White heart รักหรือแค่ผูกพัน #yuri (ดาว-ก้อย)

ตอนที่ 13 : ความรักกับความลับ(ดาว) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    9 ธ.ค. 58

                        ตอนที่13 ความรักกับความลับ
                                                บางทีความรัก มันก็มาพร้อมกับความลับ

ฉัน...........ดาว ดุจดาว

.
.
.
"ถ้าวันหนึ่งฉันลืมแก ฉันบอกกับแกว่า ฉันไม่เคยรักแกเลย ก้อยแกจะทำยังไง"
ประโยคคำถามนี้ฉันถามก้อยด้วยความเจ็บปวดและความอึดอัดใจมาก เพราะฉันไม่สามารถบอกให้แกรับรู้ได้ 

ฉันกลัวแกจะเจ็บปวด 
ฉันกลัวว่าถ้าแกรู้ความจริงขึ้นมาแกจะรับไม่ได้ 
ฉันกลัวแกจะเสียใจ 
ฉันขอโทษนะ!!! (ตอนนี้ฉันรักแก แต่วันข้างหน้าฉันไม่รู้จริงๆ)

"ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าแกไม่เคยรักฉัน"
"........." 
"หรือว่าแกไม่เคยรักฉัน"
"ฉันรักแก รักมาก และฉันก็เชื่อว่าเรารักกัน"
"นั่นสิ แล้วแกจะมาถามฉันทำไมละ เมื่อเรารักกัน ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยรักกันนิหน่า"
...............................................

สถาบันกวดวิชาแห่งหนึ่ง
ทุกคนกำลังจะเก็บของใส่ในกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

"เห้ย!แอล คบกับพี่คนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่เห็นบอกกันเลยนะ ยัยนี่มีความลับกับเพื่อน"
"ขอโทษๆจร้า....."
เสียงอ้อนของแอลที่ทำหน้ามุ่ยใส่ก้อย
"บอกมาเดี๋ยวนี้นะ คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่"
"ก็............3วันได้ล่ะ"
"ข้าวใหม่ปลามันเชียวนะ เห็นแซวกันหวานแหว๋ว ทำให้คนอื่นเค้าอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถวเลยนะยะ"
"แหม มาเป็นสำบัดสำนวนเชียวนะยะก้อย555+" 
"ดาว! เมื่อไหร่แกจะเล่าเรื่องสำคัญของแกให้ฉันฟังบ้างล่ะ หรือว่าฉันยุ่งเรื่องส่วนตัวของแกมากเกินไป" 
ก้อยหันหน้ามาสบตาฉัน

"............"

"ฉันขอโทษด้วยนะ"

"ก้อย!!"
"ฉันไม่เป็นไรหรอกแก ถ้าแกอยากบอก แกก็คงจะบอกฉันตั้งนานแล้วแหละ"
"วันนี้แกนอนกับฉันอีกซักวันได้ไหม???"

ฉันพูดจบสายตาของก้อยก็มองมาที่ฉันอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นยืนเอากระเป๋าสะพายไว้ด้านหลัง ก้าวขาเพื่อเดินออกไปทางประตูได้ไม่กี่ก้าว ฉันจึงคว้ามือซ้ายของก้อยเอาไว้

"นะๆก้อย วันนี้ฉันอยากอยู่กับแก อยากคุยกับแกให้ได้นานที่สุด ก่อนที่มันจะสายเกินไป" ฉันยืนอยู่ตรงหน้าของก้อย 

แอลมองมาที่เราสองคน แล้วจึงเดินออกไปข้างนอก ปล่อยให้เราอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง สงสัยแอลคงอยากให้เราสองคนมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นละมั้ง ><

"........."
"นะๆ" ฉันกระพริบตาอ้อนคนตรงหน้า

และแล้วก้อยก็หันหน้ามาสบตาฉัน เธอพยักหน้าเล็กน้อย มือของเราสองคนที่กำลังจับกันอยู่แน่นยิ่งขึ้น หน้าของก้อยค่อยๆเข้ามาใกล้ฉัน 
"งั้นนน.......งั้นก่อนกลับ ไปเที่ยวกันก่อน ดีไหม???" ฉันพูดตะกุกตะกักเล็กน้อยด้วยความเขินอาย 
อย่านะๆเดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี   >///<
"ตามใจแกเลย ว่าแต่แกอยากไปที่ไหนล่ะ" ก้อยที่พยายามเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉันก็เริ่มชะงัก คงจะรู้แหละว่าฉันก็เขินเหมือนกัน  
"ติ๊กต๊อกๆ ที่ไหนดีน้า..." ฉันกำลังใช้ความคิดเล็กน้อย 
"เอ่อแก วันนี้ฉันอยากกินอาหารฝีมือแกจังเลย เราไปซื้อของที่ตลาดกันก่อนดีไหม เดี๋ยวตอนเย็นๆค่อยไปเข้าครัวทำอาหารกัน"
"อืม! ก็ดีเหมือนกันนะ เดี๋ยวจะโชว์ฝีมือระดับห้าดาวให้แกทานเลย....  งั้นไปกันเถอะ" ฉันจูงมือคนตรงหน้าแล้วเดินออกไปทางประตู
"จร้า แม่ครัวคนเก่งของฉัน"
...........................................................

บ้านดาว
//บริเวณห้องครัว//

สายตาก้อยหลุดต่ำลงหลังจากโทรศัพท์กับคุณพ่อของตัวเองเสร็จ 
"ก้อย!" เสียงของฉันที่เอ่ยทักคนที่กำลังยืนหันหลังให้
"อะไรเหรอแก" ก้อยยังคงหันหลังให้กับฉัน 
ซึ่งตอนนี้ฉันกำลังหั่นเนื้อปลาแซลม่อนอยู่ เมื่อหั่นเสร็จฉันจึงวางมีดลง แล้วเดินไปหาก้อย
"แกเป็นอะไรรึเปล่า พ่อว่าไงบ้าง"
"คือ พ่อบอกว่า"
"....................."
" เรื่องเรียน ยังไงๆพ่อก็ไม่อนุญาตให้ฉันไปเรียนต่อที่อื่น แล้วพ่อก็ฝากมาบอกแกด้วยว่าอย่าลืมทำตามสัญญาที่ให้ไว้"
"อื่อ"
"สัญญาอะไรของแกกับพ่อฉันวะดาว แกบอกฉันมาได้ไหม อย่าบอกนะว่าเรื่องที่แกเคยอยากบอกกับฉันคือเรื่องนี้" เสียงของก้อยที่ฟังดูแล้วเรียบๆแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง ความสับสน ความกังวลใจ
"............"ทำให้ฉันถึงกับหลุดตาต่ำลง
"แกไม่ตอบ แสดงว่าใช่ ว่าไงอะดาว แกบอกฉันมาสิมันคืออะไร แล้วสัญญานั่นแกไปสัญญาอะไรไว้" ก้อยหันหน้ามองมาที่ฉันอย่างสงสัย เสียงของก้อยก็ค่อยๆดังขึ้น แสดงด้วยสีหน้าท่าทางไม่พอใจ
"ใช่ ทุกอย่างที่แกพูด มันถูกหมดทุกอย่าง"
"แล้วแกจะบอกฉันมาได้รึยัง ว่าแกสัญญาอะไรไว้ ถ้าแกไม่บอก คืนนี้ฉันจะกลับบ้าน"
"กลับไปสิ อยากกลับก็กลับไปสิก้อย" 
ฉันพูดขึ้นด้วยความไม่คิดอีกแล้ว อยากจะตบปากตัวเองสักหลายๆที ไอ่คนใจร้ายๆ ทำไมไม่บอกไปล่ะ ว่าเราสัญญาอะไรไว้กับพ่อของก้อย พูดออกไปสิวะ
".........." น้ำใสๆก็ค่อยๆไหลออกมาจากตาคนตรงหน้าของฉัน
"ก้อย! ถ้าแกกลับไป ฉันอยากให้แกรู้เอาไว้เลยนะ ว่าเราอาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ใช้ชีวิตด้วยกันสองคนแบบนี้อีกก็ได้ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้อาจจะไม่มีคำว่าเราเหลืออยู่เลยก็ได้นะ 
ฉันขอโทษที่ทำให้แกเสียใจ ขอโทษที่บอกแกไม่ได้"
".............."
"............"
"ฉันเข้าใจล่ะๆ เพราะพ่อฉันใช่ไหมดาวที่แกต้องทำแบบนี้อะ ใช่ไหมดาว" 
ฉันดึงตัวก้อยเข้าไปกอด เอามือข้างหนึ่งลูบหลังก้อยเบาๆ เสื้อของฉันเปียกชื้นด้วยน้ำตาของก้อย 

ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป 
ก่อนที่เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน 
ฉันขอกอดเธอไว้เพื่อยืดเวลาที่เหลืออยู่ให้นานที่สุด
                                      ดุจดาว


บรรยากาศเริ่มดีขึ้น เรามาทำอาหารกันต่อเถอะนะ
ก้อยเท้าคางบนโต๊ะทำอาหารยิ้มแก้มปริยืนอยู่ใกล้กับฉัน สูดกลิ่นอาหารเข้าทางจมูกด้วยสีหน้าหิวโหยรออาหารลงจาน ส่วนฉันนั่นอะเหรอ จับตะหลิวผัดอาหารในกระทะเพื่อทำให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆรับได้ประทาน

"ทำอะไรอะแก" ก้อยถามฉัน
"ข้าวผัดปลาแซลม่อน หอมน่ากินปล่าวล่ะ"
"ไม่อะ"
"อ่าวๆ พูดงี้เดี๋ยวไม่เอาให้กินเลยหนิ" ฉันทำหน้ามุ่ยใส่คนข้างๆ
"555+ หอมสิ เรื่องรสชาตินี้ไม่รู้จะเป็นยังไงต้องกินก่อน"
"จร้า ใกล้จะเสร็จล่ะ" ฉันหยิบจานที่อยู่ไม่ไกลเพื่อเตรียมสำหรับเอาอาหารตักใส่จาน
"ฉันว่าแกน่าจะหอมกว่าเยอะนะ ขอหอมสักฟอดหน่อยสิ"
"ยัยบ้า! อย่านะๆคนกำลังทำอาหารอยู่"
"ทำอาหารอยู่แล้วไง หอมไม่ได้เลยเหรอ" 

ฉันตักอาหารใส่จานเสร็จ อยู่ๆริมฝีปากของก้อยก็จูบลงบนแก้มของฉันหลายที พร้อมกับมือที่โอบเอวของฉันเอาไว้ ฉันหลบหน้าอยู่หลายครั้งเพื่อปฎิเสธ แต่ยังไม่ทันไร ริมฝีปากของเราทั้งคู่ก็แตะสัมผัสกัน สีหน้าแดงระเรื่อด้วยความร้อน เหงื่อก็ค่อยๆไหลรินอย่างเห็นได้ชัด มือของก้อยที่โอบเอวฉันเอาไว้ก็แน่นยิ่งขึ้น มือของก้อยอีกข้างดันตัวฉันให้แนบชิดติดตัว ตอนนี้หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ
<<ตึกกกกๆๆๆ.......>>

พอฉันตั้งสติได้ ฉันจึงตัดสินใจผละก้อยออกจากตัวฉันเพื่อไม่ให้เกินเลยไปมากกว่านี้ 
"ฉันหิวข้าวแล้วอะก้อย เราไปกินข้าวกันดีกว่านะ" ฉันพูดอย่างเกรงๆ
"อืม โอเคๆ"

หลังจากฉันทานข้าวอยู่กับก้อยประมาณครึ่งชั่วโมงได้ เราสองคนจึงพากันขึ้นห้อง
ขึ้นไปอาบน้ำและเข้านอนค่ะ จริงๆนะ!555
....................................................
.
.
.
.
.

ผม............พ่อของก้อย


เมื่อวันก่อนผมขับรถไปรับก้อยที่โรงเรียนเพื่อไปทานข้าวนอกบ้านด้วยกัน เพราะว่าช่วงนี้ผมทำงานหนักมากจนไม่ค่อยจะมีเวลาให้กับลูกสาวคนนี้เลย
 ในขณะนั้นเวลาประมาณ4โมงเย็นกว่าๆ ผมกำลังขับรถเข้าไปจอดบริเวณติดกับทางเท้าและรั้วข้างๆโรงเรียน 
สักพักผมเห็นก้อยกับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งผมรู้จักเป็นอย่างดี นั่นก็คือ "เน็ท"
เขากำลังยืนคุยอยู่กับก้อยบริเวณประตูทางเข้าโรงเรียน สายตาของเขานั้นเห็นได้ชัดเจนเลยว่า ไม่ใช่สายตาของเพื่อนที่มองเพื่อนแบบปกติทั่วไป แต่นั่นเป็นสายตาของเพื่อนคนหนึ่งที่กำลังมองใครคนนั้นแบบเกินกว่าเพื่อนอยู่ตากหากล่ะ

...........สิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่นั้น อาจจะสับสนสำหรับบางคนไปบ้าง แต่ผมเชื่อว่า "เน็ท" เป็นคนที่ไว้ใจได้ สายตาของเขาที่มองลูกสาวของผมถึงจะดูเกินเลย แต่ก็แฝงด้วยความจริงใจและความรักที่บริสุทธิ์มากกว่าความรักของชายหญิงบางคู่ในวัยเดียวกัน...........

รู้สึกเหมือนมีกำแพงบางอย่างปิดกั้นเอาไว้ระหว่างคนสองคน 
ผมนี่แหละจะเอากำแพงตรงนั้นออกเอง เพื่อให้คนสองคนได้รักกัน
                   พ่อของก้อย
ติ๊ดๆๆ!!
ผมบีบแตรรถเพื่อให้ก้อยหันมา 
"บ่ายๆ โอกาสหน้าค่อยคุยกันใหม่นะ" ก้อยโบกมือลาเน็ท
"เครๆ บ๊ายบ่าย" เน็ทโบกมือตอบแล้วเดินจากไป
จากนั้นก้อยก็เดินมาเปิดประตูรถ ขึ้นมานั่งบนเบาะข้างๆผม ปิดท้ายด้วยเสียงประตูที่กำลังจะปิดอีกที ผมจึงสตาร์ทรถและขับรถออกไปทันที ไม่นานนัก ผมก็เป็นคนเริ่มแรกที่เปิดบทสนทนาในขณะอยู่บนรถกับลูกสาว
"ก้อย!"
"คะพ่อ???"
"ลูกเคยรักเน็ทไหม"
"ทำไมพ่อถามหนูอย่างนั้นล่ะ  หนูตอบพ่อตามตรงเลยนะ"
"อื่อ"ผมพยักหน้ารับ
"ความรู้สึกที่หนูมีให้เค้า ทั้งที่ผ่านมาและตอนนี้ยังเหมือนเดิมค่ะ"
"คือ???"
"หนูชอบเค้า"
"........." ผมหันหน้ามามองลูกสาว เธอกำลังเอามือกุมขมับไว้ ก่อนจะเอาลง แล้วพูดต่อ
"แต่เค้าเปลี่ยนหนูไม่ได้หรอกค่ะพ่อ หนูรักดาว รักดาวคนเดียว..........รักดาวคนเดียวค่ะพ่อ

"รักดาวคนเดียว รักดาวคนเดียว" 
โอ๊ย!!เสียงสะท้อนที่เกิดขึ้นในหู 
มันทำให้ผมถึงกับหยุดนิ่งไปสักพัก 
พยายามจะไม่รับฟังและไม่ถามเรื่องนี้กับก้อยอีก 

การที่ผมพยายามจะทำให้ลูกสาวสุดที่รักของผมเปลี่ยนใจไปชอบผู้ชายได้นั้น ช่างยากเย็นเหลือเกิน 
และคงเป็นไปได้ยาก ผมจึงตัดสินใจที่จะเปลี่ยนใจของดาวแทน

หลังจากทานข้าวเย็นนอกบ้านเสร็จ ผมเอ่ยปากถามถึงดาวกับลูกสาวอยู่หลายครั้ง จนตอนนี้ก้อยจากที่เคยสงสัยผม ก็กลับมาสงสัยผมอีกครั้ง ยิ่งสงสัยหนักมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ 555 
ไม่นาน ก้อยจึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาดาวให้เตรียมเสื้อผ้าและกระเป๋า เพื่อมาค้างคืนที่บ้านของผม 

บ้านของผม
ก่อนดาวจะขึ้นไปที่ห้องของลูกสาวของผม ผมได้รั้งตัวเธอไว้ก่อน 
"คุณพ่อมีเรื่องอะไรจะคุยกับหนูรึเปล่าคะ?"
"คือ........."
"อะไรเหรอคะ"
"พ่อรู้นะ ว่าหนูเป็นแฟนกับก้อยมาเกือบปีแล้ว พ่อเองก็ไม่ควรที่จะมาพูดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก แต่พ่อก็ต้องพูด พ่อควรพูดกับหนูตั้งแต่แรกด้วยซ้ำแหละ เพราะกลัวว่าลูกทั้งสองจะเสียใจจึงไม่กล้าพูด "
".............หนูเข้าใจค่ะ คุณพ่อพูดมาเถอะ หนูอึดอัดใจมานานแล้วค่ะ" สีหน้าท่าทางของคนตรงหน้าเริ่มสั่นสะเทือนและนัยน์ตาเริ่มหลุดต่ำลง พร้อมน้ำตาคลอเล็กน้อย
ผมขอโทษนะที่ทำให้รู้สึกไม่ดี แต่ผมก็อดที่จะคิด อดที่จะพูดเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ 
"คือก้อยเคยเล่าเรื่องหลายๆอย่างให้พ่อฟัง พอเลยปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดนั้น จนทำให้พ่อคิดได้ว่าก้อยยังมีโอกาสชอบผู้ชายได้อีก"
"............"
"............"
"อะไรเหรอคะ? ที่ทำให้คุณพ่อคิดอย่างนั้น"
"เมื่อก้อยเค้ามีปัญหาอะไรกับหนูดาว ก็มักจะไปอธิบายหรือปลดปล่อยความรู้สึกอยู่กับเน็ทเสมอ ก็มีโอกาสเป็นไปได้นะ ที่ก้อยจะกลับมาชอบผู้ชาย"
".............."
 "ก้อยไม่เหมือนหนูนะ เวลาหนูเจอปัญหา ไม่ว่าเรื่องอะไร หนูก็จะเดินเข้ามาก้อยทุกครั้ง แต่ก้อยไม่ใช่อย่างนั้น ก้อยยังพึ่งพิงคนอื่นอยู่อีก" 
"ตกลงคุณพ่ออยากจะให้หนูทำยังไง บอกมาเลยดีกว่าค่ะ"
"พ่ออยากให้ดาวลองห่างจากก้อยสักพัก พ่ออยากให้ก้อยรู้ใจตัวเองให้ลึกที่สุด พ่อเชื่อว่าคนเราถ้ารักกันจริง มั่นคงต่อกัน ถึงจะอยู่ห่างกันไกลจนสุดขอบฟ้า ก็ไม่มีอะไรทำร้ายความรักของทั้งคู่ได้ ถ้าใจเรายังมั่นคงพอ 
แล้วเรื่องที่ก้อยอยากไปเรียนต่อที่อื่นพ่อไม่อนุญาต เพราะก้อยตั้งใจตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว และมันก็ดีสำหรับอนาคตของตัวก้อยเองด้วย ดาวเข้าใจพ่อนะ"
"ค่ะ"
"ถ้าถึงวันนั้นความรักของก้อยยังมั่นคงหรือยังเหมือนเดิมกับหนู พ่อพร้อมที่จะยอมรับหนูเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวอย่างสมบูรณ์ แต่ถ้าก้อยหรือหนูเปลี่ยนใจ ก็ต้องยอมรับความจริง ควรที่จะปล่อยมือกันเดินไปตามเส้นทางของใครของมันนะ
 สัญญากับพ่อสิ ว่าหนูทำได้ หนูรอได้ "
"หนูสัญญาค่ะ" น้ำตาของคนตรงหน้ายังคงไหลพราก เธอเอามือปาดน้ำตาด้วยสีหน้าอันตึงเครียด
.
.
.
.
.

.......................................................

ไรท์ทูรีด
เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับออย มันทำให้ก้อยได้สนิทกับเน็ทอีกครั้ง ที่ผ่านมาเน็ทพยายามทำตัวออกห่างจากก้อย อาจจะเป็นเพราะก้อยมีดาวอยู่เคียงข้างมาตลอด 
แต่พอดาวเริ่มห่างออกไป เน็ทก็คงมีสิทธิ์ในตัวก้อยเพิ่มมากขึ้น...........รึเปล่า????

***♥♥♥อ่านกันให้สนุกนะคะ อย่าเครียดๆๆ 55+ ตอนนี้ไรท์เขียนแล้วรู้สึกสงสารดาวมากเลยค่ะ 
แต่ไรท์ยังคงไม่หยุดทำร้ายดาวกับก้อยแน่ๆ เนื่องจากในซีรีย์Ep.11ที่ผ่านมาฟินกันไปแล้วยกใหญ่ ไรท์ไม่ชอบๆต้องแบบนี้ถึงจะน่าลุ้นหน่อย 555555555
รีดล่ะคะรู้สึกยังไงกันบ้าง เล่าให้กันได้นะ
 
แต่งตอนค่ำบ่อยมากช่วงนี้ มันเลยเบลอๆนิดหนึ่งค่ะไม่สนุกหรือผิดพลาดยังไงก็ขอโทษด้วยน้าาาา  
บางทีคอมเม้นท์อาจจะทำให้ไรท์รีบกลับมาอัพต่อเร็วขึ้นนะคะ บ่ายๆ ฝันดีค่ะ♥♥♥***

ตอนต่อไป>>เป็นความเกี่ยวข้องกันทางความสัมพันธ์ระหว่างดาวก้อยและเพื่อนรัก(รุ่นน้อง)อีกคู่หนึ่ง












 ทวงฟิคได้ที่ #Whiteheart #Joyandredrose



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #66 นทแอป67* (@naaim67) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 23:26
    รอติดตามค่ะ
    #66
    0
  2. #49 Boy_Supanat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 21:42
    สงสารดาวอะไรท์ แรกๆยังฟินกันอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงเป็นอย่างนี้ไปได้

    ><
    #49
    0
  3. #48 KSANG PR (@ksang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 21:19
    มาม่าจังคะไรท์ สงสารดาวอ่า
    จริงๆ คนที่มีโอกาสเปลี่ยนใจน่าจะเป็นดาวมากกว่าก้อยนะคะ 555
    #48
    0
  4. #47 คนเดิมเดิม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 16:30
    ติดตามๆค่ะ รออยู่นะคะไรท์
    #47
    0
  5. #46 Ben123 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 10:24
    รอๆค่าา ไฟท์ติ้งนะไรท์ รีดรออยู่
    #46
    0
  6. #45 pim.yrts (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 08:56
    ติดตามค่าาา
    #45
    0
  7. #44 KSANG PR (@ksang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 08:20
    รอติดตามคะไรท์
    #44
    0
  8. #43 panggg34588 (@ppanngg) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 06:33
    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #43
    0
  9. #42 ผมชื่อนน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 23:02
    รอครับๆๆ ลุ้นดาวก้อย
    #42
    0