DEVIL IN LOVE ปีศาจร้าย! มัดหัวใจยัยหน้าใส

ตอนที่ 27 : บทที่ 15 - การกลับมาของอีต ! ( 100% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 พ.ค. 60















































































ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ ^^ จะได้ติดตามผลงานกันง่ายขึ้น

https://www.facebook.com/DekDHayase/



เม้นๆ โหวตๆ ให้เพื่อนแพงด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงก็สามารถติ ชมกันได้นะคะ เรื่องนี้เพื่อนแพงจะอัพถึงแค่ตอนที่ 20 นะคะ แล้วหลังจากนั้นจะวางขายในรูปแบบของ E-Book ค่ะ ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ ส่วน FC ท่านใดที่ยังไม่ได้ไปกดไลค์แฟนเพจ เพื่อนแพงก็ฝากด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ^^ 


 

บทที่ 15

การกลับมาของอดีต ! ( 100% )

 

เปียโนมองฉันหน่อยสิ

          เสียงเข้มเอ่ยใส่ไมค์ดังกระจายไปทั่วบริเวณ ทุกสายตาหันมามองที่ร่างบางราวกับเธอเป็นซุปเปอร์สตาร์ดัง

          “ปะ เปียโน” น้ำตาลถึงกับเหวอ

          อย่าว่าแต่น้ำตาลเลย ณ ตอนนี้ทุกคนในกลุ่มก็อึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

          ฉันนั่งนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะขยับร่างกาย ทุกสายตาที่ทอดมองมานั้นมันช่างดูน่ากลัว บรรดาพวกผู้หญิงมองฉันราวกับโกรธแค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน

          ให้ตายเถอะ ! อีตานั่นฆ่าฉันชัดๆ

          “เปียโน ฉันชอบเธอ”

          !!!

          “เชรดดดดด !!!! โครตพีค !” มะนาวพูดแล้วทำตาโต

          “เปียโน โอเคหรือเปล่า ?” ไรวินท์ถามด้วยความเป็นห่วง เพราะสีหน้าของฉันตอนนี้มันซีดเผือดไปหมด

          “ไม่โอเค ฉันไม่โอเคเลย

          ฉันพูดจบก็รีบลุกจากเก้าอี้แล้วสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว ไม่สนเสียงเรียกของใคร

          บ้าบอ ! นี่มันเรื่องอะไรกัน อีตานั่นเป็นบ้าอะไรถึงได้ประกาศชอบฉันบนเวที ทั้งๆ ที่เพิ่งเจอกันยังไม่ถึงชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ แถมยังเป็นการพบเจอกันแบบ

          นะ !!!

          ตึกๆ

          เสียงฝีเท้าของใครสักคนดังมาจากข้างหลัง ฉันรีบหันหน้าไปมอง แล้วก็แทบอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ

          “เปียโน รอฉันก่อน เธอจะไปไหนน่ะ ?

          นายเคไนท์ผู้ชายประหลาดกำลังวิ่งตามฉันมาติดๆ

          “โอ๊ยยยย ! จะบ้าตาย” ฉันส่ายหัวกับตัวเอง

          ฉันรีบวิ่งให้เร็วขึ้นเพราะไม่อยากให้คนข้างหลังตามทัน แต่โชคชะตาก็กลั่นแกล้งฉัน

          ตึก

          “โอ๊ย !

          ร่างของฉันสะดุดล้มไม่เป็นท่าหัวเข่าถลอกถูไถไปกับพื้นปูนเต็มแรงจนเกิดรอยแดงผสมกับเลือด

          ชีวิต ! ทำไมวันนี้ฉันซวยหลายเรื่องจัง

          ฟึ่บ

          ใครคนหนึ่งยื่นมือมาตรงหน้าฉัน

          “ขอบคุณค่ะ” ฉันกล่าวขอบคุณแล้วยื่นมือจับมือเขาพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน

          “เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ?” เสียงเข้มที่ค่อนข้างคุ้นหูเอ่ยถาม ฉันเงยหน้ามองสบตากับคนตรงหน้า

          “

          ไม่จริง !

          “

          พระเจ้า !!!

          “

          ฉันตัวแข็งทื่อไปโดยปริยาย

          “นี่เธอจะวิ่งหนีฉันทำไมเนี่ย เห็นไหมล้มเลย ดูดิ เจ็บป่าวเนี่ย ?” เคไนท์ที่เพิ่งวิ่งมาถึงก้มลงดูแผลสดๆ ที่หัวเข่าทั้งสองข้างของฉัน

          ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าเขาจะจับร่างกายฉันตรงไหนบ้าง ฉันหูอื้อตาลายไปหมด บุคคลที่ฉันไม่ได้พบหน้ามาเป็นแรมปี  ผู้ชายคนเดียวที่ยังคงอยู่ในหัวใจของฉัน

          “แล้วนี่ใคร ?” เคไนท์ถามพลางกับจ้องมองพี่อชิไม่วางตา

          พี่อชิเองก็จ้องมองฉันกับเขาไม่ละสายตาเช่นกัน ร่างสูงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ใบหน้าหล่อเหลาฉายชัดแห่งความไม่พอใจ

          “ไม่เจอกันนานเลยนะ เปียโน” คนตรงหน้าเอ่ยราบเรียบ

          ความรู้สึกของฉันในตอนนี้เหมือนย้อนเวลากลับไปเจอเขาในวันแรกๆ ท่าทีที่ดูเงียบขรึมมาพร้อมกับดวงตาคมเข้มที่ดูไม่แคร์ใคร

          “แฟนเธอเหรอ ?” เสียงของคนข้างๆ

          “ไม่ใช่ !” ฉันที่ยืนนิ่งอยู่นานรีบปฎิเสธทันควัน

          “หึ” พี่อชิทำยิ้มยกที่มุมปาก

          ท่าทางของเขาดูไม่พอใจสุดๆ

          “ไม่ใช่แฟนแล้วทำไม” เคไนท์ยังพูดไม่ทันจบ

          “แล้วนายล่ะเป็นใคร เป็นแฟนเปียโนเหรอ ?” พี่อชิถามเสียงห้วน

          “ตอนนี้ยังไม่ใช่” เคไนท์ตอบพลางกับยักไหล่โชว์พาวน์

          “หมายความว่าไงที่ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่” พี่อชิเลื่อนสายตามองมาที่ฉัน

          ฉันไม่มีคำพูดอะไรจะเอื้อนเอ่ย

          “อยากให้ฉันช่วยอะไรไหม ?” เคไนท์กระซิบเบาๆ ข้างใบหูฉัน

          ฉันสบตากับเขาแล้วเม้มริมฝีปากอย่างคนคิดหนัก ใช่ ฉันเองก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้เท่าไหร่นัก ไม่อยากอยู่เลย การมาเจอกับพี่อชิในวันนี้และตอนนี้ไม่ใช่ผลดีต่อหัวใจของฉัน

          “ว่ายังไงเปียโน ไม่ได้ยินที่พี่ถามเหรอ ?” คนใจร้อนเร่งเร้าเอาคำตอบ

          “พาฉันออกไปจากตรงนี้ที” ฉันกระซิบตอบคนข้างกาย

          “ก็แค่เนี้ย”

เคไนท์พูดแล้วยิ้ม ก่อนจะถือวิสาสะจับมือของฉันแล้วพาเดินผ่านหน้าพี่อชิไป แต่ ถ้าฉันผ่านไปได้ง่ายๆ ก็คงไม่ใช่พี่อชิ

หมับ !

“ตอบคำถามพี่ก่อน !” คนพูดเริ่มโมโห

          มือหนาของเขาบีบแขนเรียวของฉันเอาไว้แน่น

          “ปล่อย” เคไนท์พูดเสียงห้วน

          “อย่ายุ่งได้ปะ ?!” คนที่กำแขนฉันไว้แน่นพูดด้วยความรำคานที่เคไนท์เข้ามาวุ่นวาย “ฉันจะคุยกับเปียโนแฟนของฉัน”

          ประโยคสุดท้ายทำเอาฉันหน้าชา

          แฟนของฉัน

          “ยังไงกันแน่ ?” เคไนท์จ้องหน้าฉันเหมือนต้องการคำตอบ

          “

          “เขาไม่ใช่แฟนของฉัน” ฉันตอบเสียงเรียบ

          สายตาของพี่อชิแข็งกร้าวขึ้นมาทันที มือหนาส่งแรงบีบลงมายังแขนเรียวมากกว่าเดิม จนฉันเจ็บแปลบ

          นี่เขาคิดจะหักแขนฉันเลยใช่ไหม ?

          “พูดผิดพูดใหม่ได้นะเปียโน” เสียงเข้มเหี้ยมเกรียม

          “คุณนั่นแหละที่ต้องพูดใหม่ เพราะระหว่างเราสองคน มันจบไปนานแล้ว”

          พรึ่บ !

          ฉันอาศัยช่วงจังหวะที่คนตรงหน้าเผลอสะบัดแขนหลุดจากฝ่ามือหนาที่แข็งราวกับเหล็ก

          “เปียโน” พี่อชิเรียกชื่อฉัน

          “เราไปกันเถอะเคไนท์”

          ฉันไม่สนอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเขาแล้วหันไปควงแขนของผู้ชายอีกคนแทน

          หมับ !

          “โอ๊ย !

          มือหนากระชากแขนเรียวเล็กอย่างแรงส่งผลให้ร่างบางเซถลาเข้ากับอกกว้าง

          “เราจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ต้องคุยกับพี่ให้รู้เรื่องก่อน”

          “ปล่อย !” ฉันพยายามจะสลัดแขนให้หลุดพ้นจากคนใจร้าย แต่มันก็ไม่เป็นผล

          จนกระทั่ง

          พลั่ก !

          “ผู้หญิงเขาไม่อยากคุยด้วยแล้วจะบังคับเขาทำไมวะ ?!” เคไนท์ปรี่เข้ามาผลักอกพี่อชิเต็มแรง ร่างสูงเสียหลักเซไปด้านหลัง ฉันจึงเป็นอิสระอีกครั้ง

          ฉันรีบวิ่งไปหลบหลังเคไนท์เพื่อลี้ภัย

          “อย่าเสือก ! ฉันจะคุยกับแฟนฉัน” พี่อชิเองก็ไม่ยอมผลักอกเคไนท์เช่นกัน

          “หน้าด้านนี่หว่า เขาก็พูดอยู่ว่าไม่ได้เป็นแฟนนาย ยังจะแอบอ้างอีก” เคไนท์เย้ยหยัน

          ยิ่งทำให้อารมณ์ของพี่อชิเดือดพล่านเป็นเท่าตัว !

          “แล้วแกมายุ่งไรด้วย แกเป็นใคร เสนอหน้ามาวุ่นวายกับคนของฉันทำไม ?” พี่อชิถามเสียงดัง

          “ฉันเป็นใครไม่สำคัญ รู้แค่ว่าในอนาคตฉันนี่แหละที่จะเป็นคนสำคัญของยัยนี่”

          หะ ? คนสำคัญของฉันงั้นเหรอ ?

          หมับ !

          พี่อชิกระชากคอเสื้อเคไนท์แล้วดึงเข้าหาตัว

          “แกอย่าหวังเลยว่าจะได้เปียโนไปง่ายๆ ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ !” เสียงเข้มดุดัน

          “หึ ก็ลองดู” เคไนท์ยกยิ้มมุมปาก

          พลั่ก !

          “กรี๊ดดดดด !!!

          เสียงกรี๊ดของบรรดาผู้หญิงที่เห็นเหตุการณ์ เมื่อพี่อชิสาวหมัดใส่ใบหน้าหล่อเหลาของเคไนท์ ทั้งสองแลกหมัดกันนัวเนีย

          สถานการณ์มันแย่ไปหมด

          “หยุดนะ หยุด !” ฉันพยายามร้องตะโกนบอกทั้งคู่ แต่ก็เท่านั้นเพราะไม่มีใครฟังฉันเลยสักคน

          ร่างสูงโปร่งแลกหมัดใส่กันคนละทีสองทีแบบไม่มีใครยอมใคร

          “หยุด !!! ฉันบอกให้หยุดไง !

          เอาไงดี ฉันจะทำยังไงดี ขืนปล่อยเอาไว้แบบนี้ได้มีใครสักคนตายคาที่แน่ๆ

          “หยุดเดี๋ยวนี้ !

          ฟึ่บ !

          พลั่ก !

          “โอ๊ยยยย !!!

          ร่างของฉันร่วงลงกับพื้น ริมฝีปากอวบอิ่มมีเลือดไหลซึมออกมา ใบหน้าด้านขวาปวดหนึบ

          ฉันถูกต่อย บ้าชิบ !

          “เปียโน” พี่อชิหยุดการกระทำของตัวเองแล้วรีบวิ่งมาดูฉันที่กำลังเจ็บอยู่ “พี่ขอโทษคนดี พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ” น้ำเสียงที่ดุดันเมื่อครู่อ่อนลงจนเห็นได้ชัด

          ใบหน้าคมคายนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาล่ะอยากฆ่าตัวเองนักที่พลาดท่าไปสาวหมัดใส่คนตัวเล็กเข้าให้

          ใบหน้าหวานช้ำหมดเลย

          “เป็นไรไหมยัยบื่อ ?” เคไนท์ปรี่เข้ามาใกล้ฉัน มือหนาประคองฉันให้ลุกขึ้นยืน

          ตอนนี้ฉันมึนไปหมด แทบจะมองไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร

          “ถอยไป !” เคไนท์บอกคนตรงหน้า “ฉันจะพายัยนี่กลับบ้าน”

          “ฉันไปเอง แกนั่นแหละที่ต้องถอย” เขาเองก็ไม่ยอม

          ขนาดฉันเจ็บเจียนตายยังไม่วายทะเลาะกันอีก

          “ฉันจะไปส่งเอง !” เคไนท์เสียงดัง

          “ฉันจะไปเอง !” พี่อชิก็เสียงดังเช่นกัน

          “พอสักที !

          หนสุดท้ายฉันก็ทนไม่ไหวต้องเปล่งเสียงตะโกนออกมา

          “เคไนท์ ไปส่งฉันที” ฉันบอกคนข้างกายเสียงค่อย

          “เปียโน

          “แค่นี้ฉันยังซวยไม่พออีกหรือไง คุณจะไปไหนก็ไป อย่ามายุ่งกับฉันอีก” ฉันบอกเสียงแข็ง

          ใบหน้าหล่อสลดไม่น้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ฉันใจอ่อนหรอกนะ อย่าหวังเลย !

          “พาฉันออกไปจากตรงนี้ที

          ฉันหันไปพูดกับเคไนท์อีกครั้ง เขาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะค่อยๆ ประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของฉันเดินผ่านหน้าผู้ชายเห็นแก่ตัว ฉันแข็งใจไม่เหลียวมองเขาแม้แต่น้อย หางตาฉันก็ไม่แล !

          ให้เขารู้ไปเลยว่าฉันต้องการตัดเขาออกไปจากชีวิต เขาไม่ควรกลับมา ไม่ควรเดินเข้ามายุ่งกับฉันอีก

          ไม่ควร ไม่ควรเลยจริงๆ !

--------------------------------------


 

ฝากนิยายเรื่อง เพียงใจรักด้วยนะคะ เป็นแนวผู้ใหญ่เคล้าน้ำตา ( เล็กน้อย ) ถ้าใครยังไม่เคยอ่านมีตัวอย่างให้ทดลองอ่านในเว็บ MEB ยะคะ สามารถโหลดมาอ่านฟรีก่อนได้ค่ะ เรื่องนี้มีจำนวนหน้าทั้งหมด 502 หน้า ราคา 259 บาทค่ะ !!!

 ปล.และเรื่องนี้ติดอันดับขายดีของเว็บด้วยนะคะ เย้ !!!!!! ^^
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODM2MDkwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzA3ODAiO30




 

ฝากนิยายเรื่อง “DEVIL BAD BOY กับดักรัก ( ร้าย ) ของนายปีศาจด้วยนะคะ เรื่องนี้เป็นแนววัยรุ่น ดาร์คๆ ดราม่า มีครบทุกรสชาติเลยค่ะ เรื่องนี้มีจำนวนหน้าทั้งหมดอยู่ที่ 559 หน้า ราคาสงวนอยู่ที่ 299 บาทค่ะ ! เรื่องนี้แซ่บมากค่ะ หากใครยังไม่เคยอ่านก็สามารถโหลดตัวอย่างมาทดลองอ่านก่อนได้ในเว็บ MEB ค่ะ

ปล.และเรื่องนี้ติดอันดับขายดีของเว็บด้วยนะคะ เย้ !!!!!! ^^
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODM2MDkwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzQ3MzUiO30





 

เรื่องล่าสุด !!!

ฝากนิยายเรื่อง “So Bad Love รักสุดร้ายของนายจอมมาร ด้วยนะคะ เนื้อเรื่องแซ่บ และ จัดเต็มค่ะ จำนวนหน้าทั้งหมด 327 หน้า กับราคาเบาๆ เพียงแค่ 139 บาทเท่านั้นคร่า !!! ^^ ใครที่ติดตามพี่เซน และ หนูเดียอยู่ อย่าลืมไปอุดหนุนกันน้า ^^ จุ๊บๆ
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODM2MDkwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzg3MTAiO30

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น