[BTS,IKON X YOU] MILLIARD l &RAPPER ALL

ตอนที่ 7 : [06] TASTE ON MY BODY (19+)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    18 ก.ค. 61

         

CHAPTER 6 l TASTE ON MY BODY



https://68.media.tumblr.com/f6bdb14e023c3e314f1fe37daa68ed9c/tumblr_oqcu61LW7s1ukcw05o2_500.gif
#พี่จินคนแบด

*เนื้อหาถูกเซนเซอร์แล้วบางส่วนนะห้ามกดแบนเด็ดขาด!ความเดิมจากตอนที่แล้ว




          'Despacito..'
          (อย่างช้าๆ..)



     เพลงที่ยังบรรเลงต่อไปผ่านเสียงทุ้มกระแทกใจกลิ่นหอมแตะจมูกจนหยุดมันไม่ได้ร่างบางใช้มือดันไปที่แผงอกแกร่งของชายตรงหน้าที่ส่วนสูงใกล้ๆกันก่อนที่ลมหายใจร้อนจะปะทะเข้าที่คอเนียนมือหนายังไม่เพียงแต่ลูบไล่ไปทั่วเอวคอดนั้นแต่เขายังเร่งริมฝีปากที่กระทบเข้าซอกคอเนียนหอมนั้นเพื่อจงใจจะสร้างคิสมาร์กไว้อีกด้วยพร้อมสัมผัสที่เร้าร้อนแต่มันกลับอ่อนนุ่ม


          'Quiero desnudarte a besos despacito..'
          (อยากจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคุณด้วยรสจูบอย่างช้าๆ...)



     เพียงแต่ตอนนี้มือเล็กของเธอไม่สามารถจะทำอะไรเขาได้แล้วเท่านั้นจากเรื่องเล็กๆตอนนี้มันกลับทำให้เขาเริ่มมีพละกำลังขึ้นมาเพียงด้วยความปล่อยวางจากเธอเพียงครั้งเดียวอุณหภูมิองศาเริ่มร้อนขึ้นเขากำลังสูดดมความหอมอย่างหยุดยั้งไม่อยู่ร่างกายของเขาแนบจนตอนนี้ตัวเธอเริ่มดิ้นไม่หลุดและซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย


          "ไอบ้า!"
          "ยู!...พี่ให้เธอได้ทุกอย่างนะ"


          '
Quiero ver bailar tu pelo, quiero ser tu ritmo..'
          (อยากเห็นผมสลวยของเธอพริ้วไหวไปมา..)



          เพียงแค่ตอนนี้ริมฝีปากนุ่มของเขาเลื่อนลงไปที่เนินอกสวยของเขามือของเขาไม่เพียงแต่จับเอวแต่กลับใช้มือหนาของเขาลูบเสื้อจนไหล่ตกเพราะเสื้อตัวใหญ่เชิ้ตสีขาวนั้นมันยิ่งทำให้เขาอยากจะปลดมันออกไปซะ


          '
Que le enseñes a mi boca..Tus lugares favoritos'
          (ให้เธอสอนผมที่ริมฝีปากนั้น ตรงที่ๆเธอชอบที่สุด..)



          สองมือยังคงพยายามดันเขาออกจากตัวเธออาจจะประมาทไปเองว่าเขาคงแค่มาเล่นๆแต่มันกลับไม่ใช่แบบนั้นอยู่ๆเสียงสองฝีเท้าหนักลงเต็มเท้าก่อนที่...


          "เฮ้ย!!!!"

    
     เสียงเข้มเรียบตะโกนขึ้นมาก่อนที่สัมผัสของ 'จินฮวาน' พี่ชายแสนดีที่เธอเกลียดเป็นแน่แท้จะหยุดสร้างรอยคิสมาร์กสีแดงกล่ำไว้ที่เนินอกเนียนนุ่มราวกับปุยนุ่นของเธอนั้นก่อนที่ร่างโปร่งสูงจะเดินเข้ามากระชากเขาออกไปจากตัวเธอก่อนที่เธอจะกำมือแน่นเพราะในที่สุดเซนต์ที่คาดไว้มันก็เกิดขึ้นจริงๆ


       "ไอเชี้ย!!!"

        จินฮวานสบถเข้ามาแบบที่ไม่เคยได้เห็นบนความเป็นผู้ดีเก่ามาก่อนจะที่ชืายร่างสูงโปร่งอย่าง 'จุนฮเว' ไอน้องไม่แท้เลวที่เหมือนจะแสนดีนั้นก็กระชากคอเสื้อราคาแพงของจินฮวานขึ้นมาอย่างเลือดขึ้นหน้าแม้สีหน้าของจินฮวานจะดูไม่ได้กลัวซักนิดเพียงแต่โกรธจนเลือดเดือดที่มาขัดจังหวะเขาเช่นกัน


          "กูไม่อยากจะเชื่อเลย มึงกล้าทำยูได้ไงวะ.."


          อยู่ๆเขาก็ออกตัวจนเห็นได้ชัดว่าเป็นห่วงผู้หญิงตรงหน้าที่ปากก็พูดได้ว่า 'เกลียดเหมือนกัน' แต่การกระทำกลับไม่ใช่ก่อนที่เขาจะซัดเข้าไปที่หน้าของพี่ชายสุดรักของตัวเองโดยไม่ได้ฟังอะไรจากปากของจินฮวานเลย


          "กูอุส่านับมึงเป็นพี่!!"
          "กูก็เห็นมึงเป็นน้อง..อยากทำอะไรก็ทำแต่กูเคยบอกมึงแล้วว่ากูชอบ.."
          "ไอเลว!!!"

          มือหนาของเขาเงื้อขึ้นพร้อมหมัดหน้าอีกครั้งก่อนที่จินฮวานจะแยกยิ้มออกมา...แต่คนที่ยืนอยู่เป็นตัวกลางกลับยืนยิ้มอย่างสะใจออกมาเพราะสามารถปั่นหัวให้สองคนนี้ทะเลาะกันได้สำเร็จจนได้

          "พอได้แล้ว!" เธอพูดออกไปก่อนที่เขาสองคนจะต่อยกันตายในบ้านของเธออยู่ๆจุนฮเวก็หยุดและพลักจินฮวานออกด้วยความแรงจนร่างที่เล็กกว่าเซไปด้านหลังด้วยความแรง

          ร่างสูงโปร่งผิวขาวหน้าคมเข้มนั้นจมูกโด่งเป็นสันและสันกรามแหลมรวมทั้งแววตาประดุจดั่งราชสีห์นั้นกลับชายตากลับมามองด้วยความแค้นที่แสดงออกมาผ่านทางสายตาและสีหน้าของเขาเสื้อเชิ้ตสีดำที่ลอยชายหลุดรุ่ยไม่เรียบร้อยเหมือนกับว่าเขาไปทำอะไรมาและเส้นเลือดที่ขึ้นแขนแกร่ง..


          "เธอทำให้ฉันโกรธ.."
          "มึงจะทำอะไร ไอจุนเน่!!"

          จินฮวานพูดดักขึ้นแต่กลับถึงตัวเธอไม่ทันจุนฮเวไม่ทันให้เธอพูดอะไรจุนฮเวอุ้มเธอขึ้นด้วยแรงทีมีเอาร่างเธอพาดขึ้นบ่าก่อนที่ลากเธอออกจากห้องครัวและเดินขึ้นบันไดไปโดยที่จินฮวานวิ่งตามไปติดๆ

          "ปล่อย!!!!!"
          "ไอเชี้ยจุน!!"

          ไม่ทันได้ให้เฮียเคย์รู้เรื่องอะไรจุนฮเวก็ถึงหน้าห้องนอนของเขาก่อนจะผลักจินฮวานออกด้วยมือข้างเดียวอย่างแรงไม่ทันก่อนที่เขาจะเข้าห้องพร้อมล็อคก่อนจะเดินอุ้มเธอที่ดิ้นไปมาบนบ่าของเขาปล่อยเธอจนอาจจะเรียกได้ว่าโยนหรือทุ้มเธอลงบนเตียงคิงไซด์สีขาวของเขาอย่างแรงก็ได้

          "ไอเชี้ยจุน!!มึงอย่าทำอะไรเธอนะ!!!"
          "ทีมึงยังทำได้เลย.."

          เสียงทุบประตูทั้งตีทั้งเตะจบประโยคจุนฮเวอยู่ๆเขาก็กดเธอลงบนเตียงสีขาวอย่างแรงใบหูของเขาที่แดงกล้ำแสดงให้เห็นว่าเขากำลังโกรธอย่างไม่มีใครจะมาห้ามเขาได้อีกแล้วแม้แต่คนที่เขาไว้ใจที่สุดอย่างจินฮวาน..

          "จะทำอะไร!"
          "จะทำให้เธอครางไง ยัยตัวปัญหา!"

          จบประโยคเขาก็ปลดกระดุมเสื้อที่หลุดรุ่ยลอยชายออกนอกกางเกงของตัวเองออกด้วยความเร็วแม้สายตาคมคายนั้นจะยังคงมองหน้าเธอแบบไม่ละสายตาแม้แต่วินาทีเดียวอย่างชำนาญ

          "ฉันเกลียดนาย.."

          เธอลุกขึ้นก่อนจะวิ่งลงจากเตียงตรงไปที่ประตูเขาถอดเสื้อเชิ้ตสีดำออกก่อนจะฟาดมันลงบนพื้นโยนมันทิ้งไว้ก่อนจะกระชากคว้าเธอกลับมาด้วยมือเพียงแค่ข้างเดียวด้วยความแรงจนเธอเซกลับมาหาร่างของเขาอย่างง่ายดาย

          "ดีฉันทนเธอมานานแล้วกับผู้ชายที่ไม่ซ้ำหน้า!"

          ตะคอกเธอด้วยความแรงจนเธอต้องสะบัดหน้าหนีก่อนที่จะเห็นเรือนร่างสวยของเขาที่ไม่เคยเห็นมาก่อนกล้ามหน้าท้องที่ไม่มากนักแต่ก็ทำให้ผู้หญิงหลายคนอยากจะสัมผัสเพียงแต่ไม่ใช่กับเธอและสถานะที่แท้จริงของเรา

          "ไอเชี้ยยย!!!!"

          เสียงทุบประตูดังเป็นระยะๆไม่แพ้กับเสียงเพลงที่ดังไปทั่วทั้งบ้านจนแทบกลบเสียงพูดของคนด้านนอกแต่ตอนนี้สิ่งที่ชัดเจนคือคำพูดของคนตรงหน้าร่างสูงโปร่งที่กำลังกำแขนของเธอจนรู้สึกเจ็บไปหมด..

          "แล้วยังไง!ฉันจะไปกับใครแล้วนายจะทำไม!!" เธอตะคอกกลับบ้างพร้อมทั้งพยายามจะสะบัดมือให้หลุดจากพันธนาการอันร้ายกาจของผู้ชายอย่าง คู จุนฮเว เพียงแต่มันกลับยิ่งทำให้ร่างโปร่งโมโหมากขึ้น


          "หันมา!..เห็นฉันเป็นอะไรวะ!!!!"


          แรงกระชากอีกครั้งจนเหมือนร่างบางของตัวเองลอยไปตามแรงมือของเขา...
.
.
.
          'ปึ้ง!'
.
.
.
          เขาผลักร่างเธอชนเข้ากับตู้เสื้อผ้าของเขาก่อนที่จะกดมือข้างที่เขากำแขนเธอไว้ผลักดันเข้ากับตู้เสื้อผ้าจนดิ้นไม่หลุดมือที่เหลือเพียงข้างเดียวได้แต่หยัดไว้ที่แผงอกของเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มีพยายามจนผลักเขาออกไป


          แต่มันไม่ได้เลย...
         
.
.
.
          "ฉันจะทำให้เธอร้องขอชีวิตจนลืมไอผู้ชายของเธอ!!!"
.
.
.

          (ตัดไปอีกด้านนึง)
.
.
.


          "บ๊อบบี้คะ?"


          เสียงหายปลุกร่างสูงโปร่งในเรือนผมที่ยุ่งเหยิงเหมือนกับว่ายังไม่พร้อมที่จะตื่นก่อนที่นิ้วมือเรียวบางจะลากลงวนบนกล้ามหน้าท้องสวยของร่างโปร่งก่อนที่เขาจะพลักมือเธอออกและลุกขึ้นนั่งก่อนจะยีผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองขึ้นก่อนที่จะจำความหลังก่อนหน้าที่จะมาอยู่ในโรงแรมจิ้งหรีดในเมืองของเขาอย่างบลุ๊คลินท์เดอะสตรีท..


          "WTF* MAN!!"


          เขาสบถออกมาก่อนที่จะกระชับกางเกงที่โหลดต่ำขึ้นมาก่อนจะหย่อนเท้าลงเหยียบบนพื้นห้องที่แคบๆและเต็มไปด้วยโคมสีนีออนนั้นแม้ม่านเล็กที่แง่มไว้จะมีแสงส่องเข้ามาตื่นว่าตอนนี้เช้าแล้ว


          "จะไปแล้วหรอคะ?" เสียงอ่อนหวานที่เปลื้องผ้าหญิงสาวเอเชียที่บ๊อบบี้เองก็ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อแต่ก็จำไม่ได้ว่าตัวเองตื่นขึ้นมาเจอเธอได้ยังไงเพียงต่จำได้ว่าเมื่อวานเขาไปดื่มที่ 'Lustnight Club' ที่ถนน 35St. คนเดียวแท้ๆ


          "I don't know you , Good bye.." สำเนียงอังกฤษของเขาพูดออกไปก่อนที่จะคว้าเสื้อกล้ามสีขาวบนโต๊ะนั้นมาใส่ก่อนที่จะหยิบเสื้อฮู๊ตตัวโคล้งสีดำขึ้นมาสวมทับอีกทีพร้อมก้มลงสวมสนีกเกอร์จอแดนสีแดงสดของเขามาใส่


          "Dougche* มึงได้กับกูแล้วมึงจะทิ้งกูหรอ??" เธอพูดเสียงเครือน้ำตาขึ้นมาก่อนที่จะปาหมอนใส่เขาเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนได้แต่นั่งกำผมของตัวเองใบหน้าที่ยังคงเป็นสาวรุ่นๆประมาณไฮสคูลแต่บ๊อบบี้ยังคงไม่แย้แสเพราะเขาไม่ได้รู้จักเธอแม้แต่นิดและจำอะไรไม่ได้เลยด้วย


          "แล้วจะเอายังไง!"
          "รับผิดชอบฉันสิคะ บ๊อบบี้จำฉันไม่ได้รึไงเราเคยเจอกันตอนสมัยนายอยู่บลุ๊คลินท์ไฮสคูลไง!"



          (ตัดกลับไป)


          "นายบ้าไปแล้วรึไง!!!" 
          "ยังไงก็ได้วะเครื่องแม่งติดแล้ว!!"  จุนฮเวพูดขึ้นก่อนที่จะกระชากเธออีกครั้งด้วยมือเดียวก่อนจะปล่อยเธอลงเตียงนุ่มสีขาวขนาดใหญ่ในห้องของเขาตอนนี้เขากำลังไล่เหยื่ออย่างเธอไปจนมุมที่หัวเตียง..


          "ไอบ้า!เราครอบครัวเดียวกันนะ!"
          "คนละสายเลือดไหม?!!!"
          "งั้น..นายจะเอาฉันหรอ?"
          "แล้วคิดว่าไงละ?" เท่านั้นแหละจุนฮเวไม่พูดพร้ำทำเพลงอะไรทั้งสิ้นเข้าโถมน้ำหนักตัวลงมาประกบปากร้อนผ่าวตาของเธอเบิกกว้างไม่คิดว่าเขาจะทำจริงและเชื่อว่าเธอจะได้จูบกับน้องชายคนละสายเลือดของตัวเองจริงๆ


          "ไอโรคจิตเอ้ยย!"
          "ถ้าจะบอกว่าฉันโรคจิต เธอมันก็แรดแล้วนอนได้แม้กระทั้งกับไอจินฮวานแล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้วะ!"
          "ฉันไม่ได้นอนกับจีนานนะไอบ้า!!"
          "แล้วเมื่อกี้มันอะไร ไอจินฮวานมันกอดจูบลูบไล้เธอขนาดนั้นฉันจะทำมั้ง!"
          "ปล่อยนะไอบ้า!!!"


          ไม่นานจุนฮเวก็ฉุดกระชากลากแขนของคุณลงบนเตียงสีขาวขนาดคิงไซด์ด้วยความรุนแรงเธอดิ้นไม่หลุดจากเงื้อมือของหมาป่าบ้าเลือดคนนี้จุนฮเวได้ทีก็ถอดเสื้อของเขาอออกด้วยมือเดียวเผยให้เห็นซิกแพคอ่อนๆของเขาเพราะเขาไม่ใช่คนที่ชอบออกกำลังกายขนาดนั้น


          "อย่าไปทำแบบนี้กับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน"
          "ปล่อยฉันนะเว้ย!ไม่งั้นฉันจะ..."
          "จะทำอะไร? ฮื้ม?"


          จุนฮเวพูดขึ้นก่อนที่จะคล่อมลงบนตัวของเธอร่างบางที่ขัดขืนอะไรไม่ได้ก็ไม่แต่สู้สายตาของเขาด้วยสายตาของเธอเองเขายื่นหน้าร้อนผ่าวหายใจรดหน้าของเธออยู่ในตอนนี้และหนีไปไหนไม่ได้เลย


          "นายต้องการอะไร?"
          "ฉันหรอ? ฮืม...คิดดูก่อน.."
          "อย่ามาเล่นแง่กับฉันนะ!"


          จุนฮเวทำท่าคิดไม่ทันได้ตั้งตัวเขาก็ซุกไซด์ริมฝีปากลงมาที่คอของคุณแต่แปลกที่การกระทำอันรุนแรงและร้ายกาจมันต่างจากสัมผัสที่ได้รับของเขาเพราะอะไร..


          "พอแล้ว...จุนฮเว!"


          ร่างบางกลั้นใจฝืนทนความรู้สึกและตะคอกใส่เขาออกไปจนเขาเกิดหยุดชะงัก.

.
.
.


          "ทำไม.."
          "เพราะมันเป็นนายไงจุนฮเว เลือกบ้าสักที!"
          "ทำไมทีจีนานยังทำได้วะ!!!!"


          ร่างสูงตะคอกขึ้นมาใส่หน้าของเธอก่อนที่จะออกแรงบีบแขนทั้งสองข้างของเธอจนแน่นและเริ่มรู้สึกเจ็บจากการกระทำที่เกิดจากความโกรธของคนตรงหน้าที่ตอนนี้ดูน่ากลัวขึ้นเป็นทวีคูณ


          "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้อ่อย แล้วฉันไม่ได้นอนกับจีนานด้วยเข้าใจรึยัง!"
          "โกหกเธอก็นอนกับผู้ชายคนอื่นไปมั่ว!!!"
          "จะนอนไม่นอนมันเกี่ยวอะไรกับนายล่ะเป็นแค่สมาชิกครอบครัว ขนาดอินเคลดิเบิลยังไม่เคยมายุ่งยากอะไรกับชีวิตของฉันเหมือนนายเลยนะจุนเน่!!!!"


          ร่างบางใช้แรงทั้งหมดตะโกนใส่หน้าชายตรงหน้าของเธออย่างสุดแรง..


          "ก็ทำไมวะ!จะอินเคลดิเบิลแล้วไง ฉันเป็นห่วงเธอมากกว่าเคยรู้ห่าอะไรบ้างไหม!!!"
          "..."

          ร่างบางชะงักไปกับคำพูดแปลกๆที่ออกจากปากของคู จุนฮเว หรือ จุนเน่ของคุณพ่อเธอไม่เคยได้คำพูดน่ากลัวแบบนี้หลุดออกจากปากของคนแบบเขาเลยนี้ครั้งแรกซะด้วยซ้ำเลยค่อนข้างตกใจ.


          "เคยรู้เชี้ยไรบ้างเอาแต่ผลักไสไล่ส่งความรู้สึกกูอะ!!"
          "..."


          ร่างสูงเริ่มสบถใส่คุณอย่างเกรียวกราด...



          "แค่นอนกับกู ...แค่มีใจให้กู แค่ขอให้รักกูบ้าง แค่นี้จะเป็นจะตายหรอวะ ทำไมทีผู้ชายคนอื่นถึงทำได้วะ!"
          "จุนฮเว.."
          "หยุดห้ามกูสักทีจะตายไหม!"


          ความเครียดความกลัวความสับสนมันประปนเปเหระไปหมดไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายอย่างจุนฮเวจะมีความรู้สึกแบบนี้กับเธอถึงแม้จะเป็นพี่น้องคนละสายเลือดก็เถอะแต่เขาก็ดูจริงจังและดุดันเกินคำว่าชายคนนึงแล้ว.



          "อยากได้ความรักหรอ?"
          "..."


          คราวนี้เธอเป็นฝ่ายถามเขาออกไปบ้างเขาก็หยุดชะงักลงไปแตยังมีความโกรธอยู่ในบรรยากาศคละคลุ้งไปทั่วห้องใบหน้าของเธอและเขาอยู่ใดล้กันแค่เพียงห้ามใจ.



          "งั้นฉันจะให้นาย.."


          ไม่ทันได้พูดจบร่างบางอย่างเธอก็ผลักเขาออกด้วยแรงทั้งหมดในขณธที่เขาเผลอทบทวนความรู้สึกของตัวเองอยู่นั้นเองทันใดนั้นคุณผลักเขาลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะเป็นฝ่ายคุกเข่ายืดตัวขึ้นให้อยู่เหนือกว่าเขาในขณะที่ผลักเขานั่งต่ำกว่าก่อนจะจับหน้าของจุนฮเวขึ้นเบาๆในขณะที่เธอก้มลงมองหน้าเขา.


          "ฉันให้นายได้แค่นี้จุนฮเว.."


          คุณก้มลงประกบปากเขาอย่างจำใจดูดกลืนริมฝีปากสอดประสานมันเข้าด้วยกันอย่างจำทนลมหายใจสอดประสานรวมตัวกันไอร้อนจากร่าวงกายของเขากับเธอรวมกันเป็นหนึ่งเดียวเขาตอบรับริมฝีปากนุ่มนวลราวกับอยู่บนก้อนเมฆากลิ่นหอมจากเนื้อตัวของเธอมันชั่งหอมรัญจวญใจทำให้มือของจุนฮเวไม่หยุดนิ่งมือหนาปล่อยมือจากแขนเล็กของเธอที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากการโดนบีบด้วยความแรงเปลี่ยนไปกอดที่เอวบางของเธออย่างแนบแน่น.


          ร่างบางค่อยๆถอนริมฝีปากของจากปากของชายตรงหน้าอย่างจุนฮเว...


          "อีกหน่อยได้ไหม?" ไม่ทันได้พูดอะไรคุณก็โดนชายร่างหนาอย่างจุนฮเวกดริมฝีปากซ้ำย้ำลงไปที่เก่าปากรางรับน้ำหนักและสัมผัสหนักแน่นจากปากของเขาอีกครั้งเพียงเพราะเธอรู้ตัวดีว่าถ้าได้จูบกับใครเขาคนนั้นจะเลิกลิ้มรสริมฝีปากของเธอไม่ได้ก็ไม่รู้เพราะอะไรมันทำให้ถึงคนในคืนนั้นอีกแล้ว..


          '....บ็อบบี้รึป่าว?'


          พอคิดอย่างนั้นเธอก็สลัดความคิดของเธอออกไปจากสมองไม่ได้เลยชื่อของเขายังวนเวียนไปมาอยู่ในสมองแม้แต่รสสัมผัสที่จุนฮเวมอบให้แต่มันกับไม่สามรถลบล้างสัมผัสของเขาออกได้เลยแม้แต่นิด..



          "พอ..ได้แล้ว...."
          "หยุดพูดได้แล้ว...เธอน่ะ...มานี่"



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ kiss gif
#สัมผัสของจุนฮเว




TBC..ติดตามตอนต่อไปจ้ามาต่อนิสนึงก็เอารู้สึกผิดที่ทำให้จุนฮเวต้องมาคิดพิสดาลด้วย 5555555 ขอโทษฟิลในเรื่องมันพาไปแต่งฟรีสไตล์ไปเลย 5555 ไปละบายย เม้นๆๆๆ




          
          
          
          


     


          


         

       
S
N
A
P
Save
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

296 ความคิดเห็น

  1. #291 Care123456 (@Care123456) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 18:55
    มาต่ออีกน่ะค่ะ
    #291
    0
  2. #287 mukeminty (@mukeminty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 01:45
    มาต่อเถอะน๊าๆๆๆๆๆๆ
    #287
    0
  3. #285 ComethruJunhoe^^ (@moji0953061278) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:03
    มาต่ออเลยยย
    #285
    0
  4. #284 mukeminty (@mukeminty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:44
    อย่าหายไปนานน่ะ
    #284
    0
  5. #283 Park Hyun-Soo (@buntarikaissaram) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 20:17
    มาต่อนะ????????????
    #283
    0
  6. #241 imPIM (@pim052544) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 17:24
    รอค่ะ รอๆๆ
    #241
    0
  7. #240 BMKT (@Shiona) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 16:03
    รอค่ะไรต์><
    #240
    0
  8. #239 PatChaa (@lisa1994) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 14:59
    กรี๊ดดดดดด นึกว่าตาฝาดไปเห็นไรท์อัพ 
    อ่านแล้วเขินสุดๆอ่ะตอนนี้ เขิลลลล ดีดดิ้นอยู่คนเดียว 5555 ><
    #239
    0
  9. #238 Piano russsianx (@piano1120) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 14:28
    ไรท์คัมเเบคคค หายไปนานจริงๆค่ะ มาต่อเรื่อยๆน้า
    #238
    0
  10. #237 Sweetest[baby]~ (@123exo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 14:13
    ถึงกับเก็บไปฝันเลยเรอะ!!==
    #237
    0