I DO LOVE YOU ตัวแสบของตัวยุ่ง ; Chanbaek,Kaido,Hunhan[Yaoi]

ตอนที่ 2 : บทที่หนึ่ง ความเอาใจใส่ที่มีต่อกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ต.ค. 58


บทที่หนึ่ง ความเอาใจใส่ที่มีต่อกัน




ขอบคุณความเสี่ยวจากสมาคมมุกเสี่ยวๆ


“สวัสดีค่ะกลับมากับการพยากรณ์อากาศนะคะดิฉัน ออน ซังมี ในระยะหนึ่งถึงสองวันนี้นะคะขอให้ประชาชนที่เสี่ยงภัยในกรุงโซลระวังอันตรายเนื่องจากสภาวะฝนที่ตกหนักค่ะ เนื่องจากว่ามี.....”


ติ๊ด!

       

            ผมกดปิดโทรทัศน์ไปอย่างรวดเร็วไม่ใช่เพราะไม่อยากฟังหรอกแต่เพราะผมฟังมันไม่เข้าใจน่ะสิ เอาแต่พูดว่าลมพายุ มรสุม อะไรก็ไม่รู้ผมไม่เข้าใจนี่นา! แล้วอย่างงี้พวกเด็กๆจะกลับบ้านปลอดภัยกันไไหมนะ ฝนตกหนักขนาดนี้ถนนก็ลื่นแถมยังมีโอกาสเป็นหวัดได้อีกด้วย ถ้าไม่สบายมาคงจะเป็นปัญหาน่าดูเลยแหะ

            ตอนนี้ฝนตกหนักมากเลยครับผิดกับตอนเช้ามากอากาศตอนเช้าน่ะแดดเปรี้ยงมากเลยเหมาะกับการตากผ้าสุดๆเลย เสื้อเมื่อวานที่ชานยอลเล่นสาดน้ำกับผมยังอยู่อยู่เลยไม่รู้ว่ามันจะกลับมาเอาไหมนะแต่คงไม่มาหรอกวันนี้เพราะว่าฝนตกหนักขนาดนี้ใครจะฝ่าฝนมาเพื่อมาเอาแค่เสื้อกับกางเกง -_-

            ผมกับชานยอลเพิ่งจะมาสนิทกันเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเองครับแต่ดูเหมือนว่าเราจะสนิทกันมานานแล้วเนอะ ฮ่าๆใครๆก็บอกแบบนั้นครับ ตอนผมเจอกับชานยอลครั้งแรกเขาดูน่ากลัวมากๆอาจจะเพราะความสูงของเขาแถมยังชอบใส่เสื้อสีมืดๆอีกแต่พอคุยกันก็รู้เลยว่าเขาหัวเราะเก่งมากๆแล้วเวลาเขาหัวเราะเขาจะตบมือตลอดเลย

และรู้สึกเราสองคนจะมีความชอบที่เหมือนกันด้วยไม่ว่าจะเป็นลักษณะการกินแถมเรายังเป็นคนขี้เล่นเหมือนกัน ชื่นชอบในเสียงดนตรีเหมือนกัน มันทำให้เราสนิทกันเร็วขึ้นแบบสุดๆเลย ชานยอลเป็นนักร้องที่บาร์แห่งหนึ่งครับดูเหมือนว่าเคยมีแมวมองแนะนำให้เขาไปออดิชั่นเป็นไอดอลด้วยนะแต่เขาไม่ไปเพราะเขาพอใจกับชีวิตตัวเองตอนนี้มากและเขายังเป็นตากล้องมืออาชีพที่โด่งดังที่สุดในเกาหลีด้วย


กริ๊ง~

            

     ระหว่างที่ผมนั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยก็มีเสียงกรุ้งกริ้งที่ผมแขวนไว้กับประตูดังขึ้น ใครมาเนี่ย ? ตอนนี้ฝนตกหนักขนาดนี้หรือว่าจะมาดูเรื่องคอร์สที่เรียนร้องเพลงนะ ผมลุกขึ้นส่งยิ้มไปให้แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง

 

ชะ ชานยอลมาที่นี่ทำไมเนี่ย !? !

 

“ทำไมฉันโทรไปแล้วนายไม่รับห้ะแบคฮยอน!” ชานยอลตะโกนใส่หน้าผมเสียงดังใบหน้าของเชาดูจะเครียดมาก ทำให้ผมรีบควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“แบตหมดน่ะ ขอโทษฉันก็เพิ่งรู้ ว่าแต่มาทำไมเนี่ยตัวเปียกไปหมดแล้ว มานี่เลย” ผมดึงแขนชานยอลมาให้พ้นจากแอร์ไม่งั้นเดี๋ยวเค้าก็ไม่สบายเอาน่ะสิ ม..ไม่ได้เป็นห่วงนะแค่กลัวว่าจะป่วยเฉยๆต่างหากผมหยิบรีบคว้าผ้าขนหนูที่ใส่ไว้ในตู้มาเช็ดหัวให้ชานยอล เขาชะงักไปสักพักสงสัยจะหนาวมาก

 

ทำไมหัวใจของผมต้องเต้นแปลกๆอีกแล้วเนี่ย…..

 

“แล้ววันนี้มาหาทำไมเหรอ?” ผมถามแล้วมองตาชานยอล

“ก..ก็ค..คือมาเอาเสื้อกับกางเกงไง!”

“จะบ้าเหรอรอฝนหยุดตกก่อนไหมเรื่องแค่นี้มาเอาวันไหนก็ได้นี่”

“ก...ก็นั่นมันเสื้อกับกางเกงตัวโปรดของฉันนี่ ใส่แล้วมันมั่นใจกว่าตัวอื่นเยอะ”


เชื่อเถอะ เชื่อฉันเถอะ นี่อุตส่าห์มองตากลับแล้วนะเว้ย

 

“ทำไม ? โกหกเหรอไม่เนียนเลยนะหรือว่านายคิดถึงฉันกันแน่” ร่างบางหรี่ตามองผมอย่างน่าเอ็นดู ทำไมไม่ว่าแบคฮยอนจะทำหน้าตายังไงมันดูน่ารักไปหมดเลยนะอยากจะจับมาหยิกแก้มให้หายซ่าส์สักที

“จะบ้าเหรอ..อืม..บางทีอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้นะ” ผมยิ้มกรุ่มกริ่มใส่ไป เลียริมฝีปากใส่ร่างบาง ทันใดนั้นแก้มใสก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างน่ารัก มือขาวฉกเอาผ้าขนลูกที่อยู่บนหัวผมไปอย่างดื้อๆแล้วฟาดมันลงบนใบหน้าของผม

“โอ๊ย..นี่จะหาเรื่องกันใช่ไหมเนี่ย” ผมตะโกนพลางมองหาอาวุธมาปะทะกับร่างบางตรงหน้าแล้วก็ไปคว้าสเปรย์ดับกลิ่นมาได้ หึๆงานนี้สนุกแน่

“เออ เอาสิเข้ามาเลยฉันพร้อมแล้ว” แบคฮยอนพูดแล้วตั้งท่าพร้อมที่จะดวลกับผม แหมตั้งท่ามาซะขนาดนี้มีหรือที่ปาร์ค ชานยอลคนนี้จะยอม ผมรีบพุ่งเข้าไปหาร่างบางสุดแรง อีกคนรีบสะบัดผ้ามาโดนหน้าผมแต่ผมกลับเลือกที่จะปล่อยสเปรย์ลงพื้นแล้วดึงผ้าเข้ามาใกล้ทำให้ร่างบางเซมาซบที่อกผมอย่างช่วยไม่ได้ ผมเลื่อนมือขึ้นไปโอบเอวบางไว้แล้วกระซิบหูว่า

 “ไม่เป็นไร..ไม่ต้องเกร็งนะวันนี้ฉันจะอ่อนโยนกับนาย โอ๊ย...แบคฮยอนอย่ากัดฉันสิเว้ย!” ผมรีบผลักแบคฮยอนออกไปสุดแรง อีกคนหัวเราะออกมาเสียงดังยกใหญ่ราวกับว่าสะใจผมมาก ผมมองไปที่ไหล่ของผมก็พบว่ามีน้ำลายเปื้อนอยู่เป็นดวงใหญ่

“ฮ่าๆๆๆ นายต้องมาเห็นหน้าของนายตอนนี้โคตรตลกเลยอะ เหวอมาก ฮ่าๆ” ร่างบางยังคงหัวเราะไม่หยุดพร้อมกับเดินไปเก็บผ้าขนหนูที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

“ห...หวอออออออ!” แบคฮยอนร้องขึ้นเพราะเท้าดันไปสะดุดกับขวดสเปรย์ที่ผมวางไว้เมื่อกี้ มือของผมไปเร็วกว่าความคิด ผมรีบดึงร่างบางเข้ามาหาทันทีแต่ผมก็เสียหลักเหมือนกันเพราะแรงกระชากมากเกินไปทำให้ผมกับแบคฮยอนต้องลงไปกองบนพื้นกันอย่างอนาถสุดๆโดยที่แบคฮยอนนอนทับผมอยู่

“เจ็บไหมชานยอลฉันขอโทษนะเพราะฉันแท้ๆเลยนายต้องเป็นแบบนี้” ร่างบางรีบลุกขึ้นแล้วกระชากหัวผมไปสำรวจ

“โอ๊ยๆ ฉันว่าฉันจะเจ็บก็ต้องแรงกระชากหัวฉันเนี่ยแหละ ปล่อยก่อนเด้”

“ขอ..ขอโทษนะ” แบคฮยอนก้มหน้าลงเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ “ถ้าฉันไม่แซวนายตั้งแต่แรกเราก็คงไม่ต้องมาดวลกันและนายก็ไม่ต้องมาล้มหัวกระแทกพื้นแบบนี้หรอก” ความคิดที่แสนเอ็นดูนั่นทำให้ผมหัวเราะอย่างชอบใจ แหม อะไรจะแคร์ผมขนาดนั้น ผมยื่นมือไปลูบหัวของอีกคนเบาๆ

“ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก..เป็นเพราะฉันแค..เฮ้ย” จู่ๆไฟก็ดับลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยสงสัยว่าไฟจะดับเพราะช่วงนี้ฝนตกหนักมาก แล้วผมก็ต้องแปลกใจเพราะว่ามีแรงกระชากแขนผมไปเมื่อผมหันไปก็รู้สึกว่ามือเล็กที่กอดแขนผมไว้สั่นนิดๆ แหม กลัวความมืดเหรอเนี่ยผมพยายามขืนตัวออกแต่ร่างบางไม่ยอมปล่อยแขนของผมเลย ผมจึงดึงร่างบางมากอดไว้หลวมๆ

สงสัยวันนี้ผมคงต้องกอดร่างบางไปทั้งคืนแล้วล่ะมั้งเนี่ย….

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

กลับมาแล้วน้าตอนนี้ก็พยายามแต่งมากเลย วันนี้พาหมาน้อยเว่อร์ชั่นหายซ่าส์ไปนิดนึง

ทำให้เฮียปาร์คต้องดูแลไปทั้งคืนเลยนะเนี่ย อิจฉาไอ้หมาแปบ >O<

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านเช่นเคยนะคะ ขอบคุณมากเลย

ICEZINGOFCAKE


7 ความคิดเห็น

  1. #7 niug'nep (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 20:48
    ต่อเร็วๆนะไรท์ ฮืออ -///- ฟินมากมายยย
    #7
    0
  2. #3 KTwang (@KTwang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 21:33
    สู้ๆน้าา
    #3
    0