[VIXX] We Got Married รักกันสักทีเถอะ ที่รัก {LeoBin}

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 เม.ย. 59

WGM04

 

 

 

 

 

 

 

            “อือ”

 

            เสียงหวานร้องออกมาเบาๆ เมื่อแสงแดดยามสายส่องหน้าจนต้องขยับหนี มือเล็กคว้าหมอนหนุนใบโตข้างตัวมากอดเอาไว้ ก่อนจะเคลิ้มหลับไปอีกครั้ง

 

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            “พี่ฮงบิน พี่ตื่นออกมาก่อน วันนี้พี่ต้องไปถ่ายรายการต่อนะ”

 

            เสียงเคาะประตูห้องแรงๆ หลายที พร้อมกับเสียงตะโกนของซังฮยอกที่ดังโวยวายเข้ามาทำให้คนที่กำลังจะหลับลงไปอีกรอบยอมเดินไปเปิดประตูห้องนอนในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น

 

 

 

           

            “ไงเรา ฮยอกตี้ฟ้องพี่ว่าตื่นสายนะ”

 

            ฮัคยอนพี่ใหญ่ของวงที่ยืนอยู่กับซังฮยอกยิ้มทักทายคนเด็กกว่าอย่างนึกเอ็นดู มือเรียวดึงแขนของคนที่ทำท่าจะกลับไปนอนต่อในห้องนอนเอาไว้ ก่อนจะจูงให้เดินตามมาทางโซฟากลางหอพัก

 

 

            “พี่ฮัคยอนอ่า อย่าไปฟังเด็กขี้ฟ้องสิ ผมจำได้ว่าวันนี้ตารางงานมีถ่ายรายการนะ”

 

            ฮงบินยู่ปากใส่พี่ชายหน้าสวยอย่างแสนงอน เสียงหวานยืนยันว่าตัวเองจำตารางงานถ่ายรายการแต่งงานที่หยุดไปหนึ่งอาทิตย์เพราะฝ่ายแทคอุนติดงานของตัวเองซึ่งทางทีมงานก็แจ้งล่วงหน้าเขาไว้เรียบร้อยแล้ว

 

 

            “แต่อีกสองชั่วโมงเองนะ ตื่นมาอาบน้ำกินข้าวก่อนดีไหม แล้วเป็นยังไงบ้าง รายการโอเคไหม”

 

            ฮัคยอนที่เดินกลับมาพร้อมถุงใส่กล้องวิดีโอที่แปะสัญลักษ์ของรายการที่ทีมงานเอามาให้ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เพราะทั้งเขาและแจฮวานก็ไม่ว่างดูรายการที่เพิ่งจะฉายไปด้วยซ้ำ

 

 

            “พี่ฮัคยอน อย่าถามแบบนั้น ต้องถามว่าพี่ฮงบินเนี่ยโดนรุ่นพี่แทคอุนเขาบ่นเท่าไหร่แล้ว วันแรกก็สายจนเขาพูดออกอากาศเลย”

 

            “จริงเหรอฮยอก ทำไมเป็นแบบนั้นฮงบิน”

 

            เพราะรายการเพิ่งออกอากาศมาได้แค่สองตอนแรก ซังฮยอกที่มีเวลาได้ดูก็ฟ้องพี่ใหญ่ของวงจนฮัคยอนต้องหันมาถามอย่างตกใจ มือเรียวเคาะหัวฮงบินเบาๆ เพื่อทำโทษ

 

 

            “พี่อ่ะ ผมสายนิดเดียวเอง” มือเล็กเกาะแขนพี่ชายของวงอย่างออดอ้อน ดวงตากลมโตช้อนมองจนฮัคยอนใจอ่อนให้

 

 

            “อืม แต่เหมือนตอนที่ออกอากาศเมื่อคืนจะดีขึ้นมาหน่อย รุ่นพี่แทคอุนเขาดูดุน้อยลงแล้ว แถมยังยอมตั้งชื่อเรียกให้ด้วยนะ”

 

            ซังฮยอกพูดขึ้นมาอย่างนึกขึ้นได้ ดวงตาคู่คมมีแววล้อเลียนพี่ชายตัวเล็กที่นั่งนิ่งบนโซฟาตัวใหญ่และแก้มใสๆ เริ่มขึ้นสีแดงอย่างพอใจ ดวงตาคู่คมของน้องเล็กของวงหันมามองฮงบินอย่างล้อเลียน

 

 

 

          “ลูกกระต่ายจอมซน”

 

            “ฮยอกตี้!

 

            ทันทีที่ซังฮยอกพูดล้อเลียนออกมา เสียงหวานก็เรียกชื่อคนเป็นน้องชายขึ้นเสียงดัง แก้มใสแดงก่ำจนเห็นได้ชัด

 

          ลูกกระต่ายอะไร ตานั่นต้องบ้า บ้าแล้วแน่ๆ

 

 

 

 

            “เอาหน่าฮงบิน รีบไปอาบน้ำมาเตรียมตัวเถอะ เดี๋ยวไม่ทันนะ”

 

            ฮัคยอนรีบห้ามน้องชายสองคนที่ทำทาจะเถียงกันต่ออย่างอ่อนใจ มือเรียวดึงให้ฮงบินลุกขึ้นและดันหลังเข้าห้องน้ำเพื่อตัดปัญหา

 

          ก็ฮงบินเวลาอายทีไร ก็โวยวายประจำ

 

 

 

 

            “ทุกคนผมไปก่อนนะ”

 

            หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย จนจากชุดนอนลายน่ารักฮงบินก็กลับมาอีกรอบในกางเกงยีนส์เข้ารูป กับเสื้อซีทรูสีดำที่เพิ่งได้จากแฟนคลับมาไม่นานนี้

 

            “ไม่กินข้าวก่อนเหรอ”

 

            “ไม่ครับ เดี๋ยวจะได้มีอะไรทำด้วย ฮยอกตี้ไปส่งหน่อย”

 

            ฮงบินหันกลับมาตอบฮัคยอนที่นั่งดูโทรทัศน์ก่อนจะเรียกซังฮยอกที่นั่งอยู่แถวนั้น ร่างบางจัดการใส่รองเท้าผ้าใบคู่สวยจนเรียบร้อยและยืนรอคนขับรถส่วนตัวอย่างซังฮยอก

 

 

            “ว่างก็ไปหาที่คอนโดกันได้นะ อาทิตย์นี้ถ่ายยาวเลย”

 

            ฮงบินหันกลับมาบอกฮัคยอนที่เดินมาดูความเรียบร้อย ก่อนจะรีบก้าวเร็วๆ ตามซังฮยอกที่เดินนำหน้าออกไปก่อน

 

 

  ©©©©©© We Got Married ©©©©©©

 

 

 

            หน้าห้องพักรับรองศิลปินของรายการเพลงชื่อดัง ร่างเพรียวบางเจ้าของกลุ่มผมสีอ่อนล้อมกรอบใบหน้าหวานกำลังเดินวนไปมาอย่างตัดสินใจ มือเล็กถือกล้องวิดีโอที่พกติดตัวมาเอาไว้ ก่อนจะหันกลับมาหาหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ใกล้กันอีกรอบ

 

 

            “ผมต้องเริ่มยังไงล่ะ ผมไม่กล้าเข้าไปหรอกนะ”

 

            เสียงหวานหันลับมาบ่นเบาๆ ให้กับสไตลิส์สาวที่เจอตรงหน้าตึกถ่ายทำ และเดินมาส่งถึงหน้าห้องแต่งตัว มือเล็กที่ถือกล้องวิดีโอและถุงกล่องข้าวเริ่มสั่นนิดๆ อย่างตื่นเต้น ใบหน้าน่ารักขึ้นสีแดงเพราะความประหม่า

 

 

            “เดี๋ยวพี่ถือกล้องให้นะคะ” เสียงของหญิงสาวเสนอทางออกมาเมื่อเห็นว่าฮงบินทำท่าจะหันกล้องมาถ่ายตัวเอง แต่ของที่ถืออยู่ในมือก็เกะกะเกินกว่าจะถ่ายทำได้ง่ายๆ

 

 

            “เริ่มจากทักทายก่อน และเดี๋ยวค่อยเข้าไปก็ได้นะคะ”

 

            สไตลิส์สาวลองเสนอคำพูดออกไปเมื่อเห็นว่าฮงบินยังยืนมองกล้องอย่างไม่ค่อยกล้าพูดเท่าไหร่นัก แต่กลับแสดงท่าทางน่ารักออกมา และเจ้าตัวคงไม่ค่อยรู้ตัวเท่าที่ควรว่าตัวเองน่ารักขนาดไหน

 

            “อ่า สวัสดีครับ ผมฮงบินเองนะ เอ่อ คือว่า หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมา 1 อาทิตย์ วันนี้ผมกำลังอยู่ที่นี่ครับ”

 

            เสียงหวานพูดผ่านกล้องวิดีโอตัวเล็กที่หญิงสาวถือให้ตรงหน้า มือเล็กชี้ป้ายหน้าห้องพักศิลปินที่ติดชื่อวงLR ก่อนจะหันกลับมามองกล้องอีกรอบ

 

 

            “วันนี้ผมเอาของกินมาให้คุณแทคอุนเขา มีฝากคุณวอนซิกด้วย แล้วก็เค้กของโปรดคุณแทคอุนล่ะ ผมหาข้อมูลมาเรียบร้อย”

 

            มือเล็กยกถุงหิ้วที่ใส่ทั้งข้าวกล่อง และขนมกล่องใหญ่ให้กล้องจับภาพ และยังพยายามเปิดขวดน้ำเกลือแร่ที่เสียบใส่กระเป๋ากางเกงเอาไว้

 

 

            “อ่า ผมเอามาเท่านี้แหละครับ เดี๋ยวเราเข้าไปกันดีกว่านะ”

 

            มือเล็กเลื่อนมารับกล้องวิดีโอจากหญิงสาวที่ช่วยถือเอาไว้ และพูดขอบคุณอีกรอบ กล้องวีดีโอเก็บภาพประตู้ห้องพักสีขาวและบรรยากาศทางเดินเงียบเฉียบรอบข้าง มือเล็กที่เคาะสองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เปิดเข้าไปเพราะได้ยินเสียงตอบรับจากด้านใน

 

 

 

           

            แกร็ก

 

            “โอะ! ขอโทษครับ”

 

            ฮงบินรีบโค้งขอโทษอย่างรวดเร็วเพราะเห็นวอนซิกที่นอนเล่นรีบหันกลับมามอง ก่อนจะมองหาคนร่วมรายการที่นั่งมองเขาเงียบๆ จากด้านหนึ่งของโซฟา

 

 

 

            “อ้าว นึกว่าใคร คุณลูกกระต่ายมาหาเจ้าสิงโตหรอครับ”

 

            เสียงทุ้มเข้มของ คิม วอนซิก สามชิกอีกคนของLR ถามขึ้น ใบหน้าหล่อดุที่มักจะดูน่ากลัวยิ้มให้ฮงบินที่ยืนทำตัวไม่ค่อยถูกอย่างเป็นมิตร มือใหญ่รวบถุงหิ้วหลายใบที่ฮงบินถือมาก่อนจะวางกองลงบนโต๊ะ

 

 

            “อ่า วันนี้ผมมาเยี่ยมน่ะครับ เอาของกินมาให้ด้วย”

 

            ฮงบินรีบตอบออกไปหลังจากที่วอนซิกพูดจบ มือเล็กวางขวดเกลือแร่ที่ดึงออกมาจากกระเป๋ากางเกงและวางลงบนโต๊ะตัวเตี้ยหน้าโซฟา

 

 

 

            หมับ

 

            “นั่งสิ”

 

            มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กของคนที่กำลังยืนจัดของอยู่เบาๆ เสียงทุ้มพูดออกมาสั้นๆ ตามนิสัยเจ้าตัว แทคอุนดึงให้ฮงบินนั่งลงบนโซฟาติดกับตัวเอง และดึงกล้องวิดีโอมาวางบนโต๊ะที่ถ่ายเห็นพวกเขา

 

 

 

 

            “นี่เพื่อนครับ พูดน้อยแบบนั้นคิดบ้างไหมว่าคุณภรรยาเขาจะกลัวน่ะ”

 

            วอนซิกทั่งมองทั้งคู่มาตั้งแต่ต้นก็พูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เสียงทุ้มเข้มดูกวนไม่น้อย ใบหน้าดุยังคงมีรอยยิ้มล้อเลียนประดับอยู่

 

 

            “ผมไม่ใช่ภรรยาครับ”

 

            ฮงบินหันมาแก้คำกับวอนซิกที่ยังนั่งยิ้มชอบใจอยู่เสียงเบา ใบหน้าน่ารักก้มมองแต่ถุงที่ตัวเองถือมา มือเล็กดึงข้าวกล่องมาวางตรงหน้าเพื่อหนีสายตาล้อเลียนของวอนซิก ถึงแม้ว่าใบหูเล็กมันจะแดงน้อยๆ เพื่อบ่งบอกวามอายก็เถอะ

 

 

 

            “โอเคๆ ไม่ต้องพูดทางการกับฉันก็ได้นะฮงบิน ทำตัวสบายๆ เลย” วอนซิกพูดออกมาอย่างยอมแพ้กับท่าทางน่ารักของฮงบิน ก่อนจะรับของกินส่วนตัวเองมาเตรียมจัดการ

 

 

 

 

 

          “ภรรยาสิ แบบนายน่ะเป็นภรรยา”

 

            แทคอุนพูดออกมาเสียงเรียบแต่กลับทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มือเล็กที่กำลังปิดฝาขวดน้ำเตรียมให้แทคอุนหยุดชะงักอยู่กับที่ ก่อนใบหน้าน่ารักจะก้มต่ำแล้วจัดการเปิดกล่องข้าวตรงหน้าให้แทคอุนตามเดิม

 

 

 

 

 

            [ห้องสัมภาษณ์]

            Q: ทำไมถึงก้มหน้าหนีแบบนั้นล่ะ

            ฮงบิน : ใครจะกล้าเงยหน้ากันเล่า!

            [ตัดฉาก]

            Q: ทำไมให้ฮงบินเป็นภรรยา?

            แทคอุน : เพราะผมไม่อยากเป็นครับ

            [ตัดฉาก]

 

 

 

 

 

            “อ้อ ฮงบินฉันเคยดูเพลงของพวกนายด้วยนะ สนุกมากเลย”

 

            วอนซิกที่นั่งกินข้าวอยู่ก็เงยหน้ามาคุยกับฮงบินที่นั่งพูดกับคนดูผ่านกล้อง เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างนึกขึ้นได้ ก่อนจะรีบเปิดโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา

 

 

            “ขอบคุณมาก แต่พวกนายน่ะน่ากลัวเลย”

 

            ฮงบินที่ก้มลงไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ฉายภาพพวกเขาบนเวทีก็พูดขอบคุณ ก่อนจะออกความเห็นถึงเพลงที่คนตัวสูงทั้งสองคนแสดงบ้าง

 

 

            “อ่อ แล้วนี่ฉันต้องนั่งกินอย่างเดียวเลยเหรอ ไม่มีเกมส์อะไรเลยหรือไง”

 

            วอนซิกถามออกมาอีกรอบเมื่อสังเกตว่าฮงบินไม่ได้เตรียมอะไรมาเล่นเลยด้วยซ้ำ มีก็แต่หันไปคุยคอยดูแทคอุนและตอบคำถามเขาบางครั้ง

 

 

            “ไม่มีนะ ไม่ได้คิดมาเลย”

 

            “ถ้าอย่างนั้นชวนฉันคุยก็ได้”

 

            ทันทีที่ฮงบินตอบออกมา คนตัวสูงก็รับเสนอทางออก เสียงทุ้มพยายามชวนคุยเท่าที่จะนึกออกมาได้ เพราะวอนซิกก็พอจะรู้ว่าแทคอุนไม่ค่อยชอบพูดคุยเท่าไหร่นัก

 

 

 

            “กินบ้างสิ”

 

            เสียงทุ้มนุ่มของคนที่นั่งเงียบมานานดังขึ้นมาเรียบๆ มือใหญ่จัดการตักข้าวคำโตป้อนฮงบินที่เอื้อมมือไปหยิบกล้องมาถือเอาไว้

 

            ฝั่งฮงบินที่ถึงจะแอบตกใจกับท่าทีแปลกๆ แต่ก็ยอมอ้าปากรับข้าวที่อีกฝ่ายป้อน ที่ไม่ได้มีแค่คำเดียว แต่กลับป้อนเรื่อยๆ ตามที่เจ้าตัวกินเอง

 

            “หวานกันจริงๆ” วอนซิกแอบแซวขึ้นมาเบาๆ ตามภาพที่เห็น ก่อนจะแอบขยับมาซบไหล่ฮงบินเพื่อแกล้งแทคอุนที่นั่งอยู่ตรงอีกฝั่ง

 

 

            “เอ่อ...”

 

            ฮงบินได้แต่นั่งเงียบเพราะไม่รู้จะเริ่มต้นพูดออกมายังไง แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา คนที่นั่งกินข้าวของตัวเองเงียบๆ ก็ขยับมาใกล้และซบหัวลงบนไหล่อีกข้างจนวอนซิกหลุดยิ้มออกมานิดๆ และลุกไปนั่งเหมือนเดิม

 

 

            “เป็นยังไงบ้าง”

 

            เสียงหวานถามอีกรอบเพราะไม่มีท่าทีว่าแทคอุนจะลุกออกไป มือเล็กเลื่อนกล้องมาให้เห็นหน้าของคนที่นั่งพิงเขา

 

 

            “อร่อยมาก”

 

            “ทำไมพูดแค่นี้ล่ะ”

 

            ฮงบินหันกลับไปถามอย่างสงสัย เสียงหวานมีวี่แววไม่พอใจนิดๆ ที่รับคำตอบสั้นๆ กลับมา

 

 

            “อร่อยยย มาก ยาวพอไหม”

 

            เสียงทุ้มลากยาวออกมาเหมือนต้องการก่อกวน ใบหน้าหล่อกหันไปส่งยิ้มนิดๆ ให้กับฮงบินที่ยังถือกล้องอยู่

 

 

            “ยาวพอแล้ว”

 

            เสียงหวานตอบกลับอย่างยอมแพ้ ใบหน้าน่ารักยู่ลงน้อยๆ เพราะโดนก่อกวนจากคนที่กำลังพิงไหล่อยู่

 

          มันน่าปล่อยให้หัวร่วงกระแทกโซฟาจริงๆ

 

 

            “ทำไมตาคล้ำจัง นายได้นอนบ้างไหม”

            มือเล็กเผลอลูบหางตาของคนที่ซบไหลอยู่เบาๆ เสียงเล็กพูดขึ้นมาอย่างเป็นห่วง เพราะเพิ่งจะได้เห็นรอบดวงตาที่ดูคล้ำเหมือนคนอดนอนของแทคอุนที่พิงหัวอยู่ข้างกัน

            “มีงานทั้งอาทิตย์”

 

            เสียงทุ้มพูดเบาๆ ใบหน้าหล่อเริ่มซบคลอเคลียลงบนไหล่เล็ก รอยยิ้มบางๆ ติดอยู่บนใบหน้าเหมือนกับว่าแทคอุนกำลังเพิ่มพลังงานให้กับตัวเองที่เหนื่อยมาทั้งอาทิตย์

 

            ท่าทางห่วงใยที่แสดงออกเป็นธรรมชาติของฮงบิน และท่าทีของแทคอุนที่ดูไม่ได้วางตัวจนเข้าถึงยากทำเอาวอนซิกที่มองอยู่แอบยิ้มตามคนทั้งคู่

 

          พัฒนาเร็วกว่าที่คิดแฮะ

 

 

 

 

 

            “พอเถอะสองคนนี้ จะหวานก็เกรงใจทางนี้บ้าง”

 

            วอนซิกที่นั่งฟังอยู่นานพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ มือใหญ่วางกล่องข้าวและขวดน้ำลงบนโต๊ะ ก่อนจะขยับไปอยู่ใกล้ฮงบินเพื่อถ่ายต่อด้วย

 

 

 

            “กินกันต่อเถอะ ถ่ายพอแล้วล่ะ”

 

            มือเล็กจัดการปิดกล้องวิดีโอและเก็บเมื่อเห็นว่าถ่ายภาพมามากพอแล้ว ไหล่เล็กขยับเบาๆ จนแทคอุนยอมลุกขึ้นมานั่งดีๆ

 

 

 

            “อ้าว แล้วนั่นของใครล่ะ นายกินข้าวแล้วเหรอ”

 

            ฮงบินหันมากระซิบถามแทคอุนเบาๆ เพราะเพิ่งจะเห็นกล่องข้าวกล่องใหญ่ที่อยู่ในถุงของห้างสรรพสินค้าหรูวางอยู่ด้านข้างแทคอุน

 

            “เปล่าหรอก”

 

            เสียงทุ้มตอบกลับไป มือใหญ่ดันถุงกล่องข้างให้ออกจากข้างตัว และจัดการกับกล่องขนมเค้กที่ฮงบินซื้อมาฝาก

 

            “มีสาวสวยให้แทคอุนมาเลยนะ”

 

            วอนซิกพูดขึ้นอย่างรู้ทุกอย่างดี ดวงตาคู่เรียวมองแทคอุนที่ดันถุงใบใหญ่ไปอีกด้านอย่างรู้ทัน

 

            “อย่าสนใจเลย นายมากินนี่มา”

 

            แทคอุนพูดขึ้นเสียงเรียบและทำเป็นไม่เห็นสายตารู้ทันของเพื่อนสนิท มือใหญ่ดึงแขนคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะเลื่อนกล่องเค้กที่ตัวเองกินอยู่ให้ฮงบินที่นั่งฟังกินด้วยกัน

 

 

            “ครับๆ ฮงบินคุยกันไปเถอะฉันไปห้องน้ำก่อน สามีนายนี่ขี้หวงกว่าที่คิดนะ”

 

            วอนซิกพูดอย่างชอบใจ ร่างสูงใหญ่ลุกออกจากห้องพักเพื่อออกไปห้องน้ำที่อยู่ทางด้านนอก และทิ้งคนที่เหลืออีกสองคนไว้ในห้องตามลำพัง

 

 

            “ไม่ใช่ซะหน่อย”

 

            ฮงบินบ่นออกมาเสียงเบา ใบหน้าน่ารักเริ่มมีสีแดงจางๆ แต่งแต้ม มือเล็กกำแน่นอย่างเริ่มทำตัวไม่ถูกที่โดนล้อเลียนบ่อยๆ

 

 

          “เลิกสนใจวอนซิก แล้วมาสนใจฉันได้แล้ว”

 

             แทคอุนพูดออกมาอย่าเอาแต่ใจ ร่างสูงทิ้งตัวนอนยืดขายาวไปตามตามความยาวของโซฟา แต่กลับวางหัวลงบนตักของฮงบินที่นั่งอยู่ใกล้กัน แต่กลับไม่ยอมพูดอะไรต่ออีกเลย

 

            นอกจากจะทิ้งให้ฮงบินนั่งตัวเกร็ง หน้าตาแดงก่ำอยู่แบบนั้น จนวอนซิกที่เพิ่งเดินกลับมายังอดแซวภาพตรงหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ

 

          แล้วนี่เขาไม่สนใจแทคอุนตรงไหนเนี่ย

 

 

  ©©©©©© We Got Married ©©©©©©

 #wegotเลบิน

แท็กได้เลยน้าาาาา><

 

Talk: 21/03/16

          มาแล้วค่ะ มาแล้วววว หายไปนานเพราะเตรียมงานตลาดฟิคจ้า มิ้นไปบูธMAME เนอะ ลองมาทักทายได้เลย

            ส่วนเนื้อหา ตอนนี้แอบแปลกเนอะ เพราะเหมือนตอนเชื่อมมากกว่า ไม่ค่อยหวาน เชจะให้หวานขึ้นเรื่อยๆ เพราะต่อจากนี้ฮงบินต้องอยู่เรือหอกับพ่อสิงโตทั้งอาทิตย์แล้วนะ555

            รักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักคนอ่านน้อ คิดเห็นยังไงบอกได้นะ

ตอบเม้น

-CH Cherry- (@ch-cherry09) งืออออ ขอบคุณมากนะคะ ที่ติดตาม จะรีบมานะ

Pray\'Party BiBi (@pray_bl) ขอบคุณคร้าบบบบบ มาอ่านอีกน้อออ จะพยายามมาอัพน้า งือออ

Naraninn งืออออ ขอบคุณที่ชอบน้ออออ เจ้าสิงโตกับกระต่ายน่ารักยันจบแหละ สัญญาว่าจะพยายาม่ารักกก

SeolTang_EAFQIE (@saranghaeexo12) ขอบคุณที่ชอบนะคะ มันน่ารักจริงๆใช่ไหม ตะพยายามทำให้น่ารักขึ้นเนอะ

Midnightblue (@radio1991) จูบคือจบจริงๆน้า แต่พี่แทคเก่งนะ พี่แทคต้องห้ามใจไหวแน่ๆ เชื่อเราเถอะ จริงๆๆๆๆๆ

dyory (@dyory) ผิดดดดด แทคอุนจะอุ้มแค่ฮงบินนนนนน5555 ขอบคุณที่ชอบน้า><

สนับสนุนให้พี่วอนได้กับน้องเอ็ม ขอบคุณที่ชอบน้า เราจะรีบมาต่อไวๆ ทุกเรื่องเลยยยย><

T
H
E
M
Y
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #108 Nune Haonu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 10:59
    มีความหวงยัยกระต่ายสูงมากค่ะ แอบอ้อนเบาๆด้วยนะคะ อ่านแล้วดีต่อใจมากเลย>< อ่านไปเขินไป ตัวจะบิดแล้ว
    ตลกการตอบคำถามของพี่เค้า55555555555
    ขอบคุณพ่อสื่อวอนชิกมา ณ ที่นี้-/\-
    #108
    0
  2. #51 pearl lotus (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 18:05
    พี่คะหึงก็บอก คึคึคึคึ นี่ถ้าไม่มีวอนชิกก็ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าพ่อ็แอบมีใจ >//////<
    #51
    0
  3. #23 พี่วอนกะน้องกุ๊ง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 22:50
    หุหุ 😃😃😃😃😃😃
    #23
    0
  4. #22 สายลมขี้เหงา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 01:42
    อ่านแล้วมันดีกับใจมากๆๆๆๆ
    #22
    0
  5. #21 Piglet (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 20:40
    มาต่อเร็วๆน่ะ น่ารักมากเลย เหนนิ่งแบบนั่นขี้หึงเหมือนกันนะนั้น ติดตามยุนะคะ ชอบทุกเรื่องที่แต่งเลย
    #21
    0
  6. #20 Piglet (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 20:39
    มาต่อเร็วๆน่ะ น่ารักมากเลย เหนนิ่งแบบนั่นขี้หึงเหมือนกันนะนั้น ติดตามยุนะคะ ชอบทุกเรื่องที่แต่งเลย
    #20
    0
  7. #18 minkeydolphinus (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 15:11
    โอ้ยยย พ่อสิงโตจอมซึนนนนน เขินจนนน ไรท์มาต่อไวๆน้า เราชอบคู่นี้มากกกกก ^^
    #18
    0
  8. #17 Galaxy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 14:53
    ชอบง่าาาาา... มาต่ออีกน้าาาาา

    #มุกเองน้ะ😁
    #17
    0
  9. #16 Galaxy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 14:52
    ชอบง่าาาาา... มาต่ออีกน้าาาาา

    #มุกเองน้ะ😁
    #16
    0
  10. #15 Pray\'Party BiBi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 08:42
    ไรท์มาเเต่งต่อเดี๋ยวนี้ โง้ยยย น่ารักก ?
    #15
    0
  11. #14 Racord (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 01:01
    หวานกันจิงงงงงงง หวงน้องก็บอกมาาน่ารักดูแลดีแบบนี้หาไม่ได้แล้วน้ะ 5555555 ดูสิน้องโดนแซวจนเขินไปหมดแล้วพี่แทคคค
    #14
    0
  12. #13 dyory (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 23:19
    เขินอ่ะ ตายได้ไหม ฮื่ออออ เรานี่นั่งรอไรท์อัพทุกวันเลยยย แต่เราเข้าใจนะ งานอาจจะเยอะ สู้จ้าาา !
    #13
    0