[VIXX] We Got Married รักกันสักทีเถอะ ที่รัก {LeoBin}

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 มี.ค. 59

บทที่3

 

 

 



 

            “สวัสดีครับ”

 

            ฮงบินที่เดินเข้าห้องแต่งตัวหลังจากอัดรายการทั้งหมดเสร็จทักทายร่างโปร่งที่นั่งรอบนโซฟาตัวกว้างอย่างนอบน้อม ร่างบางโค้งต่ำ ก่อนจะค่อยๆ เดินไปนั่งข้างผู้จัดการส่วนตัวของศิลปินชื่อดัง

 

 

            “สวัสดีฮงบิน แทคอุนด้วยนะ มานั่งนี่ก่อน เราจะคุยเรื่องรายการกัน”

 

            จอง จีซอน ผู้จัดการสาวสวยของนักร้องดูโอ้แทคอุนและวอนซิกตบโซฟาเรียกคนทั้งคู่ และส่งยิ้มใจดีให้กับแทคอุนที่โค้งแนะนำเงียบๆ

 

 

            “พี่มีอะไร ผมง่วง”

 

            แทคอุนทักพี่สาวตัวเองคำแรกอย่างไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก ร่างสูงนอนลงบนโซฟาตัวใหญ่ ขายาวเหยียดตรงไปตามความยาวของโซฟา

 

 

            เพี้ยะ!

 

            “ลุกขึ้นมาฟังดีๆ เห็นไหมฮงบินยังนั่งดีๆ เลย”

 

            มือเรียวตีขาของน้องชายเข้าเต็มแรง เสียงหวานบ่นน้องชายไม่หยุด ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้ฮงบินที่มองอยู่อย่างสงสัย

 

 

            “ฮงบิน มาร่วมงานกับตานี่เหนื่อยหน่อยนะ พอดีวันนี้พี่เอากฎของรายการมาให้น่ะ มี3ข้อง่ายๆ”

 

            จีซอนหันมาคุยกับฮงบินอย่างถูกใจ มือเรียวส่งเอกสารแผ่นหนึ่งให้คนทั้งคู่อ่าน ก่อนจะอธิบายนิดๆ ให้เข้าใจ

 

            “ในนี้ก็พวกระยะเวลาที่จะถ่ายนะ ว่าเราจะเก็บเทปไปเรื่อยๆ ในคอนโดจะมีแค่กล้องที่ติดไว้ ตากล้องกับทีมงานจะออกนอกสถานที่อย่างเดียวและส่งให้ผู้จัดการทั้งสองคนดูก่อน ส่วนตัวผู้ร่วมรายการห้ามทะเลาะรุนแรงออกรายการ ห้ามมีเรื่องทางเพศเด็ดขาดเหมือนคู่อื่นแหละ แต่ของเราทางผู้จัดขอว่าอยากได้แค่หวานๆ เพราะฉะนั้นข้อห้ามเพิ่มก็จูบเท่ากับจบนะ”

 

 

            “จูบเท่ากับจบ?”

 

            หลังจากฟังคำอธิบายยาวเหยียดพร้อมกับอ่านเอกสารในมือ ฮงบินก็ทวนคำขึ้นมาเบาๆ ใบหน้าสวยหวานเอียงคอน้อยๆ อย่างตั้งใจฟัง โดยทางด้านแทคอนก็ทำเพียงอ่านเงียบๆ และไม่มีท่าทีอะไร

 

 

            “ใช่ฮงบิน ผู้จัดรู้ว่าคู่อื่นมีจูบลากันแต่ด้วยคู่เราเป็นเทปพิเศษ เขาเลยขอไม่ให้เล่นเกินพอดีมา”

 

            ผู้จัดการสาวหันมาอธิบายช้าๆ ให้คนน่ารักฟังอย่างเต็มใจเพราะว่าคู่ของน้องชายตัวดีกับคนน่ารักตรงหน้าเป็นคู่แรกที่ทางรายการทำเป็นคู่แต่งงานเพศเดียวกัน ใบหน้าสวยของหญิงสาวยิ้มจนเต็มแก้มอย่างชอบใจท่าทางน่ารักของคู่แต่งงานน้องชาย

 

 

            “แค่นี้ใช่ไหม กลับกันฉันง่วง”

 

            เสียงทุ้มของคนที่นั่งฟังมาตั้งแต่ต้นพูดขึ้น มือใหญ่ดึงแขนเล็กเบาๆ ในตอนที่ลุกขึ้นจากโซฟา ขายาวก้าวออกจากห้องพักเพื่อกลับคอนโดโดยมีฮงบินที่รีบโค้งลาคนอื่นๆ และวิ่งตามหลัง

 

          ชิ รู้แล้วว่าขายาว เดินช้าๆ ไม่เป็นหรือไงล่ะ!

 

 

 

 

 ©©©©©© We Got Married ©©©©©©

 

 

           

 

 

            ชั้นบนของคอนโดหรูใจกลางเมือง ร่างของคนทั้งสองคนก้าวเข้ามาพร้อมกับแขนทั้งสองข้างที่ต่างคนต่างหอบของฝากจากแฟนคลับเข้ามากองไว้ด้านหนึ่งของคอนโด

 

 

            “มาแล้วครับ ผมได้ของจากนอกตึกมาเยอะเลย ใครที่มาก็อย่าลืมพักผ่อนด้วยน้า”

 

            เสียงหวานทักทายกล้องวิดีโอตัวเล็กที่ขอมาจากทีมงานในมือ มือเล็กโบกมือทักทายและของขวัญหลายชิ้นที่ได้มาเพื่อให้แฟนคลับได้ดู ใบหน้าหวานยิ้มจนเต็มแก้มให้กับกล้องอย่างน่ารัก ขาเล็กก้าวไปทางห้องนอนพร้อมกับเก็บภาพรอบตัวไปเรื่อยๆ อย่างชอบใจ

 

 

            “นี่ นายถ่ายอะไร”

 

            เสียงทุ้มดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าประตูห้องนอนจนฮงบินรีบหันมาปิดกล้องวิดีโออย่างรวดเร็ว ใบหน้าน่ารักหันไปส่งยิ้มแห้งให้กับร่างสูงที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่หน้าประตูห้อง

 

            “เอ่อ...ฉันถ่ายนิดเดียวนะ”

 

 

            ตุบ

            ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงบนเตียงนอนทันทีที่ก้าวถึงห้องนอนโดยไม่ได้สนใจฮงบินที่กำลังตอบคำถามด้วยซ้ำ มือใหญ่รวบเอาหมอนใบโตข้างตัวมากอดเอาไว้แน่น ดวงตาคู่คมปิดสนิทและลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าคนตัวใหญ่หลับลงไปเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

            “ฮึ่ย ดุอยู่นั่น นอนอืดไปเลย แบร่!

 

            ฮงบินพูดออกมาเสียงเบาอย่างหมั่นไส้ มือเล็กทำท่าจะขยุ้มกลุ่มผมสีดำของคนที่หลับอยู่หลายครั้ง ร่างบางแลบลิ้นล้อเลียนคนที่หลับสนิทไปแล้วก่อนจะรีบวิ่งออกไปอยู่ด้านนอกเพราะเสียงเคาะเรียกจากหน้าประตู

 

 

 

            [ห้องสัมภาษณ์]

            Q: ทำอะไรให้แทคอุนโมโหมา

            ฮงบิน: ผมแค่จะถ่ายห้องไม่คิดว่าเขาจะ แหะๆ เขาไม่ยิ้มเลยต้องโกรธผมแน่ๆ

 

            [ตัดฉาก]

 

            Q: โกรธฮงบินเหรอ

            แทคอุน: ไม่ครับ ผมก็แค่สงสัยว่าเขาทำอะไรอยู่

            [ตัดฉาก]

 

 

 

           

            “แฮะๆ มาเจอกันอีกแล้ว”

 

            ภายในห้องนั่งเล่นของคอนโด ฮงบินนั่งอยู่หน้ากล้องวิดีโอที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ร่างบางในเสื้อแขนยาวเนื้อผ้าสบายยิ้มให้กล้องจนดูน่ารัก ใกล้กันยังมีโถขนาดเล็กที่ทีมงามเอามาให้เล่นเกมส์วางบนโต๊ะ

 

 

            “แทคอุนกลับมาก็หลับ ผมจะมาอ่านภารกิจคนเดียว”

 

            ฮงบินแกล้งเอนตัวเข้าหากล้องตรงหน้า เสียงหวานกระซิบเบาๆ อย่างกลัวว่าคนโดนพูดถึงในห้องจะตื่นขึ้นมา มือเล็กสุ่มหยิบกระดาษฉลากที่อยู่ในโถขึ้นมาหนึ่งแผ่น

 

 

            “ตั้งชื่อคู่! ให้เขาตั้งชื่อเรียกผมอีก” มือเล็กพยายามหมุนแผ่นกระดาษมาอ่านหลายรอบอย่างข้องใจ ใบหน้าน่ารักซีดลงอย่างกังวล

 

 

            “คือ แค่คุยปกติยังยากเลย ผมจะบอกให้เขาตั้งได้ยังไง”

 

            ฮงบินพูดออกมาอย่างยอมแพ้ มือเล็กยังคงหมุนกระดาษมาดูหลายครั้งอย่างข้องใจ ก่อนะส่ายหัวช้าๆ เพราะคิดหาวิธีไม่ได้

 

 

            “โดนฆ่าแน่ๆ”

 

            เสียงหวานบ่นพึมพำเบาๆ มือเล็กเอื้อมมาปิดกล้องด้านหน้าเพราะเห็นว่าภารกิจที่ได้ต้องใช้เวลาในการทำมากขึ้น

 

          แต่งานนี้ฮงบินตายแน่ๆ ครับทุกคน

 

 

 

 ©©©©©© We Got Married ©©©©©©

 

 

            แสงแดดสีส้มของยามเย็นกระจายตัวทั่วผืนฟ้ากว้างเพื่อบ่งบอกเวลา ร่างสูงใหญ่บนเตียงนอนขนาดหกฟุตขยับตัวช้าๆ เพื่อบิดไล่ความง่วงที่สะสมมาจากการทำงานหนักหลายวัน

 

            “อืม

 

            เสียงทุ้มส่งเสียงออกมาเบาๆ มือใหญ่นวดต้นคอตัวเองไปพร้อมๆ กับขายาวที่ก้าวเดินไปตามพื้นของห้องนอน

 

 

            “นี่ อันนี้ๆ

 

            เสียงหวานของเจ้าของห้องอีกคนดังมาจากทางหน้าประตูคอนโด จนแทคอุนที่เดินหาอยู่ต้องหันไปมองอย่างแปลกใจ

 

            “ไหนๆ ขอมือหน่อยเร็ว

 

            และคำสั่งแปลกๆ ที่ดังต่อมาก็ทำให้คิ้วเข้มขมวดนิดๆ อย่างอดสงสัยไม่ได้

 

 

            “ของใครล่ะ

 

            เสียงทุ้มดังแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ขายาวก้าวเข้าใกล้ฮงบินและสิ่งมีชีวิตตัวเล็กอย่างสนใจ

 

            “อ่อ ของคนห้องข้างเราน่ะ เพื่อนเจ้าของห้องเขาเอามา

 

            ฮงบินเล่าเรื่องราวทุกอย่างออกมา มือเล็กลูบกลุ่มขนนุ่มมือสีน้ำตาลเข้มของเจ้าสัตว์ตัวเล็กอย่างชอบใจ

 

 

            “แล้วก็ไปอุ้มของเขามา?”

 

            “ไม่ใช่นะ ฉันเจอตอนกำลังขึ้นลิฟท์มา เลยขอเอามาอุ้มนิดเดียวเอง

 

 

            หมับ

 

            ยังไม่ทันฟังเรื่องทั้งหมดจบแขนแกร่งอุ้มเจ้าลูกหมาตัวเล็กจากฮงบินมาอุ้มไว้อย่างเบามือ มุมปากหยัดปรากฏรอยยิ้มเล็ก ดวงตาคมดุดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

 

 

            “แกโชคดีนะ คนอุ้มนี่จอง แทคอุน เลยนะมือเล็กขยี้หัวเจ้าลูกหมาตัวน้อยอย่างหมั่นเขี้ยวที่เห็นท่าทางเคลิบเคลิ้มจนหลับตาพริ้มของมัน

 

          ตานี่เลี้ยงลูกหมาเป็นด้วยเหรอเนี่ย

 

 

            “อยากไหมล่ะ

 

            “หือ?”

 

            เสียงทุ้มที่พูดออกมาเบาๆ ทำให้ฮงบินทวนคำอย่างไม่เข้าใจ มือเล็กรับเจ้าลูกหมาคืนจากแทคอุนที่ส่งมาให้

 

            ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเรียบนิ่งมีรอยยิ้มติดมุมปากนิดๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมสบกับดวงตาคู่โตที่มองมาอย่างเอ็นดู มือใหญ่ลูบหัวเจ้าลูกหมาตัวเล็กช้าๆ จนฮงบินก้มหน้าหลบสายตาแปลกๆ ที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดมองมา

 

 



          “หมายถึงนาย อยากให้ฉันอุ้มบ้างไหม

 


 

            สิ้นเสียงทุ้มที่เจือแววเอ็นดูพูดออกมาร่างบางที่กอดลูกหมาตัวน้อยก็จัดการย้อมตัวเองเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าน่ารักส่ายหัวซ้ำๆ และก้มหลบสายตาคู่คมตรงหน้าอย่างไม่กล้าสู้หน้า

 

 

            โดยที่ร่างสูงที่อารมณ์ดีผิดปกติก็ยอมลุกไปอีกทางแต่ไม่วายทิ้งความเขินอายให้กับคนตัวเล็กอีกครั้ง เหมือนกับสนุกที่เห็นท่าทางแบบนั้นจากฮงบิน

 

 

            “เอาเจ้าตัวเล็กไปคืน แล้วกลับมาทานข้าวเย็นได้แล้ว

 

            ประโยคสั้นๆ ง่ายๆ แต่น้ำเสียงที่พูดกลับมีแววเอ็นดูจนคนฟังยังรู้สึกได้ ก็ทำให้ฮงบินจัดการย้อมแก้มทั้งสองข้างของตัวเองจนมันแดงจัดได้ในทันที

 

          วันนี้แทคอุนกินอะไรแปลกๆ มาแน่ๆ

 

 

 

 ©©©©©© We Got Married ©©©©©©

 

 

 

            “นี่ ฉันถามอะไรหน่อยสิ”

 

            บนโต๊ะทานข้าวตัวเล็ก ฮงบินที่ตามมานั่งหลังจากหายเอาเจ้าลูกหมาตัวเล็กไปคืนก็ถามขึ้น แต่ผลตอบรับกลับเป็นดวงตาคมดุที่มองอย่างตำหนิ

 

 

            “เราอยู่สองคน นายจะเรียกฉันว่าอะไร”

 

            ฮงบินที่ทำเป็นมองผ่านสายตาแบบนั้นก็ยังถามต่อโดยไม่สนใจท่าทีของแทคอุนต่อ ดวงตากลมโตมองร่างสูงที่นั่งกินต่อไปเงียบๆ อย่างคาดหวัง

 

          ตอบเถอะนะ ภารกิจจะได้จบ

 

 

            “ฉันอิ่มแล้ว”

 

            เสียงทุ้มพูดขึ้นมาลังจากเงียบไปนาน มือใหญ่จัดการเก็บจานของตัวเองบนโต๊ะทานข้าว ก่อนจะหันไปมองฮงบินอีกรอบ

 

 

            “กินข้าวเถอะ”

 

            “ไม่ๆ ฉันเหมือนอะไร คำเดียวก็ได้นะ”

 

            ฮงบินรีบเถียงกลับแทคอุนที่กำลังทำท่าจะลุกจากโต๊ะทานข้าว มือเล็กรั้งข้อมือของแทคอุนเอาไว้ก่อนจะโวยวายขึ้นมา

 

            “กินข้าว”

 

            เสียงทุ้มออกคำสั่งสั้นๆ ดึงข้อมือหนีคนที่กำลังจับเอาไว้ ร่างสูงหายเข้าไปในห้องครัวพร้อมกับจานของตัวเอง เหลือไว้แค่ฮงบินที่นั่งทำหน้ายุ่งอย่างไม่พอใจ

 

          อะไรอ่ะ ตอบแค่นี้มันยากหรือไง

 

 

            ฮงบินยู่ปากงอนอย่างไม่พอใจ มือเล็กแกว่งช้อนในมือบนจานข้าวไปมา เหมือนกับว่าเม็ดข้าวพวกนี้เป็นหน้าของคนหน้านิ่งที่ไม่ยอมตอบคำถาม

 

          ทำได้แค่นี้แหละครับ ถ้าทำกับเจ้าตัวผมจะโดนฆ่าเอา

 

 

 

            [ห้องสัมภาษณ์]

            Q: ภารกิจเป็นยังไงบ้าง

            ฮงบิน: อ่า เขาเดินหนีครับ

            Q: แล้วจะเรียกเขาว่าอะไร?

            ฮงบิน: สิงโตครับคุณแทคอุนเหมือนสิงโตน่ากลัวมาก

 

            [ตัดฉาก]

 

            Q: เดินหนีฮงบินทำไม? ฮงบินเหมือนอะไร?

            แทคอุน: ไม่ได้หนีครับผมแค่คิดอยู่ เพราะตาเขาใสมาก เหมือนลูกกระต่าย

            [ตัดฉาก]

 

 

 

 

 

 

            “นี่ เป็นกระต่ายก็อย่าทิ้งผักแบบนั้น”

 

            ร่างสูงที่เดินกลับมาจากห้องครัวหยุดมองจานเปล่าที่มีผักรสชาติไม่ดีในความคิดของฮงบินวางแยกไว้อยู่ เสียงทุ้มพูดอย่างเหนื่อยใจกับคนที่ไม่ชอบกินต้นหอมตรงหน้า ขายาวก้าวผ่านไปทางนอกห้องเพื่อไปอัดส่วนสัมภาษณ์ที่ทีมงานจัดสถานที่เอาไว้

 

             ฮงบินที่กำลังนั่งเขี่ยทั้งต้นหอมและหัวหอมออกจากจานข้าวของตัวเองมองตามคนที่เดินออกไปจากคอนโดงงๆ นิ้วเล็กเคาะแก้มตัวเองหลายทีอย่างประมวลผลประโยคที่แทคอุนพูดออกมา ก่อนที่แก้มใสมันจะเริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้นทีละนิดเมื่อเข้าใจประโยค

 

            เราเป็นกระต่ายเหรอ?

 

 

 

 

            [ห้องสัมภาษณ์]

            Q: จอง แทคอุนคือ?

          ฮงบิน: เขาเป็นสิงโตครับ ต้องฆ่าผมสักวันแน่ๆ

 

            [ตัดฉาก]

 

            Q: อี ฮงบินคือ?

            (เงียบไปหลายนาที)

            Q: อี ฮงบินคือ?

            แทคอุน: ลูกกระต่ายจอมซนครับ (เสียงเบามาก)

 

            [ตัดฉาก]

 






#wegotเลบิน

แท็กมันหายง่ะ ถ้ามิ้นไม่ตอบเมนชั่นได้นะ

Talk: 04/03/16

            มาอีกแล้วววววว ตอนนี้มีเขินสักนิดไม คือมิ้นไม่เคยมั่นใจเลยเวลาแต่งฟิคแนวหวานๆ มันยากมากจริงๆ แล้วตอนหน้าจะมาลงก่อนopvนะคะ opvจะตามมาทีหลังเพราะคิดว่ามันจสปอยคนอ่านง่ะ

            สุดท้ายก็รักทุกเม้นทุกวิวทุกโหวตทุกแฟนคลับ รักคนอ่านนะ ใครคิดเห็นยังไงบอกกันบ้างน้ออ^^

ตอบเม้น

DYORY (@DYORY) ขอบคุณที่หลงมาอ่านฟิคมึนเรื่องนี้น้า มาอ่านอีกน้า^^

-CH Cherry- (@ch-cherry09) มาอัพแล้วนะคะ มาอ่านอีกน้าาาาาา ขอบคุณที่หลงมาอ่านนนะคะ^^

ทวีตค่ะ จิ้มๆ^^

เฟสมิ้น จิ้มๆ


T
H
E
M
Y
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #107 Nune Haonu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 10:50
    มีบอกว่าอยากให้อุ้มมั้ย โอ๊ยยย ช็อตนี้น้องตายเลยค่ะ >////////<
    ฮงบินเหมือนกระต่ายใช่มั้ยล่า เอ็นดูเข้าให้แล้ว รีบๆตกหลุมกระต่ายนะคะพ่อสิงโต55555
    #107
    0
  2. #70 Finjanerii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 16:56
    คนนะไม่ใช่หมากระเป๋า มาองมาอุ้ม!!! อั้ย~ เขินแรงงงงงงงงงง
    #70
    0
  3. #50 pearl lotus (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 07:05
    กระต่ายจอมซนด้วยยยย >//////< อย่าขย้ำกระต่ายนะคะพ่อสิงโต ทำหน้าดุเกิ๊น 555555 แล้วอะไรจะไปอุ้มเค้าอีก เห้อออเริ่มหวานแล้วนะเนี่ยยย 
    #50
    0
  4. #19 SODASONE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 22:59
    จะบ้าเป็นบ้าไปแล้วคนอ่านเนี่ย อะไรกระต่ายของพี่แทคอุนหรอ อะไร!!! เขิน55555
    #19
    0
  5. #12 สนับสนุนให้พี่วอนได้กับน้องเอ็ม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 13:29
    เขิน บ้า 555555
    #12
    0
  6. #10 Midnightblue (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 19:38
    หู้ยยยเขินตรงแล้วนายล่ะอยากให้ฉันอุ้มบ้างมั้ย ฮือออน้องอาจจะอยากได้มากกว่าอุ้มรึเปล่า 55555 กฎที่ว่าจูบคือจบนี่ สุดท้ายจะห้ามใจไหวมั้ย ยัยบีนน่ารักมาก สิงโตต้องขย้ำสักวัน
    #10
    0
  7. #9 SeolTang_EAFQIE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 16:39
    กระต่ายน้อยยยย วุ้ยยย น่ารักกกก -/////-
    #9
    0
  8. #8 naraninn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 12:23
    น่ารักมาก เลบิน เจ้าสิงโตกับกระต่ายน้อย
    #8
    0