[VIXX] We Got Married รักกันสักทีเถอะ ที่รัก {LeoBin}

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 *แก้ไข

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 พ.ค. 59

 
T
H
E
M
Y
B
 

บทที 6

 

 

 

 

 

            หลังจากเดินออกมาจากห้องพักศิลปิน เสียงทุ้มของคนที่เพิ่งจะบ่นยาวๆ ออกมาให้ใครหลายคนได้ยินเป็นครั้งแรกกลับเงียบลงจนทั้งทางเดินมีแค่เสียงพื้นรองเท้าที่กระทบกับพื้นทางเดิน

 

 

            “เอ่อ...”

 

            ฮงบินที่เดินตามเงียบๆ มานานก็เสี่ยงเรียกแทคอุนเสียงเบา เพราะตอนนี้ขายาวๆ คู่นั้นก้าวเร็วขึ้นจนเขาเองเริ่มตามไม่ทัน

 

          ก็ยอมรับก็ได้ว่าเขาขาสั้น แต่ก็ต้องรอกันหน่อยไหมเล่า!

 

 

 

 

            กึก!

 

            ขายาวหยุดนิ่งอยู่กับที่ แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มเป็นเหมือนกำแพงที่กั้นให้ฮงบินหยุดยืนนิ่งอยู่ด้านหลังโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตหลุบต่ำเพื่อมองมือที่เขาคิดว่ามันใหญ่จนน่ากลัวกำข้อมือเขาเอาไว้จนแน่น และมันแน่นขึ้นเรื่อยๆ มือใหญ่อีกข้างเสยผมช้าๆ อย่างหงุดหงิดใจจนฮงบินเริ่มใจเสีย

 

 

            “อะเอ่อ...”

 

            “จะกลับแล้วเหรอคะ”

 

 

            เสียงหวานใสของหญิงสาวที่พูดขึ้นราบเรียบทำให้ฮงบินหันไปมองทางต้นเสียง จนเจอกับหญิงสาวหุ่นดีในชุดสูทเรียบหรูที่ส่งให้ผู้หญิงคนนั้นดูสวยเกินกว่าจะเป็นแค่ไอดอลวัยรุ่นน่ารักๆ ที่ขึ้นเวทีรายการวันนี้

 

 

 

            “ต้องการอะไร”

 

            เสียงทุ้มที่ราบเรียบเหมือนไร้ความรู้สึกของแทคอุนถูกนำมาใช้อีกครั้งเมื่อคุยกับคนไม่สนิท ดวงตาคมดุสบตาเรียวสวยของหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่คิดเกรงใจที่ถามออกไปแบบนั้น

 

 

            “ฮงบินใช่ไหม ขอฉันคุยกับเขาได้หรือเปล่า”

 

            ใบหน้าสวยจัดตามแบบฉบับสาวลูกครึ่ง และดวงตาสีน้ำตาลอำพันที่น่าจะมีเชื้อสายทางตะวันตกมากมองมาทางฮงบินที่ยืนอยู่หลังแทคอุน ริมฝีปากสีสวยส่งยิ้มใจดีให้จนฮงบินรู้สึกเกรงใจ และพยักหน้าตอบรับเบาๆ

 

 

 

            หมับ!

 

            “กลับกัน”

 

            แต่ก่อนที่จะได้เดินหนีไปไหนไกล แทคอุนกลับกระชับข้อมือจนแน่นขึ้น ขายาวก้าวผ่านหญิงสาวที่ถูกทิ้งไว้ด้านหลังโดยไม่มีคำล่ำลาด้วยซ้ำ ต่างจากฮงบินที่พยายามหันมาโค้งขอโทษ แต่หญิงสาวกลับเลือกที่จะยืนนิ่งไม่สนใจฮงบิน

 

          แต่เขาเห็น เห็นนะว่าผู้หญิงคนนั้นยิ้มน่าสงสารออกมาด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “แทคอุน ขอโทษที่ทำให้โกรธ แต่อย่าไปลงกับคนอื่นสิ”

 

            ฮงบินที่ยอมเดินตามมาเงียบๆ ก็ตัดสินใจพูดออกมาเมื่อเห็นว่าแทคอุนยังคงเดินต่อไปทางลานจอดรถและไม่พูดอะไรออกมาสักคำ แต่กลับมองทุกคนที่เหมือนจะเข้ามาพูดคุยหรือทักทายด้วยสายตาน่ากลัวจนตอนนี้ทุกคนเริ่มยิ้มแห้งๆ มาทางเขาเพราะท่าทางของแทคอุน

 

          ถ้าโกรธก็ว่าเขาสิ คนอื่นน่าสงสารจะตายมารับอารมณ์น่ากลัวแบบนี้เนี่ย

 

 

 

 

           

          “ไม่ได้โกรธ แค่ห่วง”

 

            ร่างสูงพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเปิดประตูรถตู้คันใหญ่ที่มีผู้ช่วยผู้จัดการส่วนตัวรออยู่แล้ว ร่างสูงหายเข้าไปในรถจนฮงบินที่ยืนตกใจกับคำตอบเริ่มยื่นปากใส่อย่างไม่เข้าใจ

 

 

            “คนอะไรมาพูดแบบนั้น แต่หนีไปก่อนเนี่ยนะ”

 

            มือเล็กจัดการเก็บผ้าขนหนูผืนสีดำผืนใหญ่ที่แทคอุนเป็นคนบังคับให้คลุมมาตลอดทางเพราะจะขึ้นรถตู้ที่คนขับเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว มือเล็กพับผ้าผืนหนาให้ขนาดเล็กลงพอที่จะถือขึ้นรถได้

 

 

 

 

 

            “อ้าว”

 

            ฮงบินที่กำลังจะขึ้นรถได้แต่หยุดชะงักอย่างตกใจที่เห็นแทคอุนลงมาอีกรอบ ดวงตากลมโตมองสายตาดุๆ ของคนตรงหน้าอย่างไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไหร่

 

 

 

 

            “เฮ้อ มานี่”

 

            หมับ!

 

            มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กอีกครั้งก่อนจะดึงให้ฮงบินขึ้นมาบนรถคันกว้าง ผ้าขนหนูผืนหนาที่ถือไว้ถูกคนตัวสูงดึงออกจากมือก่อนจะกดไหล่ให้ฮงบินนั่งลงด้านในสุดติดกับหน้าต่าง

 

 

            “ผ้ามันชื้นแล้ว เอาเสื้อฉันห่มแทน แล้วแอร์ปิดให้แล้ว ถ้าหนาวก็รีบบอก”

 

            เสื้อโค้ทตัวหนาที่ยาวจนถ้าใส่คงจะเลยข้อเท้าฮงบินไปมากถูกคลุมลงบนคนตัวเล็กทีนั่งอยู่ มือใหญ่ปัดผ่านไปมาหน้าช่องแอร์เหมือนต้องการเช็คความเย็นที่ออกมา

 

 

            “อือ นั่งเถอะ รถจะออกแล้ว เดี๋ยวก็ล้มจนได้”

 

            ฮงบินที่นั่งมองท่าทางของแทคอุนมานานก็ดึงให้อีกคนนั่งลงดีๆ ดวงตากลมโตมองตามร่างสูงที่ลุกขึ้นมาหยิบของต่างๆ ให้เขาในทีแรกอย่างอดขำไม่ได้เพราะส่วนสูงที่มากจนแทคอุนต้องก้มตัวตลอดเวลา และมันคงจะเมื่อยไม่น้อย

 

          ตัวก็สูงยังจะยืนอยู่อีกนะ จะดูแลเขาไปถึงไหนกัน

 

 

 

            “ถ้าหนาวรีบบอก”

 

            เสียงทุ้มหันมาสั่งสั้นๆ อีกครั้งก่อนจะยอมนั่งลงดีๆ เพราะรถยนต์ที่เคลื่อนตัวไปข้างหน้า ใบหน้าเรียบนิ่งที่ฮงบินเพิ่งจะรู้ว่ามันเต็มไปด้วยความเป็นห่วงหันกลับมามองเพราะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากทางเขา แต่ฮงบินก็ไวพอที่จะทำเป็นมองหน้าต่างด้านนอกแทน

 

          โอ้ย เวลาหงุดหงิดแทคอุนทำหน้าตาตลกมากเลย

 

 

 

 

©©©©©©©We Got Married©©©©©©

 

 

 

 

            “อาบน้ำแล้วใส่เสื้อผ้าอุ่นๆ ซะ”

 

            ทันทีที่ก้าวเข้ามาในคอนโดกว้าง ยังไม่ทันที่ฮงบินจะได้ทำอะไรต่อ ผ้าขนหนูผืนใหญ่ก็ถูกส่งมาตรงหน้า เสียงทุ้มสั่งออกมาเพียงเท่านั้นก่อนแผ่นหลังกว้างจะเดินหายไปทางส่วนของครัว

 

 

 

            “สั่งอย่างเดียว เดี๋ยวจะเอาคืนสักวัน”

 

            คนตัวเล็กบ่นงึมงำคนเดียวก่อนจะรีบหันหลังเดินไปทางห้องน้ำเพราะอยู่ดีๆ คนที่คิดว่าหายเข้าไปในห้องครัวกลับชะโงกหน้าออกมามองนิ่งๆ จนสองขารีบเดินหนีเร็วๆ

 

          ผมก็เก่งแต่ปากแหละครับ ตัวโตแบบนั้นใครจะกล้ามีปัญหากับเขากัน

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ฮัดชิ้ว!

 

            “มากินข้าวก่อน จะได้กินยา นายจามหลายครั้งแล้วนะ”

 

            เสียงทุ้มตะโกนเรียกฮงบินที่อยู่ในชุดนอนตัวใหญ่ลายลูกหมีน่ารักๆ และยืนอยู่แถวหน้าห้องนอนให้มานั่งกินมื้อเย็นที่ตัวเองเตรียมเอาไว้ให้ ร่างสูงบ่นเบาๆ เรื่องที่อีกคนจามจนตอนนี้จมูกเล็กๆ มันแดงจนน่าสงสาร

 

 

            “หูดีจริงๆ”

 

            ฮงบินบ่นเบาๆ เพราะจริงๆ แล้วเขาจามตั้งแต่ตอนอยู่ในห้องน้ำ และวิ่งกลับไปทางห้องนอนเมื่อครู่เพราะจะจามออกมาอีกครั้ง แต่ก็ไม่คิดว่าคนตัวโตจะหูดีขนาดได้ยินมันหลายครั้งแบบนี้

 

 

            “มากินข้าว แล้วกินยาด้วย”

 

            แทคอุนหันมาพูดแค่เท่านั้นก่อนจะเดินหายไปทางห้องนอน ทิ้งให้ฮงบินมองจานข้าวผัดหอมๆ แล้วยาแก้ไข้เม็ดสีขาว ที่พูดตรงๆ เลยว่า...

 

 

            เขากับมันเป็นศัตรูกันมาตั้งแต่เกิดเลยล่!

 

           

 

 

 

            “นี่กินยาแล้วแน่นะ”

 

            เสียงจากคนที่อาบน้ำเรียบร้อยจนอยู่ในชุดเสื้อยืดสบายๆ และกางเกงผ้าสีเข้มขายาวหันมาถามฮงบินที่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟา หัวกลมๆ พยักหงึกหงักหลายครั้งจนแทคอุนผละออกไปจัดการมือเย็นของตัวเองบ้าง

 

          รอดตัวไปฮงบินเอ้ย

 

 

            จมูกเล็กเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเพราะแทคอุนไม่ได้ถามอะไรต่อสักนิดเหมือนเลิกสงสัยไปแล้ว ฮงบินตัดสินใจลุกกลับไปนอนเล่นที่เตียงนอนเพราะจริงๆ ก็รู้สึกร่างกายเริ่มไม่มีแรงเพราะตัวเย็นมาทั้งวัน

 

 

 

©©©©©©©We Got Married©©©©©©

 

 

 

            “อือ”

 

            อุณหภูมิร้อนๆ ที่กระจายรอบตัวทำให้ฮงบินพยายามลืมตามองไปรอบห้อง จนยังเห็นว่าไฟด้านนอกยังเปิดจนสว่างจ้า แต่ในห้องกลับปิดสนิททั้งๆ ที่เขาเผลอหลับไปจนลืมปิดไฟด้วยซ้ำ

 

 

 

            “อื้อ”

 

            ฮงบินส่งเสียงออกมาอย่างขัดใจที่รู้สึกว่าผ้าห่มมันทำให้ร้อน และสะบัดแค่ไหนมันก็ไม่หลุดจากตัว ขาเล็กๆ พยายามถีบผ้าห่มไปไกล ก่อนจะขยับตัวนิดๆ เพราะเตียงนอนของเขามันร้อนจนนอนไม่ไหว

 

 

            “เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

            แทคอุนที่เดินมาจากด้านนอกรีบเดินมาถามคนที่ขยับตัวไปมาอย่างเป็นห่วง ร่างสูงทรุดนั่งบนเตียงนอน และขยับผ้าห่มให้คนที่ทำท่าทางหงุดหงิด

 

 

            “มันร้อนน่ะ แต่แอร์มันหนาวมากเลย”

 

            เสียงหวานตอบเบาๆ ดวงตากลมโตแดงเรื่องเพราะพิษไข้ที่กำลังเล่นงานจนแทคอุนรีบยกมือแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ

 

 

            “ทำไมตัวร้อน ตอนฉันเข้ามาปิดไฟให้นายยังปกติอยู่เลย”

 

            แทคอุนบ่นอย่างไม่เข้าใจ ขายาวก้าวไปทางห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เสียงเปิดน้ำดังออกมาจากด้านในจนฮงบินสงสัยแต่ก็ขยับตัวยากเกินกว่าจะลุกขึ้นไปดู

 

 

            แปะ

 

            “วางเอาไว้ มันช่วยได้”

 

            ผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำที่บิดจนหมาดถูกวางลงบนหน้าผากมน มือใหญ่ซับมันไปตามใบหน้าน่ารักหลายครั้งเพื่อบรรเทาความร้อนที่กำลังทำให้ฮงบินไม่สบายตัว

 

 

            “กินยาแล้วยังเป็นขนาดนี้เหรอ”

 

            ตอนนี้เหมือนห้องทั้งห้องจะมีแค่แทคอุนที่พูดออกมาอยู่คนเดียว คนที่ปกติพูดน้อยบ่นแทบไม่หยุดตั้งแต่ที่เห็นอาการของฮงบินในตอนแรก

 

 

            “ขอโทษ ฉันไม่ได้กินยา”

 

            มือเล็กจับข้อมือของคนที่วุ่นวายกับผ้าขนหนูผืนเล็กเอาไว้อย่างรู้สึกผิด ดวงตากลมโตที่แดงเพราะพิษไข้ช้อนสบดวงตาคู่คมอย่างรู้สึกผิด

 

 

            “ทำไม ป่วยแบบนี้มันดีหรือไง!

 

            พรึ่บ!

 

          แทคอุนบ่นอย่างไม่พอใจ มือใหญ่จัดการวางผ้าขนหนูผืนเล็กไว้บนหน้าผากคนป่วยตามเดิม ร่างสูงลุกออกจากห้องนอนจนฮงบินเริ่มคิดว่าแทคอุนโกรธขึ้นมาจริงๆ

 

 

 

 

 

 

            “มากินรองท้องหน่อย จะได้กินยา”

 

            คนที่ฮงบินคิดว่าโกรธจนเดินหนีออกไปด้านนอกกลับเข้ามาอีกรอบพร้อมกับห่อขนมปังเมล่อนที่ฮงบินชอบกิน และกระปุกยาลดไข้ที่ฮงบินเบะปากทำท่าจะร้องไห้ทันทีที่เห็นมัน

 

 

            “เดี๋ยวก็หายนะ”

 

            “ถ้าไม่กินจะป้อน”

 

            แทคอุนสวนกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็วทันทีที่ฮงบินพยายามแย้ง ดวงตาคมดุมองจนฮงบินก้มหน้ากัดขนมปังเงียบๆ เพราะเริ่มกลัวที่แทคอุนดุแบบนั้น

 

          ป้อนของแทคอุนนี่คงเอายายัดปากเขาแน่ๆ

 

 

 

            “กินยา แล้วนอน พรุ่งนี้ถ้าสายแล้วไม่ดีขึ้นฉันจะขอทีมงานเลื่อนถ่ายแบบให้”

 

            แทคอุนพูดถึงานพรุ่งนี้ที่เหลือเป็นงานสุดท้ายของอาทิตย์นี้ ก่อนจะส่งน้ำแก้วใหญ่ให้ฮงบินที่นั่งฟังอยู่ ยาเม็ดสีขาวสองเม็ดนอนกลิ้งอยู่บนฝ่ามือเล็กไปมา ฮงบินตัดสินใจจับใส่ปากก่อนจะกินน้ำตามเร็วๆ

 

 

 

            “แค่กๆ”

 

            คนป่วยบนเตียงสำลักน้ำออกมาจนเปื้อนเต็มชุดนอนตัวใหญ่ ยาทั้งสองเม็ดตกลงบนพื้นเพราะฮงบินกลืนมันลงไปไม่ได้

 

            “ใจเย็นนะ หายใจลึกๆ กินยาไม่เก่งใช่ไหม”

 

            เสียงทุ้มดูอ่อนลงจนไร้วี่แววของอาการไม่พอใจถามขึ้นอีกครั้ง มือใหญ่ลูบหลังบางหลายรอบ พร้อมกับหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดน้ำออกจากคนที่ไอจนหน้าแดง

 

            “ไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

 

            แทคอุนดันให้คนตัวเล็กลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดนอนที่เปียกน้ำจากการสำลักเมื่อครู่ ส่วนตัวเองก็จัดการเก็บกวาดยาที่ฮงบินทำร่วงลงพื้น และเดินไปจัดการอะไรบางอย่างในห้องครัว

 

 

           

 

 

          “แบบนี้พอได้ไหม”

 

            ทันทีที่ออกมานั่งลงบนเตียงอีกรอบ ยาสีขาวๆ ที่ถูกหั่นจนกลายเป็นสี่ส่วนก็ถูกยื่นมาตรงหน้า แทคอุนนั่งลงข้างๆ ก่อนจะแตะหน้าผากมนอีกครั้ง

 

            “ไข้ยังไม่ลดนะ ค่อยๆ กินเข้าไปก็ได้”

 

            เสียงทุ้มพูดต่ออีกครั้ง ดวงตาคมดุดูอ่อนแสงลงแบบที่บ่งบอกว่าเป็นห่วงคนที่ทำหน้าตาบูดบึ้งเพราะไม่อยากจะกินยาพวกนี้จริงๆ

 

 

            “อือ แค่นี้นะ พรุ่งนี้ไม่เอาแล้ว”

 

            เสียงของฮงบินประท้วงเบาๆ ออกมาอย่างไม่พอใจ แต่กลับยอมหลับตากลั้นใจกลืนยาที่โดนตัดจนเล็กเข้าไปทีละส่วนจนหมดทั้งสี่ส่วน

 

 

            “งื้อ ขม ขมไปหมดเลย อือ”

 

            มือเล็กส่งแก้วน้ำคืนแทคอุนเร็วๆ เสียงหวานบ่นเบาๆ เพราะการกินยาหลายๆ รอบมันทำให้รสชาติติดอยู่ตรงปลายลิ้น ถึงแม้ปกติตัวเองจะเคยกินยาอยู่บ้าง แต่ฮงบินก็ไม่เคยชอบมันเลยจริงๆ

 

 

 

            “เสร็จแล้ว นอนได้แล้ว ไม่ขมแล้ว เข้าใจไหม”

 

            กึก

 

            ฮงบินที่นอนบ่นเรื่องความขมเงียบลงและหยุดชะงักอยู่กับที่เพราะภาพตรงหน้า มือใหญ่ที่ลูบผมเบาๆ และใบหน้าเรียบนิ่งที่ยิ้มออกมาอย่างใจดีกำลังทำให้ฮงบินเริ่มทำตัวไม่ถูก

 

 

            ใบหน้าหวานแดงก่ำอย่างรวดเร็ว มือเล็กยกผ้าห่มที่รำคาญมันในตอนแรกขึ้นคลุมจนเหลือแค่ตาโตๆ ที่โผล่พ้นออกมา และรีบหลับตาเร็วๆ เมื่อเห็นว่าแทคอุนยังคงลูบผมเขาอยู่แบบนั้น

 

 

            “นอนซะจะได้หาย”

 

            เสียงทุ้มยังพูดต่อเบาๆ อย่างพอใจที่เห็นท่าทางหยุดนิ่งแบบนั้น ร่างสูงลุกขึ้นเพื่อออกไปปิดไฟด้านนอกก่อนจะกลับมาในห้องอีกครั้ง รอยยิ้มติดอยู่บนใบหน้าอย่างพอใจที่ฮงบินไม่ดื้อแบบที่คิด

 

          ดีที่เขาเลี้ยงหลานมาแล้ว วิธีจัดการฮงบินเลยไม่ยากเลย

 

 

 

 

©©©©©©©We Got Married©©©©©©

 

 

 

 

 

            “ไปไหวแน่นะ”

 

            ในเวลาสายของวันใหม่ แทคอุนที่กำลังเช็คของในกระเป๋าหันมาถามฮงบินที่ยืนเลือกขนมใส่กระเป๋าเป้อีกครั้ง โดยที่มือใหญ่ก็จัดการหยิบยาที่หั่นเอาไว้หลายส่วนใส่ถุงไปด้วย

 

 

            “หายแล้วหน่า เนี่ยรีบๆ ถ่ายแล้วกลับมาก็ได้”

 

            ฮงบินหันมายืนยันคำพูดกับแทคอุนที่ยืนมองอยู่อีกครั้ง แขนแล็กยกขึ้นมาชูนิ้วให้กล้องที่ติดไว้ในบ้าน และยิ้มหวานใส่เพื่อให้ทุกคนที่ได้ดูหายห่วง

 

 

            “ไปกัน จะได้รีบกลับ”

 

            มือใหญ่จับข้อมือเล็กก่อนจะดึงให้เดินตามตัวเองออกไปด้านนอก ขายาวก้าวช้าลงเพราะสังเกตมาหลายครั้งว่าฮงบินก้าวตามไม่ค่อยทัน กระเป๋าเป้ใบเล็กของฮงบินถูกแย่งไปสะพายบนไหล่กว้างจนฮงบินตอนนี้ทำแค่ยอมเดินตามมือใหญ่ๆ ที่เขาเคยคิดว่ามันน่ากลัวมาหลายครั้ง

 

          จริงๆ แล้ว มือแทคอุน อุ่นมากเลยนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “เดี๋ยวถ่ายเดี่ยวก่อนนะคะ แล้วค่อยถ่ายคู่กัน”

 

            ทีมงานที่เข้ามาเช็คความเรียบร้อยของฉากบอกทั้งคู่ถึงคิวที่ต้องถ่ายในวันนี้ แทคอุนพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินเข้าฉากที่มีกล่องของขวัญใบโตวางอยู่

 

 

            “เดี๋ยวคุณแทคอุนถือกล่องของขวัญแล้วคิดว่าส่งให้คุณฮงบินนะครับ” ตากล้องตะโกนสั่งรายละเอียดออกมาโดยที่แทคอุนก็พยักหน้าตอบรับ

 

 

            ร่างสูงใหญ่ที่ลงตัวกับเสื้อผ้าในการถ่ายแบบขยับตัวไปมาอย่างเป็นธรรมชาติ มือใหญ่หยิบกล่องของขวัญขึ้นมาดู ก่อนจะยื่นไปด้านหน้าและจบด้วยการยิ้มมุมปากนิดๆ เพื่อปิดท้าย

 

 

            “โอเคครับ ต่อไปคุณฮงบินเหมือนกันเลยนะครับ ของขวัญนี้ให้คุณแทคอุนนะ”

 

            “ครับๆ”

 

            เสียงหวานตอบรับเร็วๆ ขาเล็กก้าวเข้าไปยืนในเฟรมถ่ายรูปก่อนจะพยายามทำท่าทางนิ่งๆ เลียนแบบแทคอุนเมื่อครู่

 

            “คุณฮงบิน ขอธรรมชาติกว่านี้นะครับ” ตากล้องสั่งมาอีกรอบจนฮงบินรีบโค้งขอโทษเร็วๆ โดยมีทีมงานหลายคนมาช่วยแสดงท่าทางให้เขาดูตัวอย่าง

 

 

            ฮงบินพยักหน้าตอบรับก่อนจะฉีกยิ้มหวานจนตาเล็กปิดลง และเห็นลักยิ้มสองข้างจนชัดเจน ร่างบางบิดตัวไปมาน้อยๆ เมื่อได้ยินเสียงชอบใจของทีมงานผู้หญิงหลายคนจนเขาเริ่มอายจริงๆ และกอดกล่องของขวัญเอาไว้จนแน่น

 

          พวกพี่สาวชอบผมแน่ๆ เลย เขินนะเนี่ย

 

 

            “โอเคครับ ต่อไปคู่นะครับ เล่นกันตามสบายเลยครับ” ตากล้องคนเดิมสั่งอีกครั้ง ก่อนจะเช็ดกล้องอีกรอบระหว่างรอแทคอุนเข้าไปในฉากและทีมงานหลายคนเช็คเสื้อผ้าอีกครั้ง

 

 

            “เอานะครับ”

 

            ทันทีที่ตากล้องให้สัญญาณแทคอุนก็ขยับมาชิดจนฮงบินที่ยืนยิ้มอยู่เพราะทีมงานหลายคนโบกมือให้ก็หันไปมองอย่างตกใจ มือใหญ่โอบไหล่บางเหมือนบังคับให้ฮงบินเข้ามาอยู่ใกล้ๆ

 

 

            “รู้ไหม ถ่ายรอบนี้ของรายการ ถ่ายแบบแรกของเรานะ”

 

            ทันทีที่เสียงทุ้มพูดออกมาจนจบฮงบินที่ฟังอยู่ก็ค่อยๆ ย้อมตัวเองเป็นสีแดงทีละนิด มือเล็กกำกล่องของขวัญแน่น แก้มทั้งสองข้างแดงน้อยๆ เพราะคำพูดของคนที่กำลังโอบเขาเอาไว้จนรู้สึกถึงความอบอุ่น

 

          ไม่รู้ทำไม แต่คำว่าของเรามันทำให้เขาเขินได้ขนาดนี้

 

 

 

 

            “ตัวยังร้อนอยู่นะ”

 

            ร่างสูงก้มลงมากระซิบเบาๆ ริมใบหูเล็กก่อนจะผละขึ้นไปมองกล้องอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มนิดๆ ที่อยู่บนมุมปากดูมีเสน่ห์จนฮงบินไม่แปลกใจว่าทำไมใครหลายคนชอบรอยยิ้มของแทคอุนนัก

 

            มือใหญ่เลื่อนมาขยี้กลุ่มผมนุ่มมือหลายครั้งจนคนที่ถ่ายแบบคู่กันเริ่มหันมามองอย่างไม่พอใจ ใบหน้าหวานบูดบึ้งแต่มันกลับทำให้แทคอุนค่อยๆ ยิ้มออกมาเพราะหน้าตาแบบนั้น

 

          ฮงบินรู้ตัวบ้างไหม ว่าทำหน้าโกรธได้น่ารักแค่ไหน

 

 

 

            “โอเคครับ เดี๋ยวอีกสองวันผมจะส่งรูปให้เลือก มันเป็นรูปที่จะฉายในรายการด้วย เยอะๆ ก็ดีนะครับ”

 

            เสียงของตากล้องที่ตะโกนขัดออกมาทำให้ทั้งสองคนที่เป็นนายแบบจำเป็นหันกลับไปสนใจ ก่อนจะโค้งขอบคุณหลายครั้งเมื่อตากล้องตะโกนสั่งทีมงานให้เก็บของ

 

 

            “คุณแทคอุนครับ รอบนี้ตาคุณมีความรู้สึกแล้วนะ”

 

            แทคอุนโค้งขอบคุณตากล้องที่อายุมากกว่าอีกครั้งเมื่อได้รับคำชม เพราะถึงเขาจะเคยถ่ายแบบมามากแค่ไหน แต่ดวงตาเขากลับดูเย็นชาจนหลายคนทักกลับมาถึงแม้รูปที่ออกมาจะไม่เสียหายเพราะนั่นคือจุดขายของเขา

 

 

 

            “แล้วนายตาไม่มีความรู้สึกตอนไหน”

 

            ปึก!

 

          “ทำเป็นซน กลับไปกินยาอีกรอบได้แล้ว”

 

            นิ้วยาวดีดลงบนหน้าผากของคนตัวเล็กที่ถามขึ้นมาอย่างอยากรู้ มือใหญ่เลื่อนมาเพื่อจะบีบจมูกของจอมซนที่ทำตัวสบายดีอย่างมันเขี้ยว แต่กลับหยุดชะงักอยู่กลับที่เมื่อได้ยินเสียงพูดเบาๆ จากรอบทิศทาง

 

            และเพียงดวงตาคู่คมหันไปมองทุกอย่างก็เงียบหายไป ทีมงานหลายคนรีบหันกลับไปเก็บของทุกอย่างอีกครั้งจนเขาเลือกที่จะดันหลังฮงบินให้หันไปทางห้องแต่งตัว

 

 

          เขาเผลอตัวต่อหน้าคนอื่นได้ขนาดนี้เลยหรือไงนะ


      [ห้องสัมภาษณ์]

            Q : ถ่ายแบบวันนี้เป็นยังไงบ้าฃ

            ฮงบิน : ยากมากครับ ผมมือสั่นมาก

                         ไม่รู้ทำไมมันดูง่ายสำหรับเขา

       [ตัดฉาก]


 

 

 

©©©©©©©We Got Married©©©©©©

 

แท็กที่ #wegotเลบิน

 

 

Talk 13/05/16

          อุอิมาเบาๆ พอกรุบกริบ คือถ้าถามว่าทำไมฮงบินกินยายาก เอามาจากเรื่องจริงค่ะ เรื่องจริงที่พ่อเสือของเราเนี่ยไปให้สัมภาษณ์ในนิตยสารมาว่า “ฮงบินกินยาเม็ดใหญ่ๆ ไม่ได้” น่ารักไหมล่ะคะ เลยขอหยิบมาใส่ซะหน่อย5555

            โอเคค่ะ คิดยังไงติดชม หรือให้กำลังใจกันเหมือนเดิมนะ รักทุกเม้นทุกวิวทุกโหวตทุกแฟนคลับ รักคนอ่านนะคะ^^

ตอบเม้น ดีใจนะคะที่มีเขินกันมาบ้าง

gunslinger-. (@penguin_eiei) ขอโทษที่ให้รอนาน แงงงงงงง้ มาต่อแล้วค่ะ ขอบคุณที่เอ็นดูยัยบีนนะ ยับีนมองพลอ.น่ารักไปแล้วมั้งเนี่ย งืออออ มาอ่านต่อน้า

dayory (@dyory) แงงงงง้ ขอบคุณที่ชอบค่ะ สาบานเลยค่ะว่าไม่มีความรักอะไรทั้งสิ้น แต่เห็นความละมุมนของคู่นี้ในชีวิจริงเลยเขียนแบบนี้

SS_NIGHTMARE34 (@SS_NIGHTMARE34) อย่าว่าถั่ววววว ถั่วแค่เห็นพลอ.ทำตัวน่ารักเลยจะให้เป็นภรรยาไง งืออออ พ่อคนขรึมเขาดุทุกอย่างเลย ดุเพราะห่วงล้วนๆ มาอ่าต่อน้า

PRAYYYYY (@PRAY_BL) กรี้ดด้วย แงงงง้ คุณชายปากหนักค่ะ และปากหนักมันแบบนี้อีกนาน เอ็นดูคุณชายนะคะ เขารักจริงนะดูสิ555 มาอ่านต่อน้อ


ทวิเตอร์ จิ้ม

เฟสบุ๊ค จิ้ม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #110 Nune Haonu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 11:18
    ยัยบีนคงน่ารักเหมือนเด็กตัวน้อยๆสินะ เลยจัดการได้เนี่ย55555
    ไม่ได้โกรธ แค่ห่วง ประโยคนี้เอาใจหนูไปเลยค่า;____;
    น่ารักมากๆ น่ารักจริงๆ พี่เขาอบอุ่นขึ้นเย้ออออ ><
    ยัยหนูกินยาไม่ได้ก็ตัดแบ่งให้อีกอะ โอ๊ยยความอบอุ่นนี้~~~~
    #110
    0
  2. #53 pearl lotus (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 07:04
    สมแล้วที่เคยเลี้ยงหลานมา 5555555 เลยได้มาดูแลเด็กคนนี้ด้วยเลย ตอนนี้อบอุ่นมากกกก -//////-
    #53
    0
  3. #37 Pudding1a_BB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 22:42
    งื้อออ น่ารักจังเลยยย ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะ ชอบมากกก ><
    #37
    0
  4. #36 piggy07 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 10:45
    เพิ่งว่างมาอ่าน โอ๊ยยยยดีงามมากๆเลย
    ละมุนอะ ชอบความเลบิน
    #36
    0
  5. #35 minkeydolphinus (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 17:45
    คือดีงามมากไรต์ ดีกับใจแรงมาก

    เป็นกำลังใจให้ไรต์น้า

    อิอิ
    #35
    0
  6. #34 Cin Sister (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 07:03
    แหนะยัยหนูเอายาไปทำชายหลักฐานที่ไหนทำไมดิ้ออย่างงี้น้า คนพี่ก้อเทคแคร์น้องดีเว้อร์เขินนนนนน
    #34
    0
  7. #33 punpay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 23:00
    อือออ เขิง อือ ฟิน ฮงบินคนน่ารัก
    #33
    0
  8. #32 dayory (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 22:38
    เขินมากพูดเลย เป็นห่วงเขามากสิน่ะ รักในความเลบินจังเลย ;///;
    #32
    0
  9. #31 Racord (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 21:54
    มีความละมุนดีงามมากเลยยย หนูไม่ยอมกินยาเนี่ยต้องให้พี่แทคจัดการรร 55555 ดูแลดีไปอีกนะคะพี่แทค ????
    #31
    0
  10. #30 SS_nightmare34 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 21:38
    ดื้อจริงๆเลยถั่ว ยาก็ไม่กิน สุดท้านก็ต้องกินจนได้ หนีไม่พ้นหรอก 555 /// เขินแทนถั่วจริงๆนะ พี่แทคนี่นับวันชักจะละมุนขึ้นทุกทีแล้ว กรี๊ดดดดดด อิจฉาค่ะ อิจฉาตาหนูมากกกก ><
    #30
    0
  11. #29 SS_nightmare34 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 21:37
    ดื้อจริงๆเลยถั่ว ยาก็ไม่กิน สุดท้านก็ต้องกินจนได้ หนีไม่พ้นหรอก 555 /// เขินแทนถั่วจริงๆนะ พี่แทคนี่นับวันชักจะละมุนขึ้นทุกทีแล้ว กรี๊ดดดดดด อิจฉาค่ะ อิจฉาตาหนูมากกกก ><
    #29
    0
  12. #28 mook jnt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 21:03
    โง่ยยยยยยยยเขิลลลล.///.ตัวบิดหมดแล้ววววววว~
    #28
    0