DEVIL IN LOVE ปีศาจร้าย! มัดหัวใจยัยหน้าใส

ตอนที่ 32 : บทที่ 20 - ต่อต้าน ! ( 100% ) อัพเป็นบทสุดท้าย+สปอยเนื้อเรื่องในรูปเล่ม E-BOOK

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 พ.ค. 60






























https://www.facebook.com/DekDHayase/

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ ^^ จะได้ติดตามผลงานกันง่ายขึ้น



 

ประกาศ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เรื่องนี้เพื่อนแพงจะหยุดอัพแล้วนะคะ โดยคืนนี้จะอัพให้เลย 2 ตอนสุดท้าย ถ้าใครสนใจชื่นชอบอยากอ่านต่อก็สามารถรอโหลดซื้อในรูปแบบของ E-BOOK ได้ภายในเดือนนี้ค่ะ เดี๋ยวถ้าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เพื่อนแพงจะมาแจ้งรายละเอียดทุกอย่างอีกทีนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นดีๆ และการติดตามที่น่ารักของทุกคนค่ะ อย่าเพิ่งหนี เพิ่งทิ้งเขาไปไหนนะคะ เดี๋ยวหนุ่มๆ อีก 2 คนที่เหลือ ยูกิ และ ฟาโร จะตามมาทีหลังค่ะ รับรองว่าสนุก แซ่บ ไม่แพ้กันจ้ะ ^_^

 


 

บทที่ 20

ต่อต้าน ! ( 100% )

 

          “เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ !

          ฉันรีบวิ่งตามพี่พราวฟ้าก่อนที่พี่เขาจะเดินเข้าลิฟต์ไป ร่างบางอ่อนแอ้นหันหน้ามามองฉัน

          “มีอะไรคะ ?

          “พี่ เอ่อ… ทำไมถึงมาช่วยหนูล่ะคะ ?” ฉันถามด้วยความสงสัย

          “น้องเองก็น่าจะรู้นะคะว่าเพราะอะไร” พี่เขาย้อนถามให้คิด

          เพราะอะไร… งั้นเหรอ

          “หนูว่า…” ฉันยังพูดไม่ทันจบก็ถูกคนตรงหน้าตัดบทเสียก่อน

          “พี่ขอตัวก่อนนะคะ เอาเป็นว่าถ้าน้องสงสัยอะไรเดี๋ยวเขาก็มาให้คำตอบเองล่ะค่ะ”

          ไม่รอให้ฉันได้พูดอะไรต่อพี่พราวฟ้าก็เดินหายเข้าไปในลิฟต์ทันที ทิ้งให้ฉันยืนจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

          หรือว่านี่จะเป็นฝีมือของเขาอีก…

 

          ร่างบางหลับไหลอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงไซต์ ดวงตากลมโตปิดสนิทด้วยความเหนื่อยล้า ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าตอนนี้ผู้เป็นเจ้าของห้องกำลังหลับสนิทจนไม่รับรู้โลกภายนอก

          ตี๊ดๆ

          เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่บนหัวเตียง… ปลุกให้คนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราสลึมสลือกวาดมือบางไปทั่ว

          “อยู่ไหนนะ ?” ฉันบ่นเสียงงัวเงีย ก่อนที่มือจะสัมผัสเข้ากับมือถือเครื่องประจำ “ใครโทรมากัน ฮ้าว” ฉันหาวหวอดหนึ่งที เพ่งสายตามองดูรายชื่อคนโทรเข้าตรงหน้าจอ

          เคไนท์

          “หืม !” ฉันแทบตาสว่างทันใดเมื่อเห็นชื่อว่าใครเป็นคนโทรมา ชั่งใจอยู่พักใหญ่ก่อนจะกดรับสาย “ฮัลโหล

          ( เป็นยังไงบ้าง ?)

          “อะไรเป็นไงบ้าง” ฉันถามต่อ

          มาถึงก็ถามเป็นไงบ้างแล้วจะให้ฉันตอบอะไรเนี่ย

          ( ก็เรื่องเมื่อสองวันก่อนไง เรื่องรูปในเน็ตน่ะ ) ปลายสายขยายความ

          “นี่นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ?” ฉันถาม

          ( มันไม่ยากนักหรอกนะเรื่องของเธอน่ะ ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าคนที่ฉันชอบกำลังเจอกับปัญหาอะไรอยู่ ว่าแต่เธอเถอะ โอเคใช่ไหม ?)น้ำเสียงเป็นห่วงชัดเจน

          “อืม ก็ดี”

          แค่ให้ทุกคนเข้าใจว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด และไม่มีใครนั่งจับกลุ่มนินทาฉันที่มหา’ลัย ฉันก็พอใจแล้วล่ะ

          ( แฟนเก่าเธอนี่เลวบัดซบจริงๆ ไม่รู้ว่าเธอหลงไปคบกับมันได้ไง )

          “นี่นายรู้มากขนาดนี้เลยหรือเนี่ย ?” ฉันตกใจ “ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่านายไว้ใจได้หรือเปล่า ?” ฉันว่าต่อ

          (ได้สิ อย่างน้อยๆ ฉันก็เป็นคนดีมากกว่าไอ้พี่ซูชิของเธอก็แล้วกัน)

          “เขาชื่ออชิย่ะ” ฉันอดขำไม่ได้ที่เขาเปลี่ยนชื่อให้พี่อชิใหม่

          ( วันนี้ว่างหรือเปล่า ?)

          “วันนี้เหรอ ? ฉัน

          ( โอเคว่างนะ เดี๋ยวบ่ายสองโมงฉันไปรับ ) เขาพูดเองเออเองเสร็จสรรพ์

          “อะไรกันนาย ฉันยังไม่ได้บอกสักคำว่าวันนี้ฉันว่าง มั่วปะ ?

          ( เอาเป็นว่าเธอว่างก็แล้วกัน ตามนี้นะ )

          “นี่นาย…

          ตุ๊ดๆ

          โอ๊ย อะไรยะ ? ตัดสายฉันเฉย

          ผู้ชายบ้าอะไรหายไปตั้งหลายวันพอโผล่มาทีก็ทำให้ประหลาดใจได้ตลอด เฮ้อ… วันหยุดของฉันแท้ๆ กะจะนอนเอาแรงให้เต็มที่เพื่อสู้ศึกวันกิจกรรมของทางมหาลัยที่จะถึงนี้ซะหน่อย นายเคไนท์นี่เขาสติดีหรือเปล่าเนี่ย ? ไม่น่าไปเจอกับคนแบบนี้เลย ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันไม่ไปผับกับยัยพวกนั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องเกิดเรื่องวุ่นวายต่างๆ นานา รวมถึงไม่ต้องเจอกับคนใจร้ายแบบเขาด้วย

          พี่อชิ

 

          รถคันหรูเปิดประทุนขับมาจอดตรงหน้าฉัน เคไนท์อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวคอวี กางเกงยีนส์แสลคสีดำ สวมแว่นตากันแดดสีชา ความดูดีของเขาพลอยทำให้ฉันแอบประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

          โห อย่างกับนายแบบรถยนต์

          “ไง… ผมหล่อใช่ไหมครับคุณผู้หญิง อึ้งเชียว” คนพูดยักคิ้วให้หนึ่งที

“แหวะ หล่อตายล่ะ” ฉันแสร้งเบ้ปากใส่

“ปากแข็ง” เคไนท์ประชด ร่างสูงลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้กับฉัน “เชิญขึ้นรถครับคุณผู้หญิง” ผายมือเชิญตามมารยาท

ฉันเคลื่อนตัวเข้าไปนั่งภายในรถคันหรูราคาหลายสิบล้านของเขา คือไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันต้องแพงมหาแพง

“นี่นายช่วยปิดประทุนได้ไหมอ่ะ ฉันอายเขา” ฉันบอกกับเจ้าตัวหลังจากที่เขาขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ

“อายทำไม เท่ห์จะตาย” ยักไหล่ไม่แคร์สื่อ

“นายมาคนเดียวก็เท่ห์อยู่หรอก แต่ฉันมาด้วยฉันไม่โอเคอ่ะ” นี่ไม่ได้อยากจะเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้ใครนะยะ

“เคๆ” มือหนาจัดการปิดประทุนโฉมงามให้ตามใจฉัน “พอใจไหมครับคุณผู้หญิง” หันหน้ามาถามเสียงทะเล้น

“ย่ะ !” ฉันย่นจมูกใส่

 

ระหว่างทางเคไนท์ขับรถไปเรื่อยๆ ตามท้องถนนโดยที่ไม่บอกว่าจะพาฉันไปไหน พอฉันถามก็ไม่ยอมบอก เอาแต่พูดยียวนกวนประสาทไปเรื่อยๆ ทีแรกฉันก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ แต่พอมาตอนนี้ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าคิดถูกหรือเปล่าที่ยอมออกมาข้างนอกกับอีตานี่เพียงลำพัง

เกิดเขาบ้าหื่นกระหายแล้วจับฉันปล้ำขึ้นมาใครจะรับผิดชอบเนี่ย ?

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น กลัวเหรอ ?” ปฎิกิริยาของฉันคงจะออกมากเกินไปจนทำให้เขาจับสังเกตุได้

“แล้วนายจะพาฉันไปไหนล่ะ ถามก็ไม่ตอบ ใครไม่กลัวก็บ้าแล้ว” ฉันพูดเสียงสั่นๆ

กลัวจริงนะเนี่ย…

“เอาน่า… ไม่ได้พาเธอไปฆ่าหมกป่าแน่นอน วางใจได้” คนขับพูดแล้วยิ้มขัน

เหอะ พูดได้นิ      

“มันความลับระดับชาติหรือไงยะกะอีแค่บอกหน่อยว่าจะพาฉันไปไหนเนี่ย ?” ฉันถามเสียงขุ่น

“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพร์สน่ะสิ จริงมะ ?

“ไม่ต้องมาเซอร์พงเซอร์ไพร์สอะไรฉันหรอก บอกๆ มาเหอะน่าว่านายจะ…” บทพูดของฉันขาดตอนไปอย่างกะทันหัน เมื่อเคไนท์เบรกรถซะจนหน้าฉันหกขมำพุ่งหลาไปไกล

“มันขับรถอะไรของมันวะ ต้องลงไปด่าสักหน่อย !” เคไนท์รีบปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัวแล้วเปิดประตูรถลงไปฉะกับคู่กรณีทันที

          “เดี๋ยวสินาย รอด้วย” ฉันเลยต้องกุลีกุจรรีบลงตามเขาไป

          ปังๆๆๆ !!!

          มือหนาทุบเข้าที่กระจกหน้าต่างแรงๆ

          “เฮ้ย ! ลงมาคุยกันหน่อยดิ ขับรถภาษาบิดาแกหรือไงวะ ลงมา !” เคไนท์โวยวายเสียงดังจนหลายคนพากันจ้องมองมาที่เราสองคน

          “นายๆ ใจเย็นๆ ก่อนดิ” ฉันพยายามบอกกับเขา

          ปังๆๆๆ !!!

          แต่ดูเหมือนอีตานี่จะไม่ฟังอะไรเลย…

          “บอกให้ลงมาไงวะ ป๊อดเหรอ ?” ยังคงท้าทายฝ่ายตรงข้ามต่อเนื่อง

          โอ๊ย ! ปากแบบนี้เกิดคนที่อยู่ในรถมันมีอาวุธร้ายแรงขึ้นมาจะทำยังไงเนี่ย ไม่ตายกันแพ็คคู่เลยหรือไง

          ไม่น่าเลย… ฉันไม่น่าหลวมตัวมากับอีตานี่เล้ย

          ปังๆๆๆ !!!

          “บอกให้ลงมะ…

          พลั่ก !

          ประตูรถถูกเปิดออกจากด้านใน เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งที่แสนคุ้นตา

          พี่อชิ

         

“เหอะ นึกว่าใคร ขับรถกวนบาทาจริงๆ” เคไนท์ดันกระพุ้งแก้ม “ไง… ควงสาวมาด้วยเลยจะโชว์พาวน์ว่างั้น” เขาว่าใส่ผู้หญิงแต่งตัวเปรี้ยวจัดข้างกายร่างสูง

มือหนาโอบเอวบางของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้แน่น…

“ไม่จำเป็น” พี่อชิว่าแล้วส่ายหน้า พลางกับเหลือบตามองฉัน สายตาคมคายบ่งบอกถึงความไม่พอใจ “ดูมีความสุขดีนะ หายเครียดเรื่องรูปแล้วเหรอ ?” เอ่ยถามฉัน

          นี่เขายังกล้าถามคำถามแบบนี้อยู่อีกเหรอ ? การที่ฉันต้องถูกคนนินทาต่างๆ นานา มันก็เป็นเพราะเขาทั้งนั้น เขาคนเดียว !

          “ไปกันเถอะเคไนท์ อย่ามาเสียเวลากับคนพรรณนี้เลย” ฉันคว้าแขนเคไนท์ให้เขากลับไปที่รถ

          หมับ !

          “ทำไม ? คุยกันแค่นี้จะตาย ?” มือหนาของพี่อชิคว้าข้อมือของฉันเอาไว้ก่อนที่ร่างของฉันจะเดินไป

          “ปล่อย อย่ามาแตะตัวคนของฉัน” เคไนท์ปัดมือพี่อชิออก แล้วรั้งเอวบางของฉันให้ไปยืนข้างเขา “เปียโนกับฉันเราคบกันอยู่” เคไนท์ยักคิ้วใส่อย่างผู้ชนะ

          สาบานว่าแววตาแบบนี้ฉันไม่ต้องการเห็นจากคนตรงหน้า…

          “คบกันอยู่… งั้นเหรอ ?” เสียงเข้มพูด

          “ไปกันเถอะ” ฉันสะกิดเคไนท์ ต้องรีบพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ก่อนที่จะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

          “ไป…” เคไนท์พูดแล้วกระชับเอวฉันไว้แน่น หมุนตัวตั้งท่าจะเดินไปยังรถของตนที่จอดเอาไว้ แต่แขนเรียวของฉันกลับถูกมือหนาของคนด้านหลังกระชากเข้าอย่างแรง จนร่างฉันเซถลาเข้าหาอกกว้าง ไม่รอให้ทันได้ตั้งตัว พี่อชิก็รีบโอบเอวฉันเอาไว้ไม่ให้ออกไปไหน

          “กรี๊ด ! อชิคะ ทำไมคุณ

          “หุบปาก !” พี่อชิตวาดใส่คู่ขาของตัวเอง “กลับแท็กซี่เองแล้วกัน วันนี้ฉันมีธุระ”

          “นี่ ปล่อยนะ…” ฉันดิ้นขลุกขลักไปมา ทุกสายตาจับจ้องมายังพวกเราทุกคน

          ทำไมฉันต้องมาขายขี้หน้าอยู่ในที่สาธารณะตลอดเลยนะ

          “ปล่อยแฟนฉันเดี๋ยวนี้นะเว้ย !” เคไนท์ตวาดลั่น พยายามจะเข้ามาช่วยฉันแต่เขากลับถูกพี่อชิสาวหมัดเข้าใส่ใบหน้า

          “เคไนท์ ! นี่ปล่อยนะ ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย ?” ฉันร้องเรียกคนที่ลงไปนอนกลิ้งอยู่ที่พื้นด้วยความตกใจ

          “ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้พี่ไม่ช่วยเราหรอกนะเรื่องรูปน่ะ” พี่อชิว่าเสียงเข้ม ดวงตาแข็งกระด้าง

          “หมายความว่าไง ?

          “พี่ไม่น่าส่งคนไปช่วยเราเลย น่าจะปล่อยให้เรื่องรูปมันทำให้เราเสื่อมเสียชื่อเสียงให้รู้แล้วรู้รอด !

          เพี้ยะ !!!

          ความโกรธทำให้ฉันสะบัดตัวหลุดพ้นจากอ้อมกอดของเขา พร้อมกับตวัดฝ่ามือเข้าที่แก้มสาก ทุเรศที่สุด ! เขาทำแบบนี้ได้ยังไง นี่จงใจจองล้างจองผลาญกันชัดๆ

          “ต่ำตม ! คนอย่างคุณมันไม่น่าเกิดมาเป็นคนเลยด้วยซ้ำ” ฉันกัดฟันด่าทอ “เลิกกันแล้วก็เลิกกันไปสิ จะมายุ่งกับฉันอีกทำไมไอ้ผู้ชายน่ารังเกียจ !!!” ฉันตะคอกใส่

          “มากไปแล้วนะเปียโน มากไปแล้ว !!!” พี่อชิตาวาว

          “น้อยไปด้วยซ้ำ !” ฉันสวนกลับ “คุณคิดได้ยังไง ต้องการทำให้ฉันป่นปี้มากใช่ไหมถึงได้ใช้วิธีสรกปรกรังแกกันแบบนี้” ฉันอดทนกลั้นน้ำตาเอาไว้

          จะไม่ยอมให้มันไหลอวดสายตาคนอย่างเขาอีกเป็นครั้งที่สอง !

          “เปียโน…” เคไนท์ที่ประคองตัวเองลุกขึ้นมาได้จับแขนฉัน

          “นายเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ?” ฉันถามอย่างเป็นห่วง

          “ฉันโอเค…” เคไนท์พยักหน้า ก่อนจะเบนสายตาไปยังพี่อชิ “แก ฉันจะฆ่าแก !

          “หยุดเคไนท์ หยุด !” ฉันรีบห้ามเขาเอาไว้ “อย่าเอามือของนายไปแปดเปื้อนคนเลวๆ อย่างเขาเลย เดี๋ยวเชื้อชั่วมันจะหลุดติดมือ”

          “เปียโน !!!

          พี่อชิกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น ดวงตาคมคายแดงก่ำราวกับสีเลือด สันกรามขบเข้าหากันแน่น

          “ได้… จะเอาแบบนี้ใช่ไหมเปียโน  ถ้าเธอต้องการแบบนี้ ฉันจัดให้ ! แล้วเธอจะได้รู้ว่า นรก มีจริง !

          ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ฉัน… ลมหายใจอุ่นร้อนเป็นสัญญาณชั้นดีที่บอกว่าเขากำลังโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

          “เตรียมตัวรับมือเอาไว้ให้ดีล่ะ !!!

 

          “โอ๊ยๆๆ เบาๆ มือหน่อยสิ” เสียงร้องแหกปากโวยวายดังไม่ขาด

          “นายนี่ยังไงนะ นิดๆ หน่อยๆ ทำเป็นเจ็บ ใจเสาะไปป่ะ ?” ฉันว่าแล้วกดสำลีลงไปที่แผลตรงมุมปากของเขา

          “โอ๊ย !!!” เคไนท์แหกปากลั่น “จะฆ่ากันหรือไง ?!

          “อยากฆ่าอยู่เหมือนกันแหละ ร้องอย่างกับถูกเชือด” ฉันกรอกตาไปมา

          น่ารำคานที่สุด !

          “ผู้หญิงบ้าอะไรวะ มือหนักฉิบหาย ! โอ๊ย…!!!

          “สมควร !” ฉันจงใจกดสำลีลงไปยังแผลเขาหนักๆ “พูดกับสุภาพสตรีไม่เพราะเลยนะนายเนี่ย เพราะนายนั่นแหละพาฉันมาหาเรื่อง จะพาไปไหนก็ไม่บอก เป็นไงล่ะ ได้เลือดเลย สมน้ำหน้า !” ฉันเบ้ปากใส่

          “ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะมาเจอคนกวนตีนแบบไอ้หมอนั่น ฉันแค่จะพาเธอไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็เท่านั้นเอง” เคไนท์บ่นอุบอิบ

          “อะไรนะ… สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า” ฉันเอียงคอถาม

          “อืม… กะจะพาไปทำบุญเลี้ยงข้าวเลี้ยงหนมน้องๆ น่ะ”

          “แค่นี้อ่ะนะเซอร์ไพรส์ของนาย”

          “เนี่ยแหละ ทำไม ?

          “เหอะ ทำตัวลึกลับราวกับจะลวงฉันไปฆ่าข่มขืน ที่ไหนได้จะพาไปทำบุญ ไงล่ะ… หนสุดท้ายได้นั่งทำแผลกันอยู่บนรถเนี่ย” ฉันอดขำไม่ได้จริงๆ

          ผู้ชายคนนี้แปลกประหลาดจริงๆ

          “เพราะไอ้ซูชิของเธอไง ตัวมารของแท้ !” เคไนท์ว่า

          พูดถึงพี่อชิ… ฉันก็อดนึกถึงคำพูดของเขาไม่ได้

          แล้วเธอจะได้รู้ว่านรกมีจริง

          เตรียมตัวรับมือเอาไว้ให้ดีล่ะ

          เขาคิดจะทำอะไรกันนะ ? แล้วมันจะร้ายแรงหรือเปล่า ?

          โอ๊ยยยย !!! นี่ฉันต้องกลัวเขาใช่ไหม ต้องกลัวผู้ชายคนนั้นน่ะเหรอ ? บ้า ! บ้าที่สุดเลย

          “เป็นอะไร ทำหน้าเศร้าเชียว…” เคไนท์สบตากับฉัน

          “เปล่าหรอก ไม่เป็นอะไร…” ฉันส่ายหน้าเบาๆ

          “เป็นแน่นอน ทำไม มีอะไรก็พูดมาสิ โกรธที่ฉันโวยวายใส่เธอเหรอ ขอโทษนะฉันไม่ได้ตั้งใจ…

          “ไม่ต้องมาขอโทษหรอก ฉันไม่ได้โกรธนายเรื่องนั้นสักหน่อย” ฉันว่าแล้วยิ้มบางๆ

          “หรือว่า…” เคไนท์จ้องหน้าฉัน “เธอคิดมากเรื่องไอ้หมอนั่น

          “…

          “ใช่จริงๆ ด้วย…” เคไนท์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “กลัวเขาเหรอ ?” คำถามจี้ใจดำที่สุดในสามโลก

          “ฉัน…

          “กลัวสินะ…

          “ก็นิดหน่อยน่ะ ฉันแค่ไม่สบายใจกับคำพูดของเขา ไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรอีก…

          มันกังวลใจจริงๆ นะ

          “มันอยากทำอะไรก็ช่างมันสิ รู้แค่ว่ามันทำอะไรเธอไม่ได้หรอก” เคไนท์ว่า

          “เห ?” ฉันทำหน้างง

          หมับ !

          คนตรงหน้าถือวิสาสะจับมือของฉันไปกุมไว้แน่น

          “ตราบใดที่ฉันยังอยู่ข้างๆ เธอ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมารังแกเธอได้ ฉันสัญญา…

          เคไนท์เอ่ยเสียงจริงจังไม่มีท่าทีล้อเล่นเหมือนทุกครั้งแววตาของเขาถ่ายทอดความรู้สึกห่วงใยออกมาชัดเจน

          “ขะ ขอบใจนะ”

          ทำไมนะ ถึงได้รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

---------------------------------------




https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODM2MDkwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzA3ODAiO30



 

ฝากนิยายเรื่อง เพียงใจรักด้วยนะคะ เป็นแนวผู้ใหญ่เคล้าน้ำตา ( เล็กน้อย ) ถ้าใครยังไม่เคยอ่านมีตัวอย่างให้ทดลองอ่านในเว็บ MEB ยะคะ สามารถโหลดมาอ่านฟรีก่อนได้ค่ะ เรื่องนี้มีจำนวนหน้าทั้งหมด 502 หน้า ราคา 259 บาทค่ะ !!!

 ปล.และเรื่องนี้ติดอันดับขายดีของเว็บด้วยนะคะ เย้ !!!!!! ^^






https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODM2MDkwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzQ3MzUiO30


 

ฝากนิยายเรื่อง “DEVIL BAD BOY กับดักรัก ( ร้าย ) ของนายปีศาจด้วยนะคะ เรื่องนี้เป็นแนววัยรุ่น ดาร์คๆ ดราม่า มีครบทุกรสชาติเลยค่ะ เรื่องนี้มีจำนวนหน้าทั้งหมดอยู่ที่ 559 หน้า ราคาสงวนอยู่ที่ 299 บาทค่ะ ! เรื่องนี้แซ่บมากค่ะ หากใครยังไม่เคยอ่านก็สามารถโหลดตัวอย่างมาทดลองอ่านก่อนได้ในเว็บ MEB ค่ะ

ปล.และเรื่องนี้ติดอันดับขายดีของเว็บด้วยนะคะ เย้ !!!!!! ^^





https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODM2MDkwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzg3MTAiO30


 

เรื่องล่าสุด !!!

ฝากนิยายเรื่อง “So Bad Love รักสุดร้ายของนายจอมมาร ด้วยนะคะ เนื้อเรื่องแซ่บ และ จัดเต็มค่ะ จำนวนหน้าทั้งหมด 327 หน้า กับราคาเบาๆ เพียงแค่ 139 บาทเท่านั้นคร่า !!! ^^ ใครที่ติดตามพี่เซน และ หนูเดียอยู่ อย่าลืมไปอุดหนุนกันน้า ^^ จุ๊บๆ

อย่าช้า !!! เรื่องนี้กำลังอยู่ในช่วงโปรโมชั่นด้วยนะคะ รีบหน่อยเด้อ เวลามีจำกัดจร้า ^^






สปอยเล็กน้อย ^_^

 

       ตุบ !

          มือหนาเหวี่ยงร่างฉันลงกับเตียงกว้างอย่างไม่ใยดีว่าฉันจะเจ็บมากน้อยแค่ไหน ฉันรีบเด้งตัวขึ้นมองไปรอบๆ ตัว ห้องนอนของเขาที่ก่อนนั้นฉันเคยเข้ามาทำความสะอาดให้อยู่บ่อยครั้งสมัยที่เราสองคนเป็นแฟนกัน ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สิ่งของต่างๆ นานาที่คุ้นตาก็ยังอยู่ไม่ได้หายไปไหน

          “คุณมีธุระอะไรก็รีบพูดมา” ฉันพูดเมื่อเห็นเจ้าของห้องเดินไปหยิบขวดเหล้าขึ้นมากระดกดื่มราวกับมันเป็นน้ำเปล่า

          นะ นี่เขายังจะดื่มอีกเหรอ ?

          “กับมัน ถึงไหนต่อไหนกันแล้ว” ร่างสูงมองฉันตาขวาง

          “คะ คุณพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ”

          “อย่ามาทำเป็นแอ๊บแบ๊วหน่อยเลย กับไอ้เหี้ยนั่นอ่ะ ไปถึงไหนกันแล้ว !!!” ตะคอกเสียงดังลั่น

          น่ากลัว เขาน่ากลัวเกินไปแล้ว

          “ไม่ได้ถึงไหน ฉะ ฉันกับเขาเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ระ เราไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่า” ความกลัวทำให้ฉันพูดติดๆ ขัดๆ

          เพล้ง !

          ขวดเหล้าถูกเขาเขวี้ยงไปกระทบกับฝาพนังห้องจนมันแตกละเอียด

          “ตอแหล !

          อะ อะไรนะ เขาด่าฉันว่าตอแหลงั้นเหรอ ?

          หมับ !

          “โอ๊ย จะ เจ็บ” ฉันร้องบอกทั้งน้ำตา ฉันยอมรับว่าตอนนี้ฉันกลัวไปหมดจริงๆ กลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะมองดวงตาอันคมกริบของเขา

          สายตาของเขาในวันนี้มันไม่เหมือนกับสายตาที่ฉันเคยพานพบเมื่อหนึ่งปีก่อน ณ วันนี้มันดูดุดัน ! โหดร้าย !

          และ ดิบเถื่อน !!!

          “บอกพี่มา ว่ามีอะไรกับมันแล้วหรือยัง ?

          “มะ ไม่มี ไม่มีอะไรกันทั้งนั้น ฮือๆ” ฉันปล่อยโฮ

          “จะให้เชื่องั้นเหรอว่าไม่ได้มีอะไรกับมัน” คนพูดหยุดสำรวจร่างกายฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า “ไปไหนสองต่อสองกับมันก็บ่อยครั้ง กลับบ้านก็ดึกแทบทุกครั้งที่ไปกับมัน ถ้าไม่ได้พากันไปขึ้นสวรรค์ แล้วจะทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบนี้ทำไม ?

          “อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเหมือนกับคุณทุกคนสิ เคไนท์เขามีความเป็นสุภาพบุรุษมากกว่าคุณ !

          เพราะสิ่งที่เขาแสดงมันมากจนทำให้ความกลัวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ ฉันจึงกล้าที่จะต่อปากต่อคำกับเขา

          โดยไม่รู้เลยว่าผลลัพธ์ที่จะตามมาต้องแลกกับอะไร ?!

          “หึ เป็นสุภาพบุรุษงั้นเหรอ ?” พี่อชิยิ้ม

          “ใช่ ! เคไนท์เขาไม่เคยฉวยโอกาสกับฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาเป็นคนดีมาก เป็นผู้ชายที่เพรียบพร้อมไปซะทุกอย่าง คนเลวๆ อย่างคุณน่ะ เทียบเขาไม่ติดหรอก” ฉันกัดฟันพูด

          มือหนาบีบต้นแขนของฉันมากกว่าเดิม ฉันเจ็บ เจ็บจนน้ำตาไหลริน แต่ฉันจะไม่ร้องขอหรืออ้อนวอนคนอย่างเขาอีกแล้ว

          “พูดแบบนี้ แสดงว่าอยากไปเป็นของมันมากงั้นสิ” ดวงตาคมกริบหรี่ถาม

          “ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องปฎิเสธผู้ชายดีๆ อย่างเขา” ฉันเชิดหน้าตอบกลับ

          หมับ !

          มือหนาอีกข้างบีบแก้มของฉันอย่างไม่ปราณี

          “จะบอกอะไรไว้อย่างนะเปียโน

          “

          “เธอคิดเหรอว่าที่ฉันเฝ้าทนุถนอมเธอ เพื่อต้องการส่งต่อให้ผู้ชายคนอื่น

          “พะ พี่อชิ” ฉันเผลอเรียกเขาในแบบเดิม

          “อย่าฝัน ! ฉันไม่มีวันยกเธอให้ใครเด็ดขาด !!!

 

          อชิประกาศกร้าว…!
 

พบกันในเล่มรูปแบบของ E-BOOK ภายในเดือนนี้ค่ะ ^^

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #36 Pimiai (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 23:04
    รอ E book ค่ะ
    #36
    1
    • #36-1 Friend Ship(จากตอนที่ 32)
      27 กรกฎาคม 2559 / 17:15
      ขอบคุณมากค่ะ ประมาณกลางเดือนสิงหาคมได้อ่านแน่นอนค่ะ ^^
      #36-1
  2. #35 062448kai (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 23:42
    รออออออออ
    #35
    1
    • #35-1 Friend Ship(จากตอนที่ 32)
      17 กรกฎาคม 2559 / 00:49
      แงๆ เพื่อนแพงหยุดอัพแล้วจ้ะ ^^ เพราะว่าเพื่อนแพงจะวางขายเป็นรูปแบบของ E-BOOK ภายในเดือนนี้ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ >< 555
      #35-1