-END- [HUNHAN] Pretty Daisy #ฟิคเดซี่ลู่หาน {#7Flowers} mpreg

ตอนที่ 6 : Pretty Daisy ::Five:: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 225 ครั้ง
    24 ก.ย. 60











Pretty Daisy 
::Five::




            เซฮุนก็แค่ไม่อยากให้ลู่หานร้องไห้อีกแล้ว

 

            เริ่มจากจูบปลอบใจให้น้ำตาเลือนหายบางเบาที่เปลือกตากลมโตของลู่หาน ไล่ลงมาตามผิวแก้มนุ่ม จรดลงที่ริมฝีปาก

 

            ปากกระจับสีสวยขยับเปิดช่องให้ลิ้นชื้นได้เข้ามาทักทายอย่างไม่นึกหวง ลู่หานปรือตามองใบหน้าของเซฮุนในระยะใกล้ชิดอยู่นานก่อนจะปิดลง ดื่มด่ำในรสจูบที่ถูกมอบให้

 

            "อย่าร้องไห้เพราะพี่อีกเลยนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความร้องขอ

 

            "ผมร้องไห้เพราะตัวผมเอง เพราะผมรักพี่" ถึงแม้มันจะทำให้ปมเชือกที่ยุ่งเหยิงยิ่งมัดพันกัน ทว่าเซฮุนกลับยินดีกว่าก่อนหน้านี้ เพราะตาโตแสนน่ามองของลู่หานไม่เปื้อนหยาดน้ำตาอีกแล้ว และมีรอยยิ้มแสนสวยมอบให้กับตน

 

            หลังฝ่ามือใหญ่แข็งแรงสัมผัสผิวแก้มเนียนอย่างเบามือที่สุด เดซี่แสนสวยเอียงหน้าแนบรับความอ่อนโยนที่มอบให้

 

            เราจูบกันอีกครั้ง และรู้ดีว่าครั้งนี้มันจะยาวนานขึ้น

 

            แต่เราก็ยังคงจูบกัน

 

            แขนยาวกระชับกอดร่างน้อยไว้แนบแน่นยิ่งขึ้นในขณะที่รสจูบกำลังหยอกล้อกันประหนึ่งจะดูดกลืนไปถึงจิตวิญญาณ เซฮุนผละจูบออกเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวเกี่ยววนอยู่ที่ขอบกางเกงของลู่หานที่กระดุมถูกปลดออกด้วยฝีมือของตน

 

            แกรก

 

            เสียงซิปที่ถูกรูดลงดังก้องเสียยิ่งกว่าเสียงหายใจของเราทั้งสองที่สอดประสานกันจากอัตราการเต้นของหัวใจรุนแรงในอก เดซี่แสนสวยเม้มปากตัวเองจนแน่นยามที่ตัดสินใจปลดกระดุมกางเกงของเซฮุนออกเช่นกัน

 

            แน่นอนว่าค่ำคืนแรกระหว่างเซฮุนกับลู่หานนั้นผ่านไปด้วยความสมยอมและความสุข แต่ลู่หานก็จดจำความรู้สึกปวดจุกหลังจากนั้นได้ดีไม่น้อย

 

ไม่ใช่เรื่องที่จะลืมกันได้ง่าย ๆ เลย

 

            "หน้าแดงหมดแล้ว" เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหูบางที่สีเหมือนลูกกวาด


         "หูก็แดง" เอ่ยเย้าพร้อมลิ้นชื้นที่แตะสัมผัส ลู่หานก้มหน้างุดชิดกับแผ่นอกของเซฮุนซ่อนใบหน้าที่แดงเถือกของตัวเองไว้ มือน้อยแกะกระดุมกางเกงของเซฮุนจนสำเร็จเพื่อดึงความสนใจคนตัวโตไปจากหน้าแดง ๆ ของตัวเอง

 

            แล้วคนตัวโตก็สนใจกางเกงสองตัวที่ถูกถอดออกจริง ๆ

 

            "....." ลู่หานสบตากับเซฮุน เหมือนว่าเรากำลังหยุดคิดอะไรบางอย่าง          

 

            หรือที่จริงในหัวของเราทั้งคู่ก็อาจเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

 




          

[CUT]

มีเหตุการณ์เกิดขึ้นในส่วนที่หายไป อยากให้อ่านกันนะคะ









            เสียงลมหายใจดังลอยละล่องในอากาศหอบถี่ด้วยความเร็วใกล้เคียงกันจากทั้งสองร่างที่ยังคงกอดกันไว้จนแน่น ใบหน้าหวานที่เห่อร้อนซบหน้าผากไปกับซอกคอของเซฮุน

 

            “ฮึก” ความร้อนในร่างกายจากการร่วมรักก่อนหน้าลดน้อยลง แต่ความร้อนในอกตีขึ้นมาจนแน่นตื้อไปทั้งความรู้สึก หยดน้ำตาอุ่นคลออยู่ที่ดวงตาโตของลู่หานและมันก็ฝังแนบลงไปเหนือแผ่นอกที่เก็บซ่อนหัวใจของเซฮุนเอาไว้

 

            "ลู่หาน หนูลู่หานนอนหรือยางงงง เปิดประตูหน่อย อย่าเงียบเลยน่ายังไงเราก็จะแต่งงานกันแล้ว มาซ้อมกันก่อนไหม หืมมม หนูจะติดใจ" เสียงอ้อแอ้เมามายของซีวอนดังแว่วเข้ามาพร้อมกับเสียงเขย่าประตูห้องของลู่หานที่ห่างออกไป

 

            ตู้เก็บของที่ทั้งสองหลบซ่อนนี้ถูกวางหลบมุมไว้ชิดทางเดินที่ไม่ไกลจากห้องของลู่หานนัก ทำให้ยังคงได้ยินเสียงจากข้างนอกอย่างชัดเจน

 

            "ลู่หาน อย่าเงียบเส่ อื้ม กุญแจ รูกุญแจอยู่ไหน โอยย ฉันตาลายไปหมดแล้วลู่หานเปิดประตูเถอะ" ซีวอนยังคงร้องเรียกอยู่อีกครู่หนึ่ง เสียงเขย่าประตูดังอีกสองสามครั้ง

 

            "หลับแล้วเหรอวะ อื้มมม ให้ได้อย่างนี้เส่" ซีวอนพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะกลายเป็นความเงียบพร้อมกับเสียงปิดบานประตูลง

 

            หากไร้เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาของเดซี่แสนบอบบาง ความเงียบก็คงโอบกอดบ้านสกุลโอเอาไว้อย่างสมบูรณ์


 


 

            "อย่าฝันร้ายเลยนะคนดี" เสียงทุ้มกระซิบแนบชิดผมหอมนุ่มยามที่กดจูบหน้าผากมนของร่างน้อยที่นอนหลับพริ้มอยู่แนบอก

 

            ตอนนี้ลู่หานนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง นอนอยู่ในอ้อมกอดของเซฮุนที่ยังคงลูบสางเส้นผมปลอบโยนให้เดซี่แสนสวยนั้นงดงามสดใสอย่างที่ควร

 

            แม้จะถูกทำให้มีมลทินจากน้ำมือของเซฮุนก็ตามที

 

            “พี่ชอบตอนเดซี่ทำหน้าซน ๆ กว่าตอนร้องไห้อีกรู้ไหม” ปลายนิ้วใหญ่ต้อนหยดน้ำตาออกจากผิวแก้มขาวอีกครั้งให้แน่ใจว่าจะไม่ติดค้างอยู่ระคายเคืองผิวอ่อนนุ่ม แม้ว่าก่อนหน้านี้ลู่หานจะร้องไห้จนหลับไปก็ตาม

 

            น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่เซฮุนพอเข้าใจว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร แต่ก็ไม่อาจจะเอ่ยปลอบโยนได้เต็มปากเต็มคำ

 

            เมื่อครู่เราเพิ่งร่วมรักกัน เซฮุนแน่ใจว่าทั้งตนและลู่หานไม่ได้มองมันเป็นอื่น แต่ถึงเป็นแบบนั้นแต่มันกลับเต็มไปด้วยการหลบซ่อน

 

            เรื่องทั้งหมดคนที่ผิด เซฮุนไม่เห็นใครอื่นนอกจากตนเอง

 

            "พี่ขอโทษลู่หาน ขอโทษที่ทำให้เดซี่ต้องด่างพร้อย" กระซิบบอกแผ่วเบา ใบหน้าคมสันเงยขึ้นเพราะกลัวน้ำตาจะหยดโดนผิวของคนที่กำลังหลับใหลจนตื่นขึ้นมา

 

            มือใหญ่กดเช็ดไล่หยดน้ำตาของตัวเองออกไป ยันร่างลุกขึ้นมาจากเตียงเพื่อไม่ให้กวนคนที่กำลังนอนหลับมากนัก ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ของโต๊ะเขียนหนังสือที่ไม่ห่างไปไกล

 

            ยังคงจ้องมองใบหน้าน่ารักของเดซี่ที่หลับพริ้ม

 

            สวยงามและน่าหลงใหลเหมือนเสี้ยววินาทีแรกที่ได้เห็นจากเรือนกระจก

 

            "....." เซฮุนยิ้มออกมาได้บ้างเมื่อหันไปมองกระถางเดซี่ที่กำลังชูช่ออยู่ในแสงสลัว ข้างกันคือตุ๊กตากวางเสี่ยวลู่ที่แสนจะขมุกขมัว มือใหญ่คว้าเจ้าตุ๊กตากวางตัวจ้อยติดมือมาด้วย ก้าวเดินด้วยฝีเท้าแผ่วเบาที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่กำลังหลับอยู่

 

 

            ต่อให้หลับตานอนทีหลัง แต่เซฮุนก็ยังคงลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนอยู่ดี เมื่อรู้สึกได้ถึงแสงแดดที่แผ่ไอร้อนผ่านเข้ามาจากผ้าม่าน ร่างสูงใหญ่ในชุดนอนสีน้ำเงินเข้มยันศอกเท้ากับหมอนจ้องมองร่างน้อยที่ยังคงหลับปุ๋ยซุกดวงหน้าไปกับหมอนใบนิ่ม

 

            เมื่อคืนนี้ นอนก็เหมือนไม่ได้นอนสำหรับเซฮุน เพราะในหัวเขาเต็มไปด้วยความคิดร้อยพัน

 

            และการตัดสินใจที่จะนอนร่วมเตียงกับลู่หานจนถึงเช้าในวันนี้ เซฮุนคิดแล้วคิดอีกว่าไม่ควรทำมันแต่ตนก็ยังทำ

 

            เซฮุนรู้ดีว่าปัญหาที่ตัวเองก่อมันยุ่งเหยิงมากแค่ไหน หากเป็นเชือกก็คือเชือกที่มัดพันกันเสียจนมีปมเกิดขึ้นมากมาย และนานวันก็เหมือนสางปมเหล่านั้นให้ไปกระจุกรวมกันจนยิ่งแน่นขนัด

 

            "ขอโทษ..." เสียงทุ้มแผ่วเบากระซิบชิดใบหูบาง

 

            "พี่ขอโทษที่รักลู่หาน" และร่างน้อยที่หลับใหลไม่อาจรับรู้ถึงมัน

 

 

            "ตื่นแล้วเหรอเซฮุน" ซีวอนทักลูกชายของตัวเองเสียงดัง แม้ว่าตนจะคลึงนิ้วโป้งกับขมับตัวเอง พร้อมมืออีกข้างที่ยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบเพื่อไล่อาการเมาค้างที่ยังเหลืออยู่อีกนิดหน่อย

 

            "เซฮุนชงกาแฟดำให้พ่ออีกแก้วสิ ดื่มอีกสักสองสามอึกคงหายแน่" ซีวอนเอ่ยขอสิ้นคำก็เห็นร่างสูงใหญ่ของลูกชายเดินหายไป

 

            "เมื่อคืนหนักไปหน่อย ไปเจอพี่หยางเค่อกับพวกเพื่อนเก่ามา ฉลองที่ฉันจะแต่งงานกันสนุกเชียว เล่นชงแต่เหล้าแรง ๆ มาให้ กะล้มให้คว่ำเลยล่ะสิ แต่เสียใจด้วยโอ ซีวอนแกร่งกว่านั้นเยอะ" ซีวอนหัวเราะหึขึ้นมา น้ำเสียงทุ้มใหญ่เล่าเรื่องป่วนเมื่อคืนเสียงดัง

 

            กึก

 

            ซีวอนมองแก้วกาแฟดำแก้วใหม่ที่ลูกชายเอามาวางไว้ให้ ยังไม่ได้คว้ามันมาครองยามที่กระดกดื่มอึกสุดท้ายออกจากแก้วใบเดิม

 

            "พ่อครับ"

 

            "หืม" ซีวอนตวัดสายตามองใบหน้าของลูกชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะสีขาว ซีวอนเพิ่งสังเกตว่าใบหน้าของเซฮุนเคลือบไปด้วยความเคร่งเครียดมากแค่ไหน

 

            "ผมรักลู่หาน"

 

            "แค่ก ๆ แกว่าอะไรนะ" ซีวอนสำลักออกมาเสียจนต้องรีบรับทิชชู่ที่ลูกชายส่งให้เพื่อเช็ดริมฝีปากตัวเอง หยาดน้ำสีดำเข้มของกาแฟบางส่วนหกเลอะโต๊ะจนสีขาวเป็นรอยด่าง

 

            "ฉันยังเมาค้างอยู่ใช่ไหม เมื่อกี้ฉันว่าฉันหูฝาด" ซีวอนเอ่ยเจือรอยยิ้มจาง ๆ แต่ดวงตาคมเข้มนั้นจ้องมองลูกชายตัวเองอย่างกดดัน และเซฮุนก็ไม่ได้หลบตาไปแม้แต่น้อย

 

            "ผมพูดจริงครับ ผมรักลู่หาน" เอ่ยย้ำอีกครั้ง และไร้วี่แววที่จะล้อเล่น

 

            ซีวอนพ่นลมหายใจเฮือกยาว ใบหน้าคร้ามเข้มตึงเครียด ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นประจันหน้ากับลูกชายตัวเอง

 

            "ฉันจะถือว่าฉันไม่ได้ยิน เอาไอ้ความคิดบ้าบอนี่ออกไปจากหัวแก ลู่หานเป็นของฉันแกเข้าใจไหม เด็กคนนั้นเป็นคนของฉัน เป็นสิทธิ์ขาดของฉัน!! " ซีวอนเน้นย้ำแข็งกร้าว  ชี้นิ้วกดลงกับอกของเซฮุนย้ำในทุกประโยคที่ตนพูดลงไป

 

            "ฉันหวังว่าแกจะไม่พูดเรื่องไร้สาระนี่ให้ฉันได้ยินอีก" ซีวอนเน้นย้ำ หันหลังจากเรื่องชวนหัวเสียนี่ก่อนที่จะมีเรื่องใหญ่โตเกิดขึ้นจากความคิดโง่ ๆ ที่ได้ฟัง

 

            "มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระครับพ่อ" เสียงของเซฮุนไม่ได้เคร่งเครียดน้อยไปกว่ากัน

 

            "ผมรักลู่หานจริง ๆ มากจนผมก็ไม่รู้จะห้ามตัวเองยังไง"

 

            "ฉันบอกแล้วว่าจะไม่ฟังเรื่อง..."

 

            "ผมกับลู่หาน เรามีอะไรกันแล้ว"

 

            เสียงคำรามของซีวอนชะงักค้างกลางอากาศเมื่อได้ยินอีกประโยคที่ถูกพูดออกมาจากปากของลูกชายอย่างชัดถ้อยชัดคำ

 

          ปมที่แน่นขนัดจนเกินกว่าจะแก้ไข บางทีก็คงต้องใช้คมมีดตัดให้มันขาดสะบั้นลง

          

           


            ปัง!!

          ตึง!!


            เสียงอึกทึกดังมากจากด้านนอกทำให้ร่างน้อยที่หลับลึกอยู่ในห้วงนิทราสะดุ้งตื่นสุดตัว นอกจากเสียงเหมือนของล้มคว่ำยังมีเสียงตะโกนดังเหมือนฟ้าผ่า


            ลู่หานยันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างงุนงง ยังไม่ทันรวบรวมความคิดได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ประตูบานสวยตรงหน้าก็เปิดออกอย่างแรงกระแทกเข้าผนังเสียงดัง


            "ตอบฉันมา ลู่หาน ตอบฉัน!" เสียงคำรามดังของซีวอนอัดแน่นไปด้วยความเครียด ลู่หานตกใจจนตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ท่ามกลางความสับสนงุนงงซีวอนคว้าดึงลู่หานเข้ามาใกล้ ลู่หานมองไปด้านหลังด้วยความหวั่นวิตก ทั้งใจเต้นรัวด้วยความกลัวเมื่อเห็นเซฮุนถูกจับยึดไว้ด้วยชายร่างสูงใหญ่สองคน


            เซฮุนทั้งตะโกนทั้งตะเกียกตะกายออกจากการจับกุมแต่ก็มาตรงนี้ไม่ได้


            เหมือนกับลู่หานที่อยากวิ่งเข้าไปหาอ้อมกอดของเซฮุนและยอมรับทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ว่าต้องพบเจออะไร แต่ก็ก้าวไปจากตรงนี้สักก้าวไม่ได้ ก้าวพ้นจากมือของซีวอนที่บีบไหล่ตนจนแน่นไม่ได้


            "พ่อปล่อยลู่หาน ผมผิดเอง ผมผิดเองทั้งหมด" เซฮุนตะโกนเข้ามาเสียงดัง


            "ตอบฉันมาหยิน ลู่หาน นายนอนกับลูกชายฉันใช่ไหม!" คำถามที่ต้องการคำตอบดังคล้ายคำราม ตาคมเขม็งของซีวอนจ้องมาราวกับจะฉีกร่างเนื้อของลู่หาน


ร่างน้อยตกใจในคำถามแต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกยินดีที่แทรกเข้ามาแม้เล็กน้อยว่าท่ามกลางทุกผลที่เกิดขึ้น อย่างน้อยเขาก็จะไม่ต้องเป็นคนโกหกอีกแล้ว


            เขาไม่ได้ภูมิใจที่ตัวเองโกหก ไม่เลยสักนิด


            แต่เขาก็เชื่อมั่นและซื่อสัตย์ต่อความรักที่ตนมี แก้วตาใสของเดซี่แห่งสกุลหยินจับจ้องมองหน้าของเซฮุน คำตอบของทุกอย่าง แม้แต่คำถามที่ต้องแลกอะไรมากมาย แต่ลู่หานก็ยังคงเลือกคนคนเดิม


            "ครับ เรามีอะไรกัน"


            "....." ซีวอนปล่อยมือออกจากร่างน้อยฉับพลัน สองมือใหญ่บีบเข้าหากันจนแน่น สันกรามขบดันกระดูกสันกรามออกมาอย่างชัดเจน ทุกความโกรธเกรี้ยวอัดแน่นอยู่ในร่างของหนุ่มใหญ่ราวกับจะระเบิดออกมา


            "นานแค่ไหนแล้ว"


            "ผมรักพี่เซฮุนตั้งแต่แรก ๆ ที่เราเจอกัน" ลู่หานเอ่ยบอก พยายามคุมน้ำเสียงไว้แต่มันก็ยังสั่น


            "ทุเรศที่สุด!" ซีวอนคำรามลั่น ร่างน้อยสะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว


            "ตลอดมาแกนอนกับลูกชายของฉัน หึ แล้วที่บอกว่าถูกสั่งสอนมาดี อยากเสียตัวในวันแต่งงานก็แค่เรื่องตอแหลงั้นสิ" เสียงทุ้มตวาดใส่ น้ำตาใสเอ่อล้นจากขอบตาโตเพราะความตกใจ แต่ลู่หานไม่นึกกลัวถ้าจะต้องโดนทำร้าย หรือถูกซีวอนเล่นงาน เพราะลู่หานก็ผิดจริง ๆ ลู่หานยอมรับผลเลวร้ายที่จะตามมา


            แต่ก็ไม่อาจเก็บซ่อนความรักที่ตนมีต่อเซฮุนไว้อีก


            เรื่องมันคงไม่มีทางแย่ไปกว่านี้อีก


            "ผมขอโทษคุณซีวอน ผม .. ผมรักพี่เซฮุน" ลู่หานพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ จ้องมองดวงตาของซีวอนอย่างต้องการบอกทุกถ้อยความคิดไม่ใช่อวดดี แต่ก็เห็นเพียงความเดือดดาลที่สุมอยู่ในตัวซีวอน


            เพี๊ยะ


            เสียงฝ่ามือปะทะผิวดังไปทั่วห้อง แก้วตาสั่นระริกจ้องมองแผ่นอกแกร่งที่กอดประครองตนเอาไว้ ฝ่ามือของซีวอนที่ตั้งใจจะตบทำร้ายลู่หานปะทะเข้ากับร่างของเซฮุนที่ดิ้นหลุดออกมาได้ทันเวลา


            "ลู่หานไม่ผิด ผมผิดเอง พ่ออย่าทำร้ายลู่หาน" เซฮุนบอกชัดเจน สองแขนแกร่งยังคงกอดร่างน้อยไว้แนบอก ลู่หานกำลังจะร้องไห้ เพราะร่างสูงใหญ่ที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่มุมปากที่แตกให้ได้เห็น


            "หลบไป ไป!" เสียงคำรามดัง แต่เซฮุนยังคงกอดลู่หานไว้แนบอกจนแน่นไม่แม้แต่จะคลายแรงออก


            ผัวะ


            เสียงกำปั้นลุ่น ๆ ต่อยเข้าหาร่างทั้งสองตรงหน้าเซฮุนไม่ได้ต่อสู้กลับ และใช้ทั้งตัวรับโทสะจากพ่อของตนไว้แต่เพียงผู้เดียว ซีกหน้าฝั่งที่เบี่ยงเข้าหาหมัดของซีวอนเพื่อกันตัวลู่หานไปอีกด้านของเซฮุนแตกยับจนได้เลือด


            "อย่าทำพี่เซฮุน ตีผมแทน อย่า คุณซีวอน อย่า" ลู่หานร้องบอกเสียงดังจากในอ้อมกอดของคนตัวโต สองมือน้อยพยายามดันตัวเองออกจากกอดของเซฮุนเพื่อใช้ร่างกายปกป้องคนรักบ้างเช่นกัน


            แม้เป็นเพียงเดซี่ดอกน้อยแต่ลู่หานก็ไม่อยากให้เซฮุนถูกทำร้ายแบบนี้


            "ผมผิดเองคืนนั้นผมยั่วพี่เซฮุน ฮึก พี่เซฮุนไม่ผิด อย่าทำพี่เซฮุน" ลู่หานตะโกนลั่น ยิ่งเจ็บปวดที่ภายในกอดอุ่นที่ปกปักษ์ตนเองไว้นั้นแลกมาด้วยความเจ็บปวดของเซฮุน


            "ผมโตกว่าแต่ห้ามตัวเองไม่ได้ คนผิดคือผม พ่อจะทำร้ายผมยังไงก็ได้ ตีผมให้สมกับความผิดที่ทำ แต่อย่าทำลู่หานเลยครับ น้องยังเด็ก น้องไม่ผิด" เสียงของเซฮุนยังคงมั่นคงแม้จะโดนหมัดเข้าอีก


            ซีวอนยิ่งดูโกรธมากขึ้นจนหน้าดำหน้าแดง ลมหายใจระรัวเร็วด้วยอารมณ์เดือดพล่านในตัว


            ความรักที่ซีวอนเห็นตรงหน้ายิ่งทำให้ทั้งร่างสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกบ้าคลั่ง


            "พวกแกเอาตัวเซฮุนออกมาให้ได้ แยกสองคนนั้นออกจากกันเดี๋ยวนี้" ซีวอนตวาดดัง ชายร่างสูงกรูเข้ามาในห้องอีกเกือบสิบคนคนตรงเข้าไปดึงทั้งสองร่างออกห่างกัน


            คนพวกนี้เป็นคนของสกุลโอที่คอยดูแลความปลอดภัยอยู่ด้านนอกรั้วบ้าน ปกติจะไม่เข้ามาวุ่นวายด้านใน แต่เช้านี้ถูกเรียกเข้ามาจนเกือบหมด เป็นเพียงคนงานที่ทำหน้าที่ตามค่าจ้างไม่ใช่พ่อผู้มีพระคุณ ทันทีที่แตะโดนตัวเซฮุนจึงถูกหมัดเท้าสวนกลับไปจนได้เจ็บ


            "ออกไปให้พ้น ใครแตะต้องลู่หานฉันไม่เอาไว้แน่" เซฮุนคำรามดัง ดันร่างน้อยไว้ด้านหลังตัวเอง สวนหมัดใส่คนที่ตรงเข้ามาคว้าตัว พวกลูกน้องก็ไม่กล้าจะทำรุนแรงกับทายาทคนสำคัญคนเดียวของสกุลโอ


            "แค่แยกสองคนนั้นออกจากัน จะทำร้ายใครก็ทำเลย" สิ้นคำสั่งของซีวอน พวกลูกน้องเปลี่ยนความนอบน้อมเป็นหมัดเท้าทันที แม้เซฮุนจะสู้สุดตัว แต่หนึ่งคนไม่อาจสู้สิบคนได้ไหว ทั้งต้องพะว้าพะวงเป็นห่วงร่างน้อยสุดหัวใจ


สุดท้ายทุกอย่างก็สมใจของโอ ซีวอน


            "พี่เซฮุน ฮึก พี่เซฮุน" ลู่หานร้องเรียกคนที่ตนรักซึ่งยามนี้มีบาดแผลแตกช้ำไปทั้งตัว สองแขนขาใช้คนจับยึดถึงหกคน เซฮุนจะเจ็บมากแค่ไหนที่ถูกทั้งต่อยเตะมากขนาดนั้น ลู่หานถูกตบกระทบผิวตัวมาแค่ครั้งเดียวยังเจ็บแสบอยู่ตอนนี้ไม่หายเลยด้วยซ้ำ


            "ลู่หาน พ่อ อย่าทำลู่หาน อย่า" เซฮุนยังคงเอ่ยไม่หยุดปาก แม้เลือดสีแดงข้นจะไหลซึมออกมาเลอะใบหน้า ทั้งร่างยังฝืนดิ้นจนต้องถูกกดขาให้คุกเข่าลงกับพื้นเพื่อสกัดกั้นไว้


            ซีวอนเดินตรงหาร่างน้อยที่ถูกยึดไว้ด้วยลูกน้องเพียงคนเดียว ใบหน้าสวยเปียกด้วยน้ำตาจนนองหน้า แววตานั้นจ้องมองซีวอน


            "ทำไมคุณใจร้ายแบบนี้ พี่เซฮุนเป็นลูกชายของคุณนะ ทำร้ายพี่เซฮุนทำไม" ลู่หานกรีดร้องเจือเสียงสะอื้น ซีวอนพ่นลมหายใจหึ


            "ใครทำเซฮุนเจ็บกันแน่ คิดสิ ฉันหรือนายลู่หาน" เสียงซีวอนก่นต่ำ ลู่หานสะอื้นฮักจนแสบไปทั้งอก


            ลู่หานไม่เคยเสียใจที่รักเซฮุน แต่ก็รู้สึกเกลียดชังตัวเองนักที่เป็นเหตุให้คนที่ตนรักต้องเจ็บแบบนี้


            "ผมผิดเอง จะทำร้ายก็ทำผม ถ้าตบตีผมแล้วคุณซีวอนจะรู้สึกดีขึ้นก็ทำ ฮึก แต่อย่าทำพี่เซฮุนอีก อย่า ผมผิดเอง" ลู่หานร้องขอ ตาโตหวานยามนี้เจ็บร้าวริ้วไปด้วยรอยแดง


            ซีวอนฟังถ้อยคำออกรับแทนกันและกันมามากจนแทบจะอ้วก


            "หึ นายได้ชดใช้แน่หยิน ลู่หาน ได้ชดใช้แน่" ซีวอนร้องในลำคอ กวาดตามองของในห้องด้วยสายตารังเกียจ


            "เอาเซฮุนออกไป" เป็นคำสั่งที่พูดง่ายมากกว่าทำ แม้จะถูกทุบตีจนเจ็บช้ำแต่ลูกน้องทั้งหมดก็ยังคงต้องออกแรงอย่างหนักเพื่อลากร่างของทายาทสกุลโอออกไปจากห้อง


            "ปล่อยฉัน ปล่อย ลู่หาน ลู่หาน" เสียงของเซฮุนห่างออกไปเรื่อย ๆ ร่างน้อยพยายามดิ้นให้หลุดออกจากการจับกุมแต่ก็สู้แรงของชายที่จับยึดตนไว้ไม่ไหว


            "เก็บของของมันให้หมด ฉันจะไม่อยู่ร่วมบ้านกับคนเลวอย่างนี้อีก" ซีวอนออกคำสั่งเสียงดัง ลูกน้องรีบคว้าดึงสิ่งของของลู่หานลงกล่องและกระเป๋าอย่างลวก ๆ ร่างน้อยมองซ้ายขวาด้วยความสับสน


            "คุณซีวอน..."


             "หึ คิดว่าฉันจะยอมให้แกมีความสุขกับลูกชายฉันเหรอ ไม่มีทาง !  ไปให้พ้นจากบ้านฉัน หยิน ลู่หาน !!" มือใหญ่ผลักลู่หานให้ไปเก็บของ ร่างน้อยหมุนเคว้งอยู่กลางห้อง พยายามดึงคว้าของของตัวเอง หยิบตุ๊กตาเสี่ยวลู่ใส่เป้ประจำตัวด้วยน้ำตา


            "พอแล้วเอามันออกไป อะไรเหลือไว้ก็เผาทิ้ง" ซีวอนออกคำสั่ง ลู่หานพยายามวิ่งตรงไปที่โต๊ะใกล้ระเบียง สองมือที่จะคว้ากระถางเดซี่ที่เซฮุนมอบให้ไม่อาจแม้แต่เตะสัมผัสเมื่อถูกลากตัวออกมา


            "เดซี่ เอากระถางเดซี่มา" ลู่หานร้องบอกเสียงดัง แต่ไม่มีใครรับฟังแม้สักนิด


            "แค่เดซี่กระถางนั้น ฮึก ผมขอ ขอ" คำร้องขอคลุกเคล้าด้วยน้ำตา ซีวอนจ้องมองดอกเดซี่ที่ชูช่อรับแสงแดดราวกับไม่รู้เรื่องราวใด


            เพล้ง กระถางเดซี่ตกลงกระทบพื้นจนแตกกระจายเมื่อฝ่าเท้าใหญ่ยันโต๊ะที่มันถูกวางไว้จนล้มลง 


            "เดซี่.." เสียงหวานเรียกแผ่วพร่า ตาโตกบด้วยหยาดน้ำตายามถูกลากออกไป ได้แต่มองเดซี่ดอกสวยบอบบางที่หมอบอยู่แทบพื้นผุพังรอความตาย


            ในสกุลโอ นอกจากโอ เซฮุนแล้ว เสียงร้องขอของลู่หานก็ดูจะไร้ความหมายไม่ว่ากับใครก็ตาม

 


            "ขึ้นไป!" เสียงคำรามของซีวอนยิ่งเร่งดังมากขึ้น วันนี้หนักหนาเหลือเกิน บีบคั้นเสียจนลู่หานรู้สึกว่าตัวเองแทบจะล้มทั้งยืนในทุกย่างก้าว ใบหน้าซีดเซียวคล้ายคนที่กำลังจะเป็นลม  แต่ร่างน้อยก็ยังคงมองไปด้านหลังตัวเองสุดสายตาเพื่อมองหาเซฮุนแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา


            "ลู่หาน อย่าเอาลู่หานไป อย่า" แต่เสียงคุ้นเคยของเซฮุนที่เรียกร้องตนอย่างแสนทรมานก็ยังคงดังมาให้ได้ยิน


            เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้สองเท้านี้ลังเลที่จะก้าวไปต่อ แม้ว่าความจริงการถูกขับไล่ออกจากสกุลโอจะมีข้อดีอยู่บ้าง คือการได้กลับไปสกุลหยินก็ตาม


            มือน้อยพยายามเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของตน แต่ก็ห้ามไม่อยู่เมื่อคิดว่านายแม่กับคุณแม่จะรู้สึกผิดหวังมากแค่ไหนที่เดซี่ดื้อเสียจนถูกโยนกลับคืนมาที่สกุลหยินและถูกเรียกร้องเอาเงินสู่ขอคืนเช่นนี้


            นายแม่กับคุณแม่จะโกรธเดซี่ไหม จะผิดหวังมากแค่ไหน


            "ลู่หาน ลู่หานนนน" เสียงของเซฮุนยังคงดังเรียกออกมา สติของลู่หานเหลือเพียงน้อยนิด น้ำตานองหน้าเหลียวกลับมอง


            "ชักช้าอยู่ได้" ซีวอนออกแรงผลักจนร่างน้อยเสียหลัก วูบร่วงลงราวกับใบไม้ปลิว ยังมีโชคที่ถูกประครองแผ่นหลังไว้ไม่เช่นนั้นคงได้เจ็บไปทั้งตัวเพราะกระแทกกับแผ่นปูนด้านล่าง


            ในสติอันลางเรือนแต่ลู่หานก็ยังคงได้ยิน


            "เอาเด็กนี่ส่งให้ถึงมือคุณฟู่ หยางเค่อเข้าใจไหม" ใครคือฟู่ หยางเค่อ ความคิดของลู่หานสลับสับสน ตาโตปรือเห็นซีวอนก้มลงมาใกล้จ้องมองด้วยสีหน้าเย้ยหยัน


            "หึ ไม่อยากเป็นเมียฉันงั้นเหรอ นอกจากพี่หยางเค่อแล้วไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะเก็บค่าเช่าหาผัวมาให้นายอีกเยอะ ไป พาออกไปจากบ้านฉัน"


            อะไรกัน หมายความว่ายังไง


            ความคิดของลู่หานแล่นวาบด้วยความตระหนก แต่ร่างกายก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจนหมดสติลงไปด้วยทั้งใจที่หวาดกลัว






คลื่นลมอาจจะแรงไปสักนิด หวังว่าทุกท่านจะยังอยู่เคียงข้างเป็นเพื่อนเดซี่นะคะ ช่วยกันดูแลเดซี่นะคะ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปปป /เกาะขา

ชาวสวนเดซี่ผู้น่ารักหยัดยืนอยู่ด้วยกันก่อนนะคะ /ยื่นยาดมยาหม่อง



ปมมันยุ่งเหลือเกิน พี่เซฮุนพระเอกของเราลงมีดแล้วจ้าาา ถถถถถ

คือฉากคัทเราค่อนข้างอยากให้อ่านนะคะ จริง ๆ มันไม่ได้รุนแรงอะไร ไม่อยากตัดออกเลยอะ แต่ก็กลัวจะโดนแบนอะตะเอง 

แต่อยากให้ไปอ่านมาก ๆ เด้อ  


ช่วยกันรดน้ำใส่ปุ๋ยเสริมรากใบเดซี่ให้แข็งแรงได้เสมอนะคะ ให้เดซี่แสนสวยผลิดอกอย่างงดงาม

เดซี่รอรับน้ำปุ๋ยจากชาวสวนเดซี่ที่น่ารักทุกคนอยู่เสมอนะคะ ไม่ว่าจะเมนต์จะโหวต 

หรือว่าผ่านทางแท็ก #ฟิคเดซี่ลู่หาน ก็ดีต่อใจรากใบดอกของเดซี่และคนเขียนมาก ๆ เลยนะคะ จะแชร์ชวนเพื่อนมาร่วมอ่านกันก็ได้ หาอะไรไม่เจอก็แวะเข้าไปในแท็กมองหาได้นะคะ อิอิ

 

((ย้ำว่าสายสุขนิยมนาจา แต่ว่าตอนนี้มรสุมลมแรงนิดนึงเฉย ๆ อะเครนะ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนอยู่ด้วยกันก๊อนนนนน))




#ฟิคเดซี่ลู่หาน










 _______________
B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 225 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,237 ความคิดเห็น

  1. #2232 Tasmarkbam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 20:54
    สารเลวจิงๆเป็นพ่อคนได้ไง
    #2,232
    0
  2. #2228 Pa Pui Bonita (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 15:19
    ของเกลีดซวอนอย่างจริงจังค่ะ
    #2,228
    0
  3. #2225 Jessica Jar (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 09:30
    สาสาร ทำไมถึงได้ทำกับลูกได้ขนาดนี้นะ
    #2,225
    0
  4. #2218 poo2momo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:58
    ไม่นะๆ อย่าทำกับดอกเดซี่อย่างนี้ โอ ซีวอน คุณนายมาช่วยดอกเดซี่กำลังจะถูกทำลายแล้ว
    #2,218
    0
  5. #2214 ขอเวลาซุ่ม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 02:53
    อีสารเลวววววววว
    #2,214
    0
  6. #2194 Nagono (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 19:47
    อยากกอดน้องTT
    #2,194
    0
  7. #2179 MayKamon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 23:51

    ทำแบบนี้ได้ไงคะเนี่ย เห็นลู่หานเป็นอะไร

    #2,179
    0
  8. #2171 pak1011 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 01:31
    อย่าทำน้องฮื่อออ
    #2,171
    0
  9. #2159 BK-To-ey (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 12:31
    ถึงจุดนี้แล้ว อยากเห็นด้านมือในใจเซฮุนเลยค่ะ คนที่แสนดีมาตลอดต้องทีโกรธกันย้างล่ะงานนี้
    #2,159
    0
  10. #2158 BK-To-ey (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 12:21
    พ่อเซฮุนคือใจร้ายมาก พูดเหมือนกับรนเป็นของเล่นยกให้ใครก็ได้
    #2,158
    0
  11. #2150 Phennapha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 22:27
    คนอย่างนี้ก็เป็นพ่อคนได้เนาะ หัวร้อนอ่ะฮือ
    #2,150
    0
  12. #2145 Jekkju (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 19:35
    โหดมากกกกกกกกกกกกก
    #2,145
    0
  13. #2143 roie44 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 13:58
    โอ้โห้ บีบหัวใจมากกก
    #2,143
    0
  14. #2138 EsHyun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 11:25
    จะเป็นลม
    #2,138
    0
  15. #2134 kcpnp_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 01:54
    โมโหๆๆๆๆๆ ใจร้ายเกินไปแล้ว 😡😡😡😡😡
    #2,134
    0
  16. #2124 Chiracc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 18:26
    โอ้ยยยยยย จะเอาไปให้คนอื่นเช่าหรอ ใจร้ายมากกกกกกก
    #2,124
    0
  17. #2117 ammainHun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:40
    ลูกแม่!!!!!! อีลุงใจร้ายขายน้อง ใจแม่ขาดรอนๆ ลูกจ๋าาาาา
    #2,117
    0
  18. #2116 BeCraZy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 10:17
    ตายแล้วลูกเดซี่ของแม่ ใจคนเป็นแม่แทบขาดดด ลูกกกกกก
    #2,116
    0
  19. #2110 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 09:22
    ใจร้ายมากอหใจร้ายยยยๆๆๆๆ
    #2,110
    0
  20. #2109 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 09:21
    อหหหหหหโมโหมาต่อยกะนุนี่มาซีวอนค่อยให้แหละอหหหพี่ฮุนรีบไปช่วยน้องนะ
    #2,109
    0
  21. #2075 Taonoiifangkung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 00:50
    โอ๊ยยยยยเกลียด ทำไมเป็นพ่อที่ใจร้ายงี้ พี่เซฮุนจะไปช่วยน้องทันไหม๊ ใครก็ได้ช่วยน้องที
    #2,075
    0
  22. #2068 junseung85 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 17:49
    ทำไหมเป็นพ่อที่ใจร้ายขนาดนี้ฮะซีวอน
    #2,068
    0
  23. #2064 Sujin.K (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 22:48
    อย่าทำน้องงง ㅠㅠ
    #2,064
    0
  24. #2053 PINKLAND (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 21:52
    คุณซีวอน อย่าใจร้ายนักเลย
    #2,053
    0
  25. #2028 Hunhan Selu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 17:35
    ทำไมใจร้ายขนาดนี้ ปล่อยเสี่ยวลู่ให้รักกับเซฮุนไปเถอะ
    #2,028
    0