Sour - TaeTen ft.NCT

ตอนที่ 7 : Sour : 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    31 มี.ค. 59

Sour

Chapter 6 : Trouble

 

 

 

 

 

เตาเผาขยะหลังโรงเรียน(ทำไมทุกอย่างต้องอยู่หลังโรงเรียนฟะ!!)

                    บริเวณแคบ ๆ ที่ไม่มีใครเข้าไปทำธุระนอกจากภารโรงที่เอาขยะไปทิ้งแต่ตอนนี้กลับแน่นขนัดไปด้วยเด็กนักเรียนโรงเรียนXXXจากแก๊งรถไฟฟ้าและแก๊งGot หัวหน้าของทั้งสองแก๊งอย่างคิม นัมจุนและอิม

                    แจบอมเดินนำลูกน้องของตนมาที่จุดนับพบตรงกลาง ต่างคนต่างก็ทักทายกัน

                    "หวัดดี ไม่เจอกันตั้งนานแน่ะ" นัมจุนเอ่ยทักก่อน

                    "ไม่เคารพรุ่นพี่หน่อยหรอ ?" แจบอมถาม

                    "ไม่จำเป็นมั้ง เดี๋ยวก็ชนะแล้ว"

                    "ปากมึงยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่ามาทำเป็นเอะอะ" โถ่ไอ้เด็กสั*รู้รึเปล่ารอบนี้มึงเกะกะ(เดี๋ยวๆ)

                    "ไม่เถียงกันดีกว่ามั้ง" นัมจุนเบรคแจบอมที่กำลังอารมณ์ขึ้น "เรามาทวนกติกาดีกว่า...ไอ้จิน!!"

                    "โอเค กติกาคือส่งหนึ่งคนที่เลือกไว้ของแก๊งGotมาสู้กับคนที่เราเลือกไว้ ไม่มีการใช้อาวุธ หรือรุม ถ้าไหนผิดกฏจะถือว่าแพ้" ซอกจินอธิบายอย่างละเอียด "ส่วนเดิมพันก็คือ ถ้าแก๊งรถไฟฟ้าชนะจะได้ตัวยูตะ แต่ถ้าแก๊งGotชนะ..." ซอกจินเว้นจังหวะพูด หันไปมองนัมจุนอย่างขออนุญาต และก็ได้คำตอบเป็นการพยักหน้ากลับมา "แก๊งรถไฟฟ้าจะถูกยุบไปรวมกับแก๊งGot" ซอกจินพูดเสียงอ่อน ใบหน้าหล่อกังวลเล็กน้อยเพราะไม่มั่นใจสักเท่าไหร่ว่าจะชนะ

                    "กลุ่มGotส่งยูคยอมเป็นกรรมการ ส่วนกลุ่มแกก็ส่งไอ้นั่นสินะ" แจบอมพูดพลางชี้ไปที่ซอกจิน

                    "ใช่ ทีนี้ก็ให้หัวหน้าทั้งสองแก๊งเขียนชื่อคนที่เลือกใส่กระดาษแล้วก็ส่งมาให้พวกเราสองคน" ซอกจินสั่ง ทั้งสองคนทีาโดนสั่งก็ทำตามโดยรับกระดาษแล้วส่งให้กรรมการที่ยืนอยู่ตรงกลาง ซอกจินรับกระดาษจากแจบอมมาก็รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เพราะตอนที่แจบอมส่งกระดาษหมอนั่นดูมั่นใจสุด ๆ พอเปิดดูข้อความในกระดาษก็แทบจะเก็บอาการตกใจไว้ไม่มิด อย่างนี้แล้วเตนล์จะไหวมั้ยถึงในกระดาษจะไม่ใช่ชื่อแจ็คสันที่ทุกคนต่างก็กลัวแต่ชื่อในกระดาษนี่ก็น่ากลัวไม่แพ้กัน 

                    ซอกจินหันไปมองหน้ากับนัมจุนและเตนล์ที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ให้ หลังจากนั้นทั้งสองคนไม่สิ ทั้งแก๊งรถไฟฟ้าต่างก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก จินสูดลมหายใจลึก ๆ เข้าปอดก่อนจะประกาศออกมาเสียงดัง

                    "แก๊งGotส่งมาร์ค ต้วนมาต่อสู้!!"

 

 

 

                    "ทำไมแกถึงมั่นใจว่าพวกนั้นจะไม่ส่งแจ็คสัน!" นัมจุนถามคนตัวเล็กด้วยความสงสัย

                    "พวกนั้นอ่านเกมเก่ง ยังไงก็ต้องรู้ว่าเราเป็นรองเรื่องฝีมือ ไม่จำเป็นต้องเอาแจ็คสันที่เป็นกำลังสำคัญของแก๊งไปเสี่ยง" คนตัวเล็กให้เหตุผล "และพวกมันก็ยังไม่เคยเห็นฝีมือฉันแต่พวกมันคงสบประมาทฉันไว้แล้ว พวกมันจะพุ่งเป้าไปที่นัมจุนที่เก่งที่สุดแต่ตอนนี้นัมจุนเจ็บอยู่ก็คงไม่อยู่ในความกังวลเหมือนกัน"
ทุกคนต่างก็นั่งฟังแผนการของเตนล์อจ่างตั้งใจ บางคนก็พยักหน้าคิดตาม ส่วนบางคนก็แอบกังวลอยู่ในใจแต่ไม่กล้าที่จะค้านอย่างซอกจิน

                    "ฉันคิดว่าอย่างมากมันต้องส่งคนที่ฝีมือรองลงมา" เตนล์คาดเดา

                    "มาร์คไง!" จีมินตอบอย่างตื่นเต้น

                    "ใช่ ๆ มาร์คเก่งพอ ๆ กันกับแจ็คสันเลย" ยุนกิสนับสนุนด้วยอีกคน

                    "ว่าไงล่ะม่อน ?!" เตนล์หันไปขอความเห็นจากหัวหน้าแก๊งที่นิ่งมาแล้วสักพัก

                    "อืม...จีมินกับไอก้าพูดถูก ฉันเคยเห็นมันสู้หมัดมันหนักแล้วก็ไวมากด้วย" 

                   

                    หลังจากที่ซอกจินประกาศคนที่ฝั่งนู้นส่งมาก็ถึงตายูคยอมที่จะประกาศคู่ต่อสู้ของมาร์คด้วย ยูคยอมพยักหน้าอย่างพอใจกับการเลือกคนต่อสู้ของหัวหน้าของตน ไม่รอช้าเด็กหนุ่มรีบคลี่กระดาษที่นัมจุนส่งมาให้แล้วก็ต้องอึ้ง ซอกจินแอบเห็นว่าคนที่ยืนข้าง ๆ ถลึงตามองกระดาษแล้วก็ร้องฮะออกมาเบา ๆ กลัวก็กลัวแต่ก็ขำด้วยเหมือนกัน แสดงฝั่งนู้นคงไม่มีเตนล์อยู่ในความคิดเลยสินะ ซอกจินเหลือบไปมองเตนล์ที่แอบนั่งยิ้มอยู่คนเดียว ไอ้เตนล์นี่มันร้ายจริงมองทะลุปรุโปร่งไปหมด

                    "เฮ้ย ไอ้ยูครีบบอกมาสิว่าใคร !" เป็นเจบีหัวหน้าของGotสั่งยูคยอมเสียงแข็ง

                    "ดะ ได้..." คนถูกเร่งเสียงสั่นเล็กน้อย "ฝะ ฝั่งแก๊งรถไฟฟ้า..."

                    "อย่ามัวอ้ำอึ้งสิ!" มาร์คเร่ง

                    "ก็จะบอกอยู่นี่ไง!!" ยูคยอมบอก "แก๊งรถไฟฟ้าส่งเด็กใหม่ต่อสู้!!" 

                    "...."

                    พอยูคยอมพูดจบก็เปลี่ยนบรรยากาศที่มีแต่เสียงพูดคุยให้เงียบสนิท เตนล์เดินแทรกคนในแก๊งตัวเองออกมายืนเผชิญหน้ากับแจบอมและมาร์คก็ยิ่งทำให้อีกฝั่งอึ้งเข้าไปใหญ่เพราะขนาดร่างกายก็ต่างกันมากแล้ว ดูยังไงเด็กใหม่คนนี้ก็ท่าทางอ้อนแอ้นอย่างผู้หญิง บางทีแก๊งรถไฟฟ้าคงจะบ้าไปแล้วหรือไม่ก็ตั้งใจท้าทายแจบอมถึงได้ส่งคู่ต่อสู้ที่ต่างกันมาขนาดนี้ มาร์คยิ้มร่าเขามั่นใจว่าอย่างไงเขาก็สามารถน็อคเจ้าเด็กปี 1 ตัวเล็กเท่ามดนี่(ที่ถึงแม้จะอายุเท่ากัน)ได้สบาย ๆ 

                    "ถ้าตัวแทนของทั้งสองฝ่ายพร้อมแล้วก็เดินมาตรงกลางนี่ แล้วขอให้ทั้งสองแก๊งถอยออกไปด้วย" ยูคยอมสั่ง ทั้งสองแก๊งต่างก็ถอยเข้าไปหลบอยู่ที่ฝั่งของตัวเอง ส่วนเตนล์กับมาร์คก็เดินเข้ามาตรงกลาง ต่างคนต่างมองตาขวางใส่กัน

                    "ไอ้น้องชาย คิดว่าจะสู้ฉันได้หรอ ?" มาร์คพูดข่ม

                    "ได้ไม่ได้ไม่รู้แต่ขอร้องอย่าปากดี แล้วฉันก็ไม่ใช่น้องชายนาย..." 

                    "กัดเจ็บด้วยว่ะ อยากรู้จังว่าจะต่อยเจ็บมั้ย ?" มาร์คพูดท้าทาย

                    "งั้นก็ลองชิมดู!"

                    'ผั๊วะ!!!' ไม่ต้องพูดเยอะ พอเตนล์พูดจบก็ประเคนหมัดหนัก ๆ เสยคางของมาร์คอย่างแรง คนโดนต่อยไม่ได้ตั้งตัวเซไปข้างหลัง การกนะทำของเตนล์เรียกเสียงฮือฮาจากฝั่งตรงข้ามและความสะใจจากแก๊งเดียวกัน

                    "หน็อย!" 

                    'ผัวะ!' มาร์คไม่ยอมให้ตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำฝ่ายเดียว ตอนนี้อารมณ์ของร่างสูงเดือดปุด ๆ รีบสวนหมัดกลับไปทันที ทั้งคู่แลกหมัดกันอย่างชุลมุน ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร ผลัดกันรับผลัดกันรุกว่นวายไปหมด

                    "ว่าไอมาร์คจะรอดมั้ย ?" แจ็คสันที่ยืนดูมาสักพักหันไปถามแจบอม

                    "ทำไมถามแบบนั้น ? พวกเราก็ต้องชนะสิ นั่นมาร์ค ต้วนเลยนะ หรือแกคิดว่ามันจะแพ้ ?"

                    "ใช่..." แจ็คสันตอบอย่างไม่ลังเล

                    "เฮ๊ย ทำไมแกพูดหมา ๆ แบบนี้วะ ! ไอ้แจ็ค!!" แจบอมขึ้นเสียงใส่คนตัวเล็กกว่า

                    "ไม่ต้องมาโมโหใส่ฉันหรอก...รีบให้คนไปตามหายูตะมาดีกว่า" แจ็คสันสั่ง

                    "เออ ๆ" แจบอมตอบรับ "เฮ๊ยไอ้สองคนนั้นอ่ะ ไปตามหาตัวยูตะมาดิ๊"

                    ตัดกลับมาทางคู่ต่อสู่ทั้งสองคนที่ยังคงต่อสู้กันอย่างไม่ลดละ แต่ดูว่าคนที่เป็นฝ่ายรุกอย่างเดียวมาสักพักอย่างมาร์คจะเริ่มมีอาการล้า ในขณะที่คนตัวเล็กยังคงปกติอยู่ เตนล์เห็นอาการของคนตรงหน้าว่าเริ่มจะหายใจถี่ขึ้นก็พอใจ ต่อไปนี้ก็คงเริ่มลงมือได้สักที จะว่าไปแผนของเขาใช้ได้ผลหมดเลยมาตั้งแต่ต้นที่เลือกจะจี้จุดของมาร์คให้โมโห หลังจากนั้นเจ้านั่นก็เอาแต่โจมตีเขา แน่นอนว่าเตนล์หลบแต่ก็มีบางครั้งที่โดนหมัดหรือลูกเตะของอีกคนนั่นก็เพราะว่าจงใจ... ทุกครั้งที่มาร์คทำร้ายเขาได้หมอนั่นก็จะมีแรงฮึดใส่แรงมากขึ้นไปอีก ก็ยิ่งทำให้เหนื่อยเร็วขึ้นไปอีก เนี่ยหรอที่บอกว่าเก่งนักเก่งหนา ที่แท้ก็โง่...หึ!

                    "อึก!" เสียงทุ้มร้องออกมาหลังจากที่ปล่อยหมัดออกไปแต่เตนล์หลบได้ หลังจากนั้นเขาก็ก้มตัวลงเอามือยันเข่าหอบหายใจแฮ่ก ๆ ดูแล้วคงจะเหนื่อยเอาการ แต่ก็ยังถือว่าอึดกว่าหลายคนที่เตนล์เคยเจอมา บางรายนี่แป้บเดียวก็สลบเหมือนแล้วแต่มาร์คก็ทำให้เตนล์แอบหอบเหมือนกัน

                    "จบแล้วใช่มั้ย ?" เตนล์พูดเสียงเรียบ

                    "ยะ ยังหรอวะ !! อั่ก!!"

                    'พลัก!!!' เตนล์ไม่รอให้มาร์คพูดจบ ร่างเล็กใช้ท่อนขาฟาดเข้าที่ข้างลำตัวก่อนที่จะหมุนตัวใช้ศอกกระแทกใส่หน้าท้องและจบด้วยหมัดเล็ก ๆ แต่หนักเสยเข้าที่ใบหน้าหล่อจนช้ำ
แจบอมลุกขึ้นยืนมองภาพที่เห็นด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่ามาร์คจะพลาดท่าโดนยับขนาดนี้และที่เหนือความคาดหมายยิ่งกว่าก็คือไอเด็กใหม่คนนั้น ลองมอง ๆ ดูแล้วต่อให้มาร์คไม่หมดแรงก็ไม่ใช่ว่าเตนล์จะสู้มาร์คไม่ได้ แต่หมอนั่นคงต้องการความแน่นอน

                    "เฮ๊ย ! จะไปไหน !?" แจบอมหันไปถามแจ็คสันด้วยความตกใจที่อยู่ ๆ คนที่ยืนดูการต่อสู้ข้าง ๆ ก็ทำท่าเหมือนจะเดินหนีไป

                    "ไปยิม..." แจ็คสันตอบสั้น ๆ

                    "แล้วไม่อยู่ช่วยไอมาร์คก่อนรึไง !!" แจบอมพยายามยื้อไว้

                    "ไม่ดีกว่า อ่อนแอขนาดนั้นก็ยอมรับความพ่ายแพ้ไปเถอะ...ไปแล้วนะ" พอพูดจบก็รีบก้าวฉับ ๆ ออกมา จากฝูงชนที่ดูการต่อสู้อย่างสนุกสนาน แจ็คสันเปิดประตูออกมาก็เห็นว่ายูตะมายืนรออยู่ข้างนอก คงจะมานานแล้วแต่คงไม่กล้าเข้าไป เขาก็พอเข้าใจว่าความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกมันเป็นอย่างไร

                    "โชคดีนะ ยูตะ" แจ็คสันพูดเสียงเรียบก่อนจะเดินออกไป ยังไงวันนี้แก๊งGotก็คงเสียสมาชิกไปอีก 1 คน ก็เพราะมาร์ค...ไม่สิเพราะเจบีต่างหาก

 

 

 

 

“โอ๊ย” มาร์คร้องโอดครวญหลังจากที่โดนหมัดเล็กต่อยเข้าที่ท้องจนตัวโค้งงอ เตนล์ไม่รอช้าเมื่อได้โอกาสที่คนตัวสูงก้มตัวเองลงมาก็รีบใช้ทั้งสองแขนกระทุ้งใส่ต้นคอ แล้วก็ใช้ขาเตะกวาดจนมาร์คเสียหลักล้มคะมำบนพื้นเรียกเสียงเฮฮาดีใจจากแก๊งรถไฟฟ้าได้อย่างดี

“โอ๊ย หยุดนะเว้ย!!” มาร์คร้องลั่นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวเองก่อนที่จะทำท่าหักนิ้วมือตัวเองดังกร๊อบแกร๊บ

“ขอร้องได้ด้วยหรอวะเพื่อน !” เตนล์พูดทิ้งท้ายก่อนจะง้างหมัดขึ้นสุดแล้วใส่ลงมาบนใบหน้าหล่อเต็มแรง คนโดนหมัดมึนงงแทบจะคุมสติไว้ไม่อยู่แล้ว ดวงตาพร่ามัวของมาร์ค ต้วนเห็นเพียงคนที่นั่งทับตัวเองกำลังง้างหมัดอีกครั้งเพื่อเป็นการปิดฉาก เขาหลับตาปี๋ยอมรับความเจ็บที่กำลังจะมาถึงแต่ว่า...

“พอเถอะ ฉันยอมแพ้...” มาร์คค่อย ๆ ลืมตาขึ้นภาพเมื่อเห็นว่าตนเองไม่โดนต่อย ภาพตรงหน้าที่เห็นคือแจบอมหัวหน้าของตนกำลังจับข้อมือเล็กที่กำลังจะทำร้ายเขาอยู่ เตนล์ลดมือลงหลังจากที่อีกคนพูดแบบนั้น

“จะ แจบอม...!!!” มาร์คพูออย่างไม่เชื่อตัวเอง

“เงียบเหอะน่า! นี่ไอ้นัมจุน แก๊งฉันแพ้แล้ว เชิญเอาตัวคนของพวกแกไปได้เลย” พอประกาศความพ่ายแพ้ของตนเองเสร็จก็มีเสียงเฮด้วยความดีใจจากฝ่านตรงข้ามดังสนั่น ก่อนที่คนในแก๊งรถไฟฟ้าจะวิ่งกรูเข้ามาเตนล์แล้วจับคนตัวเล็กขึ้นบ่าแสดงความดีใจกันยักใหญ่

“ขะ-ขอโทษ...” มาร์คพูดขอโทษแผ่วเบาหลังจากที่ถูกหัวหน้าของตนประคองออกมา...

“ไม่หรอก ไม่ใช่ความผิดแก...”

 

ในขณะที่ด้านในการต่อสู้จะจบลงแล้วแต่ด้านนอกเตาเผาขยะที่มีคนที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวเดิมพันกำลังยืนเฝ้าอย่างใจจดใจจ่อ โดยไม่ได้รู้เลยว่ามีอะไรเกิดอะไรขึ้นบ้าง...

แอ๊ดอยู่ ๆประตูสังกะสีเก่า ๆ ที่พันด้วยลวดหนามก็ถูกเปิดออก ยูตะตกใจรีบถอยออกมา แล้วพอประตูเปิดออกก็ทำเอาเขาไปไม่เป็นเลยทีเดียว...

“ไง” นัมจุนทักทายสมาชิกใหม่สั้น ๆ แล้วยิ้มให้ ยูตะทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร เขาอ้ำอึ้งไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อ ดวงตากลมมองสอดส่ายจนเห็นเตนล์ที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง เห็นได้ชัดว่าเตนล์ก็บาดเจ็บอยู่นิดหน่อย อย่างน้อยก็ปากแตก

“เฮ้ย อย่าเงียบสิ ไอ้ม่อนมันกลัวหน้าแตกนะ” แทฮยองเสริมหลังจากที่ยูตะยังไม่ตอบอะไรเลย

“เอ่อ...” ยูตะอ้ำอึ้ง “ขะ-ขอบคุณนะทุกคน...”

“ไปอยู่กับพวกนี้ก็หัดพูดเยอะ ๆ ด้วยล่ะ อย่าให้มันถามมาก พวกนี้ไม่ได้ใจเย็นแบบฉันนะรู้มั้ย ?” เสียงปริศนาที่ดังจากด้านในประตูพูดกับยูตะ ก่อนที่คนนั้นจะค่อย ๆ เดินเบียดฝูงชนออกมายืนเผชิญหน้ากับหนุ่มสัญชาติญี่ปุ่น เป็นแจบอมอดีตหัวหน้าของเขาเอง ผู้ชายคนนี้ยืนยิ้มให้เขาก่อนจะโยกหัวเขาไปมา

“ซาโยนาระ...” ประโยคสั้น ๆ ส่งออกมาจากปากแจบอมทำให้ยูตะยิ้มร่าออกมา แจบอมเนี่ยถึงจะถูกมองว่าเป็นตัวร้ายแต่เขาก็ใจดีมาก ๆ “ฝากดูมันด้วยมันเป็นใบ้พูดวันละไม่กี่คำหรอก แล้วก็...”

“อะไร ?” นัมจุนถาม

“ถ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไรก็เรียกหาพวกเราได้ ต่อแต่นี้ไปเราเป็นพันธมิตรกัน” แจบอมพูดจบก็หันมาจับมือกับนัมจุน แสดงความเป็นมิตร คนของทั้งสองแก๊งที่เห็นภาพดังกล่าวต่างก็ตะโกนร้องออกมาอย่างดีใจ ไม่เว้นแม้แต่คนตัวเล็กที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง

เขาค่อนข้างแปลกใจและดีใจที่ผลตอบรับที่ได้มาเหนือความคาดหมายไว้ ตอนแรกหวังแค่จะดึงยูตะมาเข้าพวก แต่ตอนนี้เขากลับได้แก๊งGotทั้งแก๊งมาเป็นพวกเท่ากับว่าเบาแรงลงมาอีก คนของแก๊งนี้มีมากพอสมควรการจะรวบรวมทุกคนเอาไว้ก็เป็นเรื่องที่ง่ายขึ้น

แกร๊ง!’ กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็ได้ยินเสียงเหมือนอะไรบางอย่างกระทบกับแผ่นสังกะสี ไม่มีใครคนอื่นสังเกตนอกจากเขาเพราะมัวแต่ดีใจกันอยู่ ทั่วบริเวณนี้มีแต่สังกะสีเก่า ๆ วางระเกะระกะพื้นไปหมดแถมยังรกสุด ๆ อีกด้วย บางทีอาจจะเป็นสัตว์ตัวเล็ก ๆ อย่างพวกแมว หมา หรือกระรอก ที่มาหาอาหารหรือคุ้ยขยะกินแล้วเหยียบสังกะสี ถ้าหากว่าเขาไม่เห็นเงาตะคุ่ม ๆ ที่ใหญ่อย่างกับคน เตนล์ยกยิ้มมุมปาก ถ้าคนคนนั้นเอาเรื่องนี้ไปบอกให้คนอื่นรู้มันก็เป็นผลดีกับเขา แก๊งของเขาก็จะไม่ถูกมองว่าเป็นแก๊งเด็กปี 1 กระจอก ๆ อีกต่อไป

‘Rrr Rrr’ เตนล์ควักโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสั่นจากโทรศัพท์รุ่นเก๋ากึ้กที่สั่นอยู่ในกระเป๋าของเขา

มาพบฉันที่ห้อง เดี๋ยวนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากหัวหน้าตัวจริงของเขา ท่านผู้อำนวยการต้องมาเรื่องอะไรแน่ ๆ ถึงเรียกเขาพบด่วนในตอนเย็นแบบนี้คงจะรอช้าไม่ได้

“เฮ้ยม่อน ไปก่อนนะฉันมีธุระ” พอพูดจบก็รีบวิ่งออกมาทิ้งให้ทุกคนงงเป็นตาเดียว

 

 

 

 

“ท่านครับ!!! ผมมาแล้ว!!

“ดีเลย เข้าเรื่องละนะฉันรีบ เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะเรียกลูกชายมาพบ เค้ายังไม่รู้ว่าเธอคือคนที่ฉันส่งไป จำไว้ว่าอย่าให้เขาจับได้”

“ครับ ว่าแต่เรื่องแค่นี้ทำไมท่านต้องรีบ” เตนล์ถาม

“ที่จะให้รีบคือรีบไปดูลูกชายต่างหากล่ะ มีคนส่งจดหมายมาท้าเค้าฉันห้ามแล้วแต่ไม่สำเร็จนี่ไปตัวคนเดียวด้วย” ท่านผู้อำนวยการพูอย่างร้อนใจ “เขาเพิ่งออกไปเมื่อกี้กำลังจะไปสถานีรถไฟใกล้ ๆ นี่ ตามไปหน่อยนะ”

“ครับ” คนตัวเล็กรับคำก่อนจะรีบวิ่งออกไป นี่มันงานอะไรของเขาล่ะ ก็เห็นว่าไอ้แทยงอะไรนั่นมันเก่งไม่ใช่หรอ ทำไมต้องให้เขาตามไปด้วย หรือบางทีตาผ.อ.นี่อาจจะเป็นพ่อประเภทที่ห่วงลูกจนเกินเหตุ แล้วลูกชายก็คงเป็นคนขี้รำคาญพ่อจนเกินเหตุล่ะมั้ง แต่ถึงยังไงเขาก็ต้องทำอยู่ดี ทำงานให้พ่อโดยการคอยตามเช็คลูกชายแบบนี้ก็แปลกดีนะ...

 

 

               

 

เจอแล้ว ! เตนล์กำลังแอบสะกดรอยตามแทยงมาอย่างเงียบ ๆ โดยที่คนถูกตามดูจะไม่รีบร้อนอะไรเท่าไหร่ ผู้ชายคนนั้นเดินเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ แล้วเข้าไปทำไมวะ เตนล์ไม่รอช้ารีบวิ่งตามเข้าไปเพราะกลัวว่าจะคลาดกับแทยง แต่พอวิ่งเข้ามาเขากลับไม่เห็นหมอนั่นแล้ว...

“เชี่ย ! ไปไหนวะ !!” เตนล์สบถด้วยความอารมณ์เสีย ทั้งที่เมื่อกี้ยังสะกดรอยตามอยู่ติด ๆ แต่เขาก็ปล่อยให้อีกคนหายไปจนได้ ในขณะที่เตนล์กำลังสอดส่องสายตาหาแทยงอยู่ในตรอกก็ไม่ทันได้ระวังข้างหลังว่ามีใครกำลังเข้ามาประชิดตัว มือปริศนาอ้อมมาปิดปากของคนตัวเล็กในขณะที่แขนอีกข้างก็ใช้ล็อคคอเพื่อที่จะทำให้เหยื่อดิ้นไม่หลุด

“ตามหาใครอยู่หรอ ?” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างหูเตนล์จำเสียงนี้ได้ดี นี่มันเสียงของ...อี แทยง!!! “หรือว่าสะกดรอยตามฉันมา...ทำแบบนี้ทำไม ?” ตั้งแต่เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ สกิลการซุ่มของเตนล์ไม่เคยถูกใครจับได้เลย ขนาดแอบตามเพื่อนไปดูว่ามันไปจู๋จี๋กับแฟนแบบระยะประชิดยังจับไม่ได้เลย แล้วทำไมหมอนี่ถึงได้รู้ เตนล์ดิ้นเล็กน้อยคนตัวสูงก็ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ มองตาขวางใส่แทยงก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรเตนล์เลยเลือกที่จะเดินหนี แต่มันก็ยังช้ากว่ามือแทยง หมอนั่นคว้ามือเขาไว้แล้วดึงอย่างแรงทำให้คนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเซไปชนร่างสูงที่ยืนอยู่

“ตอบมาสิ ตามฉันมาทำไม ?” เตนล์ยังคงเงียบ “ช่วยไม่ได้สิ ฉันก็ยุ่งด้วย ถ้านายไม่ตอบเนี่ย...ฉันก็คงไม่มีทางเลือกรีบตอบมาดีกว่า...” เตนล์ขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย หมอนี่จะทำอะไรแต่ที่แน่ ๆ คงไม่ใช่เรื่องดี แต่จะให้เขาตอบว่ามาทำอะไรล่ะ มาซื้อดอกพุดไปร้อยมาลัยขายงี้หรอ หมอนี่ก็เห็นชัด ๆ อยู่ว่าเขาสะกดรอยตามตนมา

“เออ ๆ ฉันตามนายมาอยากรู้เฉย ๆ ว่านายจะทำอะไร” เขาตอบมั่ว ๆ และแน่นอน สายตาที่จ้องจับผิดของร่างสูงยังคงไม่หายไปแล้วจะให้ทำยังไงล่ะ ปกติเจอแต่คนที่มันไม่ค่อยขี้สงสัยจะโกหกอะไรก็ง่าย ๆ ไม่ต้องยากจนเหงื่อตกขนาดนี้ เตนล์รู้สึกว่ามีคำนึงผุดขึ้นมาในหัวยามเมื่อสายตาจับผิดเหมือนผู้ล่าจ้องมองเขา ตอแหลไม่เนียนไปเรียนมาใหม่ค่ะ

“ฉันไม่เชื่อ” แทยงพูดเสียงเรียบ “ฉันให้โอกาสนายแล้วนะ...”

“เอ๊ยจะทำอะ-”

แกร๊กเตนล์อ้าปากค้างกับสิ่งที่คนตัวสูงทำ อึ้งจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ อยู่ ๆ แทยงก็ดึงมือเขาไปแล้วก็ใช้กุญแจข้อมือล็อคข้อมือเขาไว้วะงั้น เฮ้ยเขาไม่ใช่นักโทษนะ แล้วทำไมต้องล็อคข้อมือตัวเองด้วยล่ะเตนล์ไม่ได้อยากตามติดชีวิตแทยงนะเฮ้ย

“ช่วยไม่ได้ จนกว่านายจะทำให้ฉันหายสงสัยก็ติดอยู่อย่างงี้ไปละกันฉันรีบ” พอพูดจบก็รีบลากเขาให้เดินออกมาจากตรอกซอยโดยที่ไม่ได้คำนึงถึงร่างเล็กเลยสักนิดว่าจะเดินตามทันมั้ย ขาก็สั้นกว่ากันตั้งเยอะด้วยเห็นใจหน่อยดิเห้ย แล้วเดี๋ยวนะเมื่อกี้ผ.อ.บอกว่าแทยงจะมามีเรื่อง นี่เขาต้องถูกคีบมาต่อยตีด้วยอีกหรอ สู้กับไอ้มาร์คคึยังไม่หายเหนื่อยเลย

 

 

 

 

ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็ว แทยงไปถึงสถานีรถไฟ หลังจากนั้นก็พูดคุยอะไรกันเกี่ยวกับเรื่องผู้หญิงนี่ละ เหมือนเป็นเรื่องเข้าใจผิด แทยงอธิบายแต่ก็เป็นไปตามสไตล์แทยงที่พูดอะไรก็ไม่รู้คำสองคำชาติไหนจะเข้าใจ ปิดท้ายด้วยการลงไม้ลงมือ ฝ่ายนั้นตัวเบ้อเริ้มขนาดสตีฟ โรเจอร์ยังต้องชิดซ้าย แต่แทยงก็ล้มได้โดยที่กระเตงเขาไปด้วย เตนล์ที่อยู่ในสถานการณ์บังคับก็ต้องช่วยสู้ถึงมันจะไม่ถนัดเพราะเขาใช้มือขวาไม่ได้ โถจะล็อคก็ล็อคแบบเห็นแก่ตัวนะ เอาข้างที่ตัวเองไม่ถนัดมาล็อคงี้ กูจะเขียนหนังสือยังไง!!

“เมื่อไหร่จะไขกุญแจมือให้ฉัน!!?” เตนล์ถามด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว นี่มันเย็นจนมืดแล้วและเขาก็ยังกลับหอไม่ได้เพราะหมอนี่ไม่อยากให้ใครเห็นว่าแทยงตัวติดกับใครทั้งนั้น

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” อยู่ ๆ แทยงก็ระเบิดหัวเราะออกมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย จนทำให้เตนล์คิ้วกระตุก

“หัวเราะอะไรไม่ทราบ ไม่เคยหัวเราะรึไง”

“ก็ไช่อ่ะดิ ฮ่า ๆ ๆ” ประโยคคำถามที่เพียงต้องการจะค่อนขอดอีกคนกลับได้คำตอบมาซะงั้น เตนล์ขมวดคิ้วสงสัยอย่างรุนแรง เมื่อกี้ตอนที่ไปตะลุมบอนกับพวกนั้นมันโดนกระทบกระเทือนสมองส่วนไหนมั้ย ?

“มีอะไรจะบอกอ่ะ...”

“อะไร ?”

“ลูกกุญแจหายว่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ”

ไอ้แทยงไอ้เวรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร

 

 

 

End Chapter 6

กลับมาต่อแบ้ว

ไหนใครบอกว่ามมแทเตนล์ไม่มีกำลังจะมาละนะ 555555 ก็ไม่มีอะไรมาก รอนานม้ายยยยยย

ตอนนี้ไรท์มีโพลมาให้ทำกันจ้า ไปลองดูกัน แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกวิว ทุกเฟบ ทุกเมนต์นะจ๊ะ เดี๋ยวเจอกันอีกทีสเปเชี่ยลพาร์ทค่ะ

                เรอสมั๊ค


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

812 ความคิดเห็น

  1. #808 Fern11Conne23 (@Fern11Conne23) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 02:35

    ห๊ะ...เออบ้าไปแล้วลูกกุญแจหายว่ะ ฮ่า ฮ่า ๆ ๆ ๆ

    กูล่ะปวดหัว

    #808
    0
  2. #710 TenTen101010 (@aume) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 13:02
    ติยงตั้งใจหรอหืมมม >~<
    #710
    0
  3. #655 maya93 (@pamlovely) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 21:36
    หืมม เหมียวร้ายนะเนี้ย คิคิ
    #655
    0
  4. วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 20:20
    แทยงแม้งง นรวะะะ
    #635
    0
  5. #564 Chikka (@earn98) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 10:45
    ไหนบอกหยิ่งไง ใครมาก็ปฏิเสธหมด
    ทีงี้กระเตงเขาไปทั่วเลยนะ
    #564
    0
  6. #546 blue lu pinku (@mawlu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 19:00
    หืมม กุญแจหาย แทยงตั้งใจรึป่าวเนี้ย
    #546
    0
  7. #466 monterfictions (@monterfictions) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 15:49
    อยากอยู่ใกล้นุ้งเตนล์ห็บอกมาเถอะ555 เตนล์ลูกแม่ล้มมาร์คแห่งก็อตได้แต่ทำไมพลาดท่าแทยงงี้ล่ะ555
    #466
    0
  8. #440 Babyzfah (@farujung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 11:39
    แทยงไม่เนียนไปเรียนมาใหม่
    ชั้นรู้นะยะ ว่าแกอยากอยู่ใกล้ลูกสาวชั้น 5555555
    #440
    0
  9. #428 Fernn (@fernpenguin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 14:57
    -เวรรรร555555
    #428
    0
  10. #407 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 18:25
    โธ่พี่คะทำลูกกุญเเจหายทำไงล่ะทีนี้5555555555 ขำเป็นบ้าเลยยงเเก
    #407
    0
  11. วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 22:39
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด 5555555555

    #374
    0
  12. #329 ~เกล็ดน้ำค้าง~ (@applebreeze) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 08:15
    ฮ่าๆๆๆ ลูกกุญแจหายยยย 

    #329
    0
  13. #308 justmarkbam (@justmarkbam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 22:56
    บ้าป่ะ5555555555556555
    #308
    0
  14. #291 BellZspe852 (@lovermyhoney) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 19:07
    โอ่ยแทยง บทจะบ้าก็บ้าเลยนะ5555555
    #291
    0
  15. #276 neen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 09:59
    พออยู่กับเตนล์ก็เป็นอีกคนเลยนะแทยงงงงง

    เย่ ดีใจกลุ่มgotมารวมเพิ่มอ่ะ ฮืออออ เลอค่าาา

    แต่คือฮาอ่ะ ตอนสุดท้าย กุญแจหายแล้วหัวเราะ เดี๋ยวววว
    #276
    0
  16. #257 D'Mimi (@kys_abcdexo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 01:07
    แทยงไม่เนียนไปทาครีมมาใหม่ นี่แผนใช่มั้ยบอกมา5555 อยากอยู่ใกล้ชิตพลใช่มั้ยเรารู้เขาสวยโฮ๊ะๆๆๆๆ
    #257
    0
  17. #207 WSwen (@SunnyWo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 13:45
    เหมือนสัมผัสได้ถึงความกวนตรีนของแทยง????????
    #207
    0
  18. #175 ความลับ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 15:18
    เออระเอกกู แกตั้งใจก็บอกแทยง อยากใกล้เตนล์บอกมา ชิชิ
    #175
    0
  19. #160 โบอึนลี ☆ (@Kwanji__B) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 21:48
    ที่หัวเราะนั่นคือขำจริงๆหรือขำประชดฟ้ะ 5555555 อยู่ๆก็หัวเราะละบอกลูกกุญแจหาย นี่ถ้าไม่สนิทกันมันคือความกวนทีนอย่างหนึ่งนะ 555555
    #160
    0
  20. #159 @SST1247 (@carewoo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 21:48
    โอ้ยยยยยยนังยงจงใจใช่ป่าวววว???55555
    อยากอยู่ใกล้ๆๆเตนล์ก็บอกดิกิ๊วๆๆๆๆ5555
    สู้ๆๆค้าไรต์
    #159
    0
  21. #142 Azlyss (@Azlyss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:30
    กีซ เราชอบเม้นนั้น
    เนียนยิ่งกว่าทาบีบี ทาคลูชั่นใช่มั้ยยย /แป้กแป๊ป
    เราว่านายจงใจว่ะ อิอิซ่า
    #142
    0
  22. #112 paanpanisa (@psehunisreal) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 22:49
    เชื่อว่าลีแทยงเกิดอาการเนียนค่ะ5555555555(อินี่รู้ดี) 5555555
    #112
    0
  23. #106 WIFE_ENGINEER (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 07:03
    โหยยย สู้คู่ค่ะงานนี้
    #106
    0
  24. #91 Fern'z Exo TaoHun (@onekiss0012) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 13:42
    ได้ฉายคู่ซะที 5555
    #91
    0
  25. #88 P_pang1997 (@P_pang1997) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 08:26
    โอ้ยสนุก5555555
    ทำไมมันสนุกอะไรขนาดนี้55555555
    ขอโทษที่พึ่งเม้น5555555555
    รักเรื่องนี้อ่ะรอนะฮัฟมาอัพไวไวอย่าไห้เก๊ารอนาน55555555555555555
    ฮืออออรอน้าาาาา
    #88
    0