[VIXX] We Got Married รักกันสักทีเถอะ ที่รัก {LeoBin}

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 ก.ค. 59

WGM12

 

 

 

 

 

 

            “เอ่อ โอเคกันแน่นะ”

 

            เสียงของวอนชิกที่วันนี้เข้าร่วมการแข่งกีฬาครั้งนี้ด้วยถามอย่างไม่มั่นใจเมื่อเห็นท่าทางของคนทั้งคู่ ดวงตาคู่เรียวมองคู่แต่งงานทีปกติทำให้คนอื่นอิจฉากำลังนั่งเงียบใส่กัน แทคอุนที่มักจะคอยดูแลฮงบินก็ดูแลเหมือนทุกครั้ง แต่ติดทีครั้งนี้ฮงบินนั่งเงียบไม่ยอมชวนคุยด้วยซ้ำ

 

 

 

 

            “ก็ตามใจ”

 

            วอนชิกไหวไหล่น้อยๆ เมื่อคนทั้งคู่ไม่ยอมหันมาตอบเขา ร่างสูงหันหลับไปดึงผ้าคาดตาทับตาทั้งสองข้างเพื่อบังแสงรบกวน เสียงเพลงคลอเบาๆ ที่ทีมงานเปิดในรถก็ทำให้วอนชิกที่ทำงานหนักทุกวันเลือกที่จะพักผ่อนเอาแรง

 

          ส่วนสองคนนั้น ให้เขาเคลียร์กันเองเถอะครับ

 

 

 

...............................................

 

 

 

 

           

            “วันนี้ต้องแข่งอะไรบ้างครับ”

 

            เสียงของฮงบินที่หันปามทีมงานซ้ำหลายครั้งเพราะเสียงของบรรยากาศรอบข้างที่ดังกระหึ่ม แฟนคลับศิลปินหลายคนต่างจับจองที่นั่งและตะโกนเชียร์เมื่อถึงเวลาแข่งขัน

 

 

 

            “คุณแทคอุนจะลงแข่งฟุตซอล ส่วนคุณฮงบินวิ่ง100เมตรครับ ตอนนี้เปิดงานเสร็จแล้วพวกคุณรอเรียกอีกครั้งนะครับ” ทีมงานหันมาตอบฮงบินถึงรายละเอียดทั้งหมดเพื่อย้ำอีกครั้งก่อนจะเรียกให้ทีมงานคนอื่นๆ เอาเครื่องดื่มมาให้ทั้งคู่

 

 

 

 

            หมับ!

 

            “พี่ฮงบิน ผมว่างแล้ว ไปเล่นกับแฟนคลับกัน”

 

            เสียงทุ้มๆ กับแขนใหญ่ๆ ที่พาดมาทำให้ฮงบินรู้ว่าซังฮยอกที่มาเป็นหนึ่งในตัวแทนของวงเหมือนเขาแข่งยิงธนูเรียบร้อยแล้ว

 

 

            “เดี๋ยวนะ”

 

            ร่างบางขืนตัวเองเอาไว้เมื่อน้องชายร่วมวงกำลังลากไปทางที่นั่งของแฟนคลับตัวเอง ที่จัดเอาไว้ติดกับแฟนคลับของแทคอุนและวอนชิก ดวงตากลมโตมองหาใครอีกคนที่น่าจะเดินไปทางเดียวกับเขาเพราะว่างเหมือนกันในตอนนี้ แต่กลับไร้วี่แววจนต้องย่นจมูกน้อยๆ

 

          ไม่ไปก็ไม่ไปสิ ใครสนกัน

 

          โอเค ผมงี่เง่าก็ได้ที่ไม่คุยก่อน แต่เขาก็ไม่ง้อผมเลยนะ

 

 

 

 

 

            “ไปกันพี่ ไปแจกของแฟนๆ กันดีกว่า”

 

            ซังฮยอกที่ยังโอบรอบคอเอาไว้พูดเร่งอีกครั้ง ขายาวก้าวไปหาผู้จัดการและผู้ช่วยหลายคนที่เตรียมขนมและเครื่องดื่มไว้แจกแฟนคลับที่มาเชียร์ จนฮงบินยอมก้าวตามไป เพราะความยาวขาที่ค่อนข้างต่างกันทำเอาร่างบางต้องก้าวเร็วขึ้น และดูเหมือนว่าน้องเล็กตัวโตจะไม่เดินช้าเพื่อเขาเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

 

 

 

 

 

            “คุณฮงบินครับ ถึงเวลาแล้วนะ”

 

 

            เสียงของทีมงานทีตะโกนขึ้นมาบอกฮงบินที่คุยกับแฟนคลับบนที่นั่งคนดูทำให้เจ้าตัวรีบเดินลงไปหา ดวงตากลมโตมองใครอีกคนที่เดินมาพร้อมทีมงานตั้งแต่ต้นอย่างลังเล

 

 

 

 

            “เดี๋ยวคุณแทคอุนจะไปด้วยกันนะครับ ทางนี้ครับ”

 

            ทีมงานที่เห็นว่าฮงบินมองอีกคนอยู่นานก็ตอบขึ้นมาเพื่อคลายข้อสงสัย ร่างสูงของทีมงานและตากล้องประจำรายการเดินนำหน้าไปทางจุดเริ่มต้นแข่งขันที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่นาน

 

 

 

 

            หมับ

 

            “เดี๋ยวก่อน”

 

            เสียงทุ้มพูดขึ้นเบาๆ ทันทีที่มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กของร่างบางในชุดแข่งกีฬาสีแดงที่กำลังจะเดินตามทีมงานเอาไว้ แทคอุนขมวดคิ้วนิดๆ อย่างครุ่นคิด

 

 

 

 

            “เดี๋ยวไปไม่ทันนะ”

 

            ฮงบินที่ยังไม่เห็นอีกคนพูดอะไรก็ดึงแขนเบาๆ เพื่อให้คนตัวโตเดินตามกัน แต่แทคอุนยังขืนตัวเองไว้จนได้แต่สงสัย

 

 

 

            “คือขอโทษ...ที่ห้ามเมื่อวานขอโทษนะ”

 

            เสียงทุ้มที่ปกติก็มักจะพูดเบาอยู่แล้วในบรรยากาศที่เสียงรอบข้างดังขนาดนี้ลับยิ่งฟังยากขึ้นไปอีก แต่ฮงบินกลับได้ยินมันชัดเจนจนเริ่มอมยิ้มน้อยๆ

 

 

 

            “ไม่ได้โกรธแล้วสักหน่อย”

 

            ฮงบินหัวเราะเสียงใสเมื่อเห็นท่าทางคิดไม่ตกของคนตรงหน้า มือเล็กๆ เอื้อมมาลูบบริเวณหัวคิ้วของแทคอุนเบาๆ อย่างนึกสนุก

 

 

 

            “คิ้วขมวดหมดแล้ว หน้าแก่เร็วนะ”

 

            เสียงหวานยังพูดอย่างหยอกล้อเมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มคลายคิ้วขมวดๆ นั่นลง ร่างบางหันกลับไปทางที่ทีมงานเดินไปอีกครั้งเมื่อได้แกล้งแทคอุนบ้างแล้ว

 

 

 

            หมับ

 

            “สู้ๆ”

 

            มือใหญ่ออกแรงดึงจนฮงบินที่ไม่ทันตั้งตัวเซเข้ามาหาเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ก้มลงกระซิบถ้อยคำสั้นๆ ชิดใบหูเล็กก่อนที่เจ้าตัวจะเดินหนีไปทางทีมงานแทบทันที ทิ้งให้ฮงบินที่เพิ่งได้สติหันกลับไปมอง

 

 

 

 

            “แทคอุน!

 

            เสียงหวานตะโกนเรียกคนที่รีบวิ่งไปทางทีมงานเร็วขึ้นจนไกลออกไป ใบหน้าน่ารักบูดบึ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้านิ่งๆ นั่นหันมายิ้มให้เขา

 

 

          เมื่อกี้ เมื่อกี้....จมูกแทคอุนโดนเขา โดนเขาแน่ๆ!

 

 

 

 

            [สัมภาษณ์]

            Q: แข่งวันนี้เป็นยังไงบ้าง

            ฮงบิน : ที่2 ครับ ซองแจเขาเร็วมากจริงๆ

 

            Q: แล้วคุยกับแทคอุนหรือยัง?

            ฮงบิน : ถ้าถามถึงเขาอีกผมจะไม่คุยด้วยแล้วนะ

 

            [ตัดฉาก]

 

 

 

 

 

 

            “นี่ ฉันได้ที่2

 

            เสียงของฮงบินพูดโออวดทันทีที่เดินกลับมาข้างสนามแล้วเจอกับแทคอุนที่ยืนอยู่กับทีมงาน ร่างบางพยายามองหาซังฮยอกแต่ก็เห็นแค่น้องเล็กตัวโตที่ยังแจกของและพูดคุยกับแฟนคลับ

 

 

            “แล้วทำไม”

 

            แทคอุนตอบกลับสั้นๆ แต่ยิ่งดูกวนประสาทจนใบหน้าน่ารักของคนฟังเริ่มบูดบึ้ง ริมฝีปากสีสวยยื่นออกมาจนคนกวนต้องหันไปแอบขำ

 

            การแอบขำที่ตากล้องก็แอบจับภาพเงียบๆ อีกที

 

 

 

 

 

 

            “ไปแข่งเลยไป วอนชิกมาเอาเพื่อนนายไปเลย ฉันไม่คุยด้วยแล้ว”

 

            เสียงหวานโวยวายใส่แทคอุนที่จะต้องไปแข่งฟุตซอล ฮงบินหันไปหาวอนชิกที่กำลังเดินมาก่อนจะบ่นจนทีมงานเริ่มยิ้มแห้ง

 

          มันไม่ได้น่ากลัวหรอก แต่มันน่ารักจนไม่อยากขัดใจนี่สิ

 

 

 

            “เอ่อ ฮงบินไปดูหน่อยไหม คือวันนี้ทีมงานยังแทบไม่ได้ภาพพวกนายเลย ถือว่าทำงานก็ได้”

 

            วอนชิกที่เห็นว่าทีมงานหันมามองอย่างขอร้องก็รีบพูดขึ้น ร่างสูงพยายามขอร้ององบินที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าไม่พอใจ โดยที่ต้นเหตุก็เอาแต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น

 

          บางทีเขาก็เริ่มจะหมั่นไส้แทคอุนมันแล้ว

 

 

 

 

            “แต่เพื่อนนายกวน” เสียงหวานยังพูดต่อจนคนเกลี้ยกล่อมเริ่มเหงื่อตก

 

 

            “ไปดูด้วย”

 

            ยังไม่ทันที่วอนชิกหรือทีมงานจะพูดอะไรต่อ แทคอุนก็พูดขึ้นเรียบๆ เหมือนกับออกคำสั่ง ร่างสูงก้าวไปอีกทางของสนามที่มีคนเรียกตัวไปเตรียมการแข่งขัน

 

 

 

            “พูดดีได้แค่นี้จริงๆ”

 

            ฮงบินส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจกับคนที่ดูก็รู้ว่าต้องการให้เขาไปยืนดู แต่เจ้าตัวก็พูดน้อยจนคนโวยวายในทีแรกถอนหายใจ

 

          อยู่กันมาตั้งหลายอาทิตย์แล้ว ถ้าโกรธเรื่องพูด ผมคงต้องโกรธเขาทุกวันแหละครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

            ปี๊ด!

 

            เสียงนกหวีดดังขึ้นเป็นสัญญาณในการแข่งขันฟุตซอลครั้งนี้ ร่างบางที่เบียดตัวเองและดึงวอนชิกฝ่าวงเหล่าศิลปินคนอื่นเข้าไปด้านหน้าสุดได้ก็มองหาอีกคนที่บอกให้เขามาดู

 

 

 

            “ดูดีแฮะ”

 

            เสียงหวานพูดกับตัวเองเบาๆ เมื่อหันไปเห็นร่างสูงที่ตอนนี้เปลี่ยนไปอยู่ในชุดบอลสีน้ำเงิน แขนทางด้านซ้ายมีปลอบแขนคาดทับตำแหน่งที่โดดเด่นจากคนอื่น

 

 

 

 

 

            “ได้เป็นกัปตันเลยเหรอเนี่ย”

 

            ฮงบินยังคงพูดอย่างไม่อยากเชื่อสายตาที่เห็นร่างสูงใหญ่นั่นได้ตำแหน่งสำคัญของทีม คนที่มักจะนิ่งเฉยอย่างแทคอุนทำเอาเขาคิดไม่ออกด้วยซ้ำว่าเจ้าตัวจะเล่นกีฬาพวกนี้ด้วยท่าทางแบบไหน

 

          อาจจะเก้ๆ กังๆ จนน่าขำก็ได้

 

 

 

 

            “สีน้ำเงินสู้!

 

 

            เสียงของศิลปินทั้งชายหญิงกลุ่มใหญ่ข้างตัวตะโกนเชียร์สีของตัวเองจนฮงบินหันไปมองตาม ดวงตากลมโตที่จับจ้องภาพตรงหน้านิ่งค้างราวกับถูกมนต์สะกด

 

 

            ร่างสูงในชุดบอลที่พอดีกับหุ่นดีๆ นั่นทำให้แทคอุนดูดีอย่างร้ายกาจ ขายาวที่เลี้ยงลูกบอลหลบฝั่งตรงข้ามไปมาก็ดูรวดเร็วและมีชั้นเชิงจนฮงบินคาดไม่ถึง

 

 

          แทคอุนเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ

 

 

 

 

            “เฮ้!

 

            เพียงแค่สิบนาทีแรกของการเริ่มแข่งขันกัปตันคงเก่งของทีมสีน้ำเงินก็พาทีมได้แต้มไปเรียบร้อยด้วยลูกฟรีคิกส์สวยๆ ที่คนทั้งสนามต่างดีใจไปพร้อมกัน ร่างสูงหันไปยิ้มกับลูกทีมก่อนจะหันหลังกลับมา

 

 

 

            “อื้อ!

 

 

            ฮงบินที่มองตาดุๆ นั่นเข้าพอดีก็ได้แต่ชูกำปั้นให้คนที่ทำท่าขอกำลังใจมาทางเขา เสียงหวานทำแค่ตอบรับในลำคอเบาๆ มากกว่าจะตะโกนเชียร์ออกไปอย่างคนอื่นข้างๆ

 

          ใครมันจะทำเล่า แทคอุนก็แปลกทีมเดียวกันทำไมไม่ขอ เขาอยู่คนละสีเลยนะ

 

 

 

 

            [สัมภาษณ์]

            Q: คุณแทคอุนแข่งดีไหมครับ?

            ฮงบิน : เห็นแบบนั้นไม่ต้องถามผมแล้วก็ได้ กัปตันเลยนะนั่น

 

            Q: ได้ให้กำลังใจกันไหม?

            ฮงบิน : ไม่ให้ครับ เรามาในนามวงคนละสีเลย ไม่ให้หรอก

 

            [ตัดฉาก]

 

            Q: ฮงบินไม่ยอมให้กำลังใจ?

 

            แทคอุน : หึๆ ก็ตามนั้นครับ ไม่ได้ให้อะไรหรอกตอนแข่ง ผมอยู่ไกลมองไม่ชัด (อมยิ้ม)

 

            Q: แล้วให้กำลังใจฮงบินไหม?

 

            แทคอุน : ก็ให้นะครับ ปกติของคู่แต่งงาน

 

            [ตัดฉาก]

 

 

 

 

 

            “ตามคาดนะ”

 

            วอนชิกทักขึ้นทันทีที่เห็นอีกคนที่เปลี่ยนจากชุดบอลมาเป็นชุดกีฬาถือถ้วยรางวัลเดินกลับมา ร่างสูงพูดกับแทคอุนอย่างไม่เหนือความคาดหมายสักนิด

 

          ดีกรีนักกีฬาเก่าแบบแทคอุน ไม่เหนือความคาดหมายหรอกครับ

 

 

 

            “ก็ยืดเส้นยืดสายดี”

 

            เสียงทุ้มตอบกลับเรียบๆ ร่างสูงเสยผมตัวเองลวก ๆ มือใหญ่ส่งถ้วยรางวัลให้ทีมงานที่ช่วยงานพี่สาวตัวเองเอาไปเก็บรวมกับของอื่นๆ

 

 

 

            “ฉันที่1 นะ”

 

            เสียงทุ้มพูดเรียบๆ กับคนที่ยืนเงียบอยู่ข้างวอนชิก ดวงตาคู่คมมีแววสนุกสนานจนวอนชิกเองยังรู้สึกได้ ว่าแทคอุนเปลี่ยนไปมากจริงๆ

 

 

 

            ปึก

 

            “ก้มหลังเลย”

            มือเล็กเอื้อมมาตบไหล่แทคอุนเบาๆ จนใบหน้าหล่อมีแววสงสัย เสียงหวานสั่งสั่นๆ ก่อนจะเดินไปยืนด้านหลังแทคอุน

 

 

 

            “ทำไม”

 

            “ก้มลงมาเลย”

 

            ทันทีที่แทคอุนถามจบฮงบินก็พูดย้ำอีกรอบโดยที่ยังไม่ยอมขยายความเท่าไหร่นัก แต่แทคอุนก็ยอมก้มตัวลงนิดๆ ตาที่อีกคนขอ

 

 

 

            ตุบ

 

            “พากลับด้วย เมื่อยแล้ว”

 

            แรงโถมของน้ำหนักตัวที่ขึ้นมาบนหลังไม่ได้ทำให้แทคอุเสียหลักเท่าไหร่นักเพราะน้ำหนักตัวที่ไม่ได้มากของฮงบิน แต่ร่างบางที่อยู่บนหลังเขากับเสียงหวานที่สั่งก็ทำเอาแทคอุนพยายามหันไปมองอย่างสงสัย

 

 

            “เดินไปเถอะหน่า”

 

            จากที่จะถามแทคอุนกลับยอมเงียบลงเมื่อได้ยินเสียงเบาๆ ดังอยู่ข้างหู แก้มใสที่เขาเห็นจากหางตามันก็แดงนิดๆ จนน่ามอง ขายาวก้าวไปทางกลุ่มแฟนคลับของพวกเขาช้าๆ โดยมีวอนชิกเดินทักทายคนอื่นไปตลอดทางข้างๆ

 

 

          อืม นอกจากจะเหมือนลูกกระต่ายแล้ว ตัวเบายังเหมือนลูกกระต่ายจริงๆ

 

 

 

           

                       

 

            “แทคอุน มีคนจะคุยด้วย”

 

            วอนชิกที่ยืนอยู่แจกของให้แฟนคลับตัวเองหันไปเรียกแทคอุนที่กำลังมองใครอีกคนที่เดินแจกของอยู่ม่ไกลมาก มือใหญ่สะกิดใหญ่แทคอุนหลายครั้ง

 

 

            “ใคร” เสียงทุ้มถามสั้นๆ ในแบบฉบับเจ้าตัว แต่กลับมองตามือวอนชิกที่ชี้ไปทางห้องรับรองด้านหลังสนาม

 

 

            “ทีมผู้จัดรายการวีก็อตแหละ มีตัวแทนมาขอคุยกับนาย มีเซอร์ไพร์อะไรหรือเปล่า ปกติเทปคนอื่นเขามีกันนะ”

 

            แทคอุนพยักหน้าตอบรับ ร่างสูงเดินหายไปทางห้องรับรองที่มักจะมีผู้จัดรวมไปถึงประธานค่ายหลายคนแยกกันพักอยู่

 

 

 

 

            ก๊อก ก๊อก

 

            “ขออนุญาตครับ”

 

            แทคอุนเคาะประตูขออนุญาตตามมารยาท มือใหญ่ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป แต่เขาแทบจะอยากเดินออกจากห้องทันที่ที่เห็นว่าใครรออยู่

 

 

            “รีบไปไหนคะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณ จะเดินหนีแบบวันนั้นไม่ได้แล้วนะ เพราะเรื่องนี้คุณคงไม่อยากให้ฮงบินรู้เท่าไหร่”

 

 

 

            “ทำไม”

 

            แทคอุนถามกลับทันทีที่ได้ยินอีกคนพูดแบบนั้น ดวงตาคู่คมมองหญิงสาวในชุดสูทเรียบหรูที่เป็นหนึ่งในผู้บริหาร และครั้งที่แล้วเขาก็ห่วงฮงบินที่ตากฝนจนปฏิเสธที่จะคุยด้วย

 

          หรืออาจจะเพราะเขาไม่อยากคุยกับคนตรงหน้าอยู่แล้วสักนิดเดียว

 

 

 

            “ตอนนี้ผู้บริหารหลายคนพูดกันว่าคุณดูจะเล่นมากไปหน่อยในรายการ มันจะส่งผลกับสายตาของคนดู รายการของเรายังไงก็อยากขายชายหญิงมากกว่า อย่างคู่คุณเราอยากแค่ให้คนดูรู้สึกน่ารัก ไม่ต้องการแบบที่คุณกำลังแสดงออก”

 

            เสียงหวานพูดช้าๆ และชัดถ้อยชัดคำเพื่อเน้นย้ำ ไหล่เล็กไหวน้อย ก่อนจะพิงสะโพกกับโต๊ะด้านหลัง

 

 

 

            “ผู้บริหารนี่คุณหรือเปล่า เยจี” แทคอุนถามกลับอย่างมั่นใจไม่น้อย ดวงตาคมดุมองดวงตาสีแปลกตามแบบฉบับสาวลูกครึ่งของคนตรงหน้า

 

 

            “ก็ใช่ค่ะ เลยอยากเตือนไว้ ให้จบสวยๆ ดีกว่านะคะ”

 

            “แล้วถ้าผมไม่สนล่ะ”

 

            ยังไม่ทันที่อีกคนจะพูดจบเสียงทุ้มกลับแทรกขึ้นมาอย่างไม่เกรงกลัว ร่างสูงยืนมองคนตรงหน้านิ่ง

 

 

            “ฉันสามารถทำให้รายการนี้จบตอนนี้ยังได้” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ เสียงหวานเน้นย้ำในทุกคำราวกับต้องการขมขู่

 

 

 

 

            “ครับ”

 

            ไหล่กว้างไหวน้อยๆ อย่างไม่สนใจ ร่างสูงหันกลับไปทางประตูห้องรับรองอย่างไม่คิดจะคุยกับหญิงสาวต่ออีกสักนิด

 

 

 

            “แล้วคุณจะเสียใจที่ไม่กลับมาหาฉัน แทคอุน”

 

            ปึง!

 

            มือใหญ่ปิดประตูตรงหน้าเพื่อตัดเสียงพูดที่เหมือนกับว่าเจ้าของจะเริ่มโกรธเพิ่มขึ้น ใบหน้าเรียบนิ่งยังคงความนิ่งเอาไว้ แต่ตอนนี้แทคอุนเริ่มปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดมาก

 

 

          ผู้หญิงคนนี้ทำแบบที่พูดได้จริงๆ       

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

แท็กๆ #wegotเลบิน

 

 

Talk 31/07/16

 

            มาแว้ววววววว รีบเอามาลงก่อนต้องไปต่างจังหวัดอีกค่ะ แฮะๆพี่แทคง้อไม่เป็น5555555 โอ่ยคนเรา นี่กำลังอ่านเม้นแล้วคิดว่าใครไม่อิจฉายัยบีนบ้างเนี่ย555 เริ่มโดนเรียกไปคุยแล้ว จะลดระดับความหวานลงยังไงน้อ

            ส่วนopvของตอนนี้มิ้นยังไม่ได้ลงให้น้อ จะหาเวลามาลงนะคะ T^T

 

            รักทุกเม้นทุกวิวทุกโหวตทุกแฟนคลับนะคะรักคนอ่านนะคะ^^

            อ่าช่วงนี้บางเรื่องไม่มีคอมเม้นเท่าไหร่มันไม่สนุกแล้วใช่ไหมเอ่ย งืออ อยากแนะนำอะไรแนะนำได้นะคะ T^T

 

ตอบเม้นๆ

 

ท่านขุนใจดำบินทะลุแหวน (@saranghaeexo12) ห่วงจนเขางอนไปอีก ง้อก็ใช่ว่าจะง้อเป็นนะคนๆนี้อ่ะ โอ่ยยยย บีนหาใหม่ม่ะ555555

SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) แล้วดูนะจะง้อเขาก็ง้อไม่เป็น ไม่กล้าง้อ จนบีนต้องยอมเองงี้ มันน่าตีจริงๆเล้ยยย

Aumua H'zt (@taotaotaro) เป็นคนมีแผนง้อค่ะ ต่อง้อไม่เป็น555555เป็นคู่อึนๆที่ดูน่ารักดีน้อๆๆๆ

Racord (@dongdank) จริงๆรอบนี้บีนดื้อก็ผิด แต่พี่แทคอ่ะ ไม่ยอมพูดดีๆ ง้อยังไม่เป็น ใจร้ายยยย

nu_kets (@nu_kets) ตอนนี้ทีแรกก้น่ารักๆ ดีอยู่หรอก รู้สึกตอนจบไม่น่ารัก55555 อย่าเพิ่งหนีเราน้า5555

dayory (@dyory) หูยยยย เราตามเก็บใจล้านดวงเยยยยย55555ฮงบินน่าอิจฉาอ่ะ อยากมีพี่แทคเป็นของตัวเองสุดๆเยยยย งื้ออออ จะไม่ดื้อไม่ซนเยยย

Finjanerii (@janerii) อย่าเพิ่งงง รูดขึ้นเถอะ555555 พี่แทคนอกจากจะไม่พูดและยังง้อไม่ได้เรื่องอี้ก โอ่ยยยย คนเรา555 เราเห็นที่ไปดูopvมาแล้วนะๆๆๆ เรายังไม่ได้ตอบเยยย มาอัพก่อนๆ^^

183s (@183s) อยากเป็นฮงบินมากเลย งือออ ดุแต่ห่วงแบบนี้รักค่ะบอกเลย55555

pearl lotus (@kim-yunghwa) รอบนี้ก็ทิ้งวี่นั่งคนเดียวนะ แต่ไม่คุยกันซะงั้น พี่แทคก็ง้อไม่ได้เรื่องเล้ย โอ่ยยยย555555

Cin Sister (@-1cin1-) พอห่วงแล้วชอบพูดกับคนอื่นเสียงโหดๆ ใครๆก็กลัวววว แล้วนี่ง้อบีนไม่ได้เรื่องเล้ยยยย บีนต้องทำใจ555555

 
T
H
E
M
Y
B
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #95 pearl lotus (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 18:15
    เจ๊จีหลีกไปค่ะคนเค้าจะรักกัน
    อย่ามาตัดจบแบบนี้นะ อิจยัยบีนล่ะสิ 555555
    โดนตัดจบเพราะหวานเกินไปสินะ
    #95
    0
  2. #94 183s (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 02:22
    รายการจบเค้าก็คบกันนอกรายการได้ อิอิ อิจฉาฮงบินล่ะสิ๊
    #94
    0
  3. #93 Cin Sister (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 18:18
    เยจีไม่มีสิทธิ์มาตัดจบรายการนี้นะ เค้ายังค้องสวีทกันอีกเยอะค่ะอิจต่อไปยาวๆ55555
    #93
    0
  4. #92 SS_nightmare34 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 17:20
    ยัยผู้หญิงคนนี้นี่อะไรห๊ะ!!!! เป็นผู้บริหารแล้วจะทำไรก็ได้งั้นเหรอ!! ตบซักป๊าบดีมั๊ยเนี่ยห๊ะ! อิจฉายัยหนูล่ะซิที่พี่แทคยิ้มให้อ่ะ บู่วววววว // ท่ดๆ อินมาก ????
    #92
    0