The War of Love สงครามหัวใจ

ตอนที่ 11 : The War of Love สงครามหัวใจ :: CHEPTER 10 [LOADING 100%] รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    18 พ.ค. 62





10

หัวใจกับก้อนหิน

 


คิดจะประชดฉันเหรอมิลานโรมโน้มหน้าลงมาหาฉันอีกนิดกระทั่งปลายจมูกเราสัมผัสกันเบาๆ

เปล่า

แน่ใจหรือไงว่ากล้า

คราวนี้โรมเคลื่อนปลายจมูกสัมผัสไปมาจนทั่วใบหน้าของฉันก่อนจะเริ่มระดมจูบตามใบหน้าจนรู้สึกขนลุกไปหมด ฝ่ามือของฉันออกแรงผลักโรมออกไป

พอได้แล้ว พอเหอะ

ทำไม รังเกียจกันมากหรือไงโรมเอาแต่จูบไม่หยุดแถมยังไม่ยอมมองหน้าฉันด้วย ฉันค่อยๆ หลับตาลงข่มความรู้สึกบางอย่างลงไป ความรู้สึกแปลกๆ ที่ฉันไม่อยากรู้สึกสักนิด

ออกไปเหอะโรม อย่าให้ฉันต้องรู้สึกแย่กับนายไปมากกว่านี้เลยฉันออกแรงผลักโรมออกไปอีกครั้ง กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงที่ติดอยู่ตามตัวโรมทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงไปหมด

ไม่ออก ถ้าฉันไม่ออกไปเธอจะทำไมแล้วถ้าฉันออกไปเธอจะไปหาไอ้เคลวินงั้นเหรอโรมหยุดจูบก่อนจะจ้องหน้าฉันอย่างหาเรื่อง

ก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะไป

ถ้างั้นก็อย่าได้ฝันว่าฉันจะออกไปจากที่นี่

นายเป็นอะไรของนายกันแน่ฉันประสานสายตากับโรมอย่างไม่เข้าใจ ไอ้ตอนที่ฉันอยู่กับนายๆ เอาแต่ทำเลวกับฉันสารพัด ทำทุกอย่างเหมือนต้องการบีบบังคับให้ฉันไป

“…”

แต่พอฉันไปจากนายๆ กลับยิ่งตามรังควานฉันไม่เลิก ทำร้ายจิตใจฉันสารพัด ยังไม่รวมเรื่องก่อนหน้าที่นายชอบพาแก้วใสมาเย้ยฉัน

“…”

ในเมื่อนายเกลียดฉันมากเราก็ควรต่างคนต่างอยู่ ฉันจะมีใครหรือจะคบกับใครมันก็เรื่องของฉัน ยิ่งนายทำแบบนี้มันก็มีแต่ทำให้เรื่องยิ่งแย่แค่เรื่องวันนี้ที่เกิดขึ้นมันก็มากเกินพอแล้วฉันพูดเสียงเบาลง ฉันไม่ได้ต้องการพูดด้วยอารมณ์หรือว่าโกรธ แต่ฉันเพียงแค่พูดทั้งหมดออกมาจากใจเพราะฉันต้องการให้โรมไป

ฉันไม่ได้สั่งให้ไอ้พวกนั้นข่มขืนเธอ

นายทำ

ฉันไม่ได้ทำ

ความจริงมันอยู่ตรงหน้า นายเลิกพูดเถอะถ้านายไม่ได้สั่งแล้วยังไง นายอยู่กับแก้วใสนายสมรู้ร่วมคิดกันฉันจ้องหน้าโรมนิ่งๆ ความรู้สึกแย่ๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าเริ่มไหลวนเข้ามาในหัวของฉันอีกครั้งกระทั่งน้ำตาบ้าๆ มันก็เอ่อคลออยู่รอบดวงตาโดยไม่รู้ตัว

ฉันยืนยันคำเดิม ว่าฉันไม่ได้สั่ง

เก็บคำแก้ตัวของนายกลับไปเถอะฉันไม่อยากฟังฉันหันหน้าหนีแต่โรมก็จับปลายคางฉันให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง

ฉันขยะแขยงนายขนาดนี้เมื่อไหร่นายจะรู้ตัว

ทำไม รังเกียจฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอทีเธอทำเลวกับฉันไว้คิดว่าฉันไม่รังเกียจเธอหรือไง

ทำไม ฉันไปทำอะไรนายไหนนายลองพูดมาสิ ฉันนึกไม่ออก

หึ ก็ทำเลวเหมือนกับที่ฉันทำกับเธอไง

อย่าบอกนะว่าฉันเคยไปนอนกับผู้ชายคนอื่นนอกจากนายน่ะ เหอะ งี่เง่าชะมัด มันไม่มีความทรงจำร้ายๆ พวกนี้อยู่ในหัวฉันสักนิด

นึกดูดีๆ เธอลองนึกอยู่ดีๆ มิลานโรมพูดทีละคำช้าๆ ชัดๆ

ถอยไปนะโรม ฉันเจ็บฉันพยายามจับมือโรมที่บีบปลายคางฉันออกแต่หมอนี่แรงเยอะชะมัด

จำใส่สมองของเธอไว้ ถ้าฉันไม่อนุญาตหรือไม่เบื่อเธอๆ ก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนมาไหนกับไอ้เคลวิน อย่าให้ฉันเห็นเธออยู่กับมันอีก

หึ คำพูดของนายจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะใส่ใจ

งั้นเหรอว่าจบโรมก็ปล่อยมือข้างที่บีบปลายคางฉันออกก่อนจะเปลี่ยนเป็นรวบมือทั้งสองข้างของฉันไว้เหนือศรีษะด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วกดลงกับเตียงอย่างแรงจนฉันเจ็บข้อมือไปหมด ขาทั้งสองข้างถูกโรมล็อกเอาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้เลย

ถ้างั้นฉันจะต้องทำยังไงดีเธอถึงจะใส่ใจคำพูดของฉัน

ไม่เอาอะไรทั้งนั้น ปล่อยนะฉันตะโกนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

แต่ฉันไม่อยากใส่ใจคำพูดของเธอ เหมือนเธอไงโรมพูดไปมืออีกข้างก็ปลดกางดุมกางเกงยีนตัวเองไปด้วยก่อนจะดึงลง

ไม่นะโรม พอเถอะ ฉันขอร้องคำพูดของฉันมันเหมือนอากาศใช่ไหมฉันรู้ มันคงไม่มีความหมายสำหรับหมอนี่สักนิด เพราะโรมไม่ฟังทั้งยังใช้ขาอีกข้างจับขาของฉันแยกออก

ไม่โรม พอเถอะฉันพร่ำพูดขอร้องไม่หยุดแต่โรมก็ไม่ฟังทั้งยังพยายามปลดกางเกงของฉันลงด้วยกระทั่งมันไปกองอยู่ตรงปลายเท้า ตอนนี้ร่างกายของเราทั้งคู่แทบจะไม่เหลืออะไรแล้ว ทำไมนายถึงได้ทำเลวกับฉันแบบนี้นายพยายามทำแบบนี้กับฉันทั้งๆ ที่นายก็เพิ่งไปมีอะไรกับแก้วใสมาตามตัวของนายมีรอยจูบของผู้หญิงคนนั้นฉันพูดไปร้องไห้ไป

“…”

ฉันไม่รู้ ฉันจำไม่ได้ว่าฉันเคยไปทำเลวอะไรกับนายไว้นายถึงแค้นฉันมากขนาดนี้ นายทำเหมือนฉันไม่มีหัวใจนายไม่ถามอะไรฉันสักนิด นายอยากได้ฉันนายก็เอา นายอยากทำร้ายจิตใจฉันนายก็ทำ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านายเพิ่งไปมั่วกับผู้หญิงคนอื่นนายก็ยังมาลงที่ฉันอีก

“…”

โอเค ฉันอาจจะยังจำไม่ได้ว่าฉันเคยไปทำเลวอะไรให้นายเกลียดแต่การที่นายมาทำเรื่องแบบนี้กับฉันทั้งๆ ที่ฉันยังป่วยอยู่ ทั้งๆ ที่ฉันยังจำอะไรไม่ได้มันถูกต้องเหรอโรม ในขณะที่ฉันต้องมาเป็นที่รองรับอารมณ์ของนายอยู่แบบนี้ฉันก็จำไม่ได้และไม่รู้เรื่องอยู่ดีว่าฉันไปทำอะไรให้นายถ้านายไม่พูด

“…”

บอกฉันทีว่าเราเคยคบกันจริงๆ ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนกับว่าฉันไม่เคยรู้จักนายเลยคงเป็นเพราะฉันยังคงช็อกเรื่องของวันนี้อารมณ์และความรู้สึกแย่ๆ มันก็เลยปะปนกันไปหมด รู้สึกตัวอีกครั้งโรมก็ค่อยๆ ถอนตัวออกไปก่อนจะหลบไปยืนนิ่งๆ ตรงปลายเตียง

             

ROME SPECIALS

เคร้ง

ผมจ้องหน้ามิลานที่เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดฉับพลันไอ้ความรู้สึกบ้าๆ มันก็ปะเดปะดังซัดเข้าใส่ผมอย่างไม่หยุดหย่อนกระทั่งปลายเท้าของผมมันดันไปเตะเข้ากับอะไรบางอย่าง ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ก้มลงไปหยิบกล่องสี่เหลี่ยมใต้เตียงมิลานที่ผมเผลอไปเตะเข้าพอดี มันเป็นกล่องไม้ขนาดกลางที่ผมไม่เคยเห็นทั้งๆ ที่เมื่อก่อนผมก็มาห้องนี้ออกจะบ่อย กระทั่งได้เห็นสิ่งของภายในกล่องทั้งร่างกายผม ความรู้สึกบ้าๆ ที่สุมอยู่ข้างในมันก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ผมค่อยๆ เอื้อมมือลงไปหยิบรูปคู่ในความทรงจำ.. ก่อนจะจ้องใบหน้าของคนสองคนที่กำลังใช้แก้มแนบกันอย่างรักใคร่ ฝ่ายชายฉีกยิ้มให้กล้องอย่างกวนๆ ในขณะที่ฝ่ายหญิงดูเหมือนจะไม่ค่อยเต็มใจถ่ายมันสักเท่าไหร่

ผมจำมันได้ดี

เมื่อพลิกไปที่ด้านหลังของรูปก็จะเห็นข้อความที่เกิดจากลายมือที่แสนคุ้นเคยปรากฏอยู่ตรงหน้า ผมจำได้ดีว่ารูปนี้ไม่เคยมีใครเขียนข้อความอะไรลงไปเพราะมันเป็นรูปของผมกับมิลาน และผมก็เป็นคนถ่ายมันเองกับมือ

โรม ฉันคิดถึงนาย

คล้ายกับว่ามีพายุลูกใหญ่ซัดเข้าใส่ร่างกายผมอย่างแรง

ฝ่ามือของผมกำรูปจนแทบจะกลายเป็นขยำมันโดยไม่รู้ตัว ทั้งใจมันสั่นสะท้านไปหมดเลยบอกตรงๆ ว่าผมไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยอดีตมันก็คืออดีตอยู่วันยังค่ำ อดีตที่ผู้หญิงคนนี้เหยียบย่ำให้มันแหลกคามือด้วยตัวเอง แล้วทำไมผมจะต้องแคร์ด้วย ผมก้มหน้าลงต่ำเก็บซ่อนความรู้สึกบ้าบอห่าเหวพวกนี้ลงไปให้ลึกสุดใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งกระทั่งสายตาของผมประสานสายตากับมิลานที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

นายถืออะไรอยู่

ไม่มีอะไรผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะตัดสินใจเดินไปสวมเสื้อผ้าที่กองอยู่ตามพื้น ฝ่ามือของผมยังคงกำรูปใบนั้นอยู่ด้วย เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะผมจะเอามันไปทิ้งยังไงล่ะ ผมคงไม่ยอมให้ยัยผู้หญิงหน้าโง่อย่างมิลานมาเห็นรูปใบนี้หรอกนะ

หลังจากสวมเข็มขัดกางเกงเสร็จผมก็หันไปมองมิลานเล็กน้อย ยัยนั่นยังคงจ้องหน้าผมอย่างไม่วางตาแถมยังไร้ความรู้สึกสิ้นดี เหอะ คิดว่าตัวเองเย็นชาเป็นคนเดียวหรือไง ผมหันหลังกลับมาก่อนจะเดินไปที่ประตูห้องแต่เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ผมก็ต้องหยุดนิ่งอยู่กับที่

อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอหายหัวไปอยู่กับไอ้เคลวินอีกผมพูดขึ้นโดยไม่ได้หันหน้ากลับไปมองมิลาน ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปที่ประตูห้อง แต่เท้าของผมกลับต้องชะงักลงอีกครั้งทันทีที่เสียงเล็กๆ ที่โคตรจะเย็นชาไปถึงขั้วหัวใจนั่นแทรกขึ้นกลางคัน

ฉันจะทำ

อีกเพียงนิดเดียวจริงๆ นะที่ผมจะออกไปจากห้องนรกนี่ ห้องที่มีแต่ความทรงจำเก่าๆ ที่ไม่น่าจำ บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง แค่รู้สึกปั่นป่วนข้างในไปหมดเวลาที่ต้องมาอยู่ใกล้ๆ ผู้หญิงคนนี้อีกครั้งหลังจากที่เราเลิกกันไปนานแล้ว ผมกัดริมฝีปากอย่างข่มอารมณ์แต่ไม่ได้หันหน้ากลับไปมองมิลานแม้แต่น้อย

ก็ลองดูสิ ฉันจะตามเธอยันเงาเลยล่ะ

ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วยในเมื่อนายก็มีแก้วใสอยู่แล้วเสียงของมิลานถามขึ้นอย่างสั่นๆ และทันทีที่คำถามของมิลานจบลงผมก็ได้แต่แค่นยิ้มออกมาเล็กน้อย

เพราะฉันไม่อยากเห็นเธอมีความสุขไปกว่าฉันไงอีกครั้งที่ผมกำลังจะเดินไปที่ประตูห้องแต่จู่ๆ ข้อมือของผมกลับโดนมือใครอีกคนคว้าเอาไว้

 

และทันทีที่มิลานคว้าข้อมือของผมยัยผู้หญิงหน้าโง่ก็ค่อยๆ ดึงรูปในมือของผมออกไป ผมจดจ้องปฏิกิริยาในมือของตัวเองนิ่งๆ ยัยผู้หญิงหน้าโง่กำลังดึงรูปในมือของผมออกไปอย่างใจเย็นทั้งๆ ที่ใบหน้ายังเต็มไปด้วยคราบน้ำตากระทั่งมิลานได้เห็นภาพในรูปเต็มสองตาก็ดูตื่นตะลึงแค่เพียงชั่ววูบ

ไม่น่าเชื่อเลยว่านี่จะเป็นรูปฉันกับนายผู้หญิงตรงหน้าแค่นยิ้มออกมาเล็กน้อย

ก็แค่อดีต

ก็ใช่ มันก็แค่อดีตมิลานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบและไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมด้วยซ้ำ ฝ่ามือเล็กๆ ของผู้หญิงตรงหน้าค่อยๆ พลิกไปด้านหลังรูปเหมือนที่ผมทำ

โรม.. ฉันคิดถึงนายผมยังคงจดจ้องผู้หญิงตรงหน้า มิลานเอ่ยทวนตามประโยคที่เขียนอยู่ที่ด้านหลังรูป นี่มัน ลายมือฉันเหรอ

ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่เลือกที่จะเงียบกระทั่งมิลานเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วก็ก้มลงไปมองตัวอักษรในรูปนั่นอีกครั้ง ฝ่ามือสั่นๆ นั่นพลิกกลับมาที่หน้ารูปคู่ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมากุมขมับตัวเอง

รูปพวกนี้มัน..มิลานพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ก่อนจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น ไวเท่าความคิดเพราะฝ่ามือเฮงซวยของผมแม่งก็เอื้อมไปรับร่างของยัยนี่ไว้ได้ทัน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย

นี่เธอ..ผมพูดขึ้นก่อนจะจับจ้องร่างของมิลานที่อยู่ในอ้อมแขนเจ้าตัวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาประสานสายตากับผมๆ สัมผัสได้ถึงความสับสนในแววตาคู่นี้แม้กระทั่งน้ำตาที่เพิ่งเอ่อขึ้นมาคลออยู่บริเวณรอบดวงตาของผู้หญิงคนนี้ก็ยังไม่สามารถบดบังความสับสนนี้ไปได้

แววตาของเธอมันบอกทุกอย่างมิลาน ฉันสัมผัสถึงมันได้คำพูดในอดีตค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัวผม

เธอจำมันได้เหรอ

“…” มิลานไม่ตอบคำถามก่อนจะปล่อยให้หยาดน้ำใสๆ หยดลงมากระทบกับแขนผมพร้อมทั้งดวงตาที่ค่อยๆ ปิดลง

ตึกตัก ตึกตัก

ผมค่อยๆ หลับตาลงอย่างข่มความรู้สึกก่อนจะตัดสินใจอุ้มมิลานขึ้นแนบอกพาไปวางลงบนเตียงนอนตามเดิม น้ำตาของผู้หญิงตรงหน้ายังคงไหลลงมาเรื่อยๆ ทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ผมจ้องร่างเล็กตรงหน้าก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ เหอะ ตัวเล็กจนน่าหงุดหงิดถ้าไม่ห่มผ้าห่มให้ก็คงจะหนาวตายหรือไม่ก็เป็นปอดบวมตายไปซะก่อน แบบนี้ใครจะมาเป็นเหยื่อให้ผมคอยกลั่นแกล้งล่ะ

ผมตัดสินใจนั่งลงข้างเตียงก่อนจะจดจ้องร่างเล็กของมิลานที่ยังคงหลับสนิทใบหน้าเล็กๆ ริมฝีปากแดงๆ นั่นขบเข้าหากันจนแน่น อะไรบางอย่างทำให้ผมเอื้อมมือไปใกล้ใบหน้าเธอโดยอัตโนมัติ แต่แล้วความคิดบางอย่างมันก็สวนเข้าแทรกมาอย่างรวดเร็วผมจึงค่อยๆ กำมือเข้าหากันก่อนจะชักมือตัวเองกลับมาไว้ข้างตัวเหมือนเดิม

นะ หนาวเสียงเล็กๆ ที่ดูเหมือนว่าจะพยายามเปล่งมันออกมาอย่างยากลำบากพูดขึ้นทั้งๆ ที่ยังหลับตา และจังหวะที่ผมกำลังจะขยับตัวเข้าไปฟังใกล้ๆ ว่ายัยนี่บ่นว่าอะไรกันแน่ฝ่ามือของผมก็สัมผัสได้ถึงความร้อนตามผิวของมิลาน

เวรเอ๊ย ทำไมตัวร้อนแบบนี้วะ

“…”

อย่าบอกนะว่าเธอป่วย

END ROME SPECIALS

 

ฉันสัมผัสได้ถึงอะไรอุ่นๆ เหมือนจะเป็นผ้าหรืออะไรบางอย่างกำลังแนบอยู่ตามตัว ตอนนี้ในหัวสมองของฉันว่างเปล่าไปหมดเพราะรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิในร่างกายมันร้อนขึ้นผิดปกติ ฉันพยายามบังคับดวงตาให้ลืมตาขึ้นแต่มันก็ช่างยากลำบากเหลือเกิน ป่านนี้โรมคงกลับไปแล้วแหละ ละ.. แล้วถ้าหมอนั่นกลับไปแล้วตอนนี้ใครกันที่กำลังเอาผ้าอะไรอุ่นๆ นั่นมาสัมผัสตามตัวฉันล่ะ

ฉันลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบกับความมืดและฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวเพราะมองเห็นเงาของใครบางคน

ทำไมนายต้องมาโดนตัวฉัน ไม่ต้องมาเช็ดตัวให้ด้วยฉันพยายามขยับริมฝีปากอย่างยากลำบาก เพียงแค่คิดว่าฝ่ามือของโรมที่เคยใช้จับผู้หญิงคนอื่น ฝ่ามือที่ทอดทิ้งฉันอย่างไม่ไยดีก่อนหน้านี้ เพียงแค่คิด.. ฉันก็รู้สึกขยะแขยงเกินทน

ปล่อยให้เธอป่วยตายไป ชีวิตฉันก็หมดสนุกกันพอดีสัมผัสอุ่นๆ ผ่านผ้าเช็ดตัวทำให้ใจฉันสั่นสะท้านเล็กน้อย ปากโรมพูดออกมาแบบนั้นแต่ที่ฝ่ามือก็ยังคงขยับไปมาเช็ดแขนและลำคอให้ฉัน

ฉันไม่ขอบคุณนายนะ เพราะฉันไม่ได้ขอฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไข้สูงแถมสภาพจิตใจยังไม่สู้ดีนี่มันทรมานมากจริงๆ

ฉันเองก็ไม่ได้อยากได้คำขอบคุณอะไรจากเธอทั้งนั้นแหละ

ฉันเกลียดนายนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันจ้องหน้าโรมด้วยสายตาจริงจังกว่าครั้งไหนๆ

หึ ถ้าคนที่อยู่ตรงนี้เป็นไอ้เคลวินเธอคงจะชอบมากงั้นสิ

ก็ยังดีกว่าเป็นนายมันยากมากนะกับการที่ต้องพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าอยากจะร้องไห้มากขนาดไหน

ถ้าฉันเห็นเธอไปกับไอ้เคลวินอีกเธอก็รู้นะว่าฉันคงไม่จบง่ายๆ แน่โรมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น

เราไม่ได้เป็นอะไรกัน

จะบอกอะไรให้ว่าไอ้เคลวินน่ะมันเสือผู้หญิงตัวพ่อ

เหมือนนายน่ะเหรอฉันไม่ได้หันกลับไปมองหน้าโรมด้วยซ้ำ อยากพูดอะไรก็พูดไปเหอะ

ฉันกับไอ้เคลวินไม่เหมือนกันพูดจบโรมก็ลุกออกไปจากเตียง ฉันไม่รู้ว่าหมอนั่นจะไปไหนรู้แค่เพียงว่าเราควรอยู่ให้ห่างกันจะดีที่สุด กระทั่งเสียงเปิดประตูหน้าห้องดังขึ้น

ถ้าเธอไม่อยากเดือดร้อนก็อยู่ให้ห่างจากไอ้เคลวินซะโรมพูดขึ้นพร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลงเบาๆ

พอโรมจากไปฉันก็ปล่อยให้น้ำตาตัวเองมันไหลออกมาราวกับคนบ้า ฉันไม่เคยรู้สึกอ่อนแอและไร้หนทางสู้ขนาดนี้มาก่อนเลย เท่าที่จำได้ฉันไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ทั้งๆ ที่ฉันมีเพื่อน มีคนรอบตัวมากมายที่รักฉันแต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนตัวเองไม่เหลือใคร เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้มันเป็นความทรงจำเลวร้ายที่ฉันไม่อยากจำ ฉันตกอยู่ในสภาพแบบนี้ก็เพราะโรม ฉันต้องมานอนป่วยแบบนี้ก็เพราะโรม ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราผู้ชายเลวๆ คนนั้นคนเดียว

 

เช้านี้ฉันไม่ได้ไปมหาลัยเพราะยังรู้สึกปวดหัวแถมยังตัวร้อนมากกว่าเมื่อคืนก็เลยกะว่าจะลงไปซื้อยาที่ร้านขายยาขึ้นมากินแทน อีกอย่างมันก็คงเป็นไข้ทั่วไปไม่น่ามีอะไรมากแค่นอนพักทั้งวันก็คงดีขึ้น ช่วงสายฉันตัดสินใจเดินลงมาซื้อยาที่ร้านขายยาข้างๆ คอนโดแต่ฉันกลับต้องชะงักฝีเท้าไว้ที่หน้าร้านขายยาทันทีที่เห็นใครบางคนกำลังยืนคุยกับเภสัชกร

            เคลวินงั้นเหรอ? หมอนั่นมาทำอะไรแถวนี้

 




[LOADING 100%]

 

 

 







1 เม้น 1 โหวต 1 แชร์ = ล้านกำลังใจนะคะ :p






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,208 ความคิดเห็น

  1. #611 PS.Miliw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:16
    กินมาม่ายาว5555
    อยากอ่านต่อแล้ววว
    #611
    0
  2. #610 jjzon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:32
    นั้งรอนอนรอรากงอกรอออออออ
    #610
    0
  3. #609 Surisa Inthasin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:22
    รอออออ
    #609
    0
  4. #608 JittinanManeewan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:33
    เหมือนอาจจะเป็นจริงๆแต่ว่าเข้าใจผิดกันไรงี้มั้ยยยยย งื่อออหน่วงงมมกกกกกเรื่องนี้
    #608
    0
  5. #607 dreamptk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:29
    คือแบบบบ อยากรู้ความหลัง มิลานไม่ได้ทำร้ายจิตใจโรมใช่มั้ยลูก
    #607
    0
  6. #606 SaovaneeMada (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:01
    เกลียดโรมมมากๆๆๆอ่ะ
    #606
    0
  7. #605 หว๋าย.... (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:30
    ธรรมดา  รัก สามเศร้า ก็ แย่อยู่แล้ว...แล้วนี้ ยังเป็น ศัตูร กันอีก...จะจบอย่างไง ก็เจ็บทุกทาง...
    #605
    0
  8. #604 FAHIIII (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:11
    เย้ๆๆ มาอัพ แล้ว รอ อิเฮียโรม มิลาน เฮียเคลวิ ลล อัพทุกวันน้ารอยุ
    #604
    0
  9. #603 devilrecords (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:59
    โรมคนเลวพระเอกที่เกือบถูกลืม เย้ๆๆ ความร้ายของโรมจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเลยสินะ
    #603
    0
  10. #602 annjaijai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:33
    รอออออคะ
    #602
    0
  11. #601 bomos (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:02
    รอน้ะ โรมมมมม
    #601
    0
  12. #599 devilrecords (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:47
    คิดถึงอิโรมแล้ววว ถึงมันจะร้ายก็เถอะ
    #599
    0
  13. #598 jjzonnn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:20
    ตกลงเรื่องนี้มีแต่ตัวร้าย
    #598
    0
  14. #597 หว๋าย.... (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:12
    อัพพพพพพพพพพ....รอวนๆๆกันไป
    #597
    0
  15. #596 1991may (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:16
    รออออออ
    #596
    0
  16. #593 Surisa Inthasin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:36
    รอออออ
    #593
    0
  17. #592 simdave13389 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:28
    รอนานมาก
    อย่าหายอีกน่ะ 
    #592
    0
  18. #591 0817571723 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:00
    รออออออิอิ
    #591
    0
  19. #590 KatekanokKate (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:50
    อิโรมใจร้ายยยย
    #590
    0
  20. #589 Aiw Carbon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:55
    ดีใจๆกลับมาอัพแล้ว มาอัพบ่อยๆนะ
    #589
    0
  21. #588 Palmyzii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:48
    ต่ออออ
    #588
    0
  22. #587 annjaijai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:19
    รอตบอดเลย
    #587
    0
  23. #586 mintnapawadee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:59
    รอจ้าาาาา
    #586
    0
  24. #585 Belive729 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:55
    รออออออ
    #585
    0
  25. #584 FAHIIII (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:40
    รอน้าค่าาาาา
    #584
    0