[VIXX] We Got Married รักกันสักทีเถอะ ที่รัก {LeoBin}

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ก.ค. 59

 
T
H
E
M
Y
B
 

WGM 10

 

 

 

 

 

 

            “นี่ เขามาถ่ายที่ร้านเราเหรอ”

 

            เสียงของพนักงานสาวคนหนึ่งที่เพิ่งจะถือถาดเค้กหน้าตาน่ากินเดินออกมาหันไปถามคนที่ยืนรับออเดอร์อยู่ คิ้วสวยขมวดนิดๆ เมื่อเห็นนักร้องทั้งสองคนที่นั่งรออยู่มุมหนึ่งของร้าน

 

 

            “ฉันก็กำลังหากล้องอยู่เนี่ย แต่ยังไม่เห็นเลยนะ มาซื้อเฉยๆ มั้ง”

 

            คนที่ยืนกำลังหันไปจัดการของตามบิลที่สั่งหันมาตอบคำถาม ใบหน้าน่ารักมองแทคอุนที่พวกเธอแทบจะไม่เห็นหน้าทั้งๆ ที่อยู่คอนโดแห่งนี้ ร่างสูงที่กำลังเดินมารับของหน้าเคาเตอร์ตามก้อนแบนๆ ที่วางอยู่ส่งสัญญาณเรียก

 

          แปลกจริงๆ จะว่ามาถ่ายรายการก็ไม่มีกล้อง

 

 

 

 

            “เรียบร้อยแล้วค่ะ ลาเต้เย็นหวานน้อยหนึ่งแก้ว ชาเขียวปั่น และเค้กสองชิ้นที่สั่งค่ะ”

 

            หญิงสาวรีบทวนรายการอาหารที่วางตรงหน้าทันทีที่ร่างสูงเดินมาถึงด้านหน้า ดวงตาคู่ดุที่มองของทั้งหมดทำเอาความสงสัยเริ่มหายไป และแทนที่ด้วยความน่ากลัวของคนที่ไม่ยอมพูดหรือแสดงท่าทีอะไรแทน

 

 

            “เอ่อ พวกคุณมาถ่ายรายการหรือค่ะ”

 

            และเหมือนพนักงานที่จัดเค้กเข้าตู้จะเป็นคนแรกที่ใจกล้าถามออกไป แต่แววตาดุๆ ที่มองกลับมาเหมือนจะแทนคำตอบทุกอย่างจนพนักงานทั้งสองคนก้มหน้าเงียบ

 

 

            “แทคอุน!

 

            “เดินมาทำไม”

 

            เสียงหวานใสที่เรียกแทคอุนจากด้านหลังทำให้เจ้าของชื่อหันไปมองอย่างสงสัย จนเจอกับดวงตากลมโตที่มันพราวระยับ ร่างบางรีบวิ่งไปหยุดหน้าตู้เค้กที่ใกล้กับตัวเขา

 

 

            “จะมาสั่งเค้กเพิ่ม ฉันจะซื้อไปฝากฮยอกตี้ พี่ฮัคยอน พี่แจฮวานด้วย”

 

            เสียงหวานตอบแทคอุนตามที่คิดเอาไว้ แต่ดวงตากลมโตยังไม่ยอมละสายตาจากเค้กสวยๆ ที่เรียงรายอยู่ในตู้เค้ก มือเล็กชี้สั่งเค้กอีกห้าหกชิ้นตามความต้องการของเจ้าตัวก่อนจะเดินไปทางเคาเตอร์คิดเงิน

 

 

 

            “ทั้งหมดสี่หมื่นเจ็ดพันวอนค่ะ”

 

            เสียงพนักงานที่บอกจำนวนค่าขนมชุดใหม่ที่มีพนักงานอีกคนคอยจัดใส่ถุงทำให้ฮงบินรีบหยิบบัตรของตัวเองขึ้นมาเพื่อจ่ายเงิน แต่มือใหญ่ๆ ของใครอีกคนก็ห้ามเอาไว้

 

 

            “นี่ครับ”

 

            แทนอุนที่จับข้อมือฮงบินเอาไว้พูดออกมาเสียงเบา มือใหญ่ส่งบัตรของตัวเองให้พนักงานตรงหน้าก่อนจะรวบถุงขนมมาถือให้และเดินกลับโต๊ะไปพร้อมถาดใบเล็กอีกหนึ่งใบ โดยปล่อยฮงบินให้รอรับบัตรหน้าเคาเตอร์

 

 

 

 

            ตุบ

 

            “นี่ ทำไมไม่รอเอาบัตรมาเอง ถ้าฉันขโมยขึ้นมาทำไง แล้วของพวกนั้นฉันจ่ายเองก็ได้ ฉันซื้อฝากคนในวงนะ”

 

            ฮงบินบ่นยาวเหยียดทันทีที่เดินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตัวเอง มือเล็กส่งบัตรคืนแทคอุนและพยายามจะยัดแบงค์หลายใบของตัวเองคืนด้วย

 

 

 

            ป๊อก!

 

            “นายไม่กล้าขโมยหรอกน่า แล้วฉันจ่ายเอง บอกว่าจะเลี้ยงก็ซื้อฝากคนอื่นเพิ่มด้วยไง”

 

             มือใหญ่ดีดหน้าผากมนเบาๆ จนคนตัวเล็กคลำหัวตัวเองป้อยๆ เสียงทุ้มพูดอธิบายออกมาแต่เหมือนฮงบินจะเริ่มงอนเขาขึ้นมานิดหน่อยแล้ว เพราะปากเล็กๆ ที่ทำท่ายื่นอย่างแสนงอน

 

 

            “บอกดีๆ ก็ได้ เคาะจังหัวฉันเนี่ย จะเอ๋ออยู่แล้ว”

 

            เสียงหวานบ่นอย่างไม่พอใจ ปากเล็กยื่นน้อยๆ ใส่คนที่พอจะดุอะไรมือใหญ่ๆ นั่นก็มักจะเคาะหัวเขาบ่อยๆ และจะตายด้วยเสียงดุๆ แบบนั้น

 

 

          “เอ๋ออยู่แล้ว”

 

            “นายพูดว่าอะไรนะ”

 

            เสียงที่บ่นเบาๆ กับตัวเองของแทคอุนทำให้ฮงบินได้ยินไม่ชัดนัก ใบหน้าน่ารักมองคนตรงหน้าเพื่อรอคำตอบที่ถามออกไป

 

 

            “เปล่า กินเถอะอีกสักพักจะกลับไปส่ง ซังฮยอกคงเป็นห่วงแล้ว”

 

            แทคอุนพูดปัดคนที่ไม่ได้ยินประโยคเมื่อครู่ มือใหญ่ดันจานเค้กสตอว์เบอร์รี่ และเค้กช็อกโกแลตที่เจ้าตัวเลือกไม่ได้ว่าจะกินอันไหนจนเขาเองสั่งให้ทั้งสองอย่าง ก่อนตัวเองจะหันมาจัดการกาแฟแก้วใหญ่เงียบๆ

 

 

            ความเงียบที่ริมฝีปากที่มักจะวาดเป็นเส้นตรงของแทคอุนยกยิ้มน้อยๆ เพราะแววตาสดใส และลักยิ้มสวยของคนตรงหน้า

 

          นายกำลังทำอะไรกับฉันกันนะฮงบิน

 

 

 

 

 

            “อูย เธอถามอะไรไม่ดู เธอก็รู้ว่าต่อให้เป็นนักร้องแต่คุณแทคอุนไม่ได้ใจดีขนาดนั้น” เสียงของพนักงานสาวที่ยืรอยู่หลังเคาเตอร์คิดเงินหันมาดุเพื่อนที่ถามคำถามแทคอุนออกไป

 

            “ฉันแค่อยากรู้เองว่าถ่ายรายการไหม ใครจะคิดว่าจะดุขนาดนั้นล่ะ แต่เขาก็ดูสนิทกันดีนะ น่ารักดี”

 

 

            “ไปทำงานกันเถอะๆ”

 

            หลังจากมองไปทางโต๊ะของคนทั้งคู่และเห็นว่าทั้งคู่มักจะคุยกันบ้างเล็กน้อยก็ทำเอาคนทั้งสองคนเลิกสนใจไป เพราะถึงยังไงถ้าถ่ายทำรายการพวกเธอก็คงได้ดูในอาทิตย์ต่อไปอยู่ดี

 

          เพราะเมื่อคืนนี้ตอนที่สามครึ่งแรกที่ฮงบินโดนดุเพราะตากฝนเพิ่งจะออกอากาศไปเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ขอบคุณมาก พรุ่งนี้สัญญาแล้วว่าจะตื่นเช้าๆ ตื่นให้ทันนายแน่ๆ”

 

            รถยนต์คันหรูที่จอดสนิทหน้าคอนโดขนาดกลางซึ่งเป็นหอพักของฮงบินทำให้คนตัวเล็กหันมาขอบคุณเร็วๆ มือเล็กรวบถุงขนมขึ้นมาถือพร้อมกับสะพายกระเป๋าเป้ใบเล็ก และมืออีกข้างก็ยื่นนิ้วก้อยมาตรงคนหน้าดุเพื่อสัญญา

 

 

            “ไม่ต้องเช้ามากหรอก ฉันมีธุระอาจจะมาบ่ายๆ รอได้ไหม”

 

            เสียงทุ้มพูดออกมาราบเรียบเมื่อนึกถึงธุระที่เขาเริ่มรู้สึกว่ามันก่อกวนเวลาส่วนตัวของเขา ใบหน้าหล่อหันไปมองคนที่ยิ้มให้เขาจนตาโตๆ ปิดลง

 

          นายนี่น่าเป็นห่วงจริงๆ นะ

 

 

            “ได้ๆ พรุ่งนี้ไม่มีใครอยู่หอด้วย พี่สองคนมีงานต่อจากวันนี้ ส่วนฮยอกตี้พรุ่งนี้น้องจะถ่ายหนังวันแรกแล้ว ฉันตื่นเต้นแทนเลยนะเนี่ย”

 

            หัวเล็กพยักหน้าขึ้นลงหลายครั้งเพื่อตอบรับ เสียงหวานพูดยาวเหยียดอย่างตื่นเต้นจริงๆ ที่น้องเล็กของวงจะได้ทำงานอื่นบ้าง ร่างบางรีบลุกออกจากรถยนต์ ก่อนขาสั้นๆ จะพาเจ้าตัววิ่งหายไปในอาคารทันทีที่โบกมือให้แทคอุนเรียบร้อย

 

          พรุ่งนี้ลองทำแซนวิสไปกินบนรถดีกว่า วันนี้แทคอุนก็ไม่ค่อยกินเค้กเลยต้องหิวแน่ๆ

 

 

 

--------------------------------------

 

 

 

 

            “อ้าวพี่ ผมกำลังจะไปปลุกพอดีเลย”

 

            ซังฮยอกที่กำลังเตรียมตัวไปกองถ่ายในเวลาเกือบเก้าโมงพูดขึ้นอย่างแปลกใจที่เห็นฮงบินเดินออกจากห้องเพราะปกติฮงบินตื่นยากจนต้องปลุกอยู่หลายครั้ง

 

          ถึงครั้งรุ่นพี่แทคอุนจะดูปลุกง่ายที่สุดก็เถอะนะ

 

 

 

            “ไปเถอะ ตั้งใจทำงานล่ะ วันนี้พี่รีบตื่นมากลัวแทคอุนมารอนานไง”

 

            มือเล็กปิดปากหาวหลายครั้งก่อนจะขยี้ผมตัวเองแรงๆ เพราะเมื่อตอนกลางคืนวุ่นวายกับการหาวิธีทำของว่างเพื่อเตรียมไปกินระหว่างแทคอุนขับรถ

 

 

            “ผมไปก่อนนะ อย่าไปดื้อกับรุ่นพี่เขามากล่ะ”

 

 

            “ไปเลยนะฮยอกตี้”

 

            ฮงบินโบกมือไล่คนเด็กกว่าเร็วๆ เมื่อเห็นใบหน้าหล่อๆ นั่นหัวเราะเขาอย่างกวนประสาท มือใหญ่ที่เขานึกหงุดหงิดเพราะซังฮยอกเด็กกว่าแต่กลับดูโตกว่าเขาขยี้ผมเขาแรงๆ เหมือนต้องการแกล้ง

 

          ทำไมเขามักจะโดนแกล้งตลอดเลยเล่า

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ค่อยๆ หั่นฮงบิน ค่อยๆ”

 

            หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยจนตอนนี้ฮงบินอยู่ในชุดเสื้อยืดสีชมพูอ่อนสดใสกับกางเกงขาสามส่วนสีขาวก็วิ่งวุ่นไปมาในห้องครัวที่ปกติเขาเข้ามาทุกคนก็จะไล่ให้ออกไปนั่งรออย่างเดียว

 

          วันนี้ไม่มีคนอยู่ ทางสะดวก

 

 

 

            “เละไปหน่อยอ่า”

 

            เสียงหวานบ่นเบาๆ เมื่อมองสภาพมะเขือเทศสีสวยที่ตัวเองหั่นออกมาและเนื้อด้านในมันเละออกมาด้านนอกจนต้องยอมทิ้งไปหลายชิ้น บางชิ้นหนาไป บางชิ้นยางไป หรืออันนี้เขาหั่นเบี้ยวจนมันออกมาแค่ครึ่งชิ้นและหายไปเลยด้วยซ้ำ

 

 

            “ยากอยู่นะเนี่ย”

 

            ฮงบินบ่นเบาๆ ก่อนจะเริ่มตักปลาทูน่าในน้ำสลัดสำเร็จรูปโปะลงบนขนมปังแผ่นหนาที่ตังเองวางมะเขือเทศที่ค่อนข้างดูแปลกตาไปนิดเอาไว้ จมูกรั้นยู่น้อยๆ เมื่อนึกถึงคนที่เขาตั้งใจททำให้

 

          ถ้าบ่นว่าไม่อร่อยน่าดูแน่

 

 

 

            “เสร็จแล้ว”

 

            หลังจากผ่านมาสักพักใหญ่ฮงบินที่ค่อยๆ หั่นให้พอดีคำแล้วเรียงลงในกล่องสีใส ใบหน้าหวานย่นจมูกใส่ของตรงหน้า พร้อมบ่นเบาๆ เหมือนว่ากล่องใบนั้นคือหน้าของคนที่เขาตั้งใจทำให้

 

          แค่ทำขอบคุณที่สอนว่ายน้ำหรอกนะ อย่าได้ใจเชียวแทคอุน

 

 

 

 

 

            “ไปนั่งรอเลยดีกว่า วันนี้ฉันเสร็จทันนะ”

 

            ฮงบินพูดเบาๆ อย่างมั่นใจเพราะวันนี้เขาจัดการทุกอย่างเสร็จก่อนบ่ายโมงด้วยซ้ำ ดวงตากลมโตมองนาฬิกาเรือนสวยตรงผนังห้องที่บอกเวลาว่าอีกสิบนาทีจะถึงบ่ายโมงจนคนที่ยิ้มภูมิใจรีบวิ่งไปนั่งรอแทคอุนตรงชุดโซฟาตรงกลางหอพัก

 

          มาเร็วๆ เลยนะ ถ้าฉันหิวมากฉันจะกินให้หมดจนนายอดเลยนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ทำไมนานจัง”

 

            เสียงบ่นเบาๆ ของคนที่นอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของหอพัก ร่างบางกลิ้งไปมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อนาฬิกาตรงผนังห้องมันบอกเวลาในตอนนี้

 

          บ่ายสองโมงครึ่ง นายทำธุระนานจังเลยแทคอุน

 

 

            “รออีกสักพัก เผื่อนายกำลังขับรถมาจากที่ไกลๆ”

 

            ฮงบินที่นอนรออยู่บนโซฟาพูดขึ้นเสียงเบาเพื่อยืนยันในความคิดตัวเอง ดวงตากลมโตมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ตัวเขาเองเลื่อนมาค้างไว้ที่ชื่อแทคอุนแต่ยังไม่ยอมกดโทรออกไป

 

          ก็เผื่อแทคอุนทำงานอยู่เขาจะกวนได้ไง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ปึง

 

            “อ้าวพี่ กลับมาแล้วเหรอ”

 

            เสียงเปิดประตูคอนโดทำให้ฮงบินที่นอนดูโทรทัศน์บนโซฟาหันไปมองอย่างสนใจ แต่เสียงคุ้นเคยของซังฮยอกก็ทำเอาคนตัวเล็กนั่งลงแบบเดิม

 

 

            “เปล่าหรอก วันนี้แทคอุนเขาไม่ว่างต่างหาก”

 

            ฮงบินตอบร่างสูงที่เดินมาเสียงเบา ดวงตากลมโตทองนาฬิกาตรงผนังที่บอกเวลาห้าโมงเย็นอย่างใจหาย และเริ่มเป็นห่วงอีกคนที่ยังคงไม่มา

 

 

            “แล้วพี่จะไปฝึกไหม ผมพาไปได้นะ สระตรงแถวหน้าบริษัทก็ได้นะ”

 

            ซังฮยอกที่เห็นว่าฮงบินดูเงียบจนแปลกไปก็เสนอทางเลือกขึ้น ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆ พี่ชายที่ตัวเล็กกว่าก่อนจะชี้มือให้ฮงบินไปเตรียมตัว

 

 

 

            “ไม่ดีกว่า พอลงน้ำได้แบบไม่กลัวแล้ว นายพักเถอะ”

 

            ฮงบินส่ายหัวปฏิเสธน้องเล็กของวงจะผมนุ่มๆ สีเข้มนั่นส่ายไปมา ร่างบางเดินกลับไปทางห้องนอนตัวเอง ดวงตากลมโตมองดทรศัพท์มือถือเครื่องสวยที่ไร้สัญญาการติดต่อจากอีกคนจนต้องถอนหายใจเสียงเบา

 

          ถึงงานจะเยอะแต่โทรมาบอกกันบ้างสิแทคอุน ฉันก็ห่วงนายนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

            ปิ๊งป่อง

 

            “ครับๆ”

 

            “อ้าว รุ่นพี่”

 

            เสียงสัญญาจากหน้าประตูทำให้ซังฮยอกที่นอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟารีบวิ่งไปเปิด เสียงทุ้มพูดเบาๆ เมื่อเห็นผ่านหน้าจออินเตอร์โฟนว่าใครเป็นคนมาในเวลานี้

 

          หนึ่งทุ่ม มันไม่มืดไปหน่อยเหรอ

 

 

 

            “รุ่นพี่มีอะไรครับ”

 

            เสียงทุ้มเข้มของซังฮยอกถามคนตรงหน้าทันทีที่เปิดประตูต้อนรับ ขายาวก้าวน้ำแทคอุนเข้าไปยังโซฟาที่เขาเพิ่งลุกออกมา

 

 

            “ฮงบินล่ะ วันนี้ฉันผิดนัด”

 

            แทคอุนพูดเสียงเรียบอย่างค่อนข้างรู้สึกผิด ดวงตาคู่ดุมองทางประตูห้องที่มมีสติ้กเกอร์ลายกระต่ายน่ารักแปะไว้ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

 

 

 

            “ในห้องครับ รุ่นพี่จะเข้าไปก็ได้นะ ผมจะทำเป็นไม่เห็น และไม่ฟ้องพี่ฮัคยอนแน่นอน”

 

            ซังฮยอกทิ้งตัวลงนอนเล่นโทรศัพท์ต่อบนโซฟาตัวกว้าง คิ้วเข้มเลิกขึ้นน้อยๆ ก่อนจะใส่หูฟังทั้งสองข้างเหมือนกับบอกแทคอุนว่าเขาจะไม่สนใจทั้งคู่จริงๆ จนเห็นว่าร่างสูงของคนมาใหม่เดินหายไปทางห้องนอนของพี่ชายตัวเล็กเขาถึงเริ่มสบายใจมากขึ้น

 

          ก็พี่ฮงบินพอหงอยแล้วแกล้งไม่สนุกสักนิดเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “หลับอยู่หรือเปล่า”

 

            “แทคอุน!

 

            แทคอุนตัดสินใจที่จะไม่เคาะประตูเพราะเพียงบิดลูกบิดเบาๆ เขาก็รู้ว่าฮงบินไม่ได้ล็อคประตูเอาไว้ เสียงทุ้มถามคนที่นอนกลิ้งอยู่บนเตียงและในมือมีหนังสือการ์ตูนจนร่างบางๆ นั่นรีบหันมาเรียกเขา

 

 

            “นายมาทำไมเล่า ถ้าทำงานเลิกเย็นขนาดนี้นายต้องกลับไปพักนะ”

 

            แทนที่จะต่อว่าที่ถูกปล่อยให้รอฮงบินกลับเลือกที่จะถามอีกคน และดุนิดๆ เพราะความเป็นห่วง ดวงตากลมโตที่มีแต่ร่องรอยความห่วงใยทำเอาแทคอุนอดเอ็นดูไม่ได้

 

          เคยโกรธใครบ้างไหมนะ

 

 

 

            ปุ

 

            “นี่ อย่ามาขยี้ผม เอามือออกก่อน”

 

            มือใหญ่ๆ ที่วางลงมาบนกลุ่มผมนุ่มและออกแรงขยี้ไปมาทำเอาฮงบินโวยวายเสียงดังเพื่อประท้วง มือเล็กพยายามผลักข้อมือใหญ่ๆ ของคนตรงหน้าทิ้งแต่มันก็คงจะยากเกินไปหน่อย

 

          ก็แทคอุนมือใหญ่มากจริงๆ

 

 

            “ฉันอยากขอโทษ นายนะพักเถอะ พรุ่งนี้มีงานไม่ใช่เหรอ วันอังคารเตรียมตัวให้ดีนะ ฉันไม่กวนแล้ว”

 

            เสียงทุ้มพูดออกมาหลังจากเงียบไปสักพักใหญ่ๆ มือใหญ่หยุดขยี้กลุ่มผมนุ่มแต่เปลี่ยนมาลูบเบาๆ แทนอย่างเผลอตัว เพราะความนุ่มลื่นของมัน

 

          ฮงบินนี่เป็นลูกกระต่ายขนฟูๆ จริงๆ

 

 

 

 

            “อือ เจอกันนะ”

 

            ฮงบินตอบกลับไปเมื่อเห็นว่าร่างสูงหันกลับออกไปทางนอกห้อง มือเล็กลูบผมตัวเองเพื่อจัดให้มันเข้าที่ ก่อนที่ตาโตๆ จะเบิกกว้างเมื่อนึกขึ้นได้

 

 

 

            “แทคอุน กล่องแซนวิสอยู่ในตู้เย็น เอาไปด้วยนะ ถ้าไม่อร่อยไม่ต้องมาบอกฉันเข้าใจไหม”

 

            ปึง!

 

            เสียงตะโกนจากคนในห้องนอน และเสียงปิดประตูตามหลังที่ดังจนซังฮยอกลุกขึ้นมาดูก็ทำเอาริมฝีปากได้รูปยกยิ้มน้อยๆ ร่างสูงส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบของในตู้เย็นตามที่เจ้าตัวบอก และซังฮยอกก็ชี้มือไปอย่างรู้งาน

 

          ลูกกระต่ายเขาทำให้ทั้งที ยังไงมันก็คงจะอร่อยมากๆ เลยล่ะ

 

 

 

 

--------------------------------

แท็กๆๆๆ

#wegotเลบิน

 

Talk: 02/07/16

            กลับมาแล้วค่ะ^^ ตอนนี้ก็ยังคงนอกopvอยู่เพราะมันไม่จบในตอนที่แล้ว แงงงง้ เลยตัดเอามาตอนนี้ค่ะ เกือบแล้วพลอ.เกือบโดนด่าแล้วถ้าบีนงอน ประเด็นคือไม่งอนไงห่วงไง เข้าใจว่าพลอ.ทำงานไง

            สุดท้ายของคุณที่ยังรอและไม่หนีไปไหนนะคะ รักทุกเม้นทุกวิวทุกโหวตทุกแฟนคลับนะ รักคนอ่านทุกคนคนค่ะ^^

แอบโฆษณาฟิคของ Monsta X ของมิ้นค่ะ จิ้มมมมมมมม

ตอบเม้น

183s (@183s) ก็ยังจูบเท่ากับจบอยู่นะบอกไว้55555 เป็นครูสอนว่ายน้ำที่หล่อและฮอตมากกกก ฮ่อลลลล อยากเรียนว่ายน้ำ555

SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) โถ่ว นี่ก็อยากให้เขาดึงกระดาษออกเหมือนกันนนนน แต่ถึงพี่แทคจะดุ แต่ก็เลี้ยงขนมน้องแล้วนะ ปลอบใจคนขี้กลัววว

dayory (@dyory) ต้องใจเย็นๆ อย่าเพิง่เต๊าะพลอ. นั่งให้บีนก่อน //เดี๋ยวๆ5555

Racord (@dongdank) พยายามทำให้พี่แทคละมุนที่สุดล่ะ ดุมากี่ตอนแล้วล่ะ55555 ยัยถั่วน่ารักจริงๆนะ น่ารักมากเลยยย นารักจนงอแงขนาดไหนพลอ.ก็ยอม

punpay (@punpay) เป็นลูกกระตายที่ตามฝนแล้วจะป่วยยยยย งือออออ

nu_kets (@nu_kets) อ่านเยยยยย ยัยถั่วน่ารักจริงๆ น่ารักกว่าพลอ.อีกกก ถ้ามันน่ารักเราจะพยายามทำให้น่ารักเรื่อยๆ คุณสามีกับคุณภรรยาเขาจะได้รักกันจริงๆ สักทีน้อออ

Cin Sister (@-1cin1-)แต่พลอ.เคาะหัวน้องบ่อยจริงๆ สงสารน้อง โดนเคาะจนงงแล้วววว รีบเลี้ยงขนมปลอบเพิ่มอีกด้วยยย

Aumua H'zt (@taotaotaro) บีนได้กินขนมนะ พี่แทคไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นนนนนนน แต่แอบยิ้มแล้วไม่พูดล่ะ แอบยิ้มแล้วกลบเกลื่อนนนน

pearl lotus (@kim-yunghwa) มีความเม้นรัวขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ เป็นฮยอกเหนื่อยจริงต้องคอยหลอกล่ออ่ะ แต่เป็นพลอ.เกนื่อยกว่าแต่พลอ.คงชอบเพราะเหนื่อยตามใจยัยลูกกระต่ายขนฟุๆ ของพี่เขา

สายลมขี้เหงา (@mistergill) อิอิเหมือนเมะไลน์ทุกคนจะเริ่มทำให้คนอ่านเขิน แต่พลอ.น่าจะมากสุด บอกไม่ยิ้มแต่ปากนี่โค้งแล้วนะ5555 น้องน่ารักพลอ.เลยดูแลน่ารักก

Finjanerii (@janerii) ในโอพีวีเราก็เจอในฟิคเราก็เจอ ขอบคุณมากนะที่ชอบบบ แต่บีนน่ารักพลอ.เลยตามใจไง ดุนิดหน่อยแต่ห่วงทั้งนั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #79 AeMbSiA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 00:01
    เจ้ากระต่ายทำไมถึงได้น่ารักแบบนี้นะ
    #79
    0
  2. #78 pearl lotus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 21:11
    ไม่เคยโกรธเลยจริงๆสินะ มีเป็นห่วงด้วย >/////<
    น่ารักน่าเอ็นดูอะไรเบอร์นั้น 
    โง้ยยย ไม่ต้องถามตัวเองหรอกค่ะว่าฮงบินทำอะไรกับพี่ เพราะยัยบีนน่ารักไงงงง ว่าแต่ธุระอะไรทำให้พี่แทคยุ่งขนาดนั้น แต่ยังมาขอโทษถึงห้อง หล่อให้อภัย//ไม่ใช่ละ 55555
    #78
    0
  3. #77 Finjanerii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 13:59
    ไม่มีงี่เง่า งอแงด้วย นึกว่าจะงอนซะอีก แบบนี้คนพี่ก็หลงแย่สิคะะะะะ อั้ยย >////<

    -ค่าาา แต่งให้ดุบ่อยๆเลยค่ะ พลอ.ดุพร้อมเขกหัวเบาๆเป็นอะไรที่เรียลมากๆ
    ปล.ตามทุกที่ค่ะ 55555 ชอบฟิคและก็ชอบopvมากๆ ทำต่อเร็วๆน้า
    #77
    0
  4. #76 Racord (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 23:12
    ยัยกาต่ายน่ารักมากเลยยยยย ไม่งอแงด้วยอะะ พี่แทคห้ามผิดนัดน้องอีกนะเพราะน้องเป็นเด็กดี
    #76
    0
  5. #75 Aumua H'zt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 19:26
    แทคอุนนี่เริมรู้สึกอะไรกับกระต่ายน้องแล้วใช่ไหมเนี่ยยยย งื้อออออ ตอนนี้มุ้งมิ้งจริงๆง่าาาา มีทำแซนวิชให้ด้วยย
    #75
    0
  6. #74 nu_kets (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 19:19
    มุ้งมิ้งมากเลยอะแทคอุนดูแลยายกระต่ายของเราดีจริงๆขนาดผิดนัดเพราะติดงานดึกแล้วก็ยังต้องมาน่ารักสุดๆกระต่ายน้อยของเราก็อุตสาทำแซนวิสถึงแม้จะดูไม่น่ากินเตรียมไว้ให้ตอนแรกยัยบีนก็งอนนะแต่กับเป็นห่วงแทคอุนมากกว่า
    #74
    0
  7. #73 183s (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 18:26
    ยัยลูกกระต่ายชนฟูของพี่แทคอุนนี่มันน่าปล่อยเสือไปขย้ำจริงๆแซนวิสนี่อยู่ในสภาพไหนล่ะเนี่ย55555555
    #73
    0
  8. #72 SS_nightmare34 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 18:10
    งู้ยยยย ตัลล๊าคคค กระต่ายตาโดทำแซนด์วิชให้กิน ต้องกินให้หมดนะพี่แทค >< มีมาขอโทษถึงห้องเลย พี่แทคคือดีย์งามมมมมม กรี๊ดดดดดดดด
    #72
    0