The War of Love สงครามหัวใจ

ตอนที่ 2 : The War of Love สงครามหัวใจ :: CHEPTER 1 [LOADING 100%] รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    8 เม.ย. 62






_____________________________________________________
 

1

จริงๆ แล้วเราเหมือนคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยกันดี

 

ตุบ!

         ทันทีที่โรมรับฉันกลับมาพักที่คอนโดของ หมอนั่นก็โยนกระเป๋าของฉันลงบนโซฟาอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจ อันที่จริงครอบครัวของฉันอยู่ที่อิตาลีส่วนฉันย้ายมาอยู่เมืองไทยกับญาติเพราะต้องการมาเรียนที่นี่ก่อนจะแยกออกมาอยู่คอนโดคนเดียว แต่เฟร็ดอยากให้ฉันมาอยู่กับโรมมากกว่าด้วยเหตุผลที่ว่าฉันยังความทรงจำขาดๆ หายๆ เอาหน่าเพื่อนเป็นห่วงทั้งทีฉันก็ไม่ควรขัดขวางน้ำใจเพื่อน

ของใช้ของเธอโรมพูดขึ้นก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำออกมาดื่ม พลันเหลือบตามามองฉันเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง

หิวน้ำก็หากินเองนะฉันไม่ใช่คนใช้เธอ

อืม ขอบคุณฉันตอบรับไปแบบเก้อๆ บางทีอาจจะเป็นเพราะฉันไม่ชินกับนิสัยของโรมเท่าไหร่เพราะเราเพิ่งจะเริ่มคบกันเมื่อไม่นานมานี้ยอมรับก็ได้นะว่าอันที่จริงแล้วเราก็ยังไม่ค่อยรู้จักกันดีสักเท่าไหร่ โรมเป็นเพื่อนสนิทเฟร็ดตั้งแต่เด็กๆ ส่วนเฟร็ดก็เป็นเพื่อนสนิทของฉันเพราะเราเรียนอยู่คณะเดียวกันแถมยังมีอัศวินอีกคน หมอนั่นก็เป็นเพื่อนสนิทฉันอีกเหมือนกัน โรมหันมามองฉันก่อนจะแสยะยิ้มร้ายจากนั้นก็ส่งเสียงจึ๊ปากราวกับไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่แล้วก็เดินออกจากห้องไปเฉยเลย

อะไรของเขาฉันบ่นกับตัวเองเบาๆ

         หลังจากที่โรมออกไปจากห้องฉันก็เดินไปเปิดกระเป๋าของใช้ที่โรมเป็นคนถือมาหยิบจับของด้านในออกมาดูด้วยความแปลกใจเพราะมันคือเสื้อผ้าผู้หญิง ชุดชั้นใน กางเกงใน ที่เป็นไซส์ที่ฉันใส่แต่ฉันจำได้ว่ามันไม่ใช่ของฉันก่อนที่จะเหลือบไปเห็นป้ายราคาที่ยังไม่ได้แกะออกสรุปว่าทั้งหมดเป็นของฉันแถมยังเป็นของใหม่ที่โรมน่าจะเป็นคนหามาให้ ว่าแต่ว่า.. ทำไมหมอนั่นถึงรู้ไซส์ของลับฉันแม่นขนาดนี้ล่ะ

         ฉันปัดความสงสัยออกไปก่อนที่จะเริ่มเก็บข้าวของใส่ตู้เสื้อผ้าในห้องของโรมซึ่งมันมีแค่ห้องเดียว เอาจริงๆ แล้วมันดูไม่ดีเลยที่ฉันจะมาอยู่ที่คอนโดกับโรมสองต่อสอง แต่ว่าเฟร็ดก็ยืนกรานที่จะให้ฉันมาอยู่ที่นี่ให้ได้ และที่สำคัญโรมก็ยังไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าจะให้ฉันนอนที่ไหนไม่รู้ว่าการขนเสื้อผ้าเข้ามาเก็บเองจะเสียมารยาทไปหรือเปล่า แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเก็บไว้ที่ไหนนิเอาไว้ถ้าเกิดหมอนั่นไม่อนุญาติฉันค่อยขนออกล่ะกัน ระหว่างที่จัดเสื้อผ้าเข้าตู้สายตาฉันก็ประเมินเสื้อผ้าของโรมไปด้วย นอกจากเสื้อผ้าเท่ๆ ก็ยังมีแนวเซอร์ๆ ซึ่งฉันคิดว่ามันดูเหมาะกับโรมดี

          ตลอดทั้งวันนอกจากเก็บเสื้อผ้าและของใช้ของตัวเองฉันยังลงไปซื้อกับข้าวมาทำอาหารง่ายๆ ไว้รอโรมด้วยซึ่งไม่รู้ว่าจะกลับหรือไม่กลับแต่ประเด็นสำคัญคือฉันหิวมากๆ แถมห้องของโรมก็ยังไม่มีอะไรติดตู้เย็นเลยนอกจากเบียร์ เหล้า เครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากมาย หมอนั่นเป็นคนยังไงกันนะมีชีวิตอยู่ได้เพราะของมึนเมาพวกนี้หรอกเหรอ

เฮ้ยๆ กูไม่เชื่อที่มึงพูดหรอก

เออ มึงนี่พูดเบาไม่เป็นเลยเนอะเบาๆ หน่อยนี่มันพื้นที่ส่วนบุคคล

        เสียงโวยวายอยู่หน้าห้องโรมจนทำให้ฉันต้องนิ่วหน้าด้วยความแปลกใจ ว่าแต่ว่าเสียงมันคุ้นๆ แหะ เพราะไม่อยากเก็บความสงสัยฉันจึงเดินไปเปิดประตูห้องก่อนจะพบกับอัศวินและเฟร็ดที่ยืนมองฉันนิ่งๆ ในขณะที่อัศวินอ้าปากหวอ

พระเจ้า! แกอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอมิลาน นี่ฉันไปธุระที่ต่างจังหวัดมาไม่กี่วันเกิดเรื่องมากมายขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ แกอยู่กับไอ้โรมเนี่ยนะ

อัศวิน แกใจเย็นๆ นั่งลงกินน้ำก่อนไหมแล้วค่อยพูดต่อพูดจบฉันก็เดินไปที่ตู้เย็นถือขวดน้ำมาให้อัศวินแต่แทนที่หมอนี่จะรับไว้กลับยืนนิ่งจ้องหน้าฉันราวกับคนไม่เคยรู้จักกัน

ธะ เธอ เป็นใครเอามิลานเพื่อนฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ

คืนไงล่ะ ก็ฉันนี่ไงมิลานฉันอมยิ้มเล็กน้อย

ไม่จริง มิลานพูดเพราะไม่เป็น ไม่มีมารยาท และไม่มีน้ำใจขนาดนี้

นี่คงไม่ได้เรียกว่าด่าใช่ไหม?

อืมมมม อาจจะเป็นเพราะฉันความจำขาดหายไปบางช่วงเลยจำอะไรไม่ค่อยได้แต่ฉันก็จำแกได้นะอัศวิน แกเป็นเพื่อนฉัน

เอ่อ แกปลอดภัยก็โอเคแล้วเมื่อกี้ฉันแกล้งแกเล่นดูอัศวินหน้าเสียไปเล็กน้อยก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาข้างๆ ฉัน

พวกแกมาทำอะไรที่นี่

ถามโง่ๆ พวกเราก็มาหาแกน่ะสิกำลังสงสัยอยู่ว่าโดนไอ้โรมปล…”

เงียบหน่าไอ้อัศวินไม่รู้ว่าอัศวินจะพูดอะไรแต่กลับโดนเฟร็ดปรามเสียงแข็ง

พรุ่งนี้แกต้องไปมหาลัยแกยังจำได้ใช่ไหมว่าตัวเองเรียนอยู่คณะวิศวะกรรมยานยนต์เฟร็ดถามขึ้น

โธ่ เรื่องแค่นี้เองฉันก็ไม่ได้ความจำเสื่อมไปหมดซะทุกเรื่องหรอกนะ

เออดี พรุ่งนี้เจอกันที่มหาลัยแกดูแลตัวเองดีๆพูดจบเฟร็ดก็คว้าคออัศวินลากออกไปจากห้องของโรม ฉันได้แต่มองตามอย่างทอดถอนใจสองคนนี้เป็นเพื่อนสนิทและเป็นเพื่อนรักของฉันเราสนิทกันตั้งแต่เข้าปีหนึ่งจนกระทั่งตอนนี้ปีสี่แล้ว เรียกได้ว่ารู้ไส้รู้พุงกันหมดทุกเรื่อง

          หลังจากสองคนนั้นกลับไปฉันก็ว่าง ฉันมองรอบห้องรกๆ ของโรม ต้องบอกว่ารกโคตรๆ ดูท่าทางจะไม่เคยเก็บห้องเลยสักนิดจากลักษณะน่าจะนอนตรงไหนก็ทิ้งตรงนั้นคิดได้ดังนั้นฉันเลยจัดการเก็บกวาดห้องให้โรม มาอาศัยเขาอยู่ก็ต้องทำตัวเป็นผู้อาศัยที่ดีหน่อยประเดี๋ยวเจ้าบ้านเขาจะว่าเอาได้แถมหมอนั่นดูท่าทางอารมณ์ไม่ค่อยจะอยู่กับร่องกับรอยสักเท่าไหร่ หลังจากเก็บกวาดภายนอกห้องเสร็จฉันก็เดินเข้ามาเก็บเสื้อผ้าของโรมที่หล่นตามพื้นในห้องนอน บอกเลยว่ามันไม่ค่อยจะน่าดูสักเท่าไหร่ฉันมั่นใจว่าห้องนอนของผู้ชายไม่เป็นแบบนี้ทุกคนหรอก ซากบ๊อกเซอร์ ซากกางเกงใน เอ่อ.. แล้วนั่นชุดชั้นในใคร

         ฉันขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหยิบซากชุดชั้นในขึ้นมาดู คัพบี! ฉันจึงก้มมองดูของตัวเองบ้างเอ่อของฉันคัพซีถ้างั้นนี่มันของใครกันอย่าบอกนะว่าโรมพาผู้หญิงมานอนที่ห้อง คำถามก็คือฉันควรจะใส่ใจดีไหมหรือควรปล่อยผ่านไปเพราะก็รู้อยู่ว่าโรมน่ะเป็นเสือผู้หญิงขนาดไหน คิดได้ดังนั้นฉันก็ส่ายหัวปัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อนที่สายตาเจ้ากรรมจะเหลือบไปเห็นลังใบใหญ่ตั้งอยู่บนโต๊ะคอมของโรมฉันจึงเดินไปเปิดดูด้วยความสงสัยอันที่จริงอย่าเรียกว่าแอบเปิดนะเพราะลังมันเปิดแง้มไว้อยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่ฉันเปิดกล่องและเห็นกล่องเล็กๆ หลายๆ กล่องด้านในฉันก็ได้แต่อึ้งด้วยความตกใจสุดขีด นะ.. นี่มัน ถุงยางอนามัย! หากมันมีแค่กล่องเดียวก็คงไม่น่าตกใจเท่าไหร่

แต่นี่มันมีถึง 300 กล่อง ทั้งหมดนี่เป็นของโรม!

       ฉันคิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่สนใจมานั่งนับกล่องถุงยางพวกนี้แถมยังมีไม่ซ้ำยี่ห้อไม่ซ้ำกลิ่นคือว่าของพวกนี้มันอยู่ในห้องของโรมมันก็คงต้องเป็นของโรมใช่ไหม หมอนั่นไว้ใช้กับคนอื่นงั้นเหรอ ตะ.. แต่ฉันกับหมอนั่นยังไม่เคยมีอะไรกันเลยนะ

ไง อยากใช้มากขนาดต้องมานั่งนับเองเลยเหรอ

เฮือก! ฉันตกใจจนเผลอทำกล่องถุงยางที่ถือไว้อยู่ตกพื้นพอหันไปมองที่ประตูก็เห็นโรมยืนพิงประตูห้องสบตาฉันนิ่งๆ ส่วนมืออีกข้างก็ถือขวดเหล้ากระดกเข้าปากไปด้วย

นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะฉันพูดเสียงสั่น

ก็ตั้งแต่ที่เธอเริ่มนั่งนับตั้งแต่กล่องแรกยันกล่องสุดท้ายนั่นแหละ

ห่ะ!!”

เลือกได้หรือยังว่าจะใช้อันไหนก่อนดี เลือกมา

มะ ไม่ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นพูดจบฉันก็เบือนหน้าหนีแบบกล้าๆ กลัวๆ ใครไม่เห็นเหมือนฉันคงไม่รู้ว่าเวลานี้ท่าทางและสายตาของโรมน่ากลัวมากจริงๆ ลักษณะท่าทางคล้ายกับนักเลงหัวไม้ที่พร้อมจะจู่โจมได้ทุกเมื่อ

ทำไม

อ๊ะ นายออกไปนะฉันตกใจจนเผลอเอามือผลักเขาออกไปเต็มแรงหลังจากที่หันมาเจอใบหน้าของโรมที่อยู่ในระดับเดียวกับใบหน้าของฉันแถมยังอยู่ใกล้กันมากๆ ด้วย โรมไวมากขยับเข้ามาหาฉันตอนไหนฉันยังไม่รู้ตัวเลยพอหันมาอีกทีก็เจอกับสายตาคุกคามอย่างโจ่งแจ้ง

อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยหน่า คนมันเคยๆ กันอยู่โรมพูดพร้อมกับเอามือมาลูบไล้ใบหน้าของฉันอย่างช้าๆ การกระทำของหมอนี่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่ความจริงแล้วมันไม่เลยสักนิดฉันรู้สึกได้ สายตาของโรมมองไล่ตั้งแต่ใบหน้า ริมฝีปากของฉันก่อนที่จะมองลงมายังหน้าอกแถมคอเสื้อของฉันยังกว้างมากด้วยฉันจึงรีบปัดมือโรมออกอย่างกลัวๆ ฉันกลัวจริงๆ กลัวโรมในท่าทางแบบนี้

เคยอะไร เราไม่เคยมีอะไรกันโรมเงียบไปแต่สายตายังคงเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย ฉันคิดว่ามันน่าจะเป็นเพราะแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มเข้าไป อะไรบางอย่างมันเตือนว่าฉันควรอยู่ห่างจากโรมในเวลานี้จะดีที่สุด

ถ้างั้น อยากเคยไหมล่ะ

ไม่ นายเมาแล้วนอนเหอะ ฉันจะออกไปนอนข้างนอก อ๊ะ!”

จะไปไหนเป็นแฟนกันต้องนอนด้วยกันถึงจะถูกโรมพูดก่อนจะใช้มือเชยคางฉันให้หันมาสบสายตาเจ้าเล่ห์ราวกับหมาป่า ใจฉันกระตุกวูบทั้งรู้สึกตื่นเต้นและก็รู้สึกกลัว

เป็นแฟนกันไม่ต้องนอนด้วยกันก็ได้ อะ อีกอย่างฉันแค่มาอาศัยอยู่กับนายแต่ไม่ได้อยากจะนอนกับนายนะพูดจบฉันก็หลุบตาลง

อย่าโลกสวย ขอร้องโรมกดเสียงต่ำลง ฉันรู้ว่าโรมกำลังจ้องหน้าฉันอยู่แต่ฉันไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆ เพราะโรมในเวลานี้ดูน่ากลัวจนเกินไปฉันจึงก้มหน้าลงพร้อมกับหลับตาปี๋

ฉะ ฉันว่าฉันไปดีกว่าจบคำฉันก็สะบัดแขนออกจากโรมอาศัยจังหวะที่โรมเริ่มผ่อนแรงที่ต้นแขนของฉัน ทว่า.. ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ก้าวเท้าเกินกว่าห้าก้าวโรมก็คว้าแขนฉันพร้อมกับโยนตัวฉันลงเตียงอย่างแรงจนฉันรู้สึกเจ็บ และได้แต่เอามือกุมท้องตัวเองนอนตัวงออยู่อย่างนั้น

ทำไมต้องให้ใช้กำลังด้วยพูดดีๆ ไม่ชอบใช่ไหม หืมมมเสียงกึ่งเล่นกึ่งเย้าหยอกของโรมทำเอาฉันขนลุกซู่ และก่อนที่ฉันจะตั้งตัวรับมือโรมก็โถมตัวลงมาทับฉันพร้อมกับคว้ามือทั้งสองข้างของฉันขึ้นเหนือหัวจนฉันไม่มีทางหนี โรมค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับฉัน หัวใจฉันเต้นระส่ำอย่างแปลกๆ ก่อนจะพยายามสบตาโรมกลับ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ดูเหมือนจะคุ้นเคยก็ค่อยๆ โชยผ่านจมูกตามไปด้วย

นายอย่ามาทำตัวรุ่มร่ามกับฉันนะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆ แบบในสต็อกของนายหรอกนะ

หืมมม เธอรู้ด้วยเหรอว่าฉันนิยมล่าแต้มโรมพูดจบก่อนจะก้มมองต่ำไปที่หน้าอกของฉันแล้วค่อยๆ ไล่สายตาขึ้นมาหยุดที่ริมฝีปากของฉัน ถ้างั้นไหนลองบอกมาสิว่าเธอรู้อะไรเกี่ยวกับฉันอีกบ้าง

มะ ไม่ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น

จริงเหรอ ไม่รู้จริงๆ เหรอมิลานโรมพูดด้วยน้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้าก่อนจะใช้มือข้างขวาค่อยๆ ถกกระโปรงของฉันขึ้นอย่างช้าๆ การกระทำของโรมทำเอาฉันแทบคลั่งอยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่ต้องการทำตัวอ่อนแอมากไปกว่านี้

อย่านะ

พอนึกอะไรออกบ้างไหม สัมผัสแบบนี้โรมค่อยๆ ใช้มือลูบต้นขาอ่อนฉันไปมาความรู้สึกแปลกใหม่แบบที่ไม่เคยสัมผัสทำเอาฉันใบหน้าร้อนผ่าว ตัวเกร็ง แถมยังรู้สึกว่าตัวเองขนลุกไปหมดทั้งตัว

ไม่เอาๆ พอแล้วฉันพูดกึ่งอ้อนวอนโรมหวังเพียงให้เขาเห็นใจฉันสักนิดก็ยังดี

แต่ฉันยังไม่อยากพอพูดจบโรมก็คอยๆ เลื่อนหน้าต่ำลงไปฝังจูบหนักๆ ที่ต้นขาอ่อนของฉัน

โอ๊ย จะ เจ็บนะโรมไม่ใช่แค่ฝังจูบ ฉันแทบจะร้องกริ๊ดออกมาเมื่อโรมเปลี่ยนจากจูบหนักๆ เป็นฝังเขี้ยวลงบนต้นขาของฉันแทน ความเจ็บจากรอยฟันของโรมทำเอาฉันน้ำตาไหล หมอนี่มันซาดิสม์ชัดๆ เมื่อโรมยังไม่มีทีท่าว่าจะเอาริมฝีปากออกจากต้นขาของฉันๆ จึงต้องตะโกนออกไปอย่างมีอารมณ์

นี่โรม เรายังไม่เคยมีอะไรกันนายไม่มีสิทธิ์มาลวนลามฉันแบบนี้นะดูเหมือนว่าจะได้ผลเมื่อโรมชะงักไปก่อนจะผละริมฝีปากออกจากต้นขาของฉันแล้วก็เปลี่ยนเป็นเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับฉันแทน

หึ อยากเป็นแฟนฉันนักก็ต้องทนเรื่องพวกนี้ให้ได้

นายมันบ้า

ถ้าฉันบ้าขึ้นมาจริงๆ ใครหน้าไหนก็เอาฉันไม่อยู่หรอกแม้กระทั่งเธอพูดจบโรมก็สาดสายตาเย็นชาใส่ฉันก่อนจะผละออกจากตัวฉันไปยืนอยู่ตรงปลายเตียงแทน ฉันจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก โรมสบสายตากับฉันอีกรอบก่อนจะก้มลงมองเสื้อเชิ้ตสีฟ้าของตัวเองพร้อมกับปัดรอยยับยู่ยี่บนเสื้อให้เข้าที่แต่ปากก็ยังไม่วายพูดเหน็บแนมฉันไปด้วย

รู้อะไรไหมว่าเธอมันเป็นผู้หญิงที่จืดสนิทไม่มีเสน่ห์เอาซะเลย แถมยังไม่มีอะไรดึงดูดฉันหลังจากพูดจบโรมก็หันหลังอย่างไม่ใส่ใจพร้อมกับก้าวเท้าทำท่าว่าจะเดินออกไปจากห้อง แต่เพราะคำพูดของโรมจึงทำให้ฉันพลั้งปากถามคำถามที่อยากรู้ในเวลานี้ออกไป

ถ้างั้น.. เรามาคบกันทำไม

โรมเงียบไป

เธอเป็นฝ่ายเรียกร้องหาฉันเองไม่ใช่เหรอ ฉันกัดริมฝีปากตัวเองอย่างลืมตัวกว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ลิ้นเริ่มลิ้มรสเลือดที่เริ่มไหลออกมานิดๆ ตรงริมฝีปาก

     “แล้วทีหลังก็ไม่ต้องมายุ่งกับข้าวของๆ ฉันด้วย ไม่ต้องมาแสร้งทำดีด้วยเพราะฉันไม่มีทางหลงกลมารยาหญิง

 

 




[LOADING 100%]



 

 





TALK

  อัพครบแล้วจ้าาาา เดี๋ยวรีบมาต่อน้าาาา
นางเอกเรื่องนี้น่าสงสารฝุดๆ โดนกระทำลูกเดียว
เม้นๆ ออกความเห็นกันหน่อยว่านางจะทำยังไงต่อไป อิอิ :)
ดราม่ามาเต็ม







1 เม้น 1 โหวต 1 แชร์ = ล้านกำลังใจนะคะ :p


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,208 ความคิดเห็น

  1. #149 waenployjh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 20:37
    คำว่า หลอ ผิดรึเปล่าเอ่ย "หรอ"
    #149
    0
  2. #65 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:34
    เหมือนจำได้เยอะเลย
    #65
    0
  3. #27 reindeer (เรนเดียร์) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 19:29
    อิมเมจพระเอกชื่อไรเหรอคะ
    #27
    1