[VIXX] We Got Married รักกันสักทีเถอะ ที่รัก {LeoBin}

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 ก.ค. 59

WGM 11

 

 

 

 

 

 

            “พร้อมแน่นะพี่”

 

            ภายในรถตู้คันใหญ่ที่จอดนิ่งอยู่ด้านหน้าคอนโดที่ใช้สำหรับถ่ายทำรายการแต่งงาน เสียงของซังฮยอกถามคนที่กำลังเตรียมกระเป๋าเสื้อผ้าใบโตลงจากรถตู้ของรายการที่แวะมาส่งฮงบินที่คอนโดก่อนจะไปถ่ายทำรายการต่อ ที่คนอื่นๆ ในวงขอตามไปส่งด้วย

 

          เพราะพี่ฮงบินนี่น่าห่วงจริงๆ นะ

 

 

            “เรียบร้อยนะ ไม่ลืมอะไรเลย”

 

            ร่างบางของคนโตกว่าหันมาดึงกระเป๋าใบโตจากเบาะด้านหลังจนซังฮยอกต้องเอื้อมมือไปช่วย หัวเล็กขยับขึ้นลงหลายครั้งเพื่อตอบรับคำถามของน้องเล็กของวง

 

 

            “ผมหมายถึงพี่จะถ่ายได้ไหม เทปนี้ว่ายน้ำแล้วนี่ แต่ถ้าพี่เตรียมตัวแล้วก็รีบลงไปเก็บของก่อน จะได้ไปถ่ายกัน” ซังฮยอกหันมาบอกคนที่กำลังออกจากรถเพื่อให้คนโตกว่ารีบลงไปเก็บของ

 

 

            “ได้สิ แทคอุนก็อุตส่าห์ฝึก พี่ทำได้อยู่แล้ว ไปก่อนนะ เดี๋ยวรีบมาๆ”

 

            ฮงบินหันกลับมาตอบคนบนรถที่ยังมีสีหน้าห่วงใย เสียงหวานรีบบอกคนในรถคนในรถก่อนจะค่อยๆ เลื่อนประตูรถตู้ปิดลง

 

 

            “พี่! ลืมนี่”

 

            เสียงตะโกนเรียกดังๆ ขอซังฮยอกทำให้ฮงบินที่กำลังหันหลังเดินเข้าตัวตึกรีบหันกลับไปมองอย่างสงสัย มือใหญ่ส่งกล่องพลาสติกที่เขาเตรียมไว้ตั้งแต่เช้ามาจน จนคนขี้ลืมรีบรับมาถืออย่างรวดเร็ว

 

 

            “ขอบคุณมากฮยอกตี้”

 

            ฮงบินรีบหันมารับของที่ซังฮยอกส่งให้ก่อนจะรีบวิ่งเร็วๆ เข้าไปด้านในตัวคอนโด จนคนอื่นๆ บนรถได้แต่ถอนหายใจเบาๆ อย่างอดห่วงไม่ได้

 

 

            “ต้องอิจฉาแทคอุนขนาดไหนเนี่ย บีนยอมตื่นมาทำของกินให้ด้วย”

 

            แจฮวานที่นั่งอยู่ด้านหลังซังฮยอกสะกิดบ่ากว้างของน้องเล็กก่อนจะบ่นให้ฟัง ใบหน้าน่ารักมีรอยยิ้มเอ็นดูคนที่วิ่งหายเข้าไปในตัวคอนโด

 

 

            “อิจฉาได้ แต่ห้ามแซวต่อหน้าเชียวนะ ไม่อย่างนั้นงอนจนง้อยากแน่ๆ”

 

            ฮัคยอนที่นั่งอยู่กับแจฮวานหันมาบอกคนทั้งคู่ที่กำลังพูดถึงเรื่องฮงบินกัน ก่อนจะส่ายหัวน้อยๆ กับท่าทางของฮงบิน และแทคอุนที่พวกเขาสังเกตมาได้สักพัก

 

          ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ถ้าฮงบินยิ้มได้มันก็ดีแล้วนี่

 

 

 

 

 

------------------------------------

 

 

 

 

 

            “หวา! แทคอุนตกใจหมด”

 

            ฮงบินที่วิ่งเร็วๆ เข้ามาด้านในก็ได้แต่หยุดอย่างตกใจเมื่อแทคอุนที่น่าจะอยู่บนห้องมายืนรออยู่หน้าลิฟต์ชั้นล่าง เสียงหวานหันไปบ่นคนที่มายืนขวางทางจนตัวเองเกือบเสียหลักล้มอย่างไม่พอใจ

 

          ถ้าฉันล้มนะ จะโกรธนายแน่ๆ

 

 

            “วิ่งทำไม ถ้าล้มจะทำยังไง”

 

            เสียงทุ้มดุออกมาเบาๆ เมื่อเห็นหน้าตาบูดบึ้งของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างบางในชุดฮู้ดสีน้ำเงินตัวหนายื่นปากน้อยๆ อย่างเริ่มไม่พอใจที่โดนดุ

 

 

 

            “ไม่ต้องๆ ถือเองได้”

 

            “เอาของไปเก็บเถอะ มาเร็วๆ”

 

            ฮงบินห้ามทันทีทื่อใหญ่ๆ นั่นเอื้อมมาดึงสายกระเป๋าเป้ของเขาไปสะพายแทน แต่นอกจากแทคอุนจะไม่ยอมคืนกระเป๋ามาแล้วเจ้าตัวยังทำเพียงเดินเข้าไปรอในลิฟต์ จนฮงบินต้องตามเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือกอื่น

 

 

 

 

 

 

 

            “แทคอุนๆ นี่ๆ ทำมาให้ กินด้วยนะๆ”

 

            ทันทีที่เข้ามาในห้องฮงบินที่ถือถุงใส่กล่องแซนวิชไว้กับตัวก็ส่งถุงให้คนที่หยุดยืนคุยกับเขา มือเล็กยัดถุงใส่มือแทคอุนก่อนจะรับเอากระเป๋าเป้ของตัวเองมาและเดินปางห้องนอนเพื่อเตรียมของสำหรับไปถ่ายรายการที่รอบนี้ต้องไปนอกสถานที่อีกครั้ง

 

 

            “นี่ ถ้าไม่อร่อยห้ามบอกนะ”

 

            เสียงหวานตะโกนออกไปนอกห้องนอนเพื่อบอกคนที่ตอนนี้กำลังเปิดดูของในถุง ซึ่งฮงบินก็ทำเหมือนเดิมคือแซนวิชทูน่าที่หน้าตาดูไม่ได้สวยเท่าของร้านต่างๆ แต่แทคอุนยังยืนยันความคิดที่ว่า

 

          มันอร่อยไม่แพ้ของที่เขาเคยซื้อ หรืออร่อยกว่าด้วยซ้ำ

 

 

 

 

------------------------------------------

 

 

 

            “สวัสดี”

 

            เสียงทุ้มพูดทักทายคนอื่นๆ ที่นั่งรออยู่บนรถตู้สั้นๆ ตามนิสัยที่พูดน้อยของเจ้าตัว ร่างสูงก้าวขึ้นรถตู้ก่อนจะเดินเลยไปนั่งเบาะแถวหลังสุดเพราะแถวแรกมีซังฮยอก และแถวสองถูกจับจองด้วยฮัคยอน และแจฮวาน

 

 

            “จะไปไหนพี่”

 

            “จะไปนั่งกับแทคอุน จะปล่อยให้นั่งคนเดียวเหงาแย่เลยนะฮยอกตี้”

 

            ฮงบินกระซิบบอกซังฮยอกที่จับแขนตัวเองเอาไว้ตามที่คิด ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆ คนตัวโต โดยไม่ได้ฉุกคิดในความคิดของตัวเองที่ปล่อยให้ซังฮยอกนั่งคนเดียวเลยสักนิด

 

 

            “พี่ฮงบินนี่นะ”

 

            ซังฮยอกพูดกับตัวเองเสียงเบาอย่างไม่คิดมาก ร่างสูงส่ายหัวน้อยๆ เพราะอดขำความคิดน่ารักๆ ของคนโตกว่าไม่ได้

 

          เออเนอะทีเขาดันให้นั่งคนเดียวได้

           

 

 

            และตลอดทั้งการเดินทางที่นั่งอยู่แถวหน้าอย่างฮัคยอน แจฮวาน และซังฮยอกก็ได้ยินเสียงฮงบินพูดเบาๆ กับคนข้างตัวแทบตลอดเวลา ถึงแม้แทคอุนจะแทบไม่ได้ตอบกลับมา แต่เหมือนกับว่าทั้งสองคนคุยกันรู้เรื่องจนคนอื่นๆ ยังแปลกใจ

 

            ฮงบินนี่สื่อสารกับแทคอุนทางไหนนะ

 

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ถึงสักที”

 

            เสียงของซังฮยอกที่ก้าวลงจากรถคนแรกพูดขึ้นอย่างสบายตัวเมื่อได้ออกมายืนหลังจากนั่งรถมานาน ร่างสูงบิดตัวไล่ความปวดเมื่อยน้อยๆ ขายาวก้าวตามทีมงานหลายคนเข้าไปในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำขนาดใหญ่

 

 

            “โห ใหญ่มากเลยนะเนี่ย”

 

            เสียงของฮงบินที่เดินตามเข้ามาพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น ร่างบางในฮู้ดตัวสีน้ำเงินที่วิ่งไปมองตู้ปลาตามทางเข้าเหมือนเด็กๆ จนดูเหมือนก้อนกลมๆ วิ่งไปมา

 

            หมับ!

 

            “อะไรเล่า”

 

            เสียงหวานหันมาบ่นเมื่อคอเสื้อด้านหลังถูกใครสักคนดึงเอาไว้ ดวงตากลมโตตวัดสายตามองเจ้าของมืออย่างไม่พอใจ

 

 

            “ซังฮยอกปล่อยเลย พี่จะไปดูตู้นั้น”

 

            “นี่พี่ เขาไปทางอื่นกันแล้ว”

 

            ทันทีที่ฮงบินหันมาโวยวายน้องเล็กของวงก็บ่นขึ้นเมื่อฮงบินมัวแต่เดินไปดูอีกทางจนไม่ได้สนใจคนอื่นๆ ที่กำลังเดินไปทางแทงค์ขนาดใหญ่ที่ด้านในมีปลาทะเลหลายชนิดว่ายไปมา ขายาวก้าวไปทางคนอื่นที่นั่งรออยู่ โดยที่มือใหญ่ก็ยังดึงฮงบินให้เดินตามไป

 

 

 

 

 

 

 

 

            “โห! ถ้าเราลงไปในน้ำนั้นจะไม่เป็นอะไรเหรอ”

 

            เสียงของฮงบินที่นั่งอยู่ด้านหน้าแทงค์ขนาดใหญ่พูดขึ้นอย่างอดกังวลไม่ได้ ดวงตากลมโตมองตามนักประดาน้ำข้างในตู่ที่ว่ายมาใกล้กับกระจกหน้าเพื่อทักทายพวกเขา ปากเล็กอ้าค้างน้อยๆ เมื่อมองขึ้นไปด้านบนความลึกของระดับน้ำมันสูงจนน่ากลัว

 

 

            “นี่ ไปเตรียมตัวได้แล้ว”

 

            แจฮวานที่นั่งอยู่ข้างกันหันมาสะกิดไหล่ของฮงบินหลายครั้ง มือเรียวลูบกลุ่มผมนุ่มมือของคนที่หันมาเบะปากน้อยๆ อย่างที่แจฮวานรู้ดีว่าเจ้าตัวอยากอ้อน

 

 

            “ไปเตรียมตัวไป เดี๋ยวพี่กับคนอื่นจะยืนรอตรงนี้เลย ลงมาก็จะได้เจอ”

 

            ฮัคยอนเดินเข้ามาดันหลังคนที่เริ่มทำท่ากังวลให้เดินตามทีมงานที่มาเรียก โดยมีแทคอุนเดินตามมาด้วย ใบหน้าน่ารักของฮงบินเริ่มมีสีหน้าไม่มั่นใจจนทุกคนสังเกตุได้

 

 

            หมับ!

 

            “ถ้านายไม่ยิ้ม คนอื่นจะห่วงนะ”

 

            เสียงทุ้มของคนที่ตามมาบอกคนที่เดินอยู่ข้างกัน มือใหญ่ดึงมือของฮงบินเข้ามากุมเอาไว้เบาๆ ก่อนจะดึงให้เดินตามไปทางห้องเปลี่ยนชุด โดยที่ฮงบินเริ่มรู้สึกสบายใจมากขึ้น

 

          มือของแทคอุน มันอุ่นจนหายกังวลเลยล่ะ

 

 

 

 

 

            “พรุ่งนี้เราต้องถ่ายที่งานแข่งกีฬาอีกใช่ไหมเนี่ย”

 

            เสียงของฮงบินที่อยู่ด้านหลังผ้าม่านกั้นสำหรับเปลี่ยนชุดว่ายน้ำตะโกนออกมาถามแทคอุนที่ตอนนี้เปลี่ยนมาอยู่ในชุดว่ายน้ำที่คลุมทับทั้งตัวเพื่อดำน้ำลึกในครั้งนี้

 

            “อือ ไหวไหม”

 

            แทคอุนทำเพียงตอบกลับสั่นๆ ตามแบบฉบับเจ้าตัว ก่อนจะถามต่ออีกนิดเมื่อนึกขึ้นได้ว่ากว่าจะถ่ายที่นี่เสร็จคงจะเย็นมาก และไหนจะระยะเวลาในการเดินทางกลับอีก

 

          ฮงบินจะไหวไหม

 

 

            “ไหวสิ นายรู้ไหมตอนนี้ฉันตื่นเต้นไปหมดเลย ทั้งกลัว แต่ทั้งอยากลองลงไปในน้ำมาก”

 

            คนที่ยังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ด้านในตอบกลับเสียงดัง ก่อนจะเริ่มพูดออกมาเพื่อระบายความตื่นเต้น และความกลัวที่ปะปนกันในความรู้สึกของฮงบินตอนนี้

 

          อยากลงไปมาก แต่ก็แอบกลัวเหมือนกัน

 

 

            พรึ่บ

 

            “แทคอุนๆ เราต้องไปล้างตัวก่อนไหม”

 

            ผ้าม่านผืนหนาที่เลื่อนออกโดยมือเล็ก เผยให้เห็นร่างบางที่น่ากลัวว่าเอวเล็กๆ นั่นจะหักในชุดว่ายน้ำสีดำสนิท เสียงหวานหันมาถามคนที่นั่งรอเพื่อที่จะรีบจัดการตัวเอง

 

 

            “ขอบคุณมาก”

 

            มือใหญ่ที่ชี้ไปทางประตูห้องน้ำอีกฝั่งทำเอาฮงบินรีบพูดขอบคุณเร็วๆ ขาเล็กก้าวไปทางห้องน้ำอีกด้านเพื่อจะล้างตัวสำหรับลงไปว่ายน้ำด้านล่าง

 

 

            หมับ

 

            “ซิปนี่ รูดให้ดีๆ เข้าใจไหม”

 

            ร่างบางหยุดชะงักเมื่อรู้สึกถึงแรงดึงจากทางด้านหลัง ซิปที่ร่นลงมาจากหลังคอเล็กน้อยถูกรูดขึ้นให้โดยฝีมือคนตัวโต ที่พอจัดการเสร็จก็เดินกลับไปรอที่เดิม

 

            โดยที่ทิ้งให้อีกคนกัดปากเบาๆ เพื่อกลั้นอาการเขินอายแปลกๆ ที่เกิดขึ้น

 

          แทคอุนทำอะไรกับเขากันแน่นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “มาสักที พี่พร้อมไหม”

 

            ทันทีที่ก้าวออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าซังฮยอกก็ทักขึ้นเสียงดัง มือใหญ่ถือไมค์ตัวเล็กเอาไว้  ตากล้องอีกคนตามมาถ่ายผู้ร่วมรายการที่กำลังจะลงไปในแทงค์ตู้ปลาขนาดใหญ่

 

 

            “พี่พร้อมไหม ลงต้องระวังด้วยนะ” ซังฮยอกยังถามย้ำอีกครั้งอย่างอดห่วงไม่ได้ ในความจริงคนอื่นๆ ก็อยากมาคุยกับฮงบินเหมือนกันแต่ติดที่ทางรายการส่งไมค์มาให้เขาสัมภาษณ์ฮงบินแทน

 

 

            “ตอนนี้นะ ฉันจำได้แค่เอามือขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้เอง”

 

            ใบหน้าหวานยิ้มแห้งๆ เมื่อตัวเองรู้สึกตื่นเต้นกับการดำน้ำลึกครั้งนี้ มือเล็กชี้ขึ้นลงตามที่ตัวเองจำมาจากเจ้าหน้าที่ที่จัดการเร่องชุดให้

 

          เวลานี้จำได้แต่ขึ้นๆ ลงๆ แล้วครับ

 

 

            “แบบนั้นก็ได้พี่ ถ้าไม่ไหวรีบบอกเขารู้ไหม รีบขึ้นมา สู้ๆ นะพี่ เดี๋ยวพวกผมรอด้านนอก แล้วค่อยกลับนะ”

 

            ซังฮยอกที่เห็นว่าแทคอุนหยุดรอเขาทั้งคู่คุยกันมาสักพักก็รีบบอกให้ฮงบินเดินตามแทคอุนที่กำลังจะผละออกไป ร่างสูงโค้งลารุ่นพี่หน้าดุที่แทบไม่พูดกับเขาสักคำอีกครั้ง

 

          ทำไมทีกับพี่ฮงบิน รุ่นพี่แทคอุนน่ากลัวน้อยกว่านี้วะ

 

 

            “ต้องไปงานต่อแล้วสินะ เดี๋ยวจะลงไปโบกมือให้แน่ๆ”

 

            เสียงหวานหันมาตอบน้องเล็กของวงเร็ว ใบหน้าน่ารักส่งยิ้มหวานให้คนเด็กกว่า ก่อนที่ขาเล็กๆ จะรีบก้าวเร็วๆ ตามแทคอุนที่เดินออกไป

 

          ขาก็ยาว ยังจะรีบเดินอีกนะ

 

 

 

 

 

            “โอเคนะครับ เดี๋ยวไปกับพวกผม”

 

            เสียงของเจ้าหน้าที่ที่กำลังติดอุปกรณืให้คนทั้งคู่ถามอีกครั้ง ก่อนจะบอกรายละเอียดคร่าวๆ ว่าพวกเขาทั้งสองคนจะเป็นคนพาคนทั้งคู่ลงไปด้านล่าง

 

            ร่างสูงของแทคอุนลงไปลอยตัวในน้ำตามเจ้าหน้าที่ ริมฝีปากเรียบนิ่งยกยิ้มน้อยๆ อย่างพอใจกับกิจกรรมนี้ ก่อนที่จะค่อยๆ ปล่อยตัวเองลงใต้น้ำตมเจ้าหน้าที่ที่กดไหล่ลงมา

 

 

 

            “ง่ะ ทิ้งกันเลย”

 

            ใบหน้าหวานภายใต้แว่นดำน้ำขนาดใหญ่ยู่ลงน้อยๆ ที่เห็นอีกคนหายลงไปด้านล่าง ร่างบางค่อยๆ ทิ้งตัวลงบนผืนน้ำเย็นเฉียบ มือเล็กเกาะบ่าของเจ้าหน้าที่ตรงหน้าแน่น และลังเลอยู่นานจนยอมลงใต้น้ำไป

 

          จอง แทคอุน ไม่รอกันเลย

           

 

 

 

 

            [สัมภาษณ์]

            Q: พอลงไปรู้สึกยังไงบ้าง?

            ฮงบิน : ความรู้สึกตอนลงไป ลึก และเย็นจนน่ากลัวเลยครับ

                        จนตแยแทคอุนมาหา ผมว่ามันก็สนุกดีนะ

            [ตัดฉาก]

 

 

 

 

            ด้านล่างของแทงค์ตู้ปลาขนาดใหญ่ ฮงบินที่กล้าๆ กลัวๆ ในครั้งแรกเริ่มเคลื่อนตัวไปด้านหน้ากระจกเมื่อตัวเองลงมาสู่พื้นด้านล่าง มือเล็กโบกทักทายคนอื่นๆ ที่รอเจอเขาก่อนไปทำงานต่ออย่างร่าเริง

 

            อีกด้านหนึ่งแทคอุนที่ว่ายไปตามตู้ปลาช้าๆ อย่างสำรวจพยายามหันมาขอกล้องจากทีมงานอยู่หลายครั้งจนตากล้องต้องยอมให้ไป

 

            มือใหญ่รับกล้องวีดีโอมาตรงหน้าเพื่อบันทึกภาพตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ หันกล้องไปในทิศทางที่ฮงบินยืนอยู่ ก่อนนิ้วยาวๆ นั่นจะชี้เป้าหมายช้าๆ เพื่อให้คนดูรับรู้ว่าเขากำลังถ่ายอะไร

 

            ร่างสูงค้อมหัวน้อยๆ เมื่อส่งกล้องในมือคืนทีมงาน ขายาวค่อยๆ ตีขาเพื่อพาตัวเองไปทางเป้าหมายของเขาที่ตอนนี้กำลังยืนเล่นกับฮัคยอนอยู่

 

 

            หมับ

 

            แรงจับเบาๆ ทางไหล่ด้านซ้ายทำเอาฮงบินสะดุ้งน้อยๆ ร่างบางหันไปมองเจ้าของมือใหญ่ๆ ที่ตัวเองคุ้นเคย ก่อนจะหันมาโบกมือลาคนในวงที่กำลังกลับออกไปอย่างร่าเริง และรู้สึกสนุกกับบรรยากาศใต้น้ำเพิ่มขึ้น

 

          ก็แทคอุนอยู่ตรงนี้เอง เขาไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย

 

 

            มือใหญ่เลื่อนมากุมมือเล็กไว้ช้าๆ ก่อนทั้งสองคนจะยืนเล่นอยู่หน้ากระจกสักพักเพื่อให้ตากล้องด้านนอกเก็บภาพของพวกเขาต่อ ทั้งมือเล็กๆ ที่คอยชี้ปลาแต่ละตัวที่ว่ายผ่านไปมา หรือท่าทีนิ่งเฉยของแทคอุนที่กลายเป็นเรื่องปกติของเจ้าตัวไปแล้ว

 

 

 

            [สัมภาษณ์]

            Q: พอลงไปรู้สึกยังไงบ้าง

            แทคอุน: สนุกดีครับ ส่วนฮงบินเขาก็ดูสนุกดี

            [ตัดฉาก]

 

 

 

 

 

 

            ทันทีที่ร่างสูงเดินขึ้นมาจากบันไดขอบสระ ทีมงานที่ยืนรออยู่ก็ตรงเข้าไปสัมภาษณ์เพื่อเก็บภาพของแทคอุนที่เพิ่งขึ้นมาหลังจากเจ้าหน้าที่เตือนเรื่องเวลา

 

 

            ร่างสูงพูดกับตากล้องเพียงนิด แต่ดวงตาคู่คมกลับมองเพียงทางด้านล่างที่ฮงบินและเจ้าหน้าที่อีกคนกำลังค่อยๆ ขึ้นมา

 

            “ขอบคุณครับ”

 

            ฮงบินที่เพิ่งถอดอุปกรณ์คืนเจ้าหน้าที่เรียบร้อยรีบโค้งหลายครั้งเพื่อขอบคุณเจ้าหน้าที่ที่คอยดูแลเขา มือเล็กจับหน้าผากตัวเอง ก่อนจะออกแรงถูมันไปมา

 

            “แหะๆ สงสัยกระแทก”

 

            เสียงหวานพูดเบาๆ เมื่อเห็นแทคอุนมองมาอย่างสงสัย มือเล็กลูบหน้าผากตัวเองไปมา ก่อนจะหันไปหากล้องเพื่อพูดคุยถึงความรู้สึกหลังจากขึ้นมาแล้ว

 

 

            “เลือด! นายเลือดออก”

 

            เสียงของทีมงานที่กำลังยืนสอบถามพูดขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นเลือดกำเดาค่อยๆ ไหลออกมาจากจมูกของฮงบิน และยิ่งมือเล็กที่พยายามเช็ดมันออก ทีมงานก็เริ่มหันไปหากระดาษทิชชู่

 

 

            “ไม่เป็นอะไรครับ ผมไม่เป็นอะไร”

 

            ในขณะที่ฮงบินพยายามพูดกับทีมงานที่เริ่มแตกตื่น มือเล็กก็พยายามเช้ดเลือดสีแดงสดนั่นทิ้ง แต่เหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล เพราะยิ่งเช็ค เลือกกลับยิ่งไหลมากขึ้น

 

          เป็นอะไรไปเนี่ยฮงบิน

 

 

 

            “ผมขอผ้าขนหนู เดี๋ยวนี้!

 

            เสียงทุ้มของคนที่ยืนอยู่ข้างกันดังขึ้นจนฮงบินต้องหันไปมอง แทคอุนหันไปขอผ้าขนหนูจากเจ้าหน้าที่เสียงดังจนคนแถวนั้นได้ยินเสียงของคนพูดน้อยแทบทุกคน ใบหน้าหล่อมีสีหน้าเรียบนิ่งจนดูน่ากลัวไม่น้อย

 

            “อย่าดุแบบนั้น”

 

            ฮงบินที่เห็นว่าแทคอุนเริ่มดุไม่ต่างจากวันที่ตัวเองเปียกฝนก็เริ่มพูดห้ามอีกคน แต่แทนที่จะใจเย็นลง แทคอุนกลับทำเพียงหันมามองนิ่งๆ

 

 

            “เลิกถ่ายแค่นี้นะครับ”

 

            หมับ!

 

            “ไปเปลี่ยนชุด นายนี่นะ”

 

            แทคอุนที่วันนี้พูดมากกว่าปกติหันไปบอกทีงานที่พยักหน้าตกลงเลิกถ่ายแทบจะทันที แขนแกร่งรั้งคอของฮงบินให้เข้ามาใกล้ตัว เสียงทุ้มพูดเบาๆ เหมือจะดุฮงบิน แต่ขายาวก้เดินไปทางห้องแต่งตัว โดยที่แขนใหญ่ๆ นั่นก็ยังโอบรอบคอฮงบินให้เดินตามไปด้วย

 

          ทำไมไม่ระวังตัวเองเลยนะ

 

 

 

 

 

 

            [สัมภาษณ์]

            Q: ทำไมเลือดกำเดาไหลขนาดนั้น

            ฮงบิน: ผมไม่รู้ตัวว่าเลือดกำเดาไหลครับ ตกใจมากครับ

                       แต่ไม่คิดว่าแทคอุนจะโมโหอีกแล้ว

            [ตัดฉาก]

 

 

 

 

 

 

 

            “ยังโกรธอีกหรือไง”

 

            ภายในคอนโดกว้างของรายการ หลังจากที่แทคอุนจัดการปฐมพยาบาลจนเลือดกำเดาของอีกคนหยุดไหลร่างสูงก็บังคับให้คนที่อยากจะเที่ยวต่อกลับทันที ทั้งๆ ที่ฮงบินขอทีมงานไปดูส่วนอื่นๆ ของพิพิธภัณฑ์ได้แล้วด้วยซ้ำ

 

 

            “นายนั่นแหละ ขอเดินดูอีกนิดก็ไม่ได้”

 

            เสียงหวานของคนทีตอนนี้เปลี่ยนมาอยู่ในชุดนอนตัวโตลายหมีสีน้ำตาลเล็กๆ ที่กระจายทั่วชุดหันกลับมาโวยวายคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและอยู่ในเสื้อยืดสีเทากับกางเกงขายาวสีขาวอย่างไม่พอใจ

 

          ไปถึงที่แล้วแท้ๆ แทคอุนนะแทคอุน

 

 

            “ก็นายเป็นแบบนั้น ใครจะยังปล่อยให้เที่ยวต่ออีก”

 

            ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างอีกคน เสียงทุ้มพูดเสียงเบาเพื่อธิบายเหตุผลที่ตัวเองบังคับให้ฮงบินกลับมากกว่าจะให้เที่ยวต่อ แต่เหมือนกับว่าตอนนี้คนน่ารักเริ่มออกลายดื้อจนไม่ฟังเหตุผลสักนิด

 

 

 

            “ฮึ่ย ฉันกำลังหงุดหงิดนะ จอง แทคอุน คนใจร้าย”

 

            มือเล็กกำหมอนอิงบนโซฟาแน่นเหมือนต้องการระบายอารมณ์หงุดหงิดที่โดนบังคับ และคนตัวโตบ่นมาตลอดทาง เสียงหวานหันไปพูดใส่คนที่นั่งข้างตัว ก่อนจะผละเข้าห้องนอนทัยทีที่พูดจบ

 

          ใครมันจะอยากเลือดกำเดาไหลเล่า บ่นอยู่ได้ คนใจร้าย

 

 

 

            “เฮ้อ นายนี่นะ”

            แทคอุนที่มองตาร่างบางในชุดนอนน่ารักจนหายเข้าไปในห้องนอนได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ร่างสูงที่นั่งจัดการงานของตัวเองต่อส่ายหัวน้อยๆ เมื่อตอนนี้ตัวเขาเองเริ่มคิดว่าต้องหาวิธีให้อีกคนหายหงุดหงิดในวันพรุ่งนี้

 

 

            แต่ที่เขาบ่นเพราะเขาห่วง ทำไมรู้สึกอึดอัดกับแรงดันน้ำแล้วไม่บอกใคร ทำไมต้องทำให้เขาห่วง

 

 

          นายกำลังทำฉันเสียศูนย์นะฮงบิน

 

 

 

 

 

 

 

 

            [สัมภาษณ์]

            Q: จอง แทคอุนคือ?

            ฮงบิน : คนขี้ห่วง ที่โมโหง่ายที่สุดครับ

 

            [ตัดฉาก]

 

            Q:  อี ฮงบินคือ?

            แทคอุน: อ่า...คนที่ชอบทำให้เป็นห่วง

                        ลูกกระต่ายที่ดื้อตาใสครับ

           

            [ตัดฉาก]

 

 

 

TBC.

#wegotเลบิน

 

 

 

 

 

Talk 17/07/16

            หายไปหนึ่งอาทิตย์กลับมาต่อแว้ววววววววว เข้าเรื่องก่อน ตอนนี้เราไม่มีอะไร ทำไมมันไม่มีอะไร้ ฮืออออ ตอนหน้าก็จะพาไปกีฬาอีก แล้วจะสลับกับหลังกล้องที่ไม่มีในopvแล้วค่ะหลังจากนี้ เพราะเริ่มรักกันทีละนิด เราก็มีเรื่องหลังฉากกันบ้าง555

            อัพopv ep.4 ให้แล้วนะคะ^^

            คิดเห็นยังไงบอกกันบ้างเนอะๆ รักทุกเม้นทุกวิวทุกโหวตทุกแฟนคลับ รักคนอ่านน้า^^

มีฟิคของ Monsta X จิ้มมมมมมมมม

ตอบเม้น

SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) หมดแหละ พี่แทคกลัวคนทำน้อยใจ กินได้หมดเยยย

183s (@183s) อย่าเพิ่งขย้ำ หวานๆก่อนดีกว่าน้า555 แซนวิชก็คงดูดีระดับหนึ่งแหละ ลูกกระต่ายขนฟุๆ ตั้งใจทำทั้งที

nu_kets (@nu_kets) กระต่ายน่ารัก มาแนวน่ารัก ยังไงก็โกรธใครไม่ลงแน่ๆ

Aumua H'zt (@taotaotaro) ต้องเรียกว่าทั้งคู่เริ่มรู้สึกกันแล้วมากกว่า มุ้งมิ้งๆกันไป

Racord (@dongdank) พี่แทคจะมีผิดนัดอีกแน่ๆ มีแน่นอนนนนน5555 แต่น้องน่ารักมากพี่แทคก็เลือกน้องก่อนทุกครั้งงงง

Finjanerii (@janerii) ที่พี่แทคดุก็ห่วงทั้งนั้นนะ เขาห่วงของเขาอ่ะเนอะ วันนี้อัพopvเพิ่มแย้ว แต่จะไม่มากเท่าอันอื่นเพราะทำใจตัดทิ้งไม่ได้เยยย

pearl lotus (@kim-yunghwa) แอบบอกว่าธุระนั่นเดี๋ยวต้องมีเฉลยแน่ๆ55555 แต่ไม่เคยโกรธใครจริงๆหรอก พี่แทคยังรู้เลย เคยพูดตอนแรกๆแล้ว

AeMbSiA (@mistergill) เป็นลูกกระต่ายของพี่แทค ยังไงก็น่าร้ากกกกกกกกกกกก

AaPlaPa (@AaPlaPa) อิอิ พี่ปลาใช่ม้า น่ารักก็อ่านเยอะๆ นะคะ^^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #91 Cin Sister (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 22:16
    โอ้ยอิจฉายัยลูกกระต่ายมีพี่เลโอดูแลเอาใจใส่ขนาดนี้ แต่พี่เเทคค่ะช่วยลดระดับเลเวลความโหดลงเวลาเป็นห่วงยัยบีนด้วยค่ะสงสารทีมงาน มีรู้สึกจะโดนอีกหลายรอบเพราะยัยลูกกระต่ายนี่ซนเหลือเกิน55555
    #91
    0
  2. #90 pearl lotus (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 14:58
    เป็นห่วงยัยบีนมากกกก >////<
    ไม่โกรธแทคอุนนะบีน เค้าแค่เป็นห่วงมากไปหน่อยเองงง
    ฮาตอนที่บีนไปนั่งกับอุนเพราะกลัวอุนเหงา แต่ทิ้งตะย้อกให้นั่งคนเดียว 55555 ขอให้ตะย้อกจงเข้าใจอิอิ
    แล้วแบบนี้อุนจะง้อลูกกระต่ายมั้ยน้า ลุ้นๆ
    #90
    0
  3. #89 183s (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 04:47
    อิจฉาตาร้อนลูกกระต่ายตัวนี้มากพี่แทคอุนดูแลดีจังงงถึงจะดุก็เถอะ ><
    #89
    0
  4. #88 Finjanerii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 23:31
    ทำไมไม่รูดซิปลงคะ? //ผิดดดด

    โดนดุอีกแล้ววว ขำาาาา ชอบทำตัวให้พี่เขาเป็นห่วงก็ต้องโดนดุสิจ๊ะะ >/////<
    พี่แทคพูดไปตรงๆเลยค่าว่าเป็นห่วงงงง กระต่ายจะได้หายงอน 5555
    มาต่อเร็วๆเน้ออออ
    #88
    0
  5. #87 dayory (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 22:39
    ในฟิคเรื่องนี้ ฮงบินเป็นมนุษย์ที่น่าอิจฉาที่สุด อยากให้พี่เขามารูดซิปให้บ้าง มีความอิจฉา มีความรอ 55555 รอนะคะ ตอนนี้คือดีต่อใจเรามากเลย ? สู้ๆค่ะ (อีโมติค่อนรูปหัวใจล้านดวง)
    #87
    0
  6. #86 nu_kets (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 17:13
    คิดถึงๆหายไปกลับมาอีกทีก็น่ารักเหมือนเดิมพี่แทคอุนใจดีกับกระต่ายน้อยคนเดียวเท่านั้นแหละคนอื่นอย่าหวัง
    #86
    0
  7. #85 Racord (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 16:11
    ง่องววววเป็นห่วงกันเบอร์นี้เลยนะครัชชช น่ารักกกกกาต่ายดื้ออีกแย้ววววว พี่แทคต้องสู้นะคะ
    #85
    0
  8. #84 Aumua H'zt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 15:18
    มีความละมุน ห่วงเขาจนเขางอน แถมมีแผนง้ออีก งื้อออออออ //เป็นคู่ที่น่ารักอะไรเบอร์นี้
    #84
    0
  9. #83 SS_nightmare34 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 13:32
    ขี้โมโหจริงๆนะพี่แทค รู้ค่ะว่าเป็นห่วง ไม่ต้องดุกะได้มั๊ยยย ;^; ดูซิ กระต่ายงอนแล้วน่ะ
    #83
    0
  10. วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 13:06
    ดื้อตาใส โอ่วววว เห็นภาพ -.,- แทคอุนเป็นห่วงกระต่ายตัวนี้มากอ่ะ ไม่ให้เล่นต่อเลย อบอุ่นอ่ะ ห่วงจนงอน ตี้ลล้ากกก ;///;
    #82
    0