Handsome Guy :: ไม่รัก...ได้ไหม?

ตอนที่ 1 : Character + Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    15 ก.พ. 62




CHARACTER

 


KORYA :: (IU)

 "ตอนนี้เหรอ...มันก็ดีนะ"



JEAN :: (T.O.P. - Bigbang)

"ทำไมใจดีจังวะ"



KHONPOND :: (Lee Ji Ah)

 "ฉันเป็นผู้หญิงนะโว้ย!!!"



PHYLIN :: (ปันปัน สุทัตตา)
"ไม่เกลียดฉันได้ไหม..."



PETHAY :: (L. Joe - Teentop)
"ถึงจะรู้ว่ามันผิด แต่พี่ก็ไม่ปฏิเสธว่าพี่ตั้งใจ"



WAWA :: (Kim Ji Won)
"คนดี กับ คนโง่ มันมีเส้นบางๆกั้นอยู่นะ"



RUNG :: (วาววา ณิชารีย์)
"แกน่ะ ดีเกินไปแล้วนะ"



KENE :: (Y - Golden Child)

"มีอะไรเรียกผมได้นะครับ"



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

สโลแกนกลุ่ม : หล่อแล้วไง สุดท้ายก็แห้วป่ะ!




Rome :: สุภาพบุรุษรักคุด เพราะรักและหวงเพื่อนจนสาวทนไม่ได้

Jean :: มนุษย์รักคุด จีบสาวก็นก แถมคุยกับผู้หญิงกี่คน ก็ไม่เห็นจะถูกใจสักคน!

Khonpond :: มาเฟียรักคุด ชอบผู้ชายทั้งที ดันไปชอบเพื่อนรักของตัวเองที่เกลียดมาเฟียเข้าไส้...

Sindy :: ตุ๊ด(?)รักคุด ชอบผู้ชายล่ำๆ ขอกล้ามเยอะๆ แต่ทั้งชีวิตมีแต่ชะนีเข้ามา

Singha :: เพลย์บอยรักคุด ผู้โดนสาวทิ้งเพราะคำสาปอกหักตลอดกาล  


 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



PROLOGUE



.


.


.


.


.



เขาว่ากันว่าร่างกายกับหัวใจมีส่วนสัมพันธ์กัน

แล้วถ้าหัวใจมันตาย ร่ายกายจะยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกไหม


.


.


.


.


.


 

นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลค่อยๆ ปรือขึ้นในห้องสีขาวสะอาด สัมผัสแรกที่รับรู้คือกลิ่นยาที่กระทบเข้ามาในโพรงจมูก บอกชัดว่าสถานที่แห่งนี้คือ โรงพยาบาล นัยน์ตากลมปิดลงสักพัก ก่อนจะเปิดตาขึ้นใหม่อีกครั้ง พร้อมพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงความเจ็บแสบตามรอยแผลที่ข้อมือซึ่งถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าสีขาวที่เริ่มเปื้อนรอยสีแดงจางๆ จนต้องเปลี่ยนมืออีกข้างเพื่อยันตัวเองลุกขึ้นนั่งแทน


ร่างเล็กบนเตียงหลุบตามองข้อมือที่เริ่มทวีความปวดมากขึ้นยามตื่นอย่างเฉยชา หูพลันได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังเข้าใกล้เรื่อยๆ จนต้องละสายตาไปมองผู้มาใหม่ เมื่อเห็นใบหน้าผู้มาเยือนชัดขึ้นริมฝีปากเล็กพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นน้อยๆ พร้อมเอื้อนเอ่ยเรียกคนที่กำลังปรี่เข้ามาหา


แม่มาหาเธอแล้ว...


เพี้ยะ!


ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ ฝ่ามือบางก็หวดเข้าที่ใบหน้าเล็กเต็มแรง จนหน้าสะบัดไปตามแรงตบ ท่อนแขนที่เอื้อมไปหมายแตะตัวผู้เป็นแม่ชะงักค้างกลางอากาศ มันถูกดึงกลับมาสัมผัสหน้าตัวเองอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมกะพริบแล้วมองเจ้าของฝ่ามือคล้ายกำลังมึนงงและไม่เข้าใจ


ทำไมล่ะ?


“ใครสั่งใครสอนให้แกฆ่าตัวตาย ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าคนที่ทำมันคือคนโง่ ทำไมไม่รู้จักฟัง นี่ถ้าเพย์ไม่เข้าไปเจอ แกก็ตั้งใจจะตายจริงๆ ใช่ไหม!!” เสียงหวานตวาดลั่นใส่คนที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเตียง น้ำใสไหลอาบแก้มเมื่อใจหวนคิดว่าลูกสาวของตัวเองตั้งใจจะทำอะไร ยิ่งมองเห็นผ้าพันแผลที่พันรอบข้อมือบางนั่นก็ยิ่งโกรธ


“ฉันบอกแกกี่รอบแล้วว่ากว่าฉันจะให้แกเกิดขึ้นมาได้ฉันเจ็บแทบตาย แล้วแกเอาชีวิตของแกมาทิ้งด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องหมายความว่าอะไร!!! แกอยากเห็นฉันเป็นบ้าตายหรือยังไง!!! กอหญ้า!!!” หญิงสาวยังคงแผดเสียงใส่ร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง เนื้อตัวสั่นเทิ้ม


ทั้งกลัว ทั้งโกรธ ทั้งห่วง


ความรู้สึกปนเปไปหมด จนออกมาในรูปแบบของการเกรี้ยวกราด เพื่อหวังว่าอีกฝ่ายจะหลาบจำว่าการกระทำแบบนี้มันทำให้คนแม่เป็นรู้สึกแย่ขนาดไหน


“หญ้าปละ...” กอหญ้าที่เพิ่งจะปะติดปะต่อเรื่องได้ เบิกตากว้างแล้วพยายามปฏิเสธ ใบหน้าหวานซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ยิ่งเห็นท่าทางของผู้เป็นแม่ก็ยิ่งกลัวว่าตัวเองจะโดนเกลียด


แต่จะให้โกหกว่าตัวเองไม่ได้ทำ มันก็พูดได้ไม่เต็มปาก


“ลินบอกฉันว่าแกกินเหล้า นี่แกไม่เคยฟังที่ฉันพูดเลยใช่มั้ย ฉันห้ามไม่ให้แกกินเหล้าเพราะมันจะขาดสติ แล้วเป็นไง พอกินแล้วก็จะฆ่าตัวตาย? นี่ถ้าเพย์เข้าไปห้ามแกไม่ทัน มันจะเกิดอะไรขึ้น!!! แกเคยคิดถึงใจฉันบ้างมั้ยกอหญ้า!! คิดบ้างมั้ยว่าถ้าแกตายพวกฉันจะเป็นยังไง!!” นิ้วเรียวจิ้มเข้าศีรษะลูกสาวแล้วผลักจนคนที่กำลังนั่งอยู่เซไปด้านข้าง ริมฝีปากบางของคนโดนเฉดหัวเม้มแน่นจนกลายเป็นสีซีด ดวงตากลมโตแวววาวไปด้วยหยาดน้ำที่เอ่อคลออยู่รอบดวงตา น้ำเสียงนั้นฟังดูผิดหวัง


“แม่เชื่อเหรอ ว่าพี่เพย์เขา...”


“แล้วแผลนั่น แกจะบอกว่าแกไม่ได้เป็นคนทำขึ้นมาเหรอ! แกตอบฉันมาสิ ว่าแผลนั่นคนอื่นเป็นคนทำ ไม่ใช่แกเป็นคนทำร้ายตัวเอง!!!” เสียงหวานตวาดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นคนเป็นลูกพยายามจะแย้ง วินาทีนั้นเธอไม่รู้จะเชื่ออะไรกอหญ้าได้อีกแล้ว


ก็คงจะดีแต่โกหก เอาตัวรอดเหมือนครั้งที่แล้วนั่นแหละ!


หลอกให้สบายใจ แล้วพอเธอเผลอก็ทำร้ายตัวเอง!


กอหญ้าหลุบตามองข้อมือตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรออกไป เธอนึกไม่ออกว่าตัวเองควรจะพูดอะไร ในเมื่อผู้เป็นแม่ปักใจเชื่อแบบนั้นไปแล้ว


และที่สำคัญ แผลนี้เธอก็เป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองจริงๆ


ยิ่งเธอเงียบ ผู้เป็นแม่ยิ่งโกรธขึ้ง ร่างระหงยืนกำหมัดแน่นจนตัวสั่น อารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงเกินขีดจำกัดทำให้เธอเผลอตวาดออกมาด้วยแรงอารมณ์


“ฉันไม่น่าให้แกเกิดมาเลยจริงๆ!


“พอแล้วครับ คุณน้า” เสียงร้องปรามของชายอีกคนในห้อง ทำให้ร่างบางแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เธอหลุบตามองข้อมือตัวเองที่วางอยู่บนตักแล้วนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น โดยไม่สนใจสายตาเป็นห่วงของเขา และสายตากราดเกรี้ยวของคนเป็นแม่อีก ท่าทางของเด็กสาวทำให้นัยน์ตาสีดำของคนที่กำลังมองอยู่หม่นแสงลง ในหัวพยายามคิดช่วยคนตัวเล็กอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรไปได้ดีกว่าการแยกผู้หญิงสองคนตรงหน้าให้ออกห่างจากกัน


กอหญ้าไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอไม่ได้ร้องไห้ โวยวาย ทำเพียงนั่งมองท่อนขาตัวเองนิ่งๆ ราวกับสติหลุดลอยไปอีกที่แล้ว ร่างบอบบางในชุดคนไข้สีฟ้าอ่อนนั่งนิ่งเสียจนชายคนนั้นทนมองไม่ไหวแล้วหาเรื่องชวนให้แม่ของเธอออกไปข้างนอกด้วยกัน กอหญ้าเบือนสายตาไปทางระเบียงห้อง นัยน์ตาคู่สวยดูเหม่อลอย ห้วงคำนึงยังคงมีถ้อยคำที่เด่นชัดในสมองราวกับมันสลักฝังลึกลงไปในจิตใจ แล้วริมฝีปากก็ขยับยิ้มออกมาบางเบาพร้อมคำตอบรับที่ไม่มีใครได้ยิน


อือ... ไม่น่าเกิดมาเลย


 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


(กดแอด Fav. รอที่รูปภาพด้านล่างได้เลยค่ะ ><)




-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


talk : 

14.01.2562 : นอกจากจะแวบมารีไรท์ แบบที่เหมือนไม่ได้แก้ไขอะไรแล้ว ไรท์ก็แอบเปลี่ยนเมจตัวละครบางตัวด้วยค่ะ ><


23.08.2561 : พาร์ทนี้เป็นพาร์ทในส่วนของยีนส์ ในนิยายเซ็ท handsome ก็จริง แต่ไม่จำเป็นต้องอ่านต่อเนื่องกับค้อน จาก handsome mafia ก็ได้นะคะ แล้วเรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนที่จะเกิดเรื่อง handsome mafia ด้วย เพราะงั้นไม่ต้องอ่านหมดก็รู้เรื่องนะคะ 5555 


ปล. เขียนเรื่องนี้แล้วพาร์ทของพี่ค้อน ต้องรีไรท์หลายส่วนเลยค่ะ 55555 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #2 ApinyaKasorn (@ApinyaKasorn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:00
    เค้ารออยุ่น้าาาาาาา
    #2
    0
  2. #1 anmka_ (@anmka_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:18
    รอค่าาาา
    #1
    0