่ทำแบบนี้แม่งจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่พี่แพทย์สารเลว!

เฮ้ยย ทำอะไรวะ ผมโวยวายและรีบลุกขึ้น แต่รู้ตัวอีกที ลุกไม่ขึ้นแล้ว ผมไม่มีแรงเลย เสียงที่เปล่งออกไปเมื่อกี้แม่งโคตรเบาบาง มันแหบแห้ง แสบคอ ปวดตัวหนักมากกว่าเดิมอีก

นอนตัวร้อนขนาดนี้ไม่ให้พี่เช็ดตัวจะให้พี่ทำอะไรครับ

แม่ง...

ทำให้กรินร้อนมากกว่าเดิมเหรอครับ หืม

คำพูดพี่แพทย์มันทำให้ผมต้องยอมนอนนิ่งๆ ให้เขาเช็ดตัวให้แต่โดยดี ในใจแม่งไม่เต็มใจเลยซักนิด แถมยังรู้สึกแย่ปนความรู้สึกแปลกๆ ด้วยที่หลายครั้งปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับร่างกายของผม หลายครั้งที่ผมพยายามพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เพื่อบอกว่าผมเบื่อหน่ายกับการนอนแข็งทื่อให้พี่แพทย์เช็ดตัวให้แล้ว เมื่อไหร่จะเสร็จวะ

เสร็จยังอ่ะ ผมเหลือบตาไปมองและถามเขา ไม่ชอบอยู่ใกล้ๆ กับพี่แพทย์อ่ะ รู้สึกไม่ดี ไม่ดีแรงมาก หิวแล้ว

จะเสร็จแล้ว ใจร้อนจริงคนป่วย เขาว่าและหัวเราะในลำคอไปด้วย ผมเลยได้แค่ทำเสียงจิ๊จ๊ะ พอมองไปที่โต๊ะข้างเตียงก็เห็นกับยาน้ำ เป็นพวกยาแก้ตัวร้อน อะไรแบบนี้ที่ผมเคยกินตอนป่วย นี่เขาออกไป แบบหายไปเลย แล้วมาตอนนี้แปลว่าไปซื้อยาพวกนี้มาให้ผมงั้นเหรอ

...ความจริงพี่แพทย์ก็ไมได้มีส่วนร้ายไปซะหมดอย่างที่ผมมองหรอก แต่ผมแค่ไม่ชอบเขาเลยอคติไปก็เท่านั้นเอง

ขอบใจ

อะไรครับ

เรื่องยากับเรื่องพี่เข็ดตัวให้กรินอ่ะ ขอบใจ

แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย พี่แพทย์ระบายยิ้มกว้าง ผมรีบหลบตาเขาทันที แม่ง... ทิฐิแน่นอก ยกไม่ออก

หุบปากพี่ไปเหอะ รีบๆ เช็ด ดีได้ไม่นานผมก็ว่าเขาอีก ก็มันติดไปแล้วอ่ะ พี่แพทย์ชอบทำไม่ดีกับผม ถึงจะไม่รู้ว่าไอ้ไม่ดีมันคืออะไรก็เหอะ เพราะเขาไม่เคยทำร้ายร่างกายผม พูดทำร้ายจิตใจก็แทบจะไม่เคย มีแต่ผมที่ตีโพยตีพายไปเอง ไม่รู้ดิแม่ง เขามันเป็นคนที่เลวไปโดยธรรมชาติอ่ะ พรสวรรค์แห่งความเลวงี้ป่ะ เลวแบบไม่ต้องเมค มันแผ่ออกมาจากตัวเองเลยย

 “เมื่อไหร่เราจะพูดจาน่ารักๆ กับพี่บ้าง

พี่มันไม่น่าพูดจาดีด้วย มีแฟนแล้วยังจะมายุ่งกับกรินอีก ระวังเหอะ ทำเลวแบบนี้แฟนจะทิ้ง

เรารักกันมากพอ พี่แพทย์ตอบกลับมาเสียงเรียบและใส่ผ้าลงกะละมัง ...พี่ให้แม่บ้านทำข้าวต้มให้กรินแล้วนะ เดี๋ยวอีกพักนึงก็คงเอาขึ้นมาแล้ว

... ผมไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป แค่ติดกระดุมเสื้อของตัวเองลวกๆ แล้วพลิกตัวหนีพี่แพทย์

เออ รักกันดี รักกันมากพอ แล้วจะมายุ่งกับผมทำไมนักหนาวะ ไปดิแม่ง ไปรักกันอ่ะ!

 

ปัง... เสียงประตูปิดลง ผมกำผ้าห่มแน่น อยู่ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาซะอย่างนั้น ใจมันทรมานจนผมต้องยกมือไปกดมันเอาไว้ เหมือนอยากจะกดความรู้สึกให้มันจมลงไปลึกๆ ไม่ต้องเสนอหน้าออกมาทำร้ายตัวผมเองอีก ตอนผมอยู่กับพี่แพทย์ เขาพูดดี... ส่วนมากก็จะทำดีกับผม เราใกล้ชิดกันเกินไป

ผมกลัว กลัวว่าถ้าวันหนึ่งผมก้าวล้ำเส้นของตัวเองไป มันจะเกิดอะไรขึ้น

ผมไม่อยากเจ็บ ...แต่สุดท้ายผมก็เจ็บอยู่ดี ผมหนีมันไม่พ้นเลย ความรู้สึกแบบนี้น่ะ

 

ก็อกๆ ป้าเข้าไปนะคะ คุณกริน แม่บ้านที่เคาะประตูบอก เธอเปิดประตูเข้ามา ผมรีบยกแขนปาดน้ำตาลวกๆ ป้าแม่บ้านอีกคนที่เดินตามเข้ามาวางโต๊ะเล็กๆ ตรงหน้าผมบนเตียง ก่อนที่เธอจะวางอาหารบนนั้น มันเป็นข้าวต้มท่าทางน่ากิน ส่งกลิ่นหอมโชยออกมา น้ำส้ม แล้วเธอก็หยิบขวดยามาวางใกล้ๆ จานข้าว ผมเอ่ยขอบคุณเสียงเบา และเริ่มลงมือกิน

คุณแพทย์บอกว่าจะเข้ามาดูอาการตอนเย็นๆ คุณกรินทานอาหารเสร็จก็นอนพักนะคะ อีกพักนึงป้าจะมาเก็บจาน

แล้วเขาไปไหนล่ะครับ

เห็นนัดคุณอัญไว้น่ะค่ะ ป้าขอตัวก่อนนะคะ

นัดกับแฟนเหรอ เหอะ... ช่างเขาสิ เขาจะไปไหนก็ไปเถอะ ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องสนใจเลย

วันนี้โซลหายไปเลย หน้าจอโทรศัพท์ผมว่างเปล่า ไม่มีแจ้งเตือนอะไรทั้งสิ้น ผมว่าเขาคงจะคิดเรื่องเมื่อวานแหละ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ ผมไม่มีอะไรจะอธิบาย ถ้าเขาจะไปมันก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ผมคงต้องมองหาทางอื่นที่จะไปจากพี่แพทย์ให้ได้อ่ะ ตอนนี้ยังคิดไม่ออก ปวดหัวตุบๆ เลย

และพอผมกินข้าวกินยาเสร็จ ป้าแม่บ้านก็เข้ามาเอาจานกับโต๊ะลงไปพอดี

ผมทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง

ในหัวมันนึกถึงแต่เรื่องของพี่แพทย์ เขานัดกับแฟนตัวเองเอาไว้ สับรางเก่งจริงๆ แต่ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเขาซักหน่อย เรียกว่าสับรางได้ไง แบบนี้แม่งเรียกว่ากูเนี่ยตีโพยตีพายไปเอง เพราะฉะนั้นเลิกคิดได้แล้วเว้ยยย

 

แพทย์ เรากลับกันไหม ฝนจะตกแล้ว” 

นานๆ กว่าจะได้มาเยี่ยมพิงที ฝนดันตกอีกนะ แพทย์พูดถึง พักพิง เจ้าของรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆ ขาวดำที่ติดด้านหน้าหลุมศพ เขามองน้องชายแท้ๆ ของตัวเองด้วยความอาลัยอาวรณ์ มันเจ็บหัวใจทุกครั้งเมื่อนึกไปถึงสาเหตุการตายของน้องชายตัวเอง ทั้งๆ ที่เขาเป็นพี่ชาย... แต่กลับปกป้องพักพิงไมได้เลย

พิงเองก็คงคิดถึงแพทย์แหละ น้องคงไม่อยากให้แพทย์มายืนตากฝนแล้วก็ป่วยนะ

งั้น...เราไปกันเถอะ แพทย์พยักหน้ารับ เขาเลื่อนสายตามองไปยังรูปพักพิงอีกครั้ง พี่ไปก่อนนะพิง ไว้พี่จะมาเยี่ยมเราใหม่ เอ่ยลาเท่านั้นก่อนจะเดินจากมาจากสถานที่เว้งว้างแห่งนั้น ที่ที่ฝังร่างของน้องชายตัวเองลงไป

เราอยู่ข้างๆ แพทย์นะ...ไม่ต้องคิดมากนะ พิงคงรู้สึกไม่ดีถ้าแพทย์คิดมากแบบนี้

อืม เราจะไม่คิดมาก ไปกันเถอะ จองร้านอาหารเอาไว้แล้ว

ค่ะ

แม้จะเดินออกมาจากที่ตรงนั้นแล้ว ใจเขามันก็ยังฝังแน่น ไม่เลือนรางไปเลยกับความเจ็บปวดที่ต้องเสียคนที่ตัวเองรักมากที่สุดไป ทั้งๆ ที่เขากำลังจะเรียนจบแล้ว เพื่อมารักษาโรคหัวใจของพักพิง แต่น้องชายของเขากลับต้องมาตายไปเสียก่อน ด้วยสาเหตุที่มันไม่ควรจะเกิดขึ้นเลย

 

#สามทุ่ม

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากอาการฝันร้าย และพบว่าตัวเองยังคงนอนบนเตียงนุ่มนิ่มนี่ ไม่ได้นอนตากฝนอยู่ข้างนอก ที่ฝันแบบนั้นอาจจะเพราะฤทธิ์ไข้ที่ทำให้รู้สึกเหมือนมีอะไรเย็นเสียดแทงร่างกายอยู่ตลอดเวลา พี่แพทย์ไม่ได้มา ผมมองไปที่นาฬิกาที่ติดบนฝาผนัง พลางถอนหายใจออกมา ตอนนี้อาการผมดีขึ้นแล้วแหละ จากที่ได้กินยาแล้วนอนพักยาวๆ ทั้งวัน

ผมลุกขึ้นและก้าวลงจากเตียงเพื่อเดินไปห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ทว่ากอนที่ผมจะเดินนั้นเสียงเปิดประตูมันดังขึ้น พร้อมกับพี่แพทย์ที่เดินเข้ามา พร้อมกับถุงอะไรในมือสองสามถุง กับจานและส้อม

ไปไหนครับ

ห้องน้ำ

พี่ช่วย

ไม่ต้อง ผมรีบร้องห้าม และด้าวฉับๆ ไปที่ห้องน้ำ แต่พี่แพทย์ก็คือพี่แพทย์อ่ะ ดื้อแม่งพอๆ กับผมนี่แหละ เขามาโอบตัวผมเอาไว้และพาเข้าห้องน้ำแบบไม่สะทกสะท้านกับสายตามองแบบจิกกัดของผมซักนิด

คนป่วย พี่ก็ต้องดูแลแบบใกล้ชิดสิ จริงไหม

เหอะ ออกไปได้แล้วพี่อ่ะ

พี่ยืนรอ

ยุ่งอะไรกับกรินนักหนาเนี่ย บอกให้ออกไปไง ผมว่าและดันพี่แพทย์ออกไป แต่จังหวะนั้น มันคือจังหวะซวยของผมเองแหละ ผมดันก้าวพลาดและถลาไปด้านหน้าแทนที่จะได้ดันพี่แพทย์ออกไปจากห้องน้ำ เห้ยย

หมับ! “เด็กดื้อ

อ...อึก... เกือบหน้าแหกไปแล้วไง

เลิกพยศพี่ได้แล้วน่า ตัวเองไม่ไหวไม่เห็นหรือไงครับ

ป...ปล่อยได้แล้ว ผมบอกเขาเสียงอึกอักหลังจากที่ทรงตัวยืนตรงได้แล้ว ผมพยายามเก็บอาการหน้าแตก หันไปที่อ่างและล้างหน้าล้างตาตัวเอง จากนั้นพี่แพทย์ก็พาผมไปที่เตียงนอน

 

พี่ซื้อเค้กมาฝาก น้ำส้ม แล้วก็ขนม คิดว่าเราคงอยากกิน ร้านนี้อร่อยนะ เขาบอกขณะที่แกะมันใส่จาน ซึ่งมันก็น่ากินจริงๆ แหละ ผมชอบของหวานด้วยไงประเด็น

ไปกับใครมาอ่ะ

อัญ

เออ ขอบใจ ซื้อมาให้แล้วก็ออกไปได้ละ อยากกินเงียบๆ คนเดียว

พี่ป้อนดีกว่า

งั้นไม่กินละ

อร่อยนะ

... ผมถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ แย่งส้อมมาจากพี่แพทย์ ตักเค้กกิน ไม่สนใจทั้งนั้นอ่ะว่าเขาจะพยายามป้อนผม แต่มันก็อร่อยจริงๆ แหละ ไม่หวานมากกำลังดี พี่แพทย์แกะฝาล็อคน้ำส้มออกก่อนจะยื่นมันมาให้กับผม และผมก็รับมาดื่มแบบไม่เกรงใจ บอกเลยว่าพออาการดีขึ้นแล้วได้กินอะไรแบบนี้เหมือนได้เติมพลัง

เลอะปากแล้วครับ

ตรงไหน ผมถามเสียงแข็ง และพยายามเช็ดปากตัวเอง แต่ก็ไม่เห็นว่าอะไรจะติดเลย

พี่เช็ดให้เราดีกว่า เช็ดเองมองไม่เห็นหรอกว่าเลอะตรงไหน พี่แพทย์บอกก่อนจะเอื้อมมือมาแตะลงบนริมฝีปากผม เขาค่อยๆ ปาดมันออก พร้อมกับยิ้มกว้าง กินเลอะเทอะเหมือนเด็กเลยนะครับ

ยุ่ง

คิดว่ากรินชอบให้พี่ยุ่งด้วยซะอีก แอบถามจากแม่บ้านเหรอว่าพี่ไปไหน

อะไรใครถาม

คิดถึงอ่ะดิ

 

 

 

 

100%
รีไรท์แล้วจ้า


ทำไมตอนนี้มันน่ารัก
อ่าน เม้น โหวตเป็นกำลังใจให้เค้าหน่อยนะ
#แพทย์กริน 
แท็กนี้เลยกระจายความฟินนน >_<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

1,867 ความคิดเห็น

  1. #1857 Love Star (@Coffee2) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 19:13
    เกลียดพี่แพทย์จริงๆ เลวมาก มาทำกับน้องแบบนี้ได้ยังไง อยากให้ทำยังไงก็ได้ให้อีพี่เจ็บและทรมาณที่สุด ปล. อินเกิน 5555
    #1857
    0
  2. #1831 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:49
    อิช้อยเกรยีดคำว่า เรารักกับมากพอ ของอิพี่จริงๆ มาทำแบบนี้กับน้องตะมั้ย หรือว่าที่น้องชายตายเป็นเพราะครอบครัวของน้องเลยมาลงที่น้องงี่หรือ มันใช่มั้ยเนี่ย อยาให้พี่แม่งจริงแบบทรมาณเจียนตาย
    อินี่ก็อินเกินไปและ 55555
    #1831
    0
  3. #1820 Fukii03 (@netnapannl2003) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 12:51
    ในสมองของเรา น้ำหวานคือผญ.น่ารัก ไม่ใช่ผช.หน้าสวยนะ5555555 แต่ดีแล้ววที่เป็นผช. นึกว่าพี่ปรรณจะกินผญ.ซะแล้วส โล่งงอกกก5555
    #1820
    0
  4. #1731 25_stm (@25_stm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 08:54
    รักกันมากพอ พี่เเพทย์ตบกับคนอ่านไหมคะ5555555555
    #1731
    0
  5. #1653 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 18:52
    เรารักกันมากพอ..คำนี้แม่งกระแทกหน้ามากอ่ะ แฟนจริงดิ มีแฟนแล้วมายุ่งทำไมวะ
    #1653
    0
  6. #1644 ohhyes4 (@ohhyes4) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 15:15
    อมก คิดว่าน้ำหวานคือผญ มาตลอด
    #1644
    0
  7. #1541 น้ำผึ้ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 20:59
    หรือว่าพิงเสียเพราะกรินหรือเปล่า เราก็คิดว่าน้ำหวานค่อผู้หญิง 555 ที่แท้ อึนอู นี่เองงง น่ารักกก
    #1541
    0
  8. #1505 nawattre (@nawattre) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 17:57
    เราอีกคนนึกว่านำ้หวานเป็นผญ.เชี่ยยยย
    #1505
    0
  9. #821 ZKboy (@zen19122000) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 22:06
    นึกว่าน้ำหวานเป็นผญ.มาตลอด
    #821
    0
  10. #638 Sweet Time (@ging3) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 00:08
    เรื่องน้องชายพี่ เพราะกรินเหรอ ?
    #638
    0
  11. #636 อยากรู้ป่าว (@wipcrem) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 23:57
    ได้กลิ่นความชั่วร้ายลอยมาจากอิพี่แพทย์
    กรินนนหนูไม่รอดดแน่ๆฮืออออออ. พี่เอาใจช่วยหนูนะ
    #636
    0
  12. #627 Ladawan Panyala (@0847848782) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 16:40
    มางี้ ล้างแค้นให้น้องชัวร์ป๊าบ พวกนี้น่ากลัว เห็นหน้ายิ้มๆแต่ใจคิดอะไรอยู่ไม่รู้ นี่พระเอกแน่นะ ถ้าเป็นตัวโกงนี่ใช่เลย
    #627
    0
  13. #621 PIPER_PN (@princessicecool) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 00:25
    5555พี่แพทย์รุกหนัก
    #621
    0
  14. #614 NaNa.S (@6013434) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 20:23
    เฮ้อ เกลียดพี่แพทย์นี่จะผิดไหม พูดมาได้ว่ารักกันมากพอแล้ว-ที่ทำกับกรินอ่ะคืออะไร ทำในฐานะอะไร ทำเพื่ออะไร ฮึ่ย
    #614
    0
  15. วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 19:47
    ต่อต้าจแพทย์ไม่ได้หรอกกริน

    ชอบเขาแล้วด้วยเหอะตอนนี้อ่ะ
    #604
    0
  16. #599 kaonno (@kaonno) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 16:52
    จริงๆตอนนี้ต้องมองว่าแม่งน่ารักถูกมั้ย แต่ทำไมมองว่าพระเอกแม่งเลววะ
    #599
    0
  17. #598 TeaWy_RidEWhitEHorsE (@WeaTy_RidEHorsE) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 15:33
    พี่แพทย์มีแฟนอยู่ไม่ใช่เรอะ แล้วมาแกล้งกรินตะไม ทำให้กรินหวั่นไหวตะไมมมม ดราม่าแน่เลย;;-;;
    #598
    0
  18. #597 Keetaphat Chairungsri (@minthunnies9994) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 12:24
    รู้สึกไม่ไว้ใจพี่แพทย์อ่ะ ปมเรื่องการตายของพิงเกี่ยวข้องกะกรินหรือครอบครัวกรินรึป่าว โอ้ยยยย เดาล้วนๆ 5555555
    #597
    0
  19. #596 Sm.nmm (@soonmee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 11:41
    มีคำผิดบางประปรายค่ะ // ชอบอา ><// สรุปพี่แพทย์จะเอายังไงกับกรินเนี่ย! เฮ้อว แบบนี้แอบทำร้ายกริน สงสารร งือออ~
    #596
    0
  20. #595 fom'fann (@shalitafomfan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 09:57
    หมั่นไส้พี่แพทย์จุงงง
    #595
    0
  21. #594 Pop_Teenz (@990728) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 09:45
    ไม่เข้าใจพี่แพทย์เลยจริงๆมีแฟนแล้วทำแบบนี้กับกรินทำไม
    #594
    0
  22. #593 Tamama Jikgy Wannaporn (@otako0101) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 09:30
    อิพี่แพทย์อ่อยมาก
    #593
    0
  23. #592 ztlngtvk (@ztlngtvk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 09:08
    ไม่ชอบพี่แพทย์เลยอ่ะ ไม่รู้ทำไม
    เหอะๆ รู้สึกไม่ดีกับนางตั้งแต่ตอนแรกจนมาถึงตอนนี้
    กรินสู้ๆนะลูกกกกก
    #592
    0
  24. วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 08:34
    แหมอิพี่แพทย์หยอดนังหนูกรินตลอด ไม่รักไม่ชอบแค่เล่น ๆ ก็อย่ามาทำให้เด็กมันหวั่นไหวถ้ามีตัวจริงอยู่แล้ว
    #591
    0
  25. #590 Sakunrat Saipan (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 08:06
    พี่แพทย์นี่ก็ขยันอ่อย ขยันหยอดจริ๊งงงงงงง อ่อยได้อ่อย หยอดได้หยอด ชิ!!! มีแฟนแล้วนะ!!! ยุ่งกับกรินทำไม!!?
    #590
    0