[VIXX] We Got Married รักกันสักทีเถอะ ที่รัก {LeoBin}

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 13 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 ต.ค. 59



WGM 13 

 


 

 

 

 

            ดวงตาคู่คมมองตามกลุ่มศิลปินหลายคนที่รวมตัวพูดคุยกันอยู่ไม่ไกลมากนัก มือใหญ่เสยผมหลายครั้งเมื่อความกังวลเริ่มเกิดขึ้นในใจ

 

 

 

            “หายไปไหน”

 

            แทคอุนบ่นเสียงเบาเพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนกลับไม่พบคนตัวเล็กที่มักจะส่งยิ้มให้ใครต่อใคร หรืออาจจะเพราะจำนวนคนที่เยอะไปทำให้ฮงบินถูกกลืนหายไปกับคนอื่นๆ ได้

 

            ถึงจะสูง แต่ตัวเล็กแบบนั้นเลยหายากมาก

 

 

 

 

            ร่างสูงใหญ่ถอนหายใจเสียงเบาเมื่อพบคนที่กำลังมองหา มือใหญ่ลูบหน้าตัวเองเบาๆ ก่อนขาทั้งสองข้างจะก้าวตรงไปด้านหน้า

 

            ด้านที่คนตัวเล็กยืนหัวเราะเสียงใส

 

 

 

 

 

            “นายตลกไปแล้วกงชาน คิดจะแกล้งฉันใช่ไหม”

 

            เสียงหวานพูดแกล้งพูดเสียงหนักอย่างรู้ทัน มือเล็กชี้หน้าของเพื่อนสนิทที่กำลังกลั้นขำอย่างเค้นเอาคำตอบที่อยากรู้แม้จะมีเพียงท่าทีไม่รู้เรื่องตอบกลับมาก็ตาม

 

            ก็กงชานเดินมาเหมือนจะแกล้งเขาเลยนะ!

 

 

 

            “นายมันเด๋อมากฮงบิน” มือใหญ่จิ้มหน้าผากมนหลายครั้งอย่างนึกสนุก เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ ที่เห็นท่าทางของฮงบิน

 

 

            “นี่ นายพูดกับเพื่อนแบบนี้เหรอ”

 

            ร่างบางแทบจะตรงเข้าไปเขย่าคอเพื่อนสนิทอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงหวานโวยขึ้นมา ดวงตากลมโตพยายามจ้องตาดุๆ ที่ไม่ได้ดุในสายตากงชานสักนิดเลย

 

            ตาโตๆ แบบนั้นมันดูดุตรงไหนกันครับ

 

 

 

            หมับ!

 

            “อ้าว แทคอุนหายไปไหนมาเนี่ย”

 

            ยังไม่ทันที่ฮงบินจะโวยวายต่อแรงดึงจากช่วงเอวก็เรียกให้ดวงตากลมโตนั่นหันไปสนใจ เสียงโวยวายเพื่อนสนิทเหมือนจะกลืนหายไปเมื่อเห็นใครอีกคนที่หายไปนานหลายนาที

 

            ก็แทคอุนหน้าตาชวนมีเรื่องนี่ครับ ผมก็ต้องห่วงสิ

 

 

 

            “เรื่องงาน ทำอะไรอยู่”

 

            เสียงทุ้มตอบกลับเสียงเรียบตามนิสัยปกติของเจ้าตัว แต่ดวงตาคู่คมกลับมองทางกงชานอย่างสงสัย มือใหญ่ยังคงวางไว้แถวเอวเล็กแบบเดิมโดยที่ฮงบินก็ไม่ได้โวยวายอะไร

 

 

            “ก็รอฮยอกตี้อยู่น่ะ รายนั้นลงแข่งกับพี่ฮัคยอนเยอะ นี่กงชานเพื่อนฉันเอง”

 

            ฮงบินหันกลับมาตอบคนตัวโตที่ยืนนิ่งอยู่ข้างตัวเอง มือเล็กกระตุกข้อมือแทคอุนเบาๆ เพื่อให้หันไปสนใจกงชานที่ตัวเองกำลังแนะนำให้รู้จัก

 

 

 

            “สวัสดี”

 

            “แทคอุนพูดน้อยแบบนี้แหละ เอ่อใช่สิ ช่วงอาทิตย์หน้าเรามาถ่ายอีกทีวันพุธเลยใช่ไหม นี่ฉันว่าจะกลับหอพร้อมวงเลย นายกลับกันก่อนได้นะ”

 

            ฮงบินรีบหันไปบอกกงชานหลังจากที่แทคอุนพูดทักทายสั้นๆ ก่อนจะเงียบเสียงไป เสียงหวานพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้ มือเล็กยังคงจับข้อมือใหญ่เอาไว้อย่างลืมตัว

 

 

 

            “เดี๋ยวค่อยกลับ รอก่อน”

 

            แทคอุนตอบสั้นๆ ดวงตาคู่คมมองตามใบหน้าน่ารักที่ขมวดคิ้วนิดๆ เมื่อนึกถึงรายการแข่งขันที่ยังเหลืออยู่ และคงคำนวณเวลาที่จะได้กลับไปพักผ่อน

 

 

 

            “ทั้งสองคน ฉันไปก่อนนะ”

 

            กงชานที่ยืนเงียบอยู่นานพูดขัดคนทั้งคู่ขึ้นมา ดวงตาคู่เรียวพราวระยับอย่างชอบใจก่อนจะวิ่งเร็วๆ ทางสมาชิกในวงของตัวเองโดยไม่รอฮงบินและแทคอุนหันมาบอกลาด้วยซ้ำ

 

            อย่างแรกคือเขารีบเพราะคนในวงเหมือนจะกลับกันแล้ว

 

 

            อีกอย่างสงสัยคนทั้งคู่เขาไม่รู้ตัว ฮงบินก็ดูอ้อนๆ แทคอุนนี่มือรวบเอวฮงบินไว้ตลอดเวลา ธรรมชาติมากไปแล้วใครจะอยากอยู่ขัดกัน

 

 

 

 

            “นายเป็นอะไรหรือเปล่าแทคอุน คิ้วขมวดอีกแล้วนะ”

 

            เสียงหวานพูดเสียงเบาเพื่อให้ได้ยินกันสองคน มือเล็กยกขึ้นมาจิ้มระหว่างหัวคิ้วทั้งสองข้างของร่างสูงเบาๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าคิ้วทั้งสองข้างที่ขมวดแน่นคลายลง

 

 

            “เปล่าหรอก กลับได้แล้วล่ะ”

 

            แทคอุนตอบเสียงเรียบ มือใหญ่ละจากเอวเล็กก่อนจะดันหลังบางเบาๆ ไปทางซังฮยอก และฮัคยอนที่เดินกลับมาจากการแข่งรายการสุดท้าย ร่างสูงผละจากฮงบินเมื่อคนตัวเล็กวิ่งไปหาคนอื่นในวง ขายาวก้าวไปทางสแตนเชียร์ตัวเองเมื่อเห็นวอนชิกและผู้ช่วยผู้จัดการเก็บของเตรียมกลับออกไป

 

            นี่เขาเครียดจนคนอื่นสังเกตได้เลยเหรอ

 

 

 

 

 

 

            “พี่ฮงบิน กลับไหม”

 

            “ฮยอกตี้ พรุ่งนี้เราหยุดใช่ไหม พี่ขอกลับคอนโดหนึ่งวันนะ”

 

            ฮงบินรีบหันไปคุยกับซังฮยอกทันทีที่น้องชายตัวสูงเดินเข้ามาหา มือเล็กเขย่าชายเสื้อน้องชายตัวโตหลายครั้งเหมือนต้องการอ้อน จนฮัคยอนที่เดินตามมาพยักหน้าตกลง

 

 

            “อย่าไปก่อกวนวันหยุดเขาล่ะ” ฮัคยอนขู่สียงดุ แต่เหมือนฮงบินจะไม่เข้าใจเสียงดุ หรือกลัวสักนิด

 

 

            “ผมไม่กวนหรอกหน่า”

 

            เสียงหวานรับคำอย่างหนักแน่น ร่างบางรีบวิ่งไปทางแทคอุนที่เดินออกไปด้านนอกสนามเพื่อขึ้นรถตู้ที่รออยู่ แขนเล็กกอดคอร่างสูงเต็มแรงจนฮัคยอนและซังฮยอกที่ยืนมองยังหัวเราะเบาๆ

 

 

 

            “พี่ฮงบินรู้ตัวไหมนั่นที่ทำท่าอ้อนเขาแบบนั้น”

 

            “ไม่หรอก อย่าไปแซวเขาเชียวล่ะ”


            ฮัคยอนที่มองตามคนทั้งคู่อมยิ้มน้อยๆ อย่างเข้าใจอะไรหลายๆ อย่าง มือเล็กเคาะหัวน้องเล็กตัวโตที่ทำท่าอยากแซวฮงบินใจจะขาด จนเขาเองต้องห้ามเอาไว้

 

            ซังฮยอกอาจจะยังไม่เข้าใจ แต่เรื่องแบบนี้ปล่อยให้สองคนนั้นจัดการเองดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

            “ถึงแล้ว นายใช้ห้องน้ำก่อนได้เลย”

 

            ตุบ!

 

            เสียงหวานตะโกนดังลั่นทันทีที่ถึงคอนโดกว้าง ฮงบินทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงบนโซฟาตัวกว้าง ร่างบางนอนแผ่ไปกับความเย็นสบายของเครื่องปรับอากาศ และความนุ่มนิ่มของโซฟาและหมอนอิงที่เขาคว้ามากอดไว้

 

 

            พุ่บ

 

            “จะนอนก็ไปอาบน้ำก่อน หลับแบบนี้ได้ยังไง”

 

            ร่างสูงนั่งลงเบาๆ บนพื้นว่างข้างตัวของคนที่นอนอย่างสบายอารมณ์ มือใหญ่สะกิดไหล่ของอีกคนหลายครั้งเพื่อป้องกันตาโตนั่นปิดสนิท และหลับลงไปในที่สุด

 

            “ไม่หลับหรอกน่า นายน่ะแข่งมาหลายอย่างไปอาบน้ำก่อนเลย เผื่อนายสมองปลอดโปร่ง ร่างกายสดชื่น นายจะได้นั่งแต่งเพลงต่อไง ฉันรู้หรอกว่านายยังแต่งไม่เสร็จ ฉันไปสืบมาแล้ว”

 

            ร่างบางหันกลับมาเถียงคนที่ทำเสียงเหมือนจะดุด้วยดวงตาใสแจ๋ว เสียงหวานหัวเราะคิกคักอย่างรู้สึกชอบใจที่เห็นคิ้วเข้มๆ นั่นขมวดอย่างใช้ความคิด

 

            คงสงสัยว่าเขารู้ได้ยังไงล่ะสิท่า

 

 

 

            ป๊อก!

 

            “ขำอะไร อย่าเผลอหลับแล้วกัน ฉันไม่ใจดีพาไปนอนแน่ๆ”

 

            นิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนหน้าผากมนจนฮงบินรีบถูหน้าผากตัวเองเบาๆ ก่อนจะทำหน้ายุ่ง เสียงทุ้มของคนที่ประทุษร้ายหน้าผากร่างบางพูดสียงเรียบอย่างเด็ดขาด มือใหญ่จิ้มมือเล็กที่ปิดหน้าผากเอาไว้อย่างคาดโทษ ก่อนร่างสูงจะยอมลุกออกไป และปล่อยให้อีกคนนอนเล่นไปก่อน

 

            ถ้าหลับก็ปล่อยให้หลับมันตรงนี้แหละ

 

 

            “ชิ! รู้หรอกน่า นายไม่ใจร้ายปล่อยฉันไว้หรอก เอาหน้านิ่งๆ นั่นมาขู่ฉันไม่ได้ผลหรอก แบร่!

 

            เสียงหวานดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกให้แทคอุนที่กำลังจะเดินเข้าห้องนอนหันกลับไปมอง ร่างบางที่ลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่พูดขึ้นอย่างมั่นใจ ใบหน้าน่ารักแลบลิ้นใส่เขาอย่างไม่นึกกลัว แต่กลับรีบวิ่งแจ้นไปทางห้องครัวทันทีที่เขาทำท่าจะเดินกลับไปเคาะหัวกลมๆ นั่น จนเขาทำได้แค่ส่ายหัวอย่างอ่อนใจและยอมเดินเข้าห้องนอน

 

            จะปล่อยให้ดีใจไปสักวันก็ได้

 

            ก็เห็นว่าวันนี้เหนื่อยหรอกนะฮงบิน ฉันจะไม่เอาเรื่อง

 

 

 

 

 

 

 

            “นี่ฉันเรียบร้อยแล้ว”

 

            ร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีเข้มพอดีตัว กับกางเกงขายาวลายสก็อตสีเข้มเนื้อผ้าสบายเปิดประตูห้องนอนเพ่อเรียกคนที่ตอนนี้น่าจะนั่งเล่นอยู่แถวหน้าโทรทัศน์มาอาบน้ำ มือใหญ่ยังคงวุ่นวายกับการขยี้ผ้าขนหนูผืนเล็กลงบนหัวตัวเองเร็วๆ เพื่อไล่หยดน้ำที่เกาะตามเส้นผม

 

 

            “ฮงบิน ไปไหน?”

 

            แทคอุนที่เห็นว่าไร้เสียงตอบกลับจากอีกคนก็จัดการพาดผ้าขนหนูเข้ากับที่เก็บเมื่อเช็ดผมจนเรียบร้อย ร่างสูงขมวดคิ้วนิดๆ เมื่ออกไปจากทางหน้าห้องนอนเพื่อหาอีกคน แต่กลับไม่เจออย่างที่คิดไว้

 

            หายไปไหนของเขานะ

 

 

 

            “ว้าก! ปิดยังไงเนี่ย”

 

            เสียงคุ้นเคยที่โวยวายมาจากทางด้านห้องครัวเหมือนจะหยุดความสงสัยของแทคอุน ขายาวก้าวออกจากห้องนอนกว้าง ตรงไปยังส่วนที่กำลังมีคนส่งเสียงบ่นเบาๆ แต่เพราะห้องทั้งห้องมันเงียบจนคนช่างสังเกตแบบเขาได้ยินง่ายๆ

 

            “แช่กุ้งในน้ำ ไหนในวิธีมันบอก5นาทีน้ำแข็งก็ละลายไง นี่แช่จนถ้าเป็นมือคนก็เปื่อยแล้วนะ!

 

            เสียงหวานยังคงบนเบาๆ หน้าอ่างล้างจานที่มีกะละมังใบใหญ่ใส่น้ำเอาไว้ และมีกุ้งแช่แข็งที่ฮงบินแช่มันลงไปในกะละมังนั้นทั้งแพ็ค...

 

            ใช่ ฮงบินแช่มันทั้งแพ็คโดยที่ไม่แกะห่อด้วยซ้ำ มันเลยทำให้ละลายช้ากว่าวิธีที่เจ้าตัวพยายามเปิดดูจากโทรศัพท์ที่วางไว้ไม่ไกล บนเตาทำความร้อนมีหม้อที่ตั้งไฟจนน้ำเดือดส่งเสียงปุดๆ แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าเชฟมือใหม่จะจัดการใส่เส้นสปาเก็ตตี้ลงไปในนั้นสักที

 

            แต่ก็นับว่าฮงบินฉลาดไม่น้อย หน้าจอโทรศัพท์เครื่องบางนั่นแสดงภาพเคลื่อนไหวที่เจ้าตัวหันไปกดหยุดเป็นระยะๆ คลิปวิดีโอมันก็ง่ายต่อการศึกษาวิธีทำอาหารมากขึ้น

 

            แต่เขาว่าคงไม่ง่ายสำหรับฮงบิน

 

 

            “อะแฮ่ม จะพังครัวหรือไง นี่ห้องของรายการนะ”

 

            และสุดท้ายคงเพราะแทคอุนทนดูภาพความวุ่นวายของคนที่พยายามจะพังห้องครัวมากว่าทำอาหารไม่ได้ ร่างสูงเลือกที่จะส่งเสียงขึ้นมาแก้เก้อ ขายาวก้าวไปใกล้เตาทำความร้อน ก่อนจะจัดการเทเส้นในถุงลงใบหม้อใบโต

 

            ไม่ต้องถาม แค่มองก็รู้แล้วว่าฮงบินจะทำสปาเก้ตตี้ทะเล

 

 

 

            “เอ่อ พอดีๆ ฉันว่าจะทำอะไรกินไง แล้วเนี่ยของในตู้นายมันก็มีแบบนี้พอดีใช่ไหม ฉันก็หาวิธีทำอยู่”

 

            เสียงหวานแก้ตัวเสียงเบา ร่างบางเดินเข้าไปใกล้ๆ ร่างสูงก่อนจะเลือกส่งยิ้มไปทัพหน้าในการเจรจาครั้งนี้

 

            ถึงของหลายอย่างจะมีอยู่แล้วจากที่แทคอุนทำบ่อยๆ แต่เขาก็ไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้างนอกจากเมนูนี้ที่แทคอุนเคยทำให้กิน

 

 

            “แล้วทำไมทำเยอะ” เสียงทุ้มถามเสียงเรียบ มือใหญ่หยิบผักต่างๆ ขึ้นมาหั่นเตรียมในขณะที่คุยไปด้วย

 

 

            “ก็ไม่ไง พอดีฉันหิว ฉันว่านายก็ต้องหิว จริงไหม เลยกะจะทำเผื่อนาย”

 

            ฮงบินตอบเสียงอ่อยอย่างกลัวอีกคนไม่พอใจที่เขาเหมือนจะพังห้องครัวแบบนี้ ร่างบางทำเพียงยืนถือชามใส่เห็ดที่แทคอุนส่งมาให้นิ่งๆ แต่ยังคงยิ้มให้อีกคนเพื่อหวังให้แทคอุนหายไม่พอใจ

 

 

            “ยืนยิ้มอะไร แกะห่อกุ้งแล้วใส่มันลงในน้ำทั้งหมด ฉันหิวพอดีเดี๋ยวฉันทำเอง นายเป็นคนช่วยก็พอ”

 

            แทคอุนหยุดมือที่หั่นผักมามองคนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างตัว ร่างสูงสั่งเสียงเบาแต่ฮงบินกลับรีบหันไปทำตามจนริมฝีปาดเรียบเฉยเริ่มนกย้ำอย่างอดขำท่าทางรนรานนั่นไม่ได้ ใบหน้าหล่อส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะหันไปจัดการงานของตัวเองต่อ

 

 

 

             ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงกลิ่นหอมยั่วน้ำลายของบรรดาเครื่องเทศที่ผัดอยู่บนกระทะก็ทำเอาฮงบินแทบจะแอบกินให้รู้แล้วรู้รอด ร่างบางนั่งรอที่เก้าอี้ตัวสูงติดกับเคาเตอร์ทำอาหารอย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตมองตามเชฟรูปหล่อที่เดินไปมาจัดการอาหารมื้อนี้ จนในที่สุดจานสองใบที่มีสปาเก็ตตี้หน้าตาน่ากินก็ถูกวางลงตรงหน้า

 

 

 

            กึก

 

            “กินเถอะ น้ำลายไหลแล้ว”

 

            เสียงทุ้มแกล้งพูดเบาๆ แต่กลับทำเอาฮงบินรีบปิดปาดอย่างกังวล ใบหน้าหวานย่นจมูกตามหลังคนตรงหน้าเมื่อรู้สึกว่ากำลังโดนอีกคนแกล้งเข้าให้ โดยที่ร่างสูงที่เดินไปจัดการจานของตัวเองที่โต๊ะทานข้าวตัวเล็กแอบยิ้มขำน้อยๆ แต่ก็มากพอที่ฮงบินจะเห็น และเลือกที่จะเดินไปโต๊ะทานข้าวเพื่อ...นั่งกินจานของตัวเอง

 

            ถ้าไม่ติดว่ามันอร่อยมากๆ นะ

 

 

            ฉันไม่ปล่อยนายแน่ จอง แทคอุน

 

 

 

            [สัมภาษณ์]

 

            Q : แอบทำอะไรในห้องครัว

 

            ฮงบิน : ผมตั้งใจจะทำอาหารให้เขาครับ

 

                        ผมไม่รู้เขาเห็นนานแล้วหรือยัง แต่คงทนให้ผมทำครัวพังไม่ได้ครับ (หัวเราะอายๆ)

 

 

            [ตัดฉาก]

 

            Q : เห็นฮงบินทำอาหารนานแล้วหรือยัง?

 

            แทคอุน : (พยักหน้า) ผมเห็นนานแล้วครับ

 

                        ตอนแรกจะให้เขาลองทำต่อไป

 

                        แต่กลัวเขาทำตัวเองเจ็บอีกครับ (ตอบเสียงเบามาก)

 

            [ตัดฉาก]

 

 

 

 

            “แทคอุน ถ้ารายการจบนายจะคิดถึงมันไหม นายคงนานๆ จะเจอคนอื่นแบบฉันเนี่ย แต่นายคงดีใจล่ะสิ ฉันก่อกวนจะตายจริงไหม”

 

            เสียงหวานพูดเบาๆ ระหว่างที่ทานอาหารตรงหน้า ใบหน้าน่ารักส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหัวเราะเมื่อคิดได้ว่าตัวเองคงจะก่อกวนคนตรงหน้ามาไม่น้อย

 

            ก็มากพอที่ถ้าเขาเป็นแทคอุนเขาก็คงดีใจที่รายการจบเลยล่ะ

 

 

            “ไม่รู้ กินสักที นายยังต้องอัดส่วนสัมภาษณ์”

 

            เสียงทุ้มของคนที่ละจากจานอาหารตรงหน้าขึ้นมามองพูดขึ้นเบาๆ ร่างสูงแทบจะยกมือเคาะหัวเล็กนั่นอีกครั้ง แต่ติดที่ฮงบินเงยหน้ามายิ้มให้จนเห็นลักยิ้มสวย

 

 

            “อือ แต่ฉันน่ะ คงคิดถึงนายมากแน่ๆ”

 

            เสียงหวานพูดชัดเจนจนคนที่นั่งนิ่งเริ่มใจแกว่ง ใบหน้าน่ารักก้มลงไปสนใจอาหารตรงหน้า ตาโตๆ ทอประกายพอใจกับรสชาติอร่อยๆ ที่ชอบใจ ก่อนจะทิ้งหัวข้อสนทนานั้นไป พร้อมกับแทคอุนที่นั่งนิ่งไปกับคำพูดซื่อตรงแบบนั้นเรียบร้อยแล้ว

 

            นายพูดออกมาได้ยังไงกันนะฮงบิน

 

 

 

[สัมภาษณ์]

 

            Q : ถ้ารายการนี้จบล่ะ?

 

            ฮงบิน : ถ้ารายการนี้จบผมคงคิดถึงกับข้าวเขาครับ (หัวเราะ)

 

                        แต่จริงๆ คงคิดถึงเขาด้วย

 

            [ตัดฉาก]

 

            Q : ถ้ารายการนี้จบล่ะ?

 

            แทคอุน : ถ้าผมพูดว่าไม่อยากให้จบ

 

                        คงเห็นแก่ตัวน่าดูว่าไหมครับ

 

                        ขอบคุณรายการที่เลือกผม ขอบคุณความทรงจำดีๆ

 

                        ขอบคุณฮงบิน

 

            [ตัดฉาก]

 

 

#wegotเลบิน

 

09/10/16

 

            ฮั่นน่อววววววววว ไม่ธรรมดาแล้วววววว55555555 วันนี้รีบสุดๆ เลยค่ะ มาได้แค่นี้ไม่ได้พูดคุยกับทุกคนเลย แต่อ่านทุกเม้นแล้วนะคะ แท็กก็ด้วย ชอบมากเลยยย ขอบคุณค่ะ^^

 

 

หายไปนานมากเพราะงานรุมมาก แต่คิดถึงค่ะ ขอมาสักนิดเท่าที่แก้ไขแล้ว ;__; หวังว่าจะรอกันน้ออ


 

 
T
H
E
M
Y
B
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #118 CHA2nn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:39
    ยังรอเทอที่นี่ทุกวัน
    #118
    0
  2. #116 BlueLaceAgate (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 08:50
    น่ารัก แบบนี้คบเลยเถอะ // รออ่านนะคะ ไรท์
    #116
    0
  3. #115 CHA2nn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 15:50
    เขินเเทนนุ่งบินนนน โอ้ยยย รอนะไรท์มาต่อๆรออ่านนนรร
    #115
    0
  4. #111 pearl lotus (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 14:59
    ฮื่ออออออ ไม่อยากให้รายการจบ คบกันเลยดีมั้ยคะ >/////< ฮงบินบอกคิดถึงแล้ว แทคอุนก็อย่าปากแข็งสิ บอกรักเค้าไปเลย คึคึ
    #111
    0
  5. #103 SS_nightmare34 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 14:35
    โอ๊ยยยย ยัยถั่วทำไมเด๋อ 5555 จะทำสปาเกตตี้ให้พี่แทคกิน แต่เกือบทำครัวพัง โอ๊ยยยยยยย แต่พี่แทคนี่จะละมุนไปไหน ฮืออออออ เขิลลลล
    #103
    0
  6. วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 00:01
    เอาแล้วววว พิเลโอเริ่มแล้ววว วุ้ย เขินอ่ะ กลัวเขาเจ็บตัว ละมุนเกิ้นนนน ;///;
    #102
    0
  7. #101 Cin Sister (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 20:25
    ยัยบีนน่ารัก สัมภาษณ์ตอนท้ายพี่เลโอพูดความรู้สึกออกมาตรงๆเขินไปอีกกกก
    #101
    0
  8. #100 183s (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 18:25
    โอ๊ยยยยยบบเขิน น่ารักก
    #100
    0
  9. #99 anchalie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 16:57
    โอ๊ยยยยยยเขินนนนนฉันชอบแทคเอ๊ยยย
    #99
    0
  10. #98 pearl lotus (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 19:33
    น่ารักเกินไปแล้ว ธรรมชาติมากกกㅠ///////ㅠ
    ยัยบีนอ้อน แทคอุนดูแล จ้าาาาาหวานไป๊
    #98
    0
  11. #97 Pudding1a_BB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 22:43
    แงงน่ารักจังเลยคู่นี้ ToT
    #97
    0
  12. #96 183s (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 21:39
    ฮืออออออแฟนกันคบกันไปเลยเถอะ หวังว่าตอนนี้คงไม่มีดราม่านะ555555555
    #96
    0