Androphobia อย่ากลัวผมเลยนะที่รัก

ตอนที่ 3 : ไข่มุกหมด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 ต.ค. 58


2


ไลน์!

เสียงแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาทำให้ฉันต้องพลิกตัวขึ้นมานอนหงายอย่างอึดอัด ก่อนจะรีบหลับตาลงอีกครั้งเมื่อตาแสงจากหลอดไฟแยงเข้าลูกตา ก่อนจะลืมตามขึ้นมองสภาพรอบๆอีกครั้ง ฉันยังคงนอนทำงานอยู่ที่พื้นโดยที่เมื่อคืนฉันยังไม่อาบน้ำด้วยซ้ำ เสียงเพลงที่ดังเอื่อยๆออกจาคอมที่วางอยู่เหนือหัวตัวเองทำให้ฉันต้องหันไป มองโปรแกรมที่ฉันทำค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อเห็นว่ามันขึ้นคอมพลีท หลังจากนั้นฉันจึงหันไปหยิบมือถือตัวเองมาดูต่อ

Faroh :  เงาครับ อยู่มั้ย?

ใครวะ!?                              

นั่นคือความรู้สึกแรกที่ฉันเห็นแจ้งเตือนข้อความจากคนที่ไม่รู้จัก ก็แหงล่ะ ฉันไม่มีเพื่อนผู้ชายที่ไหน รุ่นพี่ผู้ชายฉันก็ไม่มี เราไม่ได้สนิทกันจนฉันต้องให้ไลน์ผู้ชายที่ไหนด้วยซ้ำ แล้วหมอนี่ใคร? ไปเอาไลน์ฉันมาจากไหนมิทราบ? ฉันกดเข้าไปดูรูปประจำตัวของอีกฝ่ายอย่างสงสัย ก่อนที่ใบหน้าหล่อๆของอีกฝ่ายจะปรากฏขึ้นมา

ใช่ เขาหล่อ หล่อมากด้วย ใบหน้าขาวใสนั่น รับกับเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาเรียวๆสีน้ำตาลเข้มเช่นเดียวกับสีผมภายใต้แว่นกรอบดำ กำลังมองมาพร้อมรอยยิ้มบางๆที่ดูอ่อนโยนที่สุดในสามโลก และนั่นเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าฉันไม่รู้จักเขาแน่ๆ

Faroh : พี่ฟาโรห์นะครับ

ฟาโรห์ไหนฟะ? แม้ฉันจะยังสงสัย แต่ก็ต้องเนียนไปก่อน เผื่อฉันจะรู้จักแต่ลืมไปแล้ว ก็นะ ฉันจำหน้าคนได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้าไม่สำคัญกับชีวิตจนถึงขั้นที่ว่าห้ามลืมล่ะก็ แค่ข้ามคืนฉันก็ลืมไปหมดแล้วว่าเป็นใครชื่ออะไร แล้วกับเขาที่มีไลน์ฉันเขาก็น่าจะสำคัญในระดับหนึ่งละนะ

Shadow : คะ?

Faroh : พี่จะถามเรื่องงานพรีเซ้นต์กฎหมายน่ะครับ เงามีอะไรให้พี่ช่วยรึเปล่า

พรีเซ้นต์กฎหมาย!!! ฉันลืมไปสนิทเลย แล้วนี่มันก็เลยสอบมิดเทอมมาแล้วด้วย ตายแล้ว นี่ฉันปล่อยให้พี่เขารอมาเป็นเดือนเลยเหรอเนี่ย ทำไมพี่เขาไม่เตือนฉันนะ T__T

Shadow : งั้นเงารบกวนพี่หาข้อมูลนะคะ เดี๋ยวเงาทำสไลด์กับพรีเซ้นต์เอง

Faroh : ได้ครับ เดี่ยวพี่หาข้อมูลกับสรุปไปให้นะ

Shadow : ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

ฉันตอบกลับไปสั้นๆ ก่อนโยนมือถือไปไว้บนเตียง เพื่อไปอาบน้ำแล้วไปมหาวิทยาลัย เอาจริงๆงานนั่นฉันลืมไปแบบลืมสนิทเลย คิดว่าพี่ฟาโรห์ (ฉันคิดว่าชื่อนั้นนะ ถ้าฉันอ่านชื่อไลน์เขาไม่ผิดน่ะ = =;;) เองก็คงจะลืมเหมือนกัน เพราะนับตั้งแต่ที่อาจารย์สั่งงานมา นี่ก็สองเดือนได้แล้วล่ะ

 

สามชั่วโมงถัดมาฉันก็มาหยุดอยู่หน้ามหาวิทยาลัยเป็นที่เรียบร้อย เวลาเกือบเที่ยงๆแบบนี้ทำเอาฉันแทบละลายลงไปกองกับพื้นเพราะความร้อนเกินพิกัดของดวงอาทิตย์ และเมื่อเห็นร้านชานมไข่มุกที่อยู่แถวหน้าประตู ฉันก็แทบจะพุ่งตัวไปในร้านทันที แอร์เย็นเฉียบที่กระทบเข้ากับตัวฉันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมานิดนึง

กริ๊ง กริ๊ง

“พวกแกเอาอะไรนะ”

“ฉันชาเขียวไข่มุก”

“ฉันเอาชานม”

เสียงโมบายหน้าประตู ดังกรุ๊งกริ๊ง พร้อมเสียงเอ่ยถามของกลุ่มคนตรงหน้าทำให้ฉันต้องหันไปมองตามต้นเสียงอย่างอดไม่ได้ เมื่อกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่ฉันไม่เคยชอบกระทบเข้ารูจมูก

ฉันเกลียดกลิ่นฟรุ๊ตตี้ =__=;

“รับอะไรดีคะ” เสียงเอ่ยถามจากหญิงสาวร่างเล็กที่ดังขึ้นข้างตัว ทำให้ฉันสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย

“โกโก้ไข่มุกค่ะ / โกโก้ไข่มุกครับ...” เสียงของใครบางคนดังประสานขึ้นมาพร้อมกับฉัน ทำให้ฉันตวัดสายตาไปมองคนด้านหลังที่คิดจะแซงคิวฉัน ก่อนจะต้องผงะออกมา เมื่อเขาอยู่ห่างจากฉันไม่ถึงฟุต

หัวใจเจ้ากรรมหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มอย่างรวดเร็ว

“ขอโทษครับ อ้าวเงา” เสียงของคนที่ยืนมองหน้าฉันดังขึ้นอย่างร่าเริง และนั่นทำให้ฉันเข้าโหมดนิ่ง ทั้งๆที่ใจแทบจะบินหายไปตั้งแต่ได้ยินชื่อของตัวเองออกจากปากคนตรงหน้า ทำไมเขารู้จักฉันด้วยล่ะ?

“45 บาทค่ะ” พนักงานคนสวยหันมาบอกฉันพร้อมรอยยิ้มหวาน ก่อนที่ฉันจะหยิบเงินออกจากกระเป๋าสตางค์อย่างเงอะงะแล้วส่งให้พนักงานที่กำลังยิ้มหวานส่งให้ฉัน ก่อนจะส่งเงินทอนกลับมาให้

กริ๊ง...

เหรียญหล่น เพราะฉันรับพลาดเองค่ะทุกคน โอ้ยยย บ้าชะมัดเลย ฉันจะเกร็งทำไมเนี่ย T__T ฉันรีบก้มเก็บเงินทอนมาเข้ากระเป๋า พยายามนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นให้มากที่สุด โดยมีเสียงขอโทษขอโพยจากพนักงานตามมาอย่างเสียใจ

“ขอโทษค่ะ คุณลูกค้ารอสักครู่นะคะ คนต่อไปค่ะ”

“เอาโกโก้ไข่มุก ชานมไข่มุก แล้วก็ชาเขียวไข่มุก อย่างละแก้วครับ”

“135 บาทค่ะ”

“นี่ครับ”

เสียงของคนด้านหลังยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่ฉันภาวนาให้ได้ของเร็วๆก่อนที่เขาจะมาชวนฉันคุยอีกรอบ ฉันไม่ถนัดคุยกับผู้ชายนักหรอกนะ แค่เห็นฉันก็เกร็งยันไส้ติ่งแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องคุยเลย ฮืออออ TTOTT

“แกไข่มุกหมดว่ะ ต้องรออีกแปบอ่ะ กำลังต้มหม้อใหม่อยู่ใกล้จะได้ละ” เสียงพนักงานหลังเคาท์เตอร์ที่คุยกันเองทำให้ฉัน ต้องกัดริมฝีปากตัวเองอย่างขัดใจ

มาหมดอะไรตอนนี้กันเล่า!! ทำไมไม่ต้มกันตั้งแต่ตอนที่มันใกล้จะหมดมิทราบ!!

“ขอโทษด้วยนะคะ คุณลูกค้า เชิญนั่งรอก่อนนะคะ ร้านเราขอเวลาสักครู่เดียวค่ะ” เสียงสดชื่นของพนักงานทำให้ฉันต้องหันไปมองภายในร้านอย่างรวดเร็วเพื่อหาที่นั่งให้ตัวเอง

“เหมือนที่จะเต็มนะครับเงา ไปนั่งรอที่โต๊ะพวกพี่ก่อนมั้ยครับ” เสียงทุ้มนุ่มของคนด้านหลังดังขึ้น จนฉันต้องหันไปมองหน้าคู่สนทนาตัวเองอย่างอดไม่ได้

ใบหน้าขาวใสนั้นออกจะแดงนิดหน่อย ริมฝีปากของเขากำลังเผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่สุดในโลกไม่ต่างจากรูปในไลน์ที่ฉันเห็นเมื่อเช้า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหลังกรอบแว่นที่กำลังมองฉันอย่างใจดี ก่อนที่เขาจะผายมือไปทางโซฟาที่มีผู้ชายสองคนนั่งอยู่ก่อน

“พี่ฟาโรห์” ฉันอุทานชื่อเขาออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบเสมองไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

“ไปนั่งกับพวกพี่ก่อนก็ได้ครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ฟาโรห์” ฉันตอบเสียงแผ่ว ก่อนตัดสินใจเดินไปยืนหลบมุมนิ่งๆ โดยมีพี่ฟาโรห์เดินตามมายืนอยู่ข้างๆฉัน หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวขึ้น พร้อมเหงื่อที่เริ่มซึมออกมาตามแผ่นหลัง เมื่อคนข้างๆยังคงไม่จากไปไหน และเริ่มเปลี่ยนท่าเป็นยกมือขึ้นกอดอกแทน

ตามมาทำไมครับ ตามมาทำไมครับ ไม่อยากคุยครับ หนูกลัวคร้าบบบ TT__TT

“พี่ฟาโรห์...”

“เรียกพี่ฟาร์ก็ได้ครับ”

“ค่ะ พี่ฟาร์ไม่ไปนั่งเหรอคะ” ฉันถามออกไปอย่างรวดเร็ว ให้ตายเถอะ เสียงฉันสั่นมั้ยเนี่ย

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่ยืนเป็นเพื่อนเงาดีกว่า”

โอยยย ฉันไม่ได้ขอ!! นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากพูดที่สุดในสามโลกเลยด้วยซ้ำ แต่คนน่ารักและจิตใจดีมีเมตตาอย่างฉันทำได้เพียงแค่

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ฟาร์เงายืนคนเดียวได้”

“ไม่เป็นไรครับเงา ว่าแต่เรื่องงาน...เงาอยากได้ข้อมูลภายในวันไหนเหรอครับ”

ทันทีที่อีกฝ่ายพูดเรื่องงานขึ้นมา ทำให้ฉันต้องเข้าสู่โหมดจริงจังด้วย แม้จะจริงจังไม่ค่อยออกก็ตาม และเมื่อพี่ฟาร์หันกลับมาจ้องหน้าฉัน ฉันก็รีบหลบตาอย่างรวดเร็ว แล้วเสมองไปทางอื่น พร้อมกับพยายามบอกตัวเองว่าคนตรงหน้าฉันก็เป็นเหมือนคนอื่นๆเท่านั้น เขาเป็นคนเหมือนกัน และเขาแค่ต้องการคุยกับฉันเรื่องงาน เขาไม่ทำอะไรฉันหรอก

พอคิดได้แบบนั้นใจที่เคยเต้นรัวด้วยความกลัวก็เริ่มสงบลง

“เมื่อไหร่ก็ได้ค่ะพี่ฟาร์ แต่ขอก่อนพรีเซนต์สักสองสามวันนะคะ” ฉันพยายามคุมสติตัวเองแล้วบอกออกไปให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด

“ได้ครับ แล้ว...”

“โกโก้ไข่มุกได้แล้วค่ะ ^^” เสียงสวรรค์ที่ดังขึ้นจากทางเคาท์เตอร์ทำให้ฉันรีบพุ่งตัวไปรับของอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมหันไปก้มหัวให้พี่ฟาร์เล็กน้อย

รอดแล้วฉัน...

“เดี๋ยวครับเงา” พี่ฟาร์ตะโกนเรียกฉันทันทีที่ฉันก้าวเท้าออกจากร้าน ในจังหวะที่ฉันกำลังลังเลว่าฉันจะทำเนียนเป็นไม่ได้ยิน หรือจะหันกลับไปคุยดี ไหล่ของฉันก็ถูกมือหนาของใครบางคนจับไว้ซะก่อน...

ฉันหันไปมองตามมือที่แตะอยู่บนไหล่ตัวเองอย่างแผ่วเบา สายตาไล่ไปจนเห็นว่าใครเป็นคนจับแขนฉันไว้ ฉันก็รีบโยนถุงใส่แก้วโกโก้ในมือทิ้งแล้วปัดมือเขาออกอย่างรวดเร็ว

ป้าบ!!

เสียงฝ่ามือของฉันกระแทบเข้ากับต้นแขนของพี่ฟาโรห์เข้าเต็มแรง เรียกสายตาของทุกคนให้หันมามองทางฉันที่กำลังยืนอึ้งกับการกระทำของตัวเอง ในขณะที่พี่เขาก็มีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน

“อย่ามาแตะตัวเงานะ!!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

501 ความคิดเห็น

  1. #412 mammon7n (@mammom-n) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 19:33
    หนุกมากอ่ะ >/////<
    #412
    0
  2. #9 superman (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 20:21
    อยากอ่านต่อเร็วๆ^^ สู้ๆนะ
    #9
    1