บัญชาสิเน่หา

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1.1 ทัณฑ์ซาตาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

ตอนที่ 1 ทัณฑ์ซาตาน

ปล่อยนะคะ คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้”

“แค่จับแขนเธอเนี่ยเหรอที่เธอว่าไม่มีสิทธิ์ มากไปหน่อยไหมแม่ตัวดี”

“จะแค่นี้หรือแค่ไหน คุณก็ไม่มีสิทธิ์ทั้งนั้นค่ะ”

“อย่างนั้นเหรอ... ฉันไม่มีสิทธิ์อย่างนั้นสินะ”

อรชาเริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นคนคุกคามกัดฟันกรอดเค้นเสียงรอดไรฟัน ดวงตาคมฉายแวววาววับบ่งบอกความขุ่นเคืองใจของเจ้าตัว เธอไม่น่าถือดีตอบโต้เขาเลย น่าจะอ่อนข้อยอมให้เขาด่าว่าเหมือนที่ผ่านมาซึ่งเมื่อเขาด่ากราดใส่เธอจนพอใจแล้วเขาก็จะเป็นฝ่ายตีจากไปเอง แต่วันนี้ไม่รู้ผีตนใดเข้าสิงถึงทำให้เธอหาญกล้าต่อกรกับเขา กว่าจะรู้ตัวว่าพลาดท่าก็สายไปเสียแล้ว เพราะดูเหมือนเขาจะเคืองโกรธเธอเพิ่มขึ้นทวีคูณ

“ถ้างั้นก็ทำให้มันมีเลยก็แล้วกัน”

อรชาที่มัวแต่ตื่นตระหนกไม่ทันตั้งตัวจึงถูกปลายจมูกโด่งฝังเข้าที่พวงแก้มนุ่มนิ่มทันทีที่สิ้นเสียงสบถ ดวงตากลมโตเบิกกว้างตื่นตะลึงกับการจู่โจมนั้น ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะตั้งสติหยุดยั้งการกระทำ ริมฝีปากอิ่มที่เผยออ้าก็ถูกครอบครองอย่างรวดเร็ว เพียงเท่านั้นสติสัมปชัญญะของเธอก็กลับคืนมา อรชาพยายามผลักดันเรือนร่างหนั่นแน่นที่บัดนี้เจ้าของตวัดวงแขนรึงรัดเรือนกายของเธอจนอกอิ่มบดเบียดแนบชิด

ยิ่งต่อต้านก็เหมือนยิ่งยุ เหมือนเติมน้ำมันลงไปในกองเพลิงที่กำลังลุกโชติช่วง ริมฝีปากหยักร้ายครอบครองอย่างจาบจ้วงดูดดื่มดุนดันจนคนถูกรุกรานแทบขาดใจ เขาสำรวจถ้วนทั่วอย่างเอาแต่ใจไม่สนแม้คนในอ้อมกอดจะมีท่าทีต่อต้าน

เสียงหวานครางผะแผ่วความรู้สึกของเธอยามนี้ทั้งหวาดหวั่นและหวามไหว เกิดมาในชีวิตสาวเพิ่งจะมีครั้งนี้ที่ถูกจู่โจมอย่างไม่อาจปกป้องตัวเองได้ จะว่าใครก็ไม่ได้ เธอผิดเองที่ชะล่าใจจนเปิดโอกาสให้เขาเข้ามาระรานเธอถึงในห้องตามอำเภอใจ แม้หลายครั้งที่เฟเดริโกจะแสดงท่าทีคุกคามแต่ก็ไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวเธอเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นเหตุการณ์ไม่คาดฝันจึงเกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว

หัวใจดวงน้อยพลิ้วไหวอรชารู้สึกคล้ายมีระลอกคลื่นม้วนตัวเป็นเกลียวปั่นป่วนภายในกาย จากที่พยายามขัดขืนยามนี้สองขาแทบไร้เรี่ยวแรงหยัดยืน หญิงสาวได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายรุกรานตามใจชอบ กรอบหน้ารูปไข่ถูกฝ่ามือร้อนประคองให้แหงนเงยรองรับจุมพิตดูดดื่ม คนไม่ประสีประสาสนองตอบจูบแสนเร่าร้อนนั้นเงอะงะสิ้นดี

เฟเดริโกส่งเสียงฮึมฮำในลำคออย่างพึงพอใจเมื่อคนต่อต้านคล้อยตาม ความหวามไหวก่อเกิดในกายชาย เลือดหนุ่มพลุ่งพล่านอัดแน่นจนแทบจะระเบิดอยู่รอมร่อ ดังนั้นเขาจึงไม่รอช้าอีกต่อไป สองแขนตวัดช้อนร่างน้อยลอยละลิ่วขึ้นสู่วงแขน สองเท้าแกร่งเดินดุ่มๆ ตรงไปยังเตียงนอนที่ถูกตกแต่งไว้ด้วยชุดเครื่องนอนสีหวาน

อรชาสะดุ้งเฮือกพยายามกระเสือกกระสนถดถอยหนีเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับผืนที่นอน สติระลึกรู้หวนกลับคืน ดวงตาคู่กลมเบิกกว้างตื่นตะลึงกับเหตุการณ์ที่กำลังเผชิญ

“อ่อยอ๊ะ(ปล่อยนะ)” เสียงหวานอู้อี้ในลำคอ เพราะเพียงแค่เธอขยับปากอ้าจะท้วงติง เฟเดริโกก็ชิงฉกวูบประกบจูบว่องไว ทำเอาคนกำลังหวาดผวาใจสั่น สมองมึนงงสับสน ใจหนึ่งพยายามคิดหาหนทางหลุดพ้น ใจหนึ่งก็หวามไหวหวุดหวิดคล้อยตามสัมผัสแสนเร่าร้อน

ร่างอรชรดิ้นขลุกขลักอยู่ภายใต้เรือนร่างหนั่นแน่นที่ทาบทับจนร่างนุ่มนิ่มแทบกลืนเป็นเนื้อเดียวกันกับพื้นเตียงกว้าง โชคดีที่เตียงนั้นนุ่มหยุ่นรองรับเรือนร่างทั้งสองเป็นอย่างดี

“ดิ้นเก่งจังเก็บแรงไว้ดิ้นตอนสำคัญดีกว่านะอรชา” เสียงแหบห้าวกระซิบชิดติดใบหู สาวน้อยขนลุกซู่เมื่อสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดผะแผ่ว คนถูกรุกรานแขม่วท้องเกร็งร่างเสียจนเครียดขมึงมือน้อยพยายามดึงทึ้งเรือนผมหยักศกสีน้ำตาลทองที่ตัดรองทรงสั้น หวังผลักไสให้คนที่กำลังรุกรานผละออก

แต่ยิ่งผลักเหมือนยิ่งเหนี่ยวรั้ง เพราะนอกจากศีรษะได้รูปนั้นไม่มีทีท่าจะถอยห่างแล้ว ยามนี้เจ้าของยังคงส่งปลายจมูกร้าย ริมฝีปากร้อนซอกซอนซุกซนสำรวจไปทั่ว

“มิสเตอร์บรูโน ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ”

“อยากให้ฉันทำมากกว่านี้อย่างนั้นหรืออรชา อดใจรอหน่อยเธอนี่ใจร้อนเป็นบ้า”

“คุณ!

“หืม... ทำเสียงดุแบบนี้ แสดงว่าไม่ทันใจสินะ ถ้าอย่างนั้นฉันลุยเลยแล้วกัน”

“ว้าย! คุณทำบ้าอะไรของคุณ”

อรชาหวีดร้องเสียงหลงเพราะเจ้าของร่างหนาดันกายขึ้นแล้วถลกชายกระโปรงขึ้นก่อนใช้ปลายนิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งดึงป้อมปราการอันกระจ้อยร่อยพรวดเดียวจนหลุดเลื่อนออกจากเรียวขาสวย 

“ฉันจะฟ้องพ่อคุณ”

“ฟ้องเหรอ... ฟ้องว่าไงดีล่ะ หึหึ”

“ฉัน... ” อรชาหน้าเสีย เธอจะกล้าบอกเล่าให้ผู้มีพระคุณของเธอฟังหรือว่าบุตรชายของท่านคุกคามเธออย่างไร

“ว่าไงล่ะ...เธอกล้าฟ้องพ่อฉันเหรออรชา”

“ในเมื่อคุณกล้าทำ แล้วทำไมฉันจะไม่กล้าฟ้องล่ะคะ” คนหวาดกลัวพยายามฝืนใจกล้าต่อปากต่อคำ หวังลึกๆในใจว่าเขาจะพรั่นพรึงขึ้นมาบ้างว่าเธอจะฟ้องบิดาของเขาเข้าจริงๆ แต่อรชาไม่รู้เลยว่า วาจากับดวงตาของเธอนั้นช่างตรงข้ามกันสิ้นเชิง เพราะนอกจากจะเต็มไปด้วยแววหวาดหวั่นแล้วยังเผยความรู้สึกส่วนลึกในใจที่เธอกำลังฝืนต่อต้านอยู่ตอนนี้

“หึหึ ปากดีจริงนะ!” เฟเดริโกหัวเราะในลำคออย่างคนถือไพ่เหนือชั้นกว่า คิดหรือว่าเขาจะกลัวคำขู่ฟ่อๆ ของลูกแมวตัวน้อยอย่างเธอ “ถ้าอย่างนั้นก็บอกพ่อฉันด้วยล่ะว่าเธอร้องครวญครางเสียงดังขนาดไหนเวลาฉันเมคเลิฟกับเธอ” จบคำดวงตาสีอำพันก็วาววาบขึ้นราวนายพรานกำลังจ้องเล็งเหยื่อ

“อย่านะ อย่าทำฉัน!” อรชาร้องห้ามเสียงหลงเมื่อเห็นสายตานั้น แต่ก็ช้าเกินไปเสียแล้ว คำห้ามปรามกึ่งร้องขอของเธอไม่เป็นผล เพราะเฟเดริโกไม่รีรอให้เธอได้มีโอกาสตอบโต้หรือหลบเลี่ยงอีกต่อไป

ชายหนุ่มส่งตัวตนอันกร้าวแกร่งจู่โจมสุดแรงราวนายพรานพุ่งหลาวเข้าใส่เหยื่ออันโอชะ วินาทีนั้นเสียงหวานก็หวีดร้องกึกก้องดั่งสมันน้อยถูกเหล็กหลาวปักฉึกลงกลางกาย อรชารู้สึกแทบปริแยกไปทั้งเรือนร่างเมื่อบางสิ่งบางอย่างที่ไม่คุ้นเคยชำแรกผ่าน การรุกรานอันอุกอาจรวดเร็วนั้นสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวให้เธอจนไม่อาจทานทนได้ ใจอยากดิ้นรนกระเสือกกระสนถดถอยหนีแต่สิ่งที่ติดตรึงกายนั้นช่างแข็งกร้าวจนน่าหวาดหวั่น 

แม้อยากผลักไสให้เขาถอดถอนสิ่งนั้นออกไป แต่สองมือก็ถูกตรึงไว้แน่นหนา สองขาก็สั่นไหวจนไร้เรี่ยวแรงผลักดัน เมื่อทำอะไรไม่ได้ อรชาก็ได้แต่นอนนิ่งขึงราวนักโทษถูกตรึงรอรับอาญา แม้อยากร้องขอให้เขาปลดปล่อยเธอให้พ้นจากความรวดร้าวทรมาน แต่คนลงทัณฑ์หรือจะเมตตา มีแต่จะยิ่งเพิ่มโทษทัณฑ์ทวีคูณ ผลสุดท้ายคนรองรับอารมณ์ร้ายก็ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลริน

เฟเดริโกแทบหยุดหายใจ... 

ให้ตายเถอะ! เธอเป็นสาวพรหมจรรย์!

คนผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วนมีหรือจะไม่รู้ว่าคนที่ตนจู่โจมล่วงล้ำอย่างไม่ฟังคำร้องขอนั้นไม่เคยผ่านประสบการณ์กับเรื่องอย่างว่ามาก่อน ต่อให้ไปทำรีแพร์มาก็เถอะ เขามั่นใจว่าความรู้สึกย่อมแตกต่างกันแน่นอน ยิ่งเห็นคนถูกตรึงจิกเกร็งไปทั้งร่างจนเรือนกายไหวสะท้านสั่นระริก เฟเดริโกยิ่งมั่นใจว่าเธอกำลังเผชิญความเจ็บปวดอย่างเหลือแสน แม้จิตสำนึกจะระลึกความรู้สึกผิดชอบชั่วดีว่าตนเป็นผู้หยิบยื่นประสบการณ์อันโหดร้ายให้แก่เธอ แต่เขาไม่อาจตัดใจแล้วหันหลังกลับได้ วินาทีนี้สิ่งเดียวที่นายพรานอย่างเขาจะทำคือ ปลดปล่อยสมันน้อยให้หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานแล้วเดินหน้า! นำพาไปสู่แดนหฤหรรษ์

“ร้องไห้ให้พอนะอรชา เพราะต่อจากนี้เธอจะไม่มีวันได้ร้องไห้สะอึกสะอื้นแบบนี้อีก”

หญิงสาวแทบกรีดร้องระบายความอัดอั้นใจ แทนที่จะได้รับความเห็นใจจากเขา ดูเอาเถอะ! เขาช่างเป็นผู้ชายเอาแต่ได้ นอกจากจะไม่มีคำปลอบโยนหรือขอโทษในสิ่งที่กระทำกับเธอ เขายังสาดวาจาแสนร้ายกาจให้เธอได้ร้าวระบมใจ

เฟเดริโกยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นดวงตาคู่หวานที่เอ่อนองไปด้วยธารน้ำตาฉายแวววาววับ คนเตรียมพร้อมขับเคลื่อนรีบขยับปรับท่วงท่าให้พรักพร้อมแล้วเริ่มต้นเดินเครื่องทันที เขาต้องใช้เวลาที่เธอเบนความสนใจออกจากความเจ็บปวดมาเป็นเคืองโกรธเขานี้ส่งมอบความเร่าร้อนให้แก่เธอ

“กรี๊ดดด!” อรชาหวีดเสียงร้องอีกหนเมื่อเฟเดริโกถอยออกห่าง อาการเสียวแปลบผสมผสานอาการปวดหนึบจากการเคลื่อนไหวนั้นทำให้เธอต้องกัดฟันแน่นหลับตาปี๋สองมือขยุ้มขยำกำผืนผ้าปูจนเกร็งไปทั้งเรือนร่างอีกครา หญิงสาวนึกขอบคุณที่เขาถอดถอนออกไปเพราะทำให้ความเจ็บปวดที่อัดแน่นในเรือนกายคลายลง หากเขายังคงแทรกตรึงอยู่อย่างนั้น เธออาจจะขาดใจตายเสียนาทีใดนาทีหนึ่งก็เป็นได้

แต่แล้วความยินดีก็มลายหายไปภายในเวลาอันรวดเร็ว เพราะเสี้ยววินาทีที่เธอรู้สึกผ่อนคลายเฟเดริโกก็วกกลับเข้ามาอีกหน เปลือกตาที่ปิดพริ้มเบิกกว้างเสียงหวานหวีดร้องก้องอีกคราแต่ไม่ได้หวีดร้องเพราะเจ็บปวดทรมาน เสียงหวีดหวานนั้นเพราะตื่นตระหนกและประหลาดใจกับความรู้สึกแปลกใหม่เสียมากกว่า

เป็นไปได้อย่างไรที่เธอไม่รู้สึกทุกข์ทรมานเหมือนครั้งแรก หรือเป็นเพราะเขาค่อยๆบรรจงสอดแทรกเข้ามา เมื่อกายเธอถูกชำแรกผ่านจึงก่อเกิดความรู้สึกปวดปร่าเพียงน้อยนิด แต่จะเพราะอะไรก็ตาม อรชาอยากฟาดฝ่ามือบนใบหน้าคมคร้ามให้สาสมกับความร้ายกาจของเขาที่บังอาจหลอกล่อให้เธอดีใจเพราะหลงเข้าใจผิดคิดว่าเขาจะยุติการรุกรานเธอ

“จ้องฉันตาถลนแบบนี้หมายความว่าไงฮึ” เฟเดริโกโน้มตัวลงมาหลังจากเดินหน้าเข้าไปจนสุดทาง ดวงตาสีอำพันเต็มไปด้วยแววหวามหวาน แม้จะเคยนึกชังและหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอไม่เว้นแต่ละวัน แต่เวลานี้หัวใจแกร่งกลับเต็มไปด้วยความเปรมปรีดิ์ที่ได้เป็นคนแรกของเธอ

อรชาหลบตาคู่นั้นทันควัน อะไรบางอย่างที่ฉายวาบในดวงตาคู่นั้นทำให้เธอใจสั่นอย่างแปลกประหลาด ทั้งที่ควรหวาดผวาและด่าทอที่เขาบังอาจพร่าผลาญพรหมจรรย์แสนแหนหวง 

แต่ทำไมการกระทำของเขากลับชวนให้กายและใจของเธอพลิ้วไหว ยิ่งยามนี้ที่เธอควรปัดป้องหวงห้ามไม่ให้เขาแตะต้อง แต่ดูเหมือนอะไรๆจะไม่เป็นไปตามที่ควรจะเป็น

“ไม่ตอบ แถมยังหลบตาแบบนี้...ไม่รู้จะตอบอะไรดี หรือว่าอยากให้ฉันรีบทำให้เธอกรีดร้องครวญครางกันแน่นะ”

อรชาตวัดสายตาขึ้นถลึงตาจ้องคนพูด ใจหนึ่งก็ขึ้งโกรธที่เขาชอบใช้วาจาบัดสีกับเธอ ใจหนึ่งก็นึกหวาดหวั่นกับความนัยที่ซุกซ่อนในถ้อยคำนั้น เขากำลังจะนำพาความทุกข์ทรมานมาสู่เธออีกอย่างแน่นอน มองตาดูก็รู้ว่าเขากำลังจะทำมันจริงๆ

“ไม่ได้เป็นใบ้ แต่ไม่ยอมพูด แสดงว่าชอบการกระทำมากกว่าคำพูด ถ้าอย่างนั้น...เธอคงพร้อมแล้วสินะอรชา” จบคำกระซิบคนพูดก็ส่งริมฝีปากร้ายปล้นจูบคนถูกตรึงร่าง แม้ว่าอรชาจะเบี่ยงบ่ายใบหน้าหนีแต่พื้นที่ส่วนอื่นของเรือนร่างก็ไม่อาจรอดพ้นไปได้ 

สัมผัสหวามสร้างความหฤหรรษ์อย่างที่อรชาไม่เคยพานพบ ให้ตายเถอะ! เธอจวนเจียนจะขาดใจเสียให้ได้ ทำไมเธอถึงรู้สึกอยากเขาทำอะไรๆให้มากกว่านี้ 

“มิสเตอร์...บรูโน...” คำเรียกเขาที่เธอเอ่ยเรียกไม่เต็มเสียงทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้าเคยแผ่วเบาแค่ไหน ครั้งนี้แผ่วเบามากกว่าครั้งเก่าก่อนนั้นหลายเท่าตัว แต่ครั้งนี้เสียงที่เปล่งออกมาติดจะสั่นพร่าราวคนกำลังจะสิ้นลมหายใจ เฟเดริโกแหงนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นสีหน้าอาการของคนส่งเสียงร้องเรียกก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

“เรียกฉันทำไมฮึแม่คนอวดดี” แม้จะรู้ว่าเธอต้องการอะไรและเขาเองก็อยากถาโถมใส่ให้สาสมกับความร้อนลุ่มที่สุมแน่นในเรือนกาย แต่เขาก็พึงพอใจที่จะให้ทุกอย่างค่อยๆเดินหน้าต่อไปอย่างเชื่องช้าแบบนี้ ซึ่งผิดวิสัยเขานักที่มักจู่โจมฟาดฟันโรมรันแบบถึงพริกถึงขิงจนกว่าจะเสร็จสมอารมณ์หมายเมื่อนั้นก็ต่างคนต่างแยกย้ายทางใครทางมัน

แต่สิ่งที่เป็นอยู่ยามนี้ เขาอยากตักตวงความหอมหวานจากเธอไปให้ยาวนานที่สุดเท่าที่จะนานได้ อยากมองดูเธอค่อยๆไต่ตามเขาไปยังดินแดนแห่งความหฤหรรษ์ อยากให้เธอเผยตัวตนที่เธอเป็น และเขาก็เย็นพอที่จะอดใจรอ

“จดจำลีลาฉันให้ดีนะ เดี๋ยวจะเล่าให้พ่อฉันฟังไม่ถูกตอนเธอไปฟ้องท่าน”


ผ่าม!! พ่อคุณ!! อะไรจะรวดเร็วปานสายฟ้าฟาดแบบนั้น สาวไม่เต็มใจพ่อก็ยังไม่ยอมหยุดอีกกก!!

แอดแฟนติดตามด่วนๆ แก้วกุดั่นจะพยายามไม่เขียนทิ้งเขียนขว้างให้ค้างคาอารมณ์กันเจ้าค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #3 ErosAmor (@ErosAmor) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 21:51
    เลือดกำเดาพุ่ง ป๋าแรงมากอ่า
    #3
    0