[VIXX] We Got Married รักกันสักทีเถอะ ที่รัก {LeoBin}

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 มิ.ย. 59

ตอนที่ 7

 

 

 

 

 

            “ใส่เสื้อตัวนั้นไหม โค้ทที่วางไว้ให้บนโต๊ะอย่าลืม แล้ว...”

 

            “คร้าบ นี่แทคอุน ฉันใส่ของที่นายวางไว้หมดแล้ว ตัวพองเลยเนี่ย เอาหน่าเดี๋ยวลงไปรอด้านล่าง”

 

            ร่างบางที่ถือโทรศัพท์มือถือเครื่องสวยไว้มือหนึ่งเดินมาเลือกรองเท้าที่เรียงรายอยู่หลายคู่ของทั้งตัวเองและแทคอุน เสียงหวานรีบขัดปลายสายที่กำลังจะเริ่มบ่นยาวเหยียด หัวเล็กเผลอขยับขึ้นลงเหมือนตอบรับหลายครั้งที่แทคอุนสั่งอะไรมา

 

 

            ร่างบางในเสื้อโค้ทสีน้ำเงินเข้มตัวโตที่มันหนากว่าปกติเพราะเสื้อผ้าหลายตัวด้านใน กลุ่มผมสีน้ำตาลทองไร้การจัดทรงตกละตามใบหน้าหวานที่วันนี้ไร้การแต่งแต้มจนฮงบินกลายเป็นเด็กน้อยน่ารัก

 

          เด็กน้อยน่ารักที่วันนี้อยู่ในชุดที่แทคอุนจัดไว้ให้ตั้งแต่เจ้าตัวยังไม่ตื่นด้วยซ้ำ

 

 

            ฉันยังไม่อยากให้นายมาไม่สบายในรายการที่ถ่ายด้วยเท่าไหร่หรอกนะ

 

            เสียงทุ้มของคนปลายสายที่ต้องไปบริษัทค่ายเพลงที่ตัวเองสังกัดอยู่ตั้งแต่เช้าบ่นกลับมา พร้อมกับเสียงถอนหายใจเบาๆ ที่ดังลอดออกมาจนฮงบินยังได้ยิน

 

 

            “เอาน่า นายไม่ต้องห่วงเลย เดี๋ยวเจอกันๆ วันนี้ได้หยุดทั้งทีนะ”

 

            ฮงบินรีบตอบกลับเสียงใส เสียงหวานพูดให้อีกคนเลิกคิดมากเพราะเสียงถอนหายใจที่ตัวเองได้ยิน ถึงฮงบินจะไม่รู้ว่าแทคอุนถอนหายใจเรื่องอะไรก็เถอะ

 

          แต่วันหยุดทั้งที แค่ต้องมาถ่ายรายการแทคอุนก็น่าสงสารจะแย่แล้ว

 

 

 

            อีกสิบนาทีคงถึง แค่นี้นะ

 

            ติ้ด

 

            “อ้าว ทำไมจะตัดสายก็ตัดกันแบบนี้เลยเหรอ”

 

            เสียงสัญญาณปลายสายที่ถูกตัดไปทันทีที่แทคอุนพูดจบทำให้ฮงบินรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอที่แสดงถึงการตัดการติดต่ออย่างไม่ชอบใจ เสียงหวานบ่นไปมาไม่หยุด พอๆ กับใบหน้าน่ารักที่ทำหน้าตาไม่พอใจใส่หน้าจอโทรศัพท์ตรงหน้าเหมือนกับว่ามันเป็นหน้าตาของคนปลายสาย ปากเล็กยื่นใส่หน้าจอโทรศัพท์มือถือน้อยๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะละสายตาไปหารองเท้าตามความตั้งใจในทีแรก

 

 

 

            “ฮึ่ย! รองเท้าสวยนักนะ เดี๋ยวจะเอาไปซ่อนสักวัน”

 

            ฮงบินบ่นอย่างไม่พอใจที่เห็นรองเท้าคู่โตมันมีทรงสวย และเท่ห์มากว่าของเขา มือเล็กจับมันเขย่าไปมาเหมือนต้องการให้มันวางไม่เป็นระเบียบ แต่ก็ต้องเอากลับมาวางที่เดิมเพราะนึกได้ว่าตัวเองเป็นคนจัดทั้งหมดในตู้รองเท้านี่

 

 

            สุดท้ายมือเล็กก็ยอมเอื้อมเลยไปหยิบรองเท้าผ้าใบที่ทรงของเด็กผู้ชายออกมาใส่ แต่ดวงตากลับมองรองเท้าหนังลายเท่ห์คู่โตที่วางอยู่ข้างกันอย่างเสียดาย และไม่ชอบใจเลยสักนิด

 

            จะว่าผมพาลก็ได้นะ แต่ทำไมแทคอุนต้องดีกว่าผมไปหมดเลยอ่ะ มือก็ใหญ่กว่าจนถือทั้งโทรศัพท์และขออย่างอื่นในมือเดียวได้ผมนี่เอาแต่ทำร่วง แล้วเนี่ย เท้าก็ใหญ่จนใส่คู่เท่ห์ๆ ได้ ผมนี่สิมีแต่รองเท้าของเด็กมัธยมปลายด้วยซ้ำ!

 

 

            “แต่ยังฉันก็หุ่นดีกว่านาย ไม่ตัวโตเป็นยักษ์แบบนายด้วย ฮึ!

 

            ฮงบินบอกรองเท้าคู่สวยตรงหน้าเหมือนกับว่ามันมีชีวิต ใบหน้าหวานส่งค้อนวงโตให้ทุกอย่างรอบตัวก่อนจะจัดการนั่งลงใส่รองเท้าเพราะถึงเวลาที่ต้องออกจากคอนโดที่ถ่ายรายการแล้ว

 

          ตัวโตเป็นยักษ์แบบนั้น ไม่มีทางหุ่นดีกว่าผู้ชายหุ่นกำลังดีแบบผมได้หรอก จริงๆ นะ

 

 

©©©©©©©We Got Married©©©©©©

 

 

            “ฮึ่ย ถ้ามาเจอแฟนคลับที่นี่นะ ฉันจะโกรธนายแน่ๆ”

 

            ภายในรถตู้คนใหญ่ของทางรายการ ฮงบินที่นั่งคุยกับทีมงานและคนขับรถมาตลอดทางหันมาพูดกับแทคอุนที่เอนหลังใส่หูฟังเงียบๆ ดวงตากลมโตมองบรรยากาศด้านนอกที่เป็นห้างสรรพสินค้าขนาดเล็กเพราะตัวแทคอุนเองที่ต้องการหลบจากกลุ่มแฟนคลับที่อาจจะเจอ

 

            แต่เขาที่ต้องใส่เสื้อผ้าหลายชั้นจนตัวพองๆ แบบนี้น่าห่วงกว่าแทคอุนอีกนะ ถ้ามีคนมาเจอล่ะ ฮืออ ฮงบินขวัญใจสาวๆ จะกลายเป็นเด็กสามขวบเลยนะ

 

 

            “ไม่หรอกน่า ไปเถอะ”

 

            แทคอุนที่ยอมดึงหูฟังออกมาก็หันไปตอบคนที่กำลังทำหน้าตามพอใจจนดูน่าหัวเราะ มือใหญ่เอื้อมไปเลื่อนประตูกว้างของรถยนต์ และก้าวออกไปด้านนอก โดยที่ก็เบียดผ่านฮงบินที่นั่งอยู่ริมนอกสุดไป

 

 

            “นี่ บอกให้ฉันขยับก็ได้นะ”

 

            ฮงบินหันไปบ่นคนที่เบียดผ่านตัวเขาออกมาเบาๆ แต่ก็ยอมลงจากรถตู้คันใหญ่ตามแทคอุน และตากล้องที่รออยู่แล้ว

 

          ตัวอย่างกับยักษ์ เบียดมาได้นะ

 

 

            ขายาวของคนที่ก้าวลงมาก่อนเริ่มหยุดนิ่งอยู่กับที่ ร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่คลุมทับด้วยโค้ททรงสวยหยุดยืนอยู่กับที่ ริมฝีปากเรียบเฉยยกมุมปากน้อยๆ ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

 

          ก็ตัวฮงบินน่ะ ดูเหมือนกระต่ายขนฟูๆ จนน่าแกล้ง แถมยังมีกลิ่นหอมๆ ตอนเข้าไปใกล้ด้วย

 

 

            “หยุดทำไม เป็นอะไรหรือเปล่า ไปกันเถอะ”

 

            เสียงหวานของคนที่บ่นเหมือนไม่พอใจใจทีแรกหันมาถามอย่างสงสัย ดวงตากลมโตที่มันไม่เคยจะปิดความรู้สึกเจ้าของได้เลยสักครั้งมีวี่แววของความเป็นห่วง

 

          ฮงบินนี่เคยจะโกรธใครจริงๆ บ้างไหมนะ

 

 

            ความสงสัยที่เกิดขึ้นก็ทำเอาแทคอุนอมยิ้มน้อยๆ แขนแกร่งโอบบ่าคนตัวเล็กในเสื้อโค้ทสีสดใสเข้ามาใกล้ตัว ก่อนจะเดินไปด้านในส่วนของซุปเปอร์มาเก็ตโดยไม่ยอมตอบคำถามของฮงบิน และปล่อยแขนที่โอบบ่านั่นด้วยซ้ำ

 

 

 

 

            “นายดูเก่งจังนะ”

 

            ฮงบินที่อาสาเข็นรถเข็นตามแทคอุนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวโตเลือกของแต่ละอย่างด้วยความชำนาญ ดวงตากลมโตมองตามมือใหญ่ที่หยิบของแต่ละอย่างด้วยความสนใจ

 

          ก็เขาทำอาหารไม่เป็นนี่ ส่วนแทคอุนนะ ทำอาหารอร่อยสุดๆ ไปเลย

 

 

            “กระต่าย”

 

            แต่แทนที่แทคอุนจะพูดถึงเรื่องของการทำอาหารตามที่ฮงบินชวนคุย เสียงทุ้มก็กลับตอบมาเพียงเท่านั้น มือใหญ่ที่พอวางของในรถเข็นเรียบร้อยก็เลยไปขยี้กลุ่มผมสีน้ำตาทองที่มันเคลื่อนไหวไปมาตามเจ้าของตาโตๆ จนน่าหมั่นเขี้ยว

 

 

            “ฮึ่ย แกล้งอีกแล้ว อย่าถ่ายนะครับ ผมต้องดูไม่ได้แน่ๆ”

 

            ฮงบินรีบจัดผมให้เข้าที่ทันทีที่มือใหญ่นั่นผละออกไปพร้อมๆ กับแทคอุนที่เดินหายไปอีกทาง เสียงใสๆ ก็หันมาบอกตากล้องที่ตามถ่ายอย่างขอให้หยุดถ่ายตอนตัวเขาโดนแกล้ง แต่มันก็คงช้าไปสักนิด

 

 

            “อ้อ ลืมเลย ผมว่าผมรู้แล้วนะว่าแทคอุนเขาจะทำอะไร” เสียงหวานพูดเบาๆ กับกล้องตรงหน้าเหมือนจะกระซิบกับคนทางบ้านถึงเมนูที่แทคอุนน่าจะทำในวันนี้

 

            “พาสต้าครับ เพราะมีเส้นตรงนี้ อ้อ วิปครีมสำหรับทำอาหารด้วย”

 

            มือเล็กหยิบของในรถเข็นขึ้นมาโชว์ทีละชิ้น และพยายามอ่านฉลากเพื่อทำความเข้าใจ เสียงหวานพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อยๆ จนคนถ่ายเองก็เริ่มเพลินจนลืมตามแทคอุนไป

 

 

            “มีของทะเลตรงนี้ด้วย พาสต้าทะเลเปล่านะ...ครับ?”

 

            ร่างบางในโค้ทสีน้ำเงินยังหยิบบรรดาของในรถเข็นที่แทคอุนวางไว้มากมายขึ้นมาดูทีละชิ้น เสียงหวานพูดเบาๆ เพราะใช้ความคิด แต่ก็ต้องหันกลับไปสนใจกล้องเพราะแรงสะกิดจากช่างภาพ

 

            “อ่อ เราไปกันเถอะ รีบไปกัน”

 

            ดวงตากลมโตของฮงบินที่มองอย่างสงสัยมองตามนิ้วของตากล้องไปทางด้านหลังด้านชั้นสำหรับซื้อน้ำมันและเครื่องปรุงหลายอย่าง ก่อนจะพบกับร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกหันมามองนิ่งๆ จนฮงบินที่เริ่มรู้ตัวว่าเล่นซนมากไป ร่างบางรีบหันไปบอกตากล้องและเข็นรถเข็นกลับไปเร็วๆ

 

 

 

 

            ห้องสัมภาษณ์

 

            Q:  ปกติชอบทำอาหาร?

 

            แทคอุน: ผมทำอาหารบ่อยครับ ครั้งนี้ผมเลยจะทำอาหารเอง

 

            [ตัดฉาก]

 

©©©©©©©We Got Married©©©©©©

           

            ภายในห้องครัวของคอนโดกว้างที่ใช้ถ่ายรายการ หลังจากกลับมาจากห้างสรรพสินค้าเล็กๆ แทคอุนก็เปลี่ยนมาอยู่ในชุดเสื้อยืดสบายๆ เพื่ออาหารของมื้อเที่ยงนี้ แต่ต่างจากฮงบินที่ยังโดนแทคอุนสั่งให้ใส่สเวตเตอร์ไว้อีกตัว

 

 

            “เดี๋ยวฉันทำตรงนี้ให้นะ”

 

            ร่างบางในเสื้อผ้าตัวหนาเท้ามือลงกับอีกฝั่งของเคาเตอร์ครัว เสียงหวานอาสาทำงานที่แทคอุนกำลังยืนทำอยู่ตรงหน้า ใบหน้าน่ารักก้มลงน้อยๆ ก่อนจะช้อนสายตามองใบหน้านิ่งๆ ที่กำลังตั้งใจกับงานตรงหน้าอย่างออดอ้อน อย่างที่เจ้าตัวก็รู้ดีว่ามันได้ผลมากแค่ไหน

 

          ก็คนทั้งวงแพ้สายตาแบบนี้ของเขาหมดเลยนะ

 

 

            “อืม มาเตรียมของตรงนี้”

 

            แทคอุนที่ละสายตาจากปลาหมึกที่ล้างตรงหน้าเงยหน้ามามองลูกกระต่ายจอมซนที่มาวุ่นวายกับตัวเอง เสียงทุ้มอนุญาตคนที่ดูอยากจะช่วยเขามากมายให้เข้ามาเตรียมของด้านใน ก่อนจะผละไปทางอีกด้านที่เป็นเตาทำความร้อน

 

 

 

            ปึก

 

            “โอ่ะ ผิดทางเหรอ”

 

            และทันทีที่ฮงบินหยิบของจากถุงใบใหญ่ออกมา กล่องวิปปิ้งครีมก็เป็นเหยื่อรายแรก

 

          รายแรกที่ฮงบินทำพังวันนี้น่ะนะ

 

            กรรไกรอันโตที่ฮงบินเห็นมันวางอยู่แถวนั้นถูกหยิบขึ้นมาตัดตรงหูกล่องอย่างมั่นใจ แต่ผลที่ได้รับก็ทำเอาคนที่จะช่วยเริ่มหน้าเสีย เพราะมันดันลงไปผิดทางจากที่ข้างกล่องมีสัญลักษณ์เอาไว้ มือเล็กพยายามวางของทุกอย่างให้แอบไปอีกด้านหนึ่ง และขยับตัวอย่างเบาที่สุด

 

 

            “กล่องมันตัดแบบนั้นได้ที่ไหน ไม่รู้เรื่อง”

 

            ป๊อก!

 

            อาจจะเพราะเสียงอุทานเบาๆ ในตอนแรกของฮงบินที่ทำให้แทคอุนรู้ตัว มือใหญ่หันมาเคาะหัวจอมซนที่มาช่วยให้งานเขายุ่งขึ้นเบาๆ เสียงทุ้มบ่นออกมาเพียงเท่านั้นและยอมกลับไปทำอาหารต่อ

 

 

 

            “ปอกหอมนี่”

 

            แทคอุนหันกลับมาอีกครั้ง มือใหญ่วางหอมหัวใหญ่ลูกโตให้คนที่ทำท่าจะเล่นซนอยู่ข้างตัวจัดการตรงหน้า และก็อมยิ้มน้อยๆ ที่เห็นตาโตๆ นั่นเป็นประกายตื่นเต้น

 

          รอบนี้เข็ดแน่ๆ ลูกกระต่ายเอ้ย

 

 

 

 

 

            “นี่...ต้องหั่นไหม...อึก”

 

            เสียงหวานที่ดังเบาๆ จากทางด้านหลังหลังจากเงียบไปนานหลายนาที ทำให้แทคอุนละสายตาหันกลับไปมอง และก็เจอเพียงหน้าหวานๆ ที่ตอนนี้เริ่มมอมแมมไปด้วยคราบน้ำตา

 

            “หั่นเป็นไหม?”

 

            แต่แทนที่จะสงสารหรือเป็นห่วง แทคอุนกลับถามเพียงสั้นๆ จนฮงบินพยักหน้าตอบรับหลายๆ ที มือเล็กประคองกะละมังใบโตที่วางหอมหัวใหญ่สองลูกเอาไว้

 

 

            “ถ้าอย่างนั้นหั่นให้ทีนะ”

 

            แทคอุนส่งเขียงใบเล็กและชี้มือไปทางที่เก็บมีดเพื่อให้คนที่กำลังพยายามเช็ดคราบน้ำตาหันไปหยิบ โดยที่ตัวแทคอุนเองก็แอบยิ้มอย่างชอบใจ

 

          แสบตาแบบนั้น จะเข็ดไหม

 

 

 

 

            “ฮงบิน”

 

            “หือ?”

 

            ฮงบินที่หันไปเตรียมตัวหั่นหอมตรงหน้าอีกครั้งตอบรับเบาๆ ทันทีที่ได้ยินเสียงแทคอุนเรียก แต่มือเล็กก็มัวแต่วุ่นวายกับเช็ดตามรอบดวงตาจนไม่ได้หันกลับไปมอง

 

 

 

            “มือมีกลิ่นหอมอยู่ เช็ดไปก็ไม่หายหรอก”

 

            กระดาษเช็ดหน้าแผ่นบางถูกกดเบาๆ ไปรอบดวงตาคู่โต โดยมือของคนที่แกล้งให้ฮงบินมาทำอะไรแบบนี้ มือใหญ่เช็ดช้าๆ จนใบหน้าน่ารักที่มอมแมมในทีแรกดูดีมากขึ้น

 

 

            “แล้วหอม แช่น้ำแบบนี้จะได้ไม่แสบ”

 

            แขนแกร่งทั้งสองข้างอ้อมมาด้านหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานโดยคร่อมทับร่างบางเอาไว้ มือใหญ่จัดการเปิดน้ำลงในกะละมังที่ฮงบินวางหอมหัวใหญ่ลูกโตเอาไว้ ร่างสูงก้มมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน เสียงทุ้มบอกอย่างอดสงสารไม่ได้

 

            ลูกกระต่ายขนฟูๆ ของเขามอมแมมหมดแล้ว

 

 

            “งื้อ!

 

            ฮงบินส่งเสียงขัดใจออกมาอย่างงอแงที่รู้สึกเหมือนโดนแทคอุนหลอกให้ทำตัวเองแสบตาอยู่ตั้งนาน ริมฝีปากสีสวยเบะออกอย่างแสนงอน และยิ่งเห็นแทคอุนขำเบาๆ อยู่ใกล้ตัวเพราะท่าทางของตัวเอง คนอยากช่วยงานก็ยิ่งเบะปากอย่างไม่พอใจ

 

          โกรธแล้ว ฮงบินโกรธมากๆ

 

 

 

 

 

            “ทำอย่างอื่นก็ได้”

 

            หลังจากจัดการหอมใหญ่เจ้าปัญหาที่ตัวเขาเองก็ชอบไม่กินเสร็จ ฮงบินพูดขึ้นอีกครั้งอย่างไม่ยอมเข็ดที่โดนอีกคนบ่นหรือแกล้ง ดวงตากลมโตมองไปรอบตัวก่อนจะหยุดที่ถุงเห็ดที่ยังไม่ได้ทำความสะอาดเลยด้วยซ้ำ

 

          แค่ล้างเห็ดแล้วผ่า ระดับฮงบิน สบาย

 

 

            ความคิดเข้าข้างตัวเองที่ทำให้ใบหน้าหวานนั่นยกยิ้มอย่างหมายมั่น มือเล็กหยิบมีดขึ้นมาถือเอาไว้ในระดับสายตา ก่อนจะล้างเห็ดทีละอัน และวางเห็ดไว้บนมือของตัวเองเพื่อที่จะผ่าตามที่เคย...เห็นมาหลายครั้ง

 

          แทคอุนทำบ่อยจะตาย แค่นี้เขาทำได้

 

 

 

 

 

            ปึก

 

            เคร้ง!

 

            เสียงของด้ามมีดที่ร่วงลงบนที่ล้างจานทำให้แทคอุนที่กำลังจัดการเส้นสปาเก็ตตี้ตรงหน้าหันไปมองอย่างสงสัย แต่กลับเห็นเพียงรอยยิ้มหวานๆ ที่ฮงบินกำลังตั้งใจส่งมา จนเลือกที่จะหันกลับไปทางเตาทำความร้อนตามเดิม

 

 

 

            “งือ โดนได้ไง”

 

            ฮงบินบ่นเสียงเบาเพราะตอนเริ่มผ่าเห็ดไปได้ไม่กี่ชิ้นมีดที่เขาค่อยๆ กดทุกครั้งมันก็เลยมาถึงฝ่ามือเพราะเห็นชิ้นนี้มันผ่ายากขึ้นจนต้องกดมีดแรงๆ และเขาก็ตกใจจนโยนทุกอย่างลงบนอ่างล้างจานอย่างรวดเร็ว

 

 

            แต่แผลยาวๆ กลางฝ่ามือ ที่มีเลือดไหลนิดๆ ก็ทำเอาคนตัวบางเริ่มเบะปากน้อย แต่เพราะกลัวโดนแทคอุนดุฮงบินเลยเลือกที่จะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

            “จะแอบทำไม”

 

            “เฮ้ย!

 

            เสียงทุ้มของคนที่ควรจะเฝ้าหน้าเตาทำความร้อนดังขึ้นข้างหูจนฮงบินที่กำลังเปิดน้ำล้างแผลหันไปมองอย่างตกใจ ใบหน้าหวานเริ่มซีดลงเพราะสายตาดุๆ จากคนตรงหน้า

 

 

            “ทำไมไม่ระวังตัว”

 

            เสียงทุ้มยังคงบ่นต่อไปถึงแม้จะออกมาสั้นๆ ตามนิสัยเจ้าตัว มือใหญ่รวบข้อมือเล็กขึ้นมาดูใกล้ๆ ก่อนจะรีบหาผ้าสะอาดมาค่อยๆ ซับน้ำออกจากฝ่ามือเล็ก

 

 

            “โชคดีที่ไม่ลึก เลือดก็หยุดแล้ว ไปนั่งรอเถอะ ไม่ต้องช่วยแล้ว”

 

             แทคอุนที่พูดออกมายาวกว่าทุกครั้งดันหลังให้คนที่กำลังจะหาเรื่องเจ็บตัวเพิ่มออกไปนั่งรอด้านนอก มือใหญ่กดผ้าลงบนฝ่ามือเล็กเบาๆ อย่างอดเป็นห่วงไม่ได้

 

 

            “นายไปนั่งรอนะ เดี๋ยวจัดการตรงนี้เรียบร้อยฉันจะดูให้”

 

            ยังไม่ทันที่ฮงบินจะเดินไปไหนแทคอุนก็สำรวจฝ่ามือเล็กอีกครั้งอย่างเป็นห่วง มือใหญ่กำรอบข้อมือเล็กเอาไว้ ใบหน้าหล่อที่มักจะเรียบนิ่งเริ่มแสดงสีหน้าไม่สบายใจจนฮงบินเริ่มรู้สึกผิด

 

 

            “นายอย่าเครียดสิ ทำอาหารเร็วๆ เนี่ยฉันไม่เป็นอะไรแล้ว แต่กำลังหิวมาก รอคนแถวนี้ทำให้กิน จะนั่งรอนิ่งๆ แบบนี้เลย”

 

            เสียงหวานพูดออกมาอีกครั้งเพื่อยืนยันเพราะเห็นสีหน้าคิดมากของคนตัวโต ร่างบางนั่งลงบนเก้าอี้ตัวสูงที่อยู่อีกฝั่งของเคาเตอร์ห้องครัวและทำท่านั่งนิ่งเพื่อยืนยันตามคำพูดของตัวเอง ใบหน้าหวานส่งยิ้มมาปิดท้ายเพื่อให้แทคอุนมั่นใจ

 

 

           

 

 

          “จะไม่ให้เครียดได้ยังไง ก็ฉันห่วง”

 

            หลังจากเงียบไปเกือบนาที เสียงทุ้มก็ตอบออกมานิ่งๆ ร่างสูงใหญ่หันหลังกับไปจัดการอาหารบนเตาทำความร้อนต่อจากที่เขารีบปิดเพื่อมาดูฮงบินเมื่อครู่

 

 

            โดยที่แทคอุนไม่ได้รู้เลยว่า คำพูดสั้นๆ ที่พูดออกมาทำเอาหน้าของคนเจ็บแดงขนาดไหน และฮงบินก็เผลอมองตามไหล่กว้างๆ และแผ่นหลังใหญ่ที่ยืนทำอาหารอยู่ตรงหน้าอย่างลืมตัว

 

          แทคอุนตัวใหญ่มากนะ และใหญ่พอที่จะปกป้องใครสักคนได้

 

 

 

 

 

            ห้องสัมภาษณ์

            Q:  ทำอาหารด้วยกันครั้งแรกเป็นยังไงบ้าง?

            ฮงบิน: เป็นการทำอาหารที่ยากมากครับ เขาคอยแต่จะแกล้งผมอยู่เรื่อยเลย

            [ตัดฉาก]

            Q:  ฮงบินบอกว่าเอาแต่แกล้งตลอดเวลา?

            แทคอุน: ก็เขาดูวุ่นวายนี่ครับ (อมยิ้ม)

                        แต่ภารกิจต่อมา มันยากสำหรับผม (เสียงอ่อน)

            [ตัดฉาก]

 

 

 

©©©©©©©We Got Married©©©©©©

แท็กๆๆๆๆ

#wegotเลบิน

 

 

 

 

 

 

Talk: 11/06/16

            กลับมาแล้วเจ้าค้า หลังจากหายเงียบไปน้านนานนนน ก็กลับมาแล้วววววววว ใครคิดถึงกันบ้างไหมน้า ไหนแสดงตัวหน่อยยยย555

            มาถึงเนื้อเรื่องค่ะ อิ_อิ เอาล่ะทิ้งระเบิดไป ไงละ พี่แทคอบอุ่นบ้างไหมมมมม ไงละแกล้งเขา ก็ยอมมาเช็ดหน้าเขา หวายยย คนซึน555555 แต่งไปหมั่นพี่แทคไปอ่ะ รอตอนหน้าน้อออออ งานกินปากน้อง5555

            สุดท้ายใครคิดเห็นยังไงบอกไว้บ้างนะ หรือแท็กทางทวีตเอาก็ได้ รักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับคะ

ตอบเม้น

 

MOOK JNT (@CHIWAPAT2543) ใจเย็นนนนน อย่าเพิ่งตัวบิด มาอ่านต่อก้อนนนนนนนนนนนนนนนนนน

SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) อย่าอิจฉายัยหนูเลยยยยย ให้เขาเถอะ โดนพี่แทคอุมาตั้งกี่รอบ ให้เขาได้หวานใสบ้าง5555 มาอ่านต่อๆๆน้า

Racord (@dongdank) พี่แทคบอกไม่ได้อยากดูแล แค่กลัวมาป่วยตอนถ่ายกับเขาเฉ้ยเฉย5555 มาอ่านต่อนะๆๆๆๆ

DAYORY (@DYORY) ทุกวันนี่ที่พี่แทคให้สัมภาษณ์ว่าฮงบินกินยาเม็ดใหญ่ไม่ได้ยังวนอยู่ในหัวอยู่เลยอ่ะ เขินแรงมากกก

punpay (@punpay) ฮงิบนน่ารัก แล้วพี่แทคอุนไม่น่ารักเลยเหรอออ มามะมาอ่านต่อ มาหาความน่ารักของผู้ชายอย่างแทคอุนกันนน

Cin Sister (@-1cin1-) ยัยหนูกินยาไม่เก่ง ยัยหนูไม่ผิด ไม่ดื้อเลยน้างือออ พี่แทคเอ็นดูน้องหย่อยน้า555 มาอ่านต่อๆๆน้า

minkeydolphinus (@minkeydolphinus) เราได้รับกำลังใจนั้นแล้วล่ะ อย่าลืมมาอ่านต่อน้า จะพยายามให้พี่แทคน่ารักบ้างแล้ว น้องน่ารักมามากแล้ว

piggy07 (@piggyeollie) เราพยายามใส่ความเลบินลงไปเยอะมาก ทั้งเรื่องกินยาไม่ได้ที่พี่เลโอพูดเองกับอื่นๆ ที่พยายามใส่ มาอ่านอีกน้า มาอ่านๆ><

Pudding1a_BB (@Pudding1a_BB) มาต่อแล้วน้า เราหายไปนานเลย ขอโทษน้า งื้อออออ มาอ่านต่อนะๆๆ จะพยายามให้น่ารักเรื่อยๆ

 

 
T
H
E
M
Y
B
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #112 Nune Haonu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 17:21
    ก็เป็นห่วง โห พูดแบบนี้ฆ่ากันเลยยย แอทแทครุนแรงมาก ยัยบีนก็ซนเกิ๊นนนน มีการอิจฉาที่ตัวพี่เขาใหญ่กว่า มือใหญ่กว่าด้วย ความเลบินสูงงงง น่ารักมากฮือ คุณภรรยาซ้นซน ><
    #112
    0
  2. #71 Finjanerii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 02:16
    อ่านไปก็รู้สึกกลัวพี่แทคดุตามฮงบิน แบบ ฮือออออออออออ อย่าดุหนู~~ กลัวแล้วววว
    คืออยากจะบอกว่าคำว่า "เป็นห่วง" ของพี่มีพลังการทำลายล้างสูงมากเลยค่ะ!! #ตายยยยย
    #71
    0
  3. #54 pearl lotus (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 07:01
    งื้ออออ น่ารักกกกกก>/////<
    เป็นการเลี้ยงกระต่ายที่ดีต่อใจจริงๆค่ะ ถึงจะซนมากแต่ก็น่ารักมาก ทำเอาคนไม่ค่อยพูดต้องบ่นอยู่เรื่อย 55555 แต่ได้เห็นมุมอบอุ่นของแทคอุนมากขึ้น
    #54
    0
  4. #46 Cin Sister (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 00:34
    โอ้ยชอบชื่อที่พี่แทคเรียกบีนอ่ะ ลูกกระต่ายขนฟู~ ฟังดูน่ารักมุ้งมิ้งเข้ากับบีนมากๆเลย
    #46
    0
  5. #45 SS_nightmare34 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 21:08
    โอ๊ยยยยย ยัยหนูเขินมั๊ย แต่เราเขินมาก เกร้~~~~ *สกรีม ยัยหนูจะซนไปไหน เดี๋ยวพี่แทคดุขึ้นมาล่ะก็... -..-
    #45
    0
  6. #44 ff-nolimited (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 19:23
    งุ้ยยย เขินนน หนูบีนน่ารัก พี่แทคนี่น่ารักกว่า ขอไบแอสคนหล่อแป๊ป อยากเป็นหนูบีนรัวๆ 55555555
    #44
    0
  7. #43 Aumua H'zt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 19:08
    เฮือกกก ขอภารกิจต่อไปเลยค่ะถถถถถถ
    #43
    0
  8. #42 dayory (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 17:58
    ฮงบินดูกลัวพลอ.ดุ 555555 น่ารักอ่ะ เขินเลย ดีเหลือเกิน รู้สึกคุ้มกับที่รอคอย ฮื่อออ
    #42
    0
  9. #41 Racord (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 17:24
    ฮงบินนี่ซนมากเลยยยย พี่แทคก็ขี้แกล้งน้องง หมั่นเขี้ยวน้องละสิ555555 ถึงพี่จะดุแต่ก็ดูแลดีเสมอนะะะะ
    #41
    0
  10. #40 183s (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:48
    แทคอุนชอบแกล้งน้อง!!น่ารักกกก ชอบตอนปลอกหอมมากอยากแกล้งด้วย #เดี๋ยวว ติดตามนะค้าไรท์เตอร์
    #40
    0
  11. วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 14:51
    ลูกกระต่ายขนฟูๆของพี่แทคอุน งื้ออออ ตั้ลลั้ค ยัยกาตุ่ยดูซนมากกกก น่าเอ็นดูอ้ะ กาตุ่ยตัวนี้น่ารักใช่มั้ยพี่อุน พี่ต้องขย้ำ(?)กาตุ่ยให้ได้นะ 5555555
    #39
    0
  12. #38 Pudding1a_BB (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 14:51
    กรี๊ดดด ไรท์มาต่อเเล้ว ??
    #38
    0