DEVIL IN LOVE ปีศาจร้าย! มัดหัวใจยัยหน้าใส

ตอนที่ 29 : บทที่ 17 - ระราน !!! ( 100% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 พ.ค. 60
























































































https://www.facebook.com/DekDHayase/

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ ^^ จะได้ติดตามผลงานกันง่ายขึ้น


เม้นๆ โหวตๆ ให้เพื่อนแพงด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงก็สามารถติ ชมกันได้นะคะ เรื่องนี้เพื่อนแพงจะอัพถึงแค่ตอนที่ 20 นะคะ แล้วหลังจากนั้นจะวางขายในรูปแบบของ E-Book ค่ะ ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ ส่วน FC ท่านใดที่ยังไม่ได้ไปกดไลค์แฟนเพจ เพื่อนแพงก็ฝากด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ^^



บทที่ 17

ระราน !!! ( 100% )

 

          หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็มีสาวใช้คนหนึ่งยกถาดอาหารขึ้นมาเสริฟ์ให้ฉันถึงบนห้อง โดยมีเคไนท์เดินตามหลังเข้ามาติดๆ นายนั่นอยู่ในชุดนอนสีครีมขายาวแขนสั้น ที่มองแล้วดูสบายตา

          “เสื้อผ้าฉันพอใส่ได้ไหม ?” เคไนท์ถามฉัน

          “ก็ดี” ฉันตอบสั้นๆ

          “แล้วโทรฯ ไปบอกที่บ้านยัง ?” ถามต่ออีก

          “บอกแล้ว”

          ก่อนอาบน้ำฉันได้ทำการโทรฯ ไปพูดปดกับที่บ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าวันนี้ฉันจะไม่กลับบ้าน เพราะอยู่ช่วยงานเพื่อนๆ ที่คณะ ซึ่งคุณพ่อก็เข้าใจและท่านก็ไม่ได้ซักถามอะไรให้มากความ แต่ด้วยความรอบคอบ ฉันก็ได้ทำการโทรฯ ไปเตี๋ยมกันกับเดอะแก็งค์ที่คณะว่าถ้าพ่อฉันโทรฯ ไปหาหรือว่าอะไรก็ให้บอกว่าฉันอยู่กับพวกเขา ถึงแม้จะรู้ว่าพ่อไม่ใช่คนจู้จี้ก็เถอะ แต่กันไว้มันก็ดีกว่ามานั่งแก้เอาทีหลังล่ะนะ

          แต่กว่าจะได้เรื่องฉันเองก็ต้องเสียเวลาตอบคำถามบรรดาเพื่อนซี้ทั้งหลายเสียยกใหญ่ พวกนั้นยกประเด็นเรื่องที่ฉันอยู่ดีๆ ก็วิ่งออกมาจากผับแถมยังกล้าขึ้นรถมากับนายเคไนท์ผู้ชายประหลาด ฉันเลยตัดบทด้วยการบอกว่าเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังทีหลัง แต่ตอนนี้ไม่ต้องห่วงเพราะนายเคไนท์ไม่ได้เลวร้ายเว่อร์อย่างที่คิด ( หรือเปล่า ? )

          “อืม ดีแล้ว” คนพูดทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ตัวสวย “เอ้า ! มากินข้าวดิ หิวแล้วนะ” เสียงเข้มเรียกฉัน

          ฉันแอบทำหน้ามุ่ยก่อนจะเดินไปนั่งประจำที่ตรงข้ามกับเขา อาหารหน้าตาน่ารับประทานนั้นส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ

          หื้อมีแต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลยแฮะ

          “กินเผ็ดได้ไหม ? อาหารบ้านฉันค่อนข้างรสจัดพอสมควรนะ” เคไนท์พูดขึ้นขณะที่รินน้ำดื่มให้กับฉัน

          “ได้สิ เรื่องกินเผ็ดนี่ขอให้บอก จิ๊บๆ” ฉันยิ้ม เตรียมพร้อมลุย

          แต่ทว่า

          อยู่ดีๆ หัวสมองอันน้อยนิดก็ดันหวนคิดไปถึงใครคนหนึ่งเข้า ใครคนนั้นที่ชอบกินเผ็ดเช่นกัน

          “เป็นอะไรอีก ทำหน้าเหมือนมีใครตาย” เคไนท์ว่าอย่างเซ็งๆ

          “นายน่ะสิจะตาย !” ฉันว่าเข้าให้

          “อ่ะ แล้วเป็นไร ?” ถามพลางกับตักข้าวคำโตเข้าปาก

          โห หน้าตาก็ดี กินราวกับอดยากมาเป็นชาติ !

          “ฉันก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” ฉันว่าเสียงเนืองๆ ก่อนจะตักข้าวกินพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

          “คิดถึงแฟนเก่าอีกสิท่า” เคไนท์เอ่ย

          ซึ่งมันแทงใจฉันที่สุด

          “หมอนั่นก็ดูรักเธอดีนะ แล้วทำไมถึงเลิกกันอ่ะ ?” คนตรงหน้าถามเหมือนกับคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ

          “มันใช่เรื่องที่ควรถามปะ ?” ฉันทำหน้าเครียด

          “เอ้า ถ้าคิดอยากจะลืมจริงๆ แล้วจะแคร์ทำไมกับอีแค่คำถามเบสิกแบบนี้” เคไนท์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะพูดต่อ “จะบอกอะไรให้นะเด็กน้อย อาการแบบเธอเนี่ยเขาเรียกว่ายังลืมไม่ได้และไม่คิดจะลืม !

          “ฉันลืมได้ !” ฉันเถียงทันที

          “หึ หลอกตัวเองอยู่เหรอ ?” เคไนท์ยิ้มหยัน

          ฉันล่ะเกลียดเขานัก ชิ !

          “แต่ช่างเถอะ อยากคิดอะไรก็คิดไป เพราะว่าต่อจากนี้ฉันจะทำให้เธอลืมไอ้เวรนั่นเอง” เสียงเข้มเอ่ย ไม่มีวี่แววยียวน

          เมื่อกี้เขาเรียกพี่อชิว่าอะไรนะ ไอ้เวรนั่นเหรอ ?’

          “ฉันจะทำให้เธอคิดถึงแต่ฉันจนลืมเรื่องของแฟนเก่าจนหมดสิ้น” คนตรงหน้าจ้องหน้าฉันประกอบคำพูด

          ทำเอาร่างกายของฉันชาวาบไปทั้งตัว ! ความรู้สึกอึ้งและไม่คาดคิดมาก่อนว่าในชีวิตนี้จะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง

          “แล้วถ้านายทำไม่ได้ล่ะ ?” ฉันเอ่ยถาม

          เคไนท์รวบช้อนเข้าหากัน ก่อนจะกอดอกมองหน้าฉันด้วยสายตาที่ฉันเองก็เดาไม่ถูกว่าเขานั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ?

          “ฉันต้องทำได้

          “ก็ถ้าเกิดทำไม่ได้”

          “

          “ถ้านายเกิดทำไม่ได้อย่างที่พูด ถ้าฉันยังคิดถึงแต่พะ

          “ฉันก็จะระรานให้ถึงที่สุด !

          “อะไรนะ ?” ฉันขมวดคิ้ว

          “ก็ถ้าเกิดจีบดีๆ แล้วเธอไม่ชอบ ฉันก็จะทำตัวเป็นอันธพาล ระรานจนกว่าเธอจะยอมใจอ่อน…!!!” เสียงเข้มแอบดุดัน

          สาบานว่าผู้ชายตรงหน้าเขาชอบฉันจริงๆ !

 

          ณ มหาวิทยาลัย

          “เล่ามาให้หมดเลยนะว่าเรื่องมันเป็นยังไง ?

          เสียงของน้ำตาลพยายามคาดคั้นฉัน เพื่อนๆ ในกลุ่มก็พากันล้อมหน้าล้อมหลังไม่ยอมให้ฉันปลีกตัวไปไหน จนกว่าพวกเขาจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจ

          “ก็ ไม่มีอะไร ?” ฉันว่าแล้วยิ้ม

          “จะไม่มีอะไรได้ไง เนี่ย ! หน้าตาแกมันยังแอบมีรอยช้ำเล็กๆ อยู่เลยนะ” มะนาวจิ้มที่แก้มด้านขวาของฉัน

          มันยุบลงไปบ้างแล้วไอ้รอยช้ำที่เกิดจากความผิดพลาดของพี่อชิ ถ้าไม่สังเกตุดีๆ มันก็จะดูไม่ออก เพราะฉันเมคอัพอำพรางร่องรอย

          “ข้ามเรื่องหน้าตานางไปเหอะ” น้ำตาลว่า ก่อนจะพูดต่อ “ฉันอยากรู้ประเด็นเรื่องที่ยัยเปียโนไปนอนค้างอ้างแรมอยู่กับเคไนท์ที่บ้านของเขามากกว่า”

          มันก็ตรงประเด็นไปนะบางที -_-

          “เออ กล้ามากอ่ะ ! เพิ่งรู้จัก เพิ่งเจอ แต่ไปนอนค้างบ้านเขา” มะนาวว่าแล้วส่ายหน้า

          “อย่ามาทำหน้าตาแบบนี้กับฉันนะ มันเป็นเหตุสุดวิสัย ก็เพราะว่าหน้าของฉันมันเป็นแบบนี้ไงฉันถึงต้องไปนอนค้างบ้านเขา พวกแกก็รู้ว่าพ่อของฉันท่านไม่ใช่คนใจดีเท่าไหร่นัก ถ้าฉันกลับบ้านไปด้วยสภาพหน้ายับเยินล่ะก็ มีหวัง

          ฉันทำท่าเชือดคอตัวเองประกอบคำพูด

          “เออ ก็จริงนะ” เจมส์เอ่ยหลังจากที่ฟังฉันเล่าจนจบ

          “แต่ทำไมต้องไปนอนบ้านเขาล่ะ ทั้งๆ ที่มีพวกฉันอยู่ตั้งสี่คน เลือกเอาสักคนสิ ว่าจะไปนอนบ้านใคร” น้ำตาลยังไม่ยอมแพ้

          “ฉันเห็นด้วยกับยัยน้ำตาลนะ” มะนาวรีบเสริมทัพ แล้วมองฉันด้วยสายตาจับผิด “หรือว่าเธอมีจุดประสงค์อื่น”

          “จุดประสงค์เดียวก็คือไม่อยากให้พ่อรู้เรื่องที่โดนต่อย จบนะ ?” ฉันพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด

          เพื่อนพวกนี้นิ ไม่รู้จะเซ้าซี้อะไรนักหนา คิดถึงยัยพลอยใสชะมัด ยัยนั่นนะไม่เคยพูดหรือทำอะไรให้ฉันลำบากใจเลย

          เฮ้อ

          “แต่ฉันว่า

          “พอเถอะทุกคน” ไรวินท์ที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นขัดคำพูดของมะนาว “เปียโนก็อธิบายไปหมดแล้ว พวกเราไม่ควรรื้อฟื้นมันอีกนะ” คำพูดสุภาพบุรุษมักจะออกมาจากปากของเขาเสมอ

          ฉันยิ้มส่งสายตาเป็นเชิงขอบคุณให้กับคนข้างกาย

          “เห็นด้วยกับไอ้วินนะ เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ ไปๆ ไปหาข้าวกินกัน ฉันหินจนแสบท้องไปหมดแล้ว” เจมส์พูดพลางกับเตรียมตัวเก็บหนังสือใส่กระเป๋าเป้สีดำ

          ทุกคนสงบลงโดยเฉพาะสองสาวจอมป่วน

          “วันนี้ฉันไม่กินนะ ไม่หิว” ไรวินท์ว่า

          “ถ้าไม่กินข้าวเดี๋ยวปวดท้องนะ” ฉันพูดกับคนตรงหน้า

          “ไม่เป็นไรหรอก” เจ้าตัวยิ้มอ่อนๆ ให้กับฉัน ก่อนจะเบนสายตาไปหาเพื่อนอีกสามคนที่กำลังยืนรออยู่หน้าห้อง “พวกแกไปกินกันเถอะ ฉันง่วงอ่ะ ว่าจะขอนอนพักสักหน่อย ยังไงตอนบ่ายเราก็เรียนห้องนี้เหมือนเดิมนิ”

          “ตกลงจะอยู่นี่ใช่ไหม ?” มะนาวถาม

          “อืม” ไรวินท์พยักหน้า

          “งั้นดีเลย จะได้ไม่ต้องเอากระเป๋าลงไปด้วย หนัก !” มะนาวกับเพื่อนๆ เดินเอากระเป๋าที่บรรจุหนังสือเรียนกลับมาไว้ที่เดิม

          “ฝากเฝ้าของด้วยนะจ้ะคุณวิน” น้ำตาลพูด “ไปเปียโน ไปกินข้าวกัน วันนี้ร้านข้าวป้าดามาด้วยนะเว้ย” น้ำตาลพูดอย่างร่าเริง

          “ไม่ไปแน่เหรอวิน ?” ฉันถามเขาอีกครั้ง

          “อืม เปียโนไปเถอะ วินอยากนอนมากกว่า” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มบางๆ

          “งั้นเราไปก่อนนะ”

          ฉันพูดกับคนที่เตรียมตัวจะฟุบตัวนอนราบกับโต๊ะ ก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารประจำคณะ

         

          ฉันขอปลีกตัวขึ้นมาบนห้องก่อนหลังจากที่ทานข้าวเที่ยงเสร็จเป็นคนแรก ส่วนบรรดาอีกสามคนที่เหลือยังคงนั่งละเมียดละไมกับการเขี่ยข้าวในจานกินไปเมาท์ไปตามประสา

          ฉันถือถุงขนมคุกกี้ที่ซื้อมาจากรถนมพร้อมกับโกโก้ปั่นหนึ่งแก้ว ทั้งสองอย่างนี้เป็นของโปรดของไรวินท์ ฉันจำได้ว่าเขาชอบกินคุกกี้รสนมกับโกโก้เย็นหวานน้อยเป็นที่สุด

          “วิน หลับอยู่เหรอ ?” ฉันวางของลงกับโต๊ะ แล้วโบกมือไปมาอยู่ตรงหน้าไรวินท์

          “หือ” เสียงงัวเงียดังขึ้นเบาๆ เมื่อมีคนมารบกวนเวลานอนของตน ไรวินท์เงยหน้าขึ้นมามองร่างบาง “มาแล้วเหรอ ?

          “โห พ่อคุณ ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนเนี่ย” ฉันพูดแล้วยิ้ม หยิบบรรดาขนมน้ำที่ซื้อมาฝากเขาส่งให้กับเจ้าตัว “อ่ะ ซื้อมาให้”

          “ซื้อมาทำไม เปลืองตังค์เปล่าๆ” ไรวินท์พูดแต่ก็รับเอาของไปถือไว้ในมือ

          “ก็กลัววินปวดท้อง ข้าวปลาไม่ยอมกิน ยิ่งเป็นโรคกะเพาะอยู่นิ” ฉันพูดในเชิงตำหนิ

          ไม่เจียมตัวเลยเพื่อนคนนี้นิ

          “ขอบคุณนะ” ไรวินท์ยิ้มบางเบา “เปียโนจำได้ด้วยเหรอว่าวินชอบกินอะไร”

          “ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ ก็เราเป็นเพื่อนซี้กันนี่น่า” ฉันพูดแล้วยิ้ม

          แต่ใบหน้าหล่อตี๋นั้นกลับไม่ยิ้มไปกับฉันด้วย

          “

          “เราคงเป็นได้แค่เพื่อนสินะ

          “วิน” ฉันเริ่มไปไม่เป็น

          “ความจริงเราก็รู้มาตลอดแหละว่ามันไม่มีทาง แต่เราก็ยังโง่คาดหวัง หึ ตลกสิ้นดี” หัวเราะหยันราวกับต้องการตอกย้ำตัวเอง

          “ไม่เอาสิวิน อย่าเป็นแบบนี้สิ” ฉันถอนหายใจ

          “แล้วเราเป็นแบบนี้เพราะใครล่ะ ?” เงยหน้าถาม

          “วิน เราขอ

          ติ๊ดๆ

          เสียงมือถือของฉันดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน บทสนทนาระหว่างเราทั้งคู่จึงต้องปิดฉากลงกะทันหัน

          “แปบนะ” ฉันบอกกับไรวินท์ ก่อนจะปลีกตัวออกไปนอกห้องเพื่อหาที่คุยโทรศัพท์

          สงสัยพ่อคงโทรฯ มาถามว่าวันนี้จะกลับบ้านหรือเปล่า ?

          “ค่ะพ่อ” ฉันกรอกเสียงลงไปยังปลายสาย

          “นี่พี่เลื่อนสถานะจากแฟนเก่ามาเป็นพ่อเราเลยเหรอ หึๆ” เสียงเข้มที่ตอบกลับมานั้นทำให้ฉันต้องรีบมองดูเบอร์โทรที่ปรากฏตรงหน้าจอ

          เบอร์นี้มัน พี่อชิ

          “ไง เจอกันหน่อยไหม ?

          “ไม่จำเป็นค่ะ” ฉันตอบทันควัน

          บ้าจริง ! เขาจะโทรฯ มาทำไมนะ

          “แต่พี่อยากเจอเรา” เสียงเข้มนิ่งขึ้น

          “แต่ฉันไม่อยากเจอคุณ”

          “วันนี้พี่จะไปรับเราที่มหาลัย” พี่อชิพูด

          “ไม่ต้อง !” ฉันเสียงดัง

          นี่ฉันหงุดหงิดแล้วนะ !

          “แล้วเจอกันเย็นนี้ อ่ออย่าคิดหนี เพราะต่อจากนี้ไปพี่จะไม่ยอมให้เราเดินหนีไปจากพี่อีก ถ้าเกิดทำอะไรที่ขัดต่อคำสั่งพี่ล่ะก็ เราได้เห็นดีกันแน่ เปียโน !

          “แต่ว่า

          ตุ๊ดๆ

          สายถูกตัดไปอย่างไร้เยื่อใย

          “ให้ตายเถอะ !

          ฉันสบถออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุดเริ่มกลับเข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิต พี่อชิครานี้ดูไม่ใช่คนเดิมที่ฉันเคยรู้จัก ทั้งน้ำเสียง และแววตา มันโหดเหี้ยมเกินกว่าที่ฉันจะไว้ใจ

          ถ้าเลือกได้ ฉันไม่อยากอยู่ใกล้เขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว !

--------------------------------------

 
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODM2MDkwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzA3ODAiO30

ฝากนิยายเรื่อง เพียงใจรักด้วยนะคะ เป็นแนวผู้ใหญ่เคล้าน้ำตา ( เล็กน้อย ) ถ้าใครยังไม่เคยอ่านมีตัวอย่างให้ทดลองอ่านในเว็บ MEB ยะคะ สามารถโหลดมาอ่านฟรีก่อนได้ค่ะ เรื่องนี้มีจำนวนหน้าทั้งหมด 502 หน้า ราคา 259 บาทค่ะ !!!

 ปล.และเรื่องนี้ติดอันดับขายดีของเว็บด้วยนะคะ เย้ !!!!!! ^^






https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODM2MDkwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzQ3MzUiO30


 

ฝากนิยายเรื่อง “DEVIL BAD BOY กับดักรัก ( ร้าย ) ของนายปีศาจด้วยนะคะ เรื่องนี้เป็นแนววัยรุ่น ดาร์คๆ ดราม่า มีครบทุกรสชาติเลยค่ะ เรื่องนี้มีจำนวนหน้าทั้งหมดอยู่ที่ 559 หน้า ราคาสงวนอยู่ที่ 299 บาทค่ะ ! เรื่องนี้แซ่บมากค่ะ หากใครยังไม่เคยอ่านก็สามารถโหลดตัวอย่างมาทดลองอ่านก่อนได้ในเว็บ MEB ค่ะ

ปล.และเรื่องนี้ติดอันดับขายดีของเว็บด้วยนะคะ เย้ !!!!!! ^^







https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODM2MDkwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzg3MTAiO30



 

เรื่องล่าสุด !!!

ฝากนิยายเรื่อง “So Bad Love รักสุดร้ายของนายจอมมาร ด้วยนะคะ เนื้อเรื่องแซ่บ และ จัดเต็มค่ะ จำนวนหน้าทั้งหมด 327 หน้า กับราคาเบาๆ เพียงแค่ 139 บาทเท่านั้นคร่า !!! ^^ ใครที่ติดตามพี่เซน และ หนูเดียอยู่ อย่าลืมไปอุดหนุนกันน้า ^^ จุ๊บๆ

อย่าช้า !!! เรื่องนี้กำลังอยู่ในช่วงโปรโมชั่นด้วยนะคะ รีบหน่อยเด้อ เวลามีจำกัดจร้า ^^

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #34 062448kai (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 20:07
    อชิกลับมาแล้ว สงสารวินอ่ะ
    #34
    0