The War of Love สงครามหัวใจ

ตอนที่ 1 : PROLOGUE+CHARACTERS [LOADING 100%] รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    8 เม.ย. 62


CHARACTERS

 


 

 

ใครทำอะไรเอาไว้ก็จะได้รับสิ่งที่ตัวเองก่อไว้เสมอนายน่าจะรู้นะ?

 

บทนำ

 

ณ โรงพยาบาล xxx

จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นส่งผลให้ความทรงจำของเธอได้ขาดหายไปบางส่วน หมอคิดว่าเราน่าจะต้องให้เวลาเธอสักนิด อย่ากดดัน อย่าไปเร่งรัดให้เธอจำได้ และเมื่อถึงเวลาความทรงจำของเธอจะค่อยๆ กลับมาเอง

นานแค่ไหนกันครับคุณหมอ

เรื่องนี้หมอก็ตอบไม่ได้นะ น่าจะต้องใช้เวลาสักระยะ

แล้วความทรงจำของเพื่อนผมมันจะกลับมาอย่างที่คุณหมอบอกชัวร์ไหมครับ

ขึ้นอยู่กับกำลังใจของคนไข้

         เสียงคนคุยกันจอแจอยู่ข้างๆ หูของฉัน ฉันขยับตัวนิดหน่อยอย่างเมื่อยล้าฉับพลันจมูกก็ได้กลิ่นยาหอมๆ ไม่สิไม่เชิงหอมแต่มันเป็นกลิ่นคล้ายๆ กับกลิ่นยาของโรงพยาบาล ฉันค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นพลันสายตาก็ปะทะกับแสงไฟเจิดจ้าจนทำให้ถึงกับต้องปิดตาลงอีกครั้ง ฉันพยายามเรียกสติของตัวเองหลับตาอย่างผ่อนคลายก่อนที่จะค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกวาดสายตามองทั่วห้องที่มีแต่สีขาวเต็มไปหมด เอ่อ.. มันกว้างมากกว้างกว่าห้องนอนของฉันที่อิตาลีมากๆ ฉันกวาดสายตาไปทางด้านซ้ายก่อนจะพบกับชายหนุ่มใบหน้าคุ้นตาหมอนี่คือเฟร็ดเป็นเพื่อนสนิทของฉันเอง

เฮ้ย มิลานแกฟื้นแล้วเฟร็ดชะโงกหน้ามามองฉันด้วยความตื่นเต้นนั่นจึงทำให้ฉันแปลกใจเล็กน้อย นี่ฉันเป็นอะไรไปทำไมมันถึงต้องทำหน้าตาราวกับว่าเห็นผีด้วย

เอ่อ ฉันเป็นอะไรไปฉันถามด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นคุณหมอชุดขาวทั้งตัวที่ยืนอยู่ด้านหลังเฟร็ด

แกรถคว่ำ หลับไปหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ แต่ตอนนี้แกปลอดภัยแล้วทันทีที่เฟร็ดพูดจบฉันก็นิ่วหน้าด้วยความแปลกใจ ฉันรถคว่ำงั้นเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นจะจำอะไรได้เลย เฮ้อ ช่างเหอะ บางทีมันอาจจะเป็นเพราะฉันเบลอยาหรือไม่ก็สติยังกลับมาไม่ครบถ้วนก็เฟร็ดมันเป็นคนบอกเองนี่หน่าว่าฉันหลับไปหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ

แล้วไงต่อ ฉันเป็นอะไรมากไหม ขาหัก แขนหักหรือเปล่าพูดจบฉันก็ค่อยๆ ขยับแขนขยับขาเช็คร่างกายตัวเอง ไม่ได้เลยนะถ้าเกิดแขนขาฉันหักไปฉันจะอยู่ยังไง ฉันเรียนมหาวิทยาลัยอยู่แถมยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำจะมาพิการเอาตอนนี้ไม่ได้เชียวนะ

ไม่ๆ แกโอเคดีทุกอย่าง เว้นแต่…” เฟร็ดอึกอักเล็กน้อยก่อนจะเงียบไป ไม่มีอะไรหรอก แกโอเคทุกอย่างเดี๋ยวแกก็กลับบ้านได้แล้ว

อ่าา โอเคฉันเงียบไปสักพักรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด แต่แล้วจู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

แล้ว โรมล่ะตอนนี้โรมอยู่ที่ไหน

แกถามถึงไอ้โรมทำไมวะเฟร็ดดูแปลกใจมากๆ ที่ฉันพูดถึงโรมแต่ฉันว่ามันอ่ะแปลกกว่า ทำไมฉันถึงจะถามถึงโรมไม่ได้ล่ะ? มันแปลกมากเหรอ

เอ้า ถามถึงแฟนตัวเองผิดด้วยหรอวะเฟร็ด

ห่ะ พระเจ้า! ตายๆๆๆ ไอ้โรม โอ๊ยยยยย มิลาน $%^!&&@!#!#^&^** เอาไงดีครับคุณหมอดูท่าทางเพื่อนผมจะเลอะเลือนไปกันใหญ่แล้วเฟร็ดบ่นพึมพำก่อนจะสบถคำหยาบออกมารัวๆ อย่างจับใจความไม่ได้ หลังจากนั้นเฟร็ดก็เดินไปหาคุณหมอที่ยืนอยู่ด้านหลังก่อนจะซุบซิบอะไรบางอย่างที่ฉันไม่ได้ยิน

คุณหมอครับผมจะทำยังไงดีดูท่าทางว่าสมองเพื่อนผมจะได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงเธอจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แถมเธอยังมีพฤติกรรมที่แปลกไปปกติยัยนี่แทบจะพ่นคำหยาบออกมาทุกประโยคที่พูดแถมยังพูดเพราะกับชาวบ้านไม่ค่อยจะเป็น แต่นี่เธอดูแปลกไปราวกับเป็นคนละคน

ใจเย็นๆ นะ อย่างที่หมอบอกว่ามันจะต้องใช้เวลาทางที่ดีหมอว่าเราตามคนที่ชื่อโรมมาที่นี่ดีกว่า

เอางั้นเหรอครับ

          หนึ่งชั่วโมงต่อมาหนึ่งชั่วโมงเชียวนะร่างสูงแสนคุ้นเคยก็เปิดประตูห้องเข้ามาอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่ ทันทีที่เห็นใบหน้าแสนคุ้นเคยของโรมฉันก็หลุดยิ้มออกมาอย่างลืมตัวแต่แทนที่โรมจะยิ้มตอบฉัน หมอนั่นกลับทำหน้านิ่งเหมือนกับไม่เคยรู้จักฉันมาก่อน อะไรกันหมอนี่ก็แปลกคนนี่เราเป็นแฟนกันเชียวนะเป็นมากกว่าคนรู้จักเห็นๆ

ยัยนี่เป็นบ้าอะไร ยิ้มสยองชัดๆ กูไม่ชินโรมเบือนหน้านิ่งไปถามเฟร็ดอย่างขอความเห็น จากนั้นเฟร็ดก็ลากโรมไปคุยตรงจุดที่มีคุณหมอยืนอยู่ด้วย อะไรกันนะทำไมพวกนี้ต้องทำเป็นมีลับลมคมในกับฉันด้วย

คืออย่างงี้ จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นมันดันส่งผลให้มิลานความจำขาดหายไปบางส่วน

ความจำเสื่อม?โรมขมวดคิ้วเล็กน้อย

เสื่อมแค่บางช่วงเวลาโว้ยมึงพูดใหม่

แล้วยังไงเกี่ยวอะไรกับกู คือนี่มึงเรียกกูมาดูยัยนี่ความจำเสื่อม คำถามคือ? กูจะช่วยอะไรยัยนี่ได้แค่ช่วยยัยนี่ออกมาจากสภาพรถยับเยินขนาดนั้นได้นี่ก็ถือว่าทำบุญมาเยอะและโรมสบถอย่างอารมณ์เสียเต็มที

ไอ้โรม คือแบบนี้มึงใจเย็นๆ มิลานมันความจำเสื่อมแค่บางช่วงและที่สำคัญมันดันจำไม่ได้ว่ามันกับมึงเลิกกันไปแล้ว

แล้ว…”

เอ่อ.. ประมาณว่ามันย้อนเวลากลับไปตอนช่วงที่มึงกับมันยังคบกันอยู่

เวรเอ๊ยโรมด่าเสียงดังก่อนจะเหลือบมามองฉันที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยราวกับว่าฉันเป็นคนแปลกหน้า ไม่เคยรู้จักกัน แต่ฉันทำอะไรไม่ได้นี่ฉันเลยได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ กลับไปอย่างจนใจนี่พวกนั้นเป็นอะไรกันไปนะ

บอกตรงๆ ว่ากูไม่ชิน ยัยนั่นยิ้มสยองใส่กูชัดๆ ยังไงดีวะเฟร็ดคือมึงก็รู้ว่ากูกับยัยนั่นน่ะ…”

เออๆ กูรู้แต่ตอนนี้พวกเราทำอะไรไม่ได้คุณหมอเองก็แนะนำว่าเราต้องให้เวลามิลานในการฟื้นฟูความทรงจำไม่ใช่ว่ากูไม่รู้สึกอะไรนะโว้ย มิลานมันก็เพื่อนรักกูเห็นมันเป็นแบบนี้กูเองก็ไม่ได้รู้สึกดีหรอกโรมเงียบไป สีหน้าไม่บ่งบอกความรู้สึกเพียงแค่หลุบสายตาไปด้านนอกม่านเล็กน้อยก่อนจะหันมาพูดกับเฟร็ดด้วยสีหน้าจริงจังกว่าเดิม

ตอนนี้กูกับยัยนั่นต้องกลับมาคบกันใช่ไหม

น่าจะต้องตามน้ำไปก่อน

นานแค่ไหน

ไม่รู้

แล้วพอความทรงจำกลับคืน

ไม่มีเหตุผลต้องคบต่อ เพราะมึงรู้ดีกว่าใครว่าความสัมพันธ์ของมึงกับมิลานมันเลวร้ายแค่ไหน

          “ตามนั้น อยู่กับคนที่ไม่ได้รักมึงก็รู้นะว่ามันน่าอึดอัดใจขนาดไหน


 

 

 

_________________________________________________________


(What Goes Around by Justin Timberlake)






TALK


มาล่ะค่าาาาบทนำ ภูมิใจนำเสนอเรื่องนี้มากๆ 555555+
เรื่องนี้พระเอกโคตรจะนิสัยไม่ดีเลยนะเออ ไม่ดียังไงเดี๋ยวมาดู
ดราม่ามาเต็ม คำหยาบมาเต็ม นางเอกดูอ้อนแอ้นเนอะว่าเปล่า
มาดูกันต่อไปว่าอ้อนแอ้นจริงเล่น
พิมพ์ตกหล่นตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ
ใครชอบก็กดไลค์แฟนเพจไว้หรือกดแอดแฟนด้วยก็ได้จ้าาาา


1 เม้น 1 ไลค์ 1 โหวต 1 แชร์ เท่ากับ ล้านกำลังใจจ้าาาา :)


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,208 ความคิดเห็น

  1. #829 Tangkwa7230 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 12:37
    เพิ่งเข้ามาอ่านเพจไรท์ชื่ออะไรอ่ะ อยากรูป
    #829
    0
  2. #148 waenployjh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 20:29
    เปิดเรื่องก็สนุกแล้ว จะติดตามค่ะ
    #148
    0
  3. #99 Rain (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 12:55
    ติดตามคาาา
    #99
    0
  4. #64 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:25
    น่าสนุก
    #64
    0