SIN BRETHREN บาปรัก | MARKBAM [END]

ตอนที่ 26 : บาปรักครั้งที่ 24 : ความลับของเรา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

โค้งสุดท้าย ขยายวันโอนรอบเดียว
จอง+โอนค่าหนังสือ ได้ตั้งแต่วันนี้ – 17 มค.60

สนใจ อ่านรายละเอียดต่อได้ที่ >คลิ๊ก<

SIN BRETHREN : CHAPTER 24

บาปรักครั้งที่ 24 : ความลับของเรา

#ฟิคบาปรักมาร์คแบม

 

กึก !

 

            ตอนเห็นรายชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอมันทำให้ผมตัวชาดิกไปชั่วขณะ เพราะไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรับหรือว่าวางสายเขาดี ก็พี่มาร์คอยู่ตรงนี้ การที่จะรับสายพี่เจบีย่อมไม่ดีแน่ แค่เห็นว่าพี่เจบีโทรมาอีกฝ่ายก็หน้าตึงขึ้นมาแล้ว ถ้าเกิดผมรับสายไปมีหวังคงได้ทะเลาะกัน...

 

            ผมไม่อยากให้เรากลับไปเป็นเหมือนก่อนหน้านั้น ก่อนหน้าที่เราจะเข้าใจกัน

 

            ผมไม่อยากกลับไปเจ็บซ้ำๆ เพราะงั้นผมถึงได้เตรียมกดวางสายพี่เขา

 

            พลัน...

 

            รับสายสิแบม

 

            “หา ?

 

            “ปล่อยให้คนอื่นรอสายนานๆมันเป็นมารยาทที่ไม่ดี

 

            “…”

 

            “รับสายสิ มันคงมีธุระพี่มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ทำเอาผมถึงกับเม้มปากแน่น ลังเลว่าควรทำตามที่เขาบอกไหม ทั้งๆที่ประจำเขาจะเป็นฝ่ายเอามือถือผมไปกดตัดสายพี่เจบี ทว่าตอนนี้พี่เขากลับบอกให้ผมรับสายอีกฝ่าย ทั้งยังทำเป็นไม่สนใจหันไปมองถนนราวกับว่ามันน่าสนใจกว่าผม

 

            แน่นอนว่าการกระทำนี้มันสร้างข้อตงิดใจให้ผมหลายอย่าง

 

            จนผมเผลอหลุดปากถามออกไปว่า...

 

        “พี่มาร์ค พี่คงไม่ได้โกหกอะไรแบมอยู่ใช่ไหม ?

 

            อะ...

 

            ทุกอย่างในรถถึงกับเงียบสงัดเมื่อผมถามออกไปแบบนั้น บอกตามตรงผมก็ไม่อยากจะสงสัยเขา แต่ผมก็ไม่ได้ใสซื่อพอที่จะไม่รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป ทั้งเรื่องที่พาผมมาทานอาหารข้างนอก เรื่องที่แอบเก็บกระเป๋ามาให้ แล้วเรื่องที่ยอมให้รับสายจากพี่เจบีอีก

 

            ว่ากันตามจริง ผมว่านี่มันแปลกเกินไป และเป็นจังหวะเหมาะที่ทำให้ผมคาดคั้นพี่มาร์คได้ เพราะจู่ๆพี่เจบีก็ตัดสายไปซะงั้น นานมากจนผมคิดว่าเขาคงไม่โทรกลับมาอีกแล้ว

 

            “ว่าไงครับ ?

 

            “พี่...จะไปโกหกอะไร

 

            “…”

 

            “แบมไม่ไว้ใจพี่เหรอ ?เจ้าตัวหันมาสบตากับผมตอนที่รถติดไฟแดง ส่งผลให้ผมเห็นแววตาน้อยใจที่สะท้อนออกมาจากดวงตาคู่สวย พี่มาร์คดูเจ็บปวดที่ผมไม่เชื่อใจเขาเต็มร้อยเปอร์เซนท์ มันช่วยไม่ได้ที่ผมจะทำแบบนั้น ก็ผมเคยเจ็บช้ำเพราะเขามามาก การที่ยอมเปิดใจให้เขาก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว

 

            เพราะงั้นพอมีอะไรมาตงิด มันย่อมสะกิดแผลเก่าที่ยังไม่หายดี...

 

            แบมไว้ใจพี่มาร์ค แบมแค่แปลกใจนิดหน่อย

 

            “แล้วมันร้ายแรงจนทำให้แบมไม่เชื่อใจพี่เลยเหรอ

 

            “…”

 

            “พี่คงทำให้แบมเชื่อใจไม่ได้เต็มร้อยสินะน้ำเสียงที่แผ่วเบาเหมือนกับเศษแก้วบาดลึกลงกลางใจของผม มันทำให้ผมถึงกับล้มเลิกความไม่ไว้ใจนั้นไปอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้ตัวเองมีปัญหากับเขา ร่างสูงเลื่อนสายตาไปมองถนนอีกครั้งเตรียมขับรถไปจากตรงนี้

 

            ทว่าก่อนที่เขาจะได้ทำแบบนั้นผมก็เอื้อมมือไปจับมือเขา ก่อนจะยื่นหน้าไปหอมแก้วขาวเบาๆ เล่นเอาพี่มาร์คถึงกับเบิกตากว้าง ชะงักมือที่จับพวงมาลัยรถ ผมเหลียวหน้าไปมองเขานิดหน่อยพลางคลี่ยิ้มอ่อนโยนออกมา

 

            แบมขอโทษนะครับ ไม่โกรธแบมนะ

 

            “อะ...

 

            แบมไม่ได้ไม่ไว้ใจพี่มาร์คนะ แต่พี่มาร์คเข้าใจใช่ไหมว่าทำไมแบมถึงสงสัยผมประสานมือลงกับมือของเขา บีบไว้แน่นให้เขาเข้าใจถึงความรู้สึก ถ้าอยากให้แบมไว้ใจพี่มากกว่านี้ พี่ต้องให้เวลาแบมอีกนิดนะ แบมสัญญาว่าจะไม่มีอะไรมากั้นความรู้สึกของแบมได้อีก

 

            “แล้วตอนนี้...มันคั่นกลางเราอยู่เหรอ ?

 

            “ไม่ถึงกับคั่นกลางหรอกครับ

 

            “…”

 

            “ก็แค่เส้นใยบางๆที่ตัดเบาๆ...ก็ขาดแล้วผมระบายยิ้มบางให้เขาอีกครั้ง เพื่อให้เขาสบายใจ ซึ่งพี่มาร์คไม่ได้มีเวลามาทำความเข้าใจกับสิ่งที่ผมจะสื่อนานนัก เพราะรถด้านหลังบีบแตรใส่เรา เขาเลยต้องยอมออกรถขับไปตามทางที่ตั้งเอาไว้

 

            ระหว่างทางผมก็ชวนเขาคุยเหมือนเดิม ทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดสำหรับเรา ทำลายทุกความรู้สึกแย่ๆที่พยายามแทรกแซงเข้ามาในหัวใจ

 

            และทำลายทุกคนที่จะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง

 

ติ๊ด !

 

            ผมปิดเสียงโทรศัพท์กันพี่เจบีโทรมาอีก ถึงพี่มาร์คจะใจดียอมให้ผมรับสายเขา แต่การไม่ทำอะไรที่อีกฝ่ายไม่ชอบมันก็เป็นเรื่องที่ดีกว่า ตอนนี้ผมไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น นอกจากเรื่องของตัวเองและพี่มาร์ค แม้แต่เรื่องคุณพ่อที่เป็นห่วงอยู่ ตอนนี้ผมก็ไม่อยากจะคิดถึงมัน ไม่รู้สิ พอนึกถึงว่าถ้านี้คือแผนพาผมหนีออกจากบ้าน มันก็ถือว่าเป็นแผนที่สำเร็จ

 

            ผมอาจดูยอนแยงที่ก่อนหน้านี้บอกว่าไม่อยากทิ้งคุณพ่อไป

 

            แต่พอนึกว่าขอให้ผมได้ทำความเข้าใจชีวิตโดยมีแค่พี่มาร์คคนเดียวที่เข้าใจ มันก็เพียงพอแล้วสำหรับผม แน่นอนว่าพอคิดแบบนั้นเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งจับมือของพี่มาร์คแน่นขึ้นเช่นเดียวกับเขาเท่านั้น พลันผมก็ต้องชะงักเมื่อหน้าจอมือถือตัวเองสว่างวาบเพราะใครบางคนส่งข้อความมาหาผม

 

            ผมละใบหน้าที่ซบแขนพี่มาร์คอยู่ออกมาดูก่อนจะเห็นว่าเป็นพี่เจบีส่งข้อความมา...

 

            ขอให้โชคดี...มีความสุขเท่าที่จะมีได้นะ แบมแบมJ

 

            นี่มันหมายความว่าไงกัน...

 

วันต่อมา

 

            สายลมอ่อนๆพัดพาเอากลิ่นทะเลเข้าสู่ปอด ส่งผลให้ผมที่ยืนรับลมอยู่ข้างนอกยืดกายขึ้นสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปทั่วร่างกาย รู้สึกปลอดโปร่งมากราวกับว่าชีวิตนี้จะไม่มีเรื่องอะไรให้ทุกข์ใจอีกแล้ว ผมยังไม่ได้ไขปริศนาข้อความที่พี่เจบีส่งมา และคิดว่าจะพักมันไว้ก่อน

 

            พี่มาร์คกับผมมาถึงบ้านพักตากอากาศตั้งแต่ห้าทุ่มเมื่อวาน เราสองคนเหนื่อยกันมากหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ เพราะงั้นตอนมาถึงที่นี่เราก็ไม่ได้สำรวจอะไรกันมาก แค่อาบน้ำแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างด้วยกัน จากนั้นต่างคนต่างหลับไม่สนใจอะไรจนมาถึงตอนเช้าที่แสงตะวันแยงตาเนี่ยแหละ ผมถึงตื่นขึ้นมาผิดกับพี่มาร์คที่ยังนอนหลับอยู่

 

            แต่ก็คงตื่นไล่เลี่ยกัน

 

หมับ !

 

            “ไงครับคนดี ทิ้งให้พี่นอนคนเดียวแบบนี้ไม่น่ารักเลยเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูพร้อมกับที่อ้อมกอดอุ่นโอบกอดตัวผมไว้ ผมยกยิ้มให้อีกฝ่ายนิดหน่อยพลางเหลียวตัวไปมองหน้าเขา

 

            ก็พี่มาร์คเหนื่อยนี่น่า แบมก็อยากให้พัก

 

            “แต่นอนคนเดียวมันหนาวนิ

 

            “…”

 

            “ต้องนอนกอดคนนี้ถึงจะอุ่นคำพูดของพี่มาร์คทำให้ผมยิ้มขำ รู้สึกเขินอายเบาๆที่เขามาพูดถ้อยคำอะไรแบบนี้แตกต่างจากเรื่องของเราก่อนหน้านี้ที่แทบไม่คุยดีๆกันเลย ซึ่งพอเห็นผมยิ้มร่างสูงเลยก้มลงมาหอมแก้มผมเบาๆ ความร้อนผ่าวประทับลงบนเนื้อแก้มขาวชวนให้ใจหวิวไปหมด อรุณสวัสดิ์

 

            “สายไปที่จะมาอรุณสวัสดิ์แล้วครับพี่มาร์คผมส่ายหน้าพลางอมยิ้มให้เขา ไปเดินเล่นกันไหมครับหรือว่าพี่มาร์คอยากไปนอนต่อ ?

 

            “แล้วถ้าอยากทำอย่างอื่นแทนล่ะ

 

            “ทำอะไรครับ ?

 

            “เซกส์ใบหน้าผมร้อนวูบขึ้นสีแดงแทบจะทันทีที่เขาพูดมันออกมาอย่างตรงตัว เล่นเอาผมถึงกับลนลานทำอะไรไม่ถูก พี่มาร์คหัวเราะนิดหน่อยที่เห็นผมเป็นแบบนั้น เขาก้มลงมาจูบที่เรียวปากผมเป็นการกลั่นแกล้งกัน ผมเลยดันเขาออกยู่ปากใส่พร้อมกับเดินหนีลงมาจากบ้าน หึ เขินแล้วต้องหนีด้วยเหรอ

 

            “บ้า แบมไม่ได้เขินสักหน่อย แค่อยากเดินเล่นหรอกน่า

 

            “งั้นพี่ไปด้วยนะ ผมไม่ได้ตอบรับอะไรอีกฝ่าย ปล่อยให้เขาวิ่งตามมาแล้วคว้ามือผมไปจับ ผมตีเขานิดหน่อยที่หยอกผมไม่เลิก เราสองคนเดินทอดน่องไปตามชายหาด มองแสงตะวันที่ค่อยๆลอยสูงขึ้นกระทบกับพื้นน้ำทะเลจนกลายเป็นประกายสวย ครั้งหนึ่งผมเคยเดินจับมือกับพ่อและแม่เดินเล่นที่ชายหาดแบบนี้

 

            ยังจำได้ดีว่ารอยยิ้มของคุณแม่ในตอนนั้นมันสวยขนาดไหน

 

            สวยจนลืมไม่ลง...

 

            คิดอะไรอยู่ตัวเล็ก

 

            “อ๊ะ !”

 

            “เหม่อนะผมสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์แทบจะทันทีที่มาร์คเขย่ามือผมเบาๆเรียกสติ เล่นเอาผมถึงกับกระพริบตาปริบๆดึงสติหันมามองหน้าเขา ร่างสูงแสดงความเป็นห่วงออกมาผ่านแววตา นั่นทำให้ผมยิ้มออกมาพลางส่ายหน้าปฏิเสธ

 

            ไม่มีอะไรครับ แค่นึกถึงอดีตนิดหน่อย

 

            “…”

 

            “คิดถึงคุณแม่น่ะผมหลุบตาต่ำลดรอยยิ้มลงเมื่อพูดถึงท่าน แม้ท่านจะเสียไปนานแล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกเหมือนว่าท่านยังอยู่กับผม มันอาจจะดูหลอกตัวเองไปหน่อย แต่ผมก็เชื่อนะว่าท่านยังไม่ได้จากผมไปไหน แค่เฝ้ามองผมจากที่ไกลแสนไกลเท่านั้น

 

            “…”

 

            “ผมคิดถึงท่านมากเลยล่ะ

 

            “...รวมถึงตอนที่ยังไม่มีพี่เข้ามาในชีวิตแบมด้วยหรือเปล่า

 

            “อะ...ผมชะงักทันทีที่พี่มาร์คถามแบบนั้น นัยน์ตาสวยที่ทอดมองลงมาเริ่มมีความเศร้าสร้อยระคนเจ็บช้ำแต่งแต้มอยู่ในนั้น จริงด้วยสินะเพราะผมพูดแบบนั้นออกไปพี่มาร์คเลยตีความถึงช่วงที่ผมยังไม่มีพี่เขาเข้ามา ผมเลยเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงใจให้เขารู้ถึงความจริง ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมก็คงคิดอย่างนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน

 

            “…”

 

            “แบมดีใจที่พี่มาร์คเข้ามา แม้ว่าก่อนหน้านี้จะแทบไม่รู้สึกแบบนั้นก็ตาม

 

            “…”

 

            “แต่ดีแล้วล่ะที่พี่มาร์คเข้ามา เพราะถ้าไม่ใช่พี่มาร์ค...ผมเว้นวรรคเชิดหน้าไปจูบริมฝีปากร้อนผ่าว ค้างไว้แบบนั้นสักพักก่อนจะผละออกมากระซิบข้างหูเขาว่า แบมคงไม่สามารถรักใครได้ขนาดนี้ ต้องเป็นพี่ เป็นพี่คนเดียว

 

            “แบมแบมร่างสูงกอดร่างผมแน่นฝังไออุ่นลงมาจนผมต้องกอดตอบ ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่นะ ขอบคุณที่ยอมรับพี่ แม้ว่าพี่จะทำร้ายเราขนาดนั้น ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้ ถ้าไม่ใช่แบม พี่ก็คงรักใครไม่ได้ขนาดนี้เหมือนกัน

 

            “พี่มาร์ค...

 

            “ขอบคุณที่มาเป็นสิ่งสำคัญให้พี่นะผมเบิกตากว้างนิดหน่อยตอนที่เขาทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่ารั้งมือขวาผมไปจูบที่นิ้วนาง ถึงมันจะไม่โรแมนติกที่พระเอกต้องมีแหวนมาสวมให้ แต่รอยจูบนี่ก็เป็นสัญญาแทนใจสำหรับเราแล้ว พี่รักตัวเล็กมากนะครับ

 

            “...แบมเองก็รักพี่มาร์คมากเหมือนกัน

 

            “…”

           

            และขอโทษสำหรับสิ่งที่พลาดพลั้งทำลงไปนะครับแววตาของผมถูกชโลมด้วยความเจ็บปวด เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เป็นบ่อเกิดให้พี่มาร์คร้ายกับผม บางทีถ้ามันไม่เกิดเรื่องวันนั้น เราอาจจะได้รักกันเร็วกว่านี้ก็เป็นได้ ไม่ต้องบาดหมาง ไม่ต้องสร้างแผลให้กันและกัน

 

            ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะขอกลับไปแก้ไขตรงนั้น แก้ให้มันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ใช่ปล่อยให้มันบิดเบี้ยวมาจนถึงตอนนี้ ถ้าผมยอมรับเขาซะตั้งแต่ตอนนั้น มันคงดีกว่านี้เป็นล้านเท่า

 

            ผมเคยคิดว่าพี่มาร์คร้ายและเลวกับผมมากมาย โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองก็ไม่ต่างจากเขาเหมือนกัน

 

            เพราะงี้สินะผมถึงไม่สามารถตีจากเขาได้ ไม่ใช่เพราะว่าผมไปไม่ได้ แต่คงเป็นเพราะว่าผมไม่คิดจะไป แล้วเอาพี่มาร์คมาอ้างว่าเขาทำให้ผมไปจากเขาไม่ได้มากกว่า มันเป็นความต้องการของผมเองที่อยากอยู่กับเขาเพื่อชดใช้ความผิดที่ทำลงไป

 

            แบมไม่อยากมีอะไรปิดบังพี่ ผมเบือนสายตาไปมองทะเลสีคราม แสงสว่างแสนเจิดจ้านั้นทำให้รู้สึกเหมือนว่าตามันพร่าเลือน ถ้าพี่อยากรู้เหตุผลเรื่องนั้น แบมจะบอกให้พี่ฟังก็ได้

 

            “…”

 

            เหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงคิดจะฆ่าพี่น่ะ

 

            “แบมแบม...

 

            “พอได้ฟังแล้วพี่มาร์คจะทบทวนความรู้สึกที่มีต่อแบมอีกครั้งก็ได้นะครับ

 

            “…”

 

            “เพราะแบมอยากให้พี่มาร์คทบทวนให้ดีเหมือนกัน ว่าจะรักฆาตกรคนนี้ลงได้อีกไหมทั้งๆที่ยังไม่ได้เท้าความอะไร ไม่รู้ทำไมน้ำตามันถึงได้ไหลมาคลอขอบตาขนาดนี้ รู้สึกเหมือนว่าถ้าพูดไปอีกนิดมันจะร้องไห้ออกมา ถึงกระนั้นผมก็พยายามห้ามปรามมันเอาไว้

 

            ไม่ให้มันไหลก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง

 

            ตั้งแต่วันแรกที่พี่กับคุณแม่เข้ามาในบ้าน มาเป็นส่วนนึงของครอบครัวเรา ความรู้สึกแปลกประหลาดก็ก่อตัวขึ้นในใจ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันทำลายตัวแบมขนาดนั้น...ผมเริ่มรื้อฟื้นความทรงจำนึกวันแรกที่ได้เจอกับพี่มาร์ค เด็กหนุ่มที่โตกว่าผมไม่กี่ปี เนื้อตัวขาวสะอาดที่อยู่ภายใต้เสื้อผ้าหมองหม่นแสดงให้เห็นว่าชีวิตเขาคงรันทดแค่ไหน

 

            หญิงสาวผู้เป็นแม่เอ่ยบอกไปว่าจะมาเป็นแม่ใหม่ให้กับผม ทั้งๆที่ตอนนั้นแม่ของผมก็ยังอยู่

 

            แรกเริ่มมันก็แค่ความรู้สึกประหลาดใจ คุณแม่ของผมเอาแต่บอกว่าเขาจะมาทำให้ครอบครัวเราใหญ่และอบอุ่นขึ้นไปอีก ทว่าขณะที่คุณแม่พูดแบบนั้น น้ำตาก็ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ตลอดระยะเวลาที่แม่ของพี่มาร์คมีสิทธิ์เทียบเท่ากับแม่ผม

 

            ไม่มีคืนไหนเลยที่แม่ไม่นอนร้องไห้ให้ใครได้ยิน...

 

            แบมชอบพี่มาร์คตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน มันเป็นความรู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูกผมระบายยิ้มบางมองภาพของเขาที่ลอยวนอยู่ในหัว คิดว่าจะพยายามเป็นน้องชายที่ดีเผื่อเข้ากับพี่ให้ได้ แต่สุดท้ายก็ทำเพียงแค่ตีห่าง ทำเป็นไม่ชอบใจ แบมอยากให้รู้ไว้แบมไม่ได้เกลียดพี่เลย ไม่เคยเลยสักครั้ง

 

            “…”

 

            “แต่ที่แบมทำ แบมมีเหตุผลที่ต้องทำจู่ๆโทสะก็สุมอกเมื่อผมระลึกได้ถึงเหตุการณ์นึง ซึ่งเป็นบ่อเกิดของทุกสิ่ง มันทำให้ผมเผลอบีบมือของพี่มาร์คแน่น ข่มอารมณ์ที่สะท้านอยู่ในร่าง มันมีสาเหตุนึงที่ทำให้เราเป็นแบบนี้

 

            “…”

 

            แม่ของพี่มาร์ค...คือตัวการที่ทำให้แบมต้องทำแบบนั้น

 

กึก !

 

          ‘เธอควรรู้ตัวนะ ว่าเขาจะต้องเลือกฉันมากกกว่าเธอแน่นอน

 

          ‘…’

 

          ‘คนที่ดีแต่อ่อนแอไปวันๆ อยู่ไม่ได้บนโลกใบนี้หรอกนะเสียงที่แสดงถึงความเหยียดต่ำของ แม่พี่มาร์ค ทำให้ผมที่ยืนแอบฟังอยู่ไม่ไกล ถึงกับชะงักทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยกมือขึ้นปิดปากมองภาพของคุณแม่ที่ถูกเพื่อนสนิทตัวเองข่มเหงซ้ำๆตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในบ้านหลังนี้ เธอควรจะพาลูกชายแสนดีของเธอออกไปจากที่นี่ซะ อย่าอยู่เป็นภาระเลย เห็นแล้วสังเวช

 

          ‘คนที่สมควรถูกสังเวชมันคือเธอต่างหาก

 

          ‘อะไรนะ...!’

 

          ‘คนที่หน้าด้านแย่งสามีชาวบ้าน มันไม่มีสิทธิ์มาข่มเหงคนอื่นหรอกนะร่างบางเอ่ยอย่างใจเย็น ความสุขุมที่ดูไม่มีอะไรนั่นแหละคือเอกลักษณ์ของแม่ผมเลย เธอควรจะตระหนักได้แล้วว่าถ้าเกิดไม่มีเด็กคนนั้นขึ้นมา คิดเหรอว่าเขาจะยอมลดตัวไปคว้าเธอมาเคียงข้างอีกคน

 

          ‘…!’

 

          ‘แค่ฉันก็เพียงพอแล้ว เขารักฉันแค่ไหนเธอก็รู้ หรือที่ไม่รู้ก็เพราะปิดกั้นตัวเองไว้กัน ?

 

          ‘อย่ามาโอหังใส่ฉันนะ !’

 

เพียะ !

 

          ‘คุณแม่...!’

 

          ‘คนที่มันไม่เคยดิ้นรนอะไรอย่างเธอเลย จะไปเข้าใจอะไรกัน !’ ใบหน้าของคุณแม่หันไปตามแรงตบ ซึ่งท่านก็หันมาทางผมพอดีเลยเห็นว่าผมแอบแง้มประตูฟังอยู่ ทว่าท่านก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ส่ายหน้าปรามไม่ให้ผมเข้าไปเพราะคงจะกลัวโดนลูกหลงอีกคน แม่พี่มาร์คที่ไม่ต่างจากคนบ้าตรงเข้ามาจับใบหน้าของแม่ผม บีบจนแก้มทั้งสองขึ้นรอยนิ้วแสดงการข่มจนผมโกรธแทนคุณแม่

 

            แต่ตอนนั้นผมก็แค่เด็กคนนึงจะเข้าไปทำอะไรได้

 

            ผมเลยต้องทนมองภาพเหล่านั้นที่มักเกิดขึ้นแทบทุกวัน...

 

            ไม่เคยมีสักวันที่แม่ของพี่มาร์คจะไม่กลั่นแกล้งแม่ของผม บางครั้งมันก็ลามมาถึงตัวผมด้วย แต่ด้วยความเป็นเด็ก บางอย่างก็รู้ บางอย่างก็ไม่รู้ ถึงแบบนั้นก็ทำอะไรไม่ได้ ผมทำได้แค่ยืนอยู่ด้านหลังให้คุณแม่ปกป้องตัวเองเอาไว้ จนในที่สุดผมก็เริ่มปวดร้าวไปทั้งใจ

 

            และคิดว่าถ้าเกิดเขาเจอแบบที่แม่ผมเจอบ้างจะเป็นยังไงกัน ?

 

            พอคิดแบบนั้นผมก็มองเห็นพี่มาร์คที่แทบไม่มีบทบาทอะไรสำคัญ เขามีหน้าที่คอยดูแลและถูกชักใยไปตามคำสอนของแม่เขา น้อยครั้งนักที่จะแสดงอาการต่อต้านออกมาหรือไม่พอแสดงออกมาก็จะถูกเก็บไว้เป็นความลับ เพราะแม่ของพี่มาร์คพยายามทำทุกทางเพื่อเอาใจพ่อของพวกเรา

 

            นับวันยิ่งปีกกล้า นับวันยิ่งด้านทน จนในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว ความคิดที่จะฆ่าพี่มาร์คให้ตายมันลุกล้ำเข้ามาในหัว ภายในตัวมันเอาแต่สั่งว่าถ้าพี่มาร์คตาย แม่ของเขาก็คงต้องทุกข์ทรมานยิ่งกว่าที่แม่ผมได้รับไป และมันคงทำให้แม่มีความสุข ครอบครัวเราก็จะปราศจากความทุกข์ไม่ต้องมียักษ์ใจร้ายมาขัดข้อง

 

            ผมเลยตัดสินใจชวนเขาเล่นซ่อนหา และผลักเขาลงมาจากบันไดยังไงล่ะ

 

            ผมรู้ว่านั่นเป็นสิ่งที่แย่มาก แต่พอคิดว่าแม่ของผมเจอแย่กว่า มันก็อดที่จะไร้ความรู้สึกไม่ได้ ผมมองภาพนั้นด้วยแววตานิ่งเรียบรู้สึกสะใจ ทั้งๆที่เป็นแบบนั้นผมกลับน้ำตาไหล

 

            ผมรู้ดีว่าในใจผมไม่เคยคิดอยากทำร้ายเขาเลย

 

            แต่เมื่อลงมือไปแล้วผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้ารับกรรม วันนั้นที่พี่มาร์คเข้าโรงพยาบาล แม่ของพี่มาร์คมาอาละวาดแม่ผม ผลักเธอไปชนกับโต๊ะจนหัวแตก หยาดเลือดที่รินไหลอาบแก้มทำให้ผมเข้าไปปกป้องแม่ และก็โดนลูกหลงไปด้วย

 

            ดีที่คุณพ่อเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน ไม่งั้นบางทีแม่พี่มาร์คอาจจะหยิบปืนที่ซ่อนไว้มายิงผมกับแม่ตายไปวันนั้นก็ได้ และเมื่อพี่มาร์คกลับเข้ามาในชีวิตผมก็ต้องพบเจอกับคำว่าตกนรกทั้งเป็น ทว่ามันก็แค่นั้นแหละ สุดท้ายแล้วผมก็ไม่เหลือใคร แม่ผมก็มาเสียไปทิ้งให้ผมรับกรรมคนเดียว ผมต้องแบกรับกับสิ่งที่ผมทำไว้ แบกรับความกลัวที่ว่าพี่มาร์คอาจไปบอกคนอื่นเรื่องนี้ แบกรับทุกสิ่งจนกลายเป็นคนที่เศร้าซึมไม่พูดอะไรกับใครไปเป็นอาทิตย์

 

            ผมต้องรับกรรมในสิ่งที่ผมก่อเอาไว้ มันไม่ได้ผิดจากพี่มาร์คหรือว่าใคร...

 

            มันผิดที่ตัวเองผมตัดสินใจแบบนั้นเอง

 

            แบมทำ...เพราะแบมอยากให้แม่พี่รู้ว่ายิ่งเขาทำกับแม่แบมเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งต้องได้รับกรรมที่ก่อไว้มากเท่านั้นน้ำตาของผมไหล เสียงสะอื้นปะปนกับเสียงพูดจนพี่มาร์คต้องยืดกายขึ้นยืนมารวบร่างผมไปกอดเอาไว้ แบมไม่ได้ ฮึก ไม่ได้อยากทำร้ายพี่ แบมแค่...แค่อยากให้แม่แบมมีความสุข

 

            “…”

 

            “ไม่อยากให้แม่ต้องทนทุกข์ ไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้ฮึกเสียงของผมขาดห้วง ผมกอดร่างพี่มาร์คไว้แน่นรู้สึกร่างกายอ่อนแรงจนแทบประคองตัวเองไม่ไหว ถึงอย่างนั้นพี่มาร์คก็ยังกอดผมไว้ หนำซ้ำยังลูบหัวยาวไปถึงหลังเป็นการปลอบใจอีกต่างหาก แบมขอโทษ แบมขอโทษจริงๆ ฮึก แบมไม่ได้...ไม่ได้ตั้งใจ ฮึก

 

            “แบม...

 

            “แบมแค่อยากให้แม่แบมมีความสุขโดยที่แบมไม่รู้เลย...

 

            “…”

 

            “ว่าความสุขที่แท้จริงมันอยู่ตรงหน้าแบมนี่เองไหล่ของผมสั่น มันสั่นจนแทบจะคลั่งอยู่แล้ว ผมกอดพี่มาร์คแน่นมากราวกับกลัวว่าเขาจะทิ้งผมไป ทว่าพี่มาร์คก็ไม่ได้ปล่อยให้ผมพูดอะไรอีกต่อไป เขาผละมาเช็ดน้ำตาให้ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มประดับเอาไว้ ทั้งๆที่นี้ไม่ใช่เรื่องที่น่ายิ้มอะไร แต่เขากลับแสดงความอ่อนโยนออกมา

 

            พี่ไม่โกรธแบมหรอก เพราะถ้าเป็นพี่...พี่ก็คงทำเหมือนกัน

 

            “…”

 

            “ไม่มีใครทนดูคนที่เรารักถูกทำร้ายได้ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมพี่ถึงปกป้องแบมตลอดมาปลายนิ้วเรียวยาวปาดน้ำตาให้กับผมก่อนจะดึงไปกอดอีกครั้ง คราวนี้กดจูบลงบนหน้าผากเผยความห่วงใยที่มีออกมาจนหมด ขอบคุณที่บอกพี่นะ ตอนนี้พี่ไม่มีอะไรติดค้างในใจอีกต่อไปแล้ว

 

            “พี่มาร์ค...พี่มาร์คจะไม่เกลียดแบมใช่ไหม ?

 

            “พี่จะเกลียดแบมได้ไง

 

            “…”

 

    “แม่พี่เอาความเกลียดของพี่...ไปหมดแล้ว

 

LOADING 100 PER

เจิมรอความลับของเรา งานนี้ซ่อนไรไว้ถึงเวลาแสดง !

รอเยอะอัพไวนาจา

เนื่องจากเกิดการขัดข้องกับโรงพิมพ์นิดหน่อย

เอลเลยขยายวันโอนไปถึงวันที่ 17 มกราคม 2560 นะคะ

ใครที่อยากได้ก็รีบกดจองกดโอนกันรัวๆ โอกาสสุดท้ายแล้วน้า

ปล.ถ้าไม่ถึง 10 เล่มขอสงวนสิทธิ์โอนเงินคืนนะคะเพราะค่าจัดพิมพ์จะแพงมากค่ะ
สั่งจองก่อนโอนที่ >จิ้ม<

ฝากติดตามด้วยค่า งานนี้มาดูกันบ้างว่าแบมจะทำไงต่อJ

1 เม้น 1 กำลังใจให้กำลังใจแบมคนบาปนะครัช

เมื่อพูดถึงความเลวของพี่มาร์ค อย่าลืมติดแท็กในทวิต !

#ฟิคบาปรักมาร์คแบม

 

 

? themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,745 ความคิดเห็น

  1. #1700 MPTuan93 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 20:24
    นี่กลัวเจบีไปอีกคนแล้วเนี้ย 55555
    #1,700
    0
  2. #1654 oengoeng15 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 12:13
    แม่มาร์คนี่มารร้ายดีๆนี่เองทำได้ทุกอย่างเพื่อตัวเอง
    #1,654
    1
    • #1654-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      21 สิงหาคม 2561 / 15:34
      ร้ายมากกก
      #1654-1
  3. #1623 Facebook12345 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 12:11
    สงสารแบม😭😭
    #1,623
    1
    • #1623-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      19 กรกฎาคม 2561 / 18:02
      สู้น้าา
      #1623-1
  4. #1482 0981939356 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 17:42
    โอ้ยย สงสารแบมกับแม่อ่ะ ฮือออ ไม่ชอบแม่พี่มาร์คเลยร้ายยยย
    #1,482
    1
    • #1482-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      9 เมษายน 2560 / 20:53
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #1482-1
  5. #1473 Aely (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 14:57
    ตงิดๆกับข้อความที่เจบีส่งมานะเนี่ย ทีนี้มาร์คแบมก็ไม่มีอะไรติดค้างละ แต่เชื่อสิ ต้องมีเรื่องวุ่นๆมาอีกแน่ ไรท์คงให้สุขไม่นาน 555
    #1,473
    1
    • #1473-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      22 มีนาคม 2560 / 15:57
      แน่นอน555555
      #1473-1
  6. #1412 panida2232 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:48
    โอ้โห แม่พี่มาร์คนี่น่าเข้าไปตบจริง!!
    #1,412
    1
    • #1412-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:39
      ตบเลยยย
      #1412-1
  7. #1404 shierichi (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:18
    แม่พี่มาร์คเอาความเกลียดไปหมดแล้วนี่จริงมาก
    #1,404
    1
    • #1404-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      18 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:07
      ที่สุดค่า
      #1404-1
  8. #1228 somgotmarkBam (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 15:07
    ทำไมฮาตอนสุดท้าย555 พี่เอาความเกลียดของพ่่ีให้เเม่ไปหมดเเล้ว55555555่
    #1,228
    1
    • #1228-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      29 ธันวาคม 2559 / 16:36
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #1228-1
  9. #1227 F-o-N (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 21:10
    เห้อมมมมมม
    #1,227
    1
    • #1227-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      29 ธันวาคม 2559 / 16:33
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #1227-1
  10. #1226 fernfern1f (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 19:57
    ควรเกลียดใครมากกว่ากันคะ ?
    แม่พี่มาร์ค แจซอล หรือพ่อแบม เรื่องนี้เดายากจังค่ะ 5555555
    #1,226
    1
    • #1226-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      28 ธันวาคม 2559 / 20:10
      เกลียดไรท์ โทษฐานสร้างปมไรเยอะแยะ5555
      #1226-1
  11. #1225 thakina99 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 19:05
    โอ้ยสงสารแบมกับแม่ ระหว่างแม่พี่มาร์คกับแจซอลเกลียดใครมากกว่ากันนี่เลือกไม่ได้เลย ร้องไห้T.T
    #1,225
    1
    • #1225-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      28 ธันวาคม 2559 / 19:40
      แลดูเครียดเนอะ5555
      #1225-1
  12. #1224 heyyol (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 11:48
    อหหหหห (โอ้โห) ตอนแรกยังเกลียดแม่พี่มาร์คระดับ5 ตอนนี้ทะลุปรอทละ เข้าใจว่าตัวเองเจออะไรแล้วต้องดิ้นรนหาทางที่ดีที่สุดแต่จำเป็นมั้ยที่จะต้องให้คนอื่นเดือดร้อนและเจ็บปวด กราบความเลวเลยค่ะ -/\-
    #1,224
    1
    • #1224-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      28 ธันวาคม 2559 / 17:54
      กราบพี่เลยค่ะ5555
      #1224-1
  13. #1223 Khampoohnaka (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:52
    น้องแบมก็เป็นทุกข์มาไม่น้อยเข้มแข็งไว้ทุกแย่างจะไปด้วยดีแล้วนะ
    #1,223
    1
    • #1223-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      28 ธันวาคม 2559 / 17:53
      สู้ๆๆๆๆๆ
      #1223-1
  14. #1222 midnightpp (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:30
    ชอบที่พี่มาร์คคอยปลอบน้อง แบมเคยคิดฆ่าแต่ก็พร้อมให้อภัยน้องเข้าใจน้อง หึ้ยย ขอได้ปร่ะะ555
    #1,222
    2
    • #1222-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      28 ธันวาคม 2559 / 17:53
      ไม่ได้ ซื้อเล่มสิเดี๋ยวให้55555
      #1222-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  15. #1221 withmbky (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:09
    พ่อแบมแบมนั้นแหละ คนผิดเลย ไม่ดูแลแม่แบมให้ดี ๆ ปล่อยให้คนที่พาเข้ามาทำร้ายแม่แบมได้ไง เห็นแก่ตัวที่สุดเลยอะ

    ยิ่งคิดยิ่งโกรธ สงสารแม่แบม แง้ง แบมแบมก็สู้นะเนี่ยยย ._. คิดจะช่วยแม่ งื้อ

    แต่ตอนนี้ก็มีพี่มาร์คแล้ววววว
    #1,221
    1
    • #1221-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      28 ธันวาคม 2559 / 17:52
      เนอะ มีคนหนุนให้แล้ววว
      #1221-1
  16. #1220 Sumalee_Amii (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 21:59
    แม่มาร์คคือแย่มาก ทำไมเป็นคนแบบนี้ สงสารแบม สงสารมาร์ค ฮืออออออ อย่าเจออะไรร้ายแรงไปกว่านี้เลยนะ บอบช้ำกันมาเยอะเหลือเกิน
    #1,220
    1
    • #1220-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      28 ธันวาคม 2559 / 17:52
      น่าสงสาร แงงงง
      #1220-1
  17. #1219 Pansaporn_Nammon (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 20:57
    พี่มาร์คไปจัดการแม่พี่เลยค่ะ555 นางเป็นแม่มดปลอมตัวมารึเปล่า ทำไมร้ายและมารยาได้ขนาดนี้//พี่มาร์ครักแบมมากจริงๆอ่ะ ดีต่อใจ//ไรท์ขาาา พน.หนูสอบแต่ก็แอบมาอ่านฟิค ขอกำลังใจหน่อยค่ะ5555 ตอนต่อไปคงได้ดองไว้อ่าน5555
    #1,219
    1
    • #1219-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      28 ธันวาคม 2559 / 17:51
      ไฟท์ติ้งน้า อ่านฟิคแล้วอย่าลืมอ่านหนังสือสอบนะจ้ะ
      ขอให้ผ่านทุกวิชาน้าา
      #1219-1
  18. #1218 love-bf-bap (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 20:42
    มันแสดงออกมาว่ารักกันมากๆเลยอ่ะ มีความสุขกันไวไวนะ ฮรือ
    #1,218
    1
    • #1218-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      28 ธันวาคม 2559 / 17:51
      รักมากเลยเจ็บมาก แงงง
      #1218-1
  19. #1217 DinoGong_0137 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 20:42
    โอ้ยยยยยยยยยแบมรักพี่มาร์คมาตลอดเลยชิมิๆ ฮอลลลลล
    #1,217
    1
    • #1217-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      28 ธันวาคม 2559 / 17:51
      ฝากติดตามด้วย
      ปล.ซื้อเล่มด้วยก็ดี56555
      #1217-1
  20. #1216 somgotmarkBam (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 23:37
    ฮอลลลอยากรู้
    #1,216
    1
    • #1216-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      26 ธันวาคม 2559 / 16:52
      อยากรู้เหมือนกัน5555
      #1216-1
  21. #1215 F-o-N (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 20:12
    โอวววววววว
    #1,215
    1
    • #1215-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      26 ธันวาคม 2559 / 16:52
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #1215-1
  22. #1214 fernfern1f (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:08
    ฮอลล อยากรู้ ด่วน ค่ะ !!
    #1,214
    1
    • #1214-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      25 ธันวาคม 2559 / 20:06
      รอเลยยย
      #1214-1
  23. #1213 Patcharamail (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 19:06
    ตอนนี้ได้กี่เล่มแล้วค่ะ'-'
    #1,213
    1
    • #1213-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      25 ธันวาคม 2559 / 20:06
      ได้ 5 เล่มค่ะ
      #1213-1
  24. #1212 thanayalak (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 18:13
    อยากรู้ๆ
    #1,212
    1
    • #1212-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      25 ธันวาคม 2559 / 20:05
      ฝากติดตามด้วยน้า
      #1212-1
  25. #1211 vip_minmy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 18:07
    เราก็อยากรู้เหมือนกันนะแบม555
    อย่าบอกแต่พี่มาร์คคนเดียวเซ่คิคิ
    ทีมรอเผือกจะอยู่ตรงนี้น๊าาาา
    #1,211
    1
    • #1211-1 nicharee-33(จากตอนที่ 26)
      25 ธันวาคม 2559 / 20:05
      รอต่อไป5555
      #1211-1