Androphobia อย่ากลัวผมเลยนะที่รัก

ตอนที่ 11 : เกรงใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ต.ค. 58


10


วันนี้แทบทั้งวันมีแต่คนถามถึงเรื่องเมื่อวาน ฉันก็พยายามปฏิเสธว่ามันไม่มีอะไรไปเรื่อยๆ ยิ่งตอนพักเที่ยงฉันก็ยังถูกถามว่าสองคนที่ไปลอยกระทงกับฉันเมื่อวานเป็นใคร ชื่ออะไร และเป็นอะไรกันฉัน โชคดีฉันมีพวกขอนไม้เป็นเพื่อน พวกนั้นเลยช่วยกันอธิบายแทนฉันที่ทำแค่พยักหน้ายืนยันว่ามันไม่มีอะไรเลย เมื่อฉันเริ่มหมดแรงข้าวต้มจากการอธิบายเรื่องราวซ้ำๆหลายๆรอบ

“เล่ามาเดี๋ยวนี้นะ ว่าเมื่อวานพวกแกนี่ยังไงกัน” แรงตบเข้าที่ไหล่พร้อมๆกับที่ร่างบางของเพื่อนทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ที่ว่างข้างๆ ทำให้ฉันผลักมือใยแก้วออกแล้วย่นหน้าใส่ นี่ฉันหนีจากเพื่อนที่คณะมายังห้องเรียนวิชาศึกษาทั่วไป ยังจะโดนพวกนี้มาตามถามจากฉันอีกเหรอ ไม่เอาหรอก ฉันไม่ตอบ

ฉันหันกลับไปดูตัวอย่างภาพยนตร์ในมือถือต่อ หนังผีเรื่องนี้น่าดูชะมัดเลยอ่ะ อีกอย่างฉันก็เร่งปั่นสตอรี่บอร์ดจนเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ที่เหลือก็แค่ส่งไปให้กองประกวดพิจารณาภายในวันนี้และรอดูประกาศผลเท่านั้น ดังนั้นฉันควรจะหาอะไรคลายเครียดให้ตัวเองบ้าง เพราะงานนั่นทำคนเดียวก็เครียดจะตายอยู่แล้ว ชินก็มัวแต่ไปเที่ยวกับแฟน ไม่ต้องพูดถึงที่ปรึกษาที่ฉันไม่คิดจะปรึกษาอะไรนั่นเลย เพราะถึงฉันอยากจะปรึกษาปอนด์ แต่ไอ้เด็กนั่นมันบล็อกไลน์หนีฉันไปแล้ว = =^

จริงๆฉันก็รู้สึกผิดนิดๆกับสิ่งที่ตัวเองทำไปเมื่อวานล่ะนะ ตอนนั้นฉันอาจจะช็อคมากไปหน่อย อุตส่าห์ไลน์ไปขอโทษแล้วแท้ๆ แต่ปอนด์กลับตอบมาแค่ ผมไม่อยากคุยกับพี่แล้ว แล้วก็หายสาบสูญไปเลย เฮ้ออออ

“เออ อย่ามาเงียบนะ เมื่อวานน่ะยังไง ยังไง ไปกับพี่ฟาร์ได้ยังไง” ขอนไม้ดึงมือถือออกไปจากมือฉัน แล้วทิ้งตัวนั่งลงอีกข้าง โดยมีผ้าไหม และลูกศร วิ่งมารอฟังที่หน้าโต๊ะฉัน

“ถึงพวกฉันจะช่วยแกปฏิเสธโดยไม่ถามอะไร แต่ไม่ใช่ว่าพวกฉันไม่อยากรู้นะว่ามันมีอะไร -..-” ใยแก้วหันมามองหน้าฉันด้วยดวงตาเป็นประกาย

“ว่าแต่ฉัน แล้วแกกับคนที่มาเช่าบ้านแกล่ะแก้ว” ฉันโยนไม้ส่งกลับไปให้ใยแก้ว

“อย่ามาเบี่ยงประเด็น เงา” ใยแก้วกระตุกยิ้มราวกับจะบอกฉันว่าไม่สำเร็จหรอก

ทำไมถึงรู้ทันฉันไปซะหมดเลยนะ!

“มันก็ไม่มีอะไรนี่นา” ฉันส่ายหน้าไปมา แต่เมื่อเห็นสีหน้าอยากรู้ของเพื่อน ฉันก็รับรู้ได้ว่ายังไงวันนี้ฉันก็คงต้องเล่าให้เพื่อนฟังอยู่ดี ความคิดชั่วร้ายเริ่มผุดเข้ามาในหัว ตัวอย่างหนังเมื่อกี้มันน่าดูจะตายชัก และช่วงนี้ก็อยากจะคลายเครียดบ้าง

“แต่ถ้าพวกแกยอมไปดูหนังกับฉันวันพรุ่งนี้ ฉันจะเล่าให้ฟังทั้งหมดเลย”

“นี่แกชวนพวกฉันไปดูหนังเหรอเงา” ขอนไม้อ้าปากค้าง

“แกคนนี้ที่ไม่เคยยอมไปดูหนังเวลาพวกฉันชวน กำลังชวนพวกฉันไปดูหนังเหรอ” ใยแก้วเบิกตากว้างแล้วเขย่าแขนฉันอย่างตื่นเต้น

“พวกฉันไป ไป ไปโดยไม่มีข้อแม้เลยแก” ขอนไม้คว้าแขนฉัน แล้วเอาหน้ามาไถไปมาอย่างดีใจ

“พวกฉันตกลงไปแล้วแกก็เล่ามาซะว่า เมื่อวานมันยังไง หือ” ใยแก้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนฉันต้องผลักหน้าเพื่อนออกไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วเริ่มเล่าย้อนไปตั้งแต่ตอนไปขอให้พี่ฟาร์ไปด้วยกันเพราะปอนด์จะมา (คนที่รู้เรื่องนี้มีแค่ใยแก้วที่ไปกับฉันน่ะ) แล้วก็เล่าไปเรื่อยๆ โดยข้ามตอนจับมือพี่ฟาร์ไป

“แล้วพี่ฟาร์ก็ขับมอไซค์ไปส่งแกเหรอ”

ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ เมื่อคืนพี่ฟาร์คอยไลน์คุยกับฉันตลอดเลย ว่าถึงไหนแล้ว ถึงบ้านรึยัง เหมือนกลัวฉันจะโดนใครลากไปทำมิดีมิร้ายอย่างงั้นแหละ แต่ก็แปลกดีนะ คำว่าเป็นห่วงของพี่ฟาร์ทำให้ฉันรู้สึกดีได้ตลอดเลย...

“หน้าแดงอีกละ มันมีอะไรมากไปกว่าที่พี่ฟาร์ขับมอเตอร์ไซค์ไปส่งแกรึเปล่าเนี่ย” ผ้าไหมถามฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ไม่ต่างกับลูกศรที่ยืนเงียบๆ แต่ก็ดูวิบวับไม่ต่างกัน

“เปล่า ไม่มีอะไร” ฉันส่ายหน้าอีกครั้ง แล้วหันไปมองรอบๆห้อง วันนี้พี่ฟาร์จะมาเรียนรึเปล่านะ...

คิดยังไม่ทันจบ ร่างสูงของพี่ฟาร์ก็ผลักประตูเข้ามา พร้อมเพื่อนผู้ชายอีกสองคน ที่หน้าตา และส่วนสูง เหมือนกันแทบไม่ผิดเพี้ยน ฉันรีบทำเนียนมองอะไรไปเรื่อยทันทีหลังจากเห็นพี่ฟาร์เบนหน้ามามองทางฉัน

ใจฉันเต้น ตึกตัก ตึกตัก อีกแล้ว

“เงาๆ พี่ฟาร์เดินมา” เสียงสะกิดของใยแก้วดังข้างๆหู ก่อนที่เจ้าของคำบอกเล่าจะวิ่งกลับไปนั่งที่ตัวเองที่อยู่ข้างขอนไม้อย่างรวดเร็ว ไม่ต่างกับผ้าไหมและลูกศร

ยิ่งพี่ฟาร์เข้ามาใกล้หัวใจเต้นรัวแปลกๆจนฉันต้องพยายามจับมือตัวเองเอาไว้ เพื่อดึงสติตัวเองให้อยู่กับตัว

“งะ...”

“เมื่อวานขอบคุณมากๆนะคะพี่ฟาร์”

“ไม่เป็นไรครับ แต่เดี๋ยววันนี้พี่ไปส่งนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ฟาร์” ฉันส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว ฉันเกรงใจเขา พี่ฟาร์เขาช่วยเหลือฉันมาบ่อยแล้วนะ ถึงฉันจะไม่กลัวและไว้ใจเขา แต่ฉันก็กลัวคนอื่นมองไม่ดีอ่ะ

“แต่พี่ว่า...” เสียงอึกอักของพี่ฟาร์ทำให้ฉันยิ่งไม่กล้ามองหน้าเขาแล้วรีบกลั้นใจตอบอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไรค่ะ อย่าให้เงาต้องรบกวนพี่ฟาร์ไปมากกว่านี้เลยนะคะ”

“พี่ทำให้เงาอึดอัดเหรอครับ”

“...” ทำไมต้องทำน้ำเสียงตัดพ้อใส่ฉันแบบนั้นด้วยเล่า T__T

“พี่ขอโทษนะครับ ถ้าทำให้เงารู้สึกแย่” พี่ฟาร์ตอบเบาๆแล้วหันหลังเดินกลับไปนั่งที่ตัวเอง และนั่นทำให้ฉันต้องมองตามไปอย่างรู้สึกไม่ค่อยดี

นี่ฉันรู้สึกผิดทำไมนะ?

“มองตามตาละห้อยเชียวแก ถ้าพูดไปแล้วจะรู้สึกไม่ดีแล้วจะพูดทำไมฮะ?” ขอนไม้ยื่นมือมาผลักหัวเบาๆ

“ไปขอโทษพี่ฟาร์เลยเงา เขาช่วยแกมาตั้งเยอะแยะ พอหมดประโยชน์แกก็เฉดหัวเขาดื้อๆแบบนี้ มันไม่น่ารักเลยนะ” ใยแก้วยื่นหน้ามาดุจนฉันต้องย่นคอลงอย่างรู้สึกผิด

แต่ก็ถูกอย่างที่ใยแก้วพูดทุกอย่างเลย ตอนฉันเดือดร้อน ฉันไปขอให้เขามาช่วย แต่พอเรื่องหมดแล้วฉันกลับทำตัวแย่ๆใส่เขา

ฮือ รู้สึกผิดหนักกว่าเดิมสามสิบเท่าเลย TTOTT

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองอย่างคิดหนัก ทำกับพี่ฟาร์แบบนี้ไม่ดี แต่ถ้าฉันยังอยู่ใกล้เขามันก็ไม่ดีอีก แล้วฉันจะทำยังไงดี อาจารย์จะพูดอะไรก็ไม่เข้าหัวฉันอีกแล้ว เพราะสายตาฉันยังคงมองด้านหลังพี่ฟาร์อย่างคนคิดไม่ตก

“ถ้ากังวลขนาดนั้นเลิกเรียนก็ไปขอโทษซะสิ” ขอนไม้กระซิบบอก

“นั่นสินะ” ฉันถอนหายใจออกมา

ทำผิดก็ต้องรู้จักขอโทษมันก็เท่านั้น...


“เงามีอะไรรึเปล่าครับ”

เสียงเรียบแต่ฟังนุ่มหูเอ่ยถามหลังจากได้ยินฉันเอ่ยเรียกตอนหลังเลิกเรียน จนต้องหยุดฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวออกจากห้อง แล้วเดินย้อนกลับมาหาฉันที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาหาพี่ฟาร์ โดยปล่อยให้เพื่อนฉันเก็บของลงกระเป๋าให้เพราะกลัวตัวเองจะวิ่งลงมาหาพี่ฟาร์ไม่ทัน

“คือ...” ฉันอึกอักเมื่อรับรู้ได้ว่าดวงตาของพี่ฟาร์กำลังจ้องมองฉันอยู่ เสียงหัวใจเต้นรัวดังลั่นในความรู้สึกไม่ต่างจากทุกครั้งที่ฉันพบพี่ฟาร์

“ถ้าไม่มีอะไรพี่...”

“ขอโทษค่ะ” ฉันรีบพูดแทรกขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียง ตัดพ้อระคนน้อยใจของอีกฝ่าย

“เรื่องอะไรครับ?”

“เรื่องทำให้พี่ฟาร์รู้สึกไม่ดีกับคำพูดเงาน่ะค่ะ” ฉันยิ้มแหยแล้วแอบเหล่มองหน้าพี่ฟาร์ที่กำลังทำหน้านิ่ง ใจที่เคยเต้นแรงแทบทุกครั้งที่อยู่กับพี่ฟาร์ในช่วงหลังๆ ราวกับหยุดเต้นไปซะเฉยๆ เมื่อได้ยินน้ำเสียงแบบนั้น

“พี่ต่างหากที่ต้องขอโทษที่ทำให้เงาอึดอัด”

“เงาไม่ได้อึดอัดนะคะ” ฉันแย้งเสียงหลง

ฉันไม่อยากได้ยินเสียงแบบนั้นจากเขา

“อยู่กับพี่แล้วไม่อึดอัดเหรอครับ” น้ำเสียงนิ่งสงบที่ถามกลับมา ทำให้ฉันรีบส่ายหน้ารัวๆ

“ไม่ค่ะ”

“พี่ไม่ได้ทำให้เงารู้สึกแย่เหรอครับ?”

“ไม่เลยค่ะ” ฉันยังคงตอบแบบเคย หัวใจที่หล่นหายไปเหมือนจะเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมื่อน้ำเสียงพี่ฟาร์ฟังดูไม่ตัดพ้อเหมือนเดิม

“แล้วที่เงาไม่ให้พี่ไปส่งล่ะครับ”

“เงาเกรงใจค่ะ...มากๆด้วย” ฉันย้ำ แล้วเงยหน้ามองพี่ฟาร์เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจของตัวเอง

“จริงรึเปล่าครับ”

“จริงค่ะ” ฉันพยักหน้ารัวๆ แต่พอเหลือบตามองพี่ฟาร์ หัวใจก็กระตุกแล้วเริ่มเต้นรัวอีกครั้งเมื่อเห็นรอยยิ้มกว้างที่แสนสดใสนั่น

“ถ้าอย่างงั้นพี่ไม่ไปส่งเงาก็ได้ แต่เงาต้องทักมาบอกพี่ทุกครั้งนะครับว่ากลับบ้านตอนไหน ถึงบ้านเมื่อไหร่ ขึ้นรถอะไรก็บอกทะเบียนไว้ด้วยนะครับ พี่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

“ได้ค่ะ” ฉันตอบแล้วส่งยิ้มกลับไป พร้อมมองตามที่ฟาร์ที่หันหลับเดินกลับไปหาเพื่อนฝาแฝดสองคนที่ยืนรอเขาอยู่หน้าห้องด้วยความสบายใจ

ดีแล้ว ขืนเจอกันทุกเย็น ฉันต้องหัวใจวายตายแน่ๆ ส่งไลน์ไปบอกนี่แหละ โอเคที่สุดแล้ว

“โดนหลอกถามไปซะหมดเปลือกเลยนะแก” เสียงหัวเราะเบาๆของขอนไม้ และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของใยแก้ว ลูกศร และผ้าไหมที่เดินมาอยู่ด้านหลัง ทำให้ฉันเอียงคอมองเพื่อนอย่างแปลกใจ

หลอกถาม? ใครหลอกถามอะไรจากฉันเหรอ?

“แกนี่มันเด็กน้อยจริงๆนะ เงา”

“ฉันงง พวกแกกำลังจะบอกอะไรฉันเหรอ”

“อะแฮ่ม...อยู่กับพี่แล้วไม่อึดอัดเหรอครับน้องเงา” ขอนไม้ดัดเสียงเข้ม แล้วส่งสายตาอย่างมีเลศนัยให้ใยแก้วที่ส่ายหน้าไปมาแล้วตอบด้วยน้ำเสียงดัดๆที่ฟังดูน่าตีสักทีด้วยความหมั่นไส้

“ไม่ค่ะพี่ฟาร์”

“ไม่ได้ทำให้เงารู้สึกแย่เหรอครับ”

“ไม่เลยค่ะ"

"จริงเหรอครับ" 

"จริงๆนะค้าาาาาา” พูดจบก็เอียงตัวลงไปซบซอกคอขอนไม้ แล้วผละมามองหน้ากันเองด้วยสายตาหวานเยิ้ม จนฉันต้องดึงกระเป๋าเคียงออกมาจากไหล่ขอนไม้ แล้วหันหลังเดินหนี เมื่อความร้อนมหาศาลพุ่งขึ้นมารวมตัวกันบนหน้าฉันอีกครั้ง

ตอนตอบพี่ฟาร์น่ะ ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปว่าการพยายามแก้ไขความเข้าใจผิดๆนั่น แต่พอเห็นขอนไม้กับใยแก้วทำแบบนี้แล้ว...

ทำไมฉันต้องเขินด้วยนะ -/////-



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปอนด์ถามไรท์ว่า ไรท์ให้ผมมีบททำไมแค่สามตอนครับ? 55555555

รบกวนคอมเม้นให้ไรท์ด้วยนะคะ อย่าหายไปนะ ไรท์คิดถึงงงงงงงงง

จะแสดงตน คอมเม้น หรืออะไรก็ได้

เดี๋ยวมาต่อครึ่งหลังนะคะ พี่ฟาร์แผนสูงมากนะบอกเลย 55555



เงาเป็นผู้หญิงที่ซื่อจนบื้อ 5555 นางไม่เคยมองอะไรออกเลย เพราะถูกเลี้ยงมาดีมากจริงๆ

นางซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองด้วยนะ ทิฐิอะไรนางก็ไม่มี ถ้ารู้สึกผิด นางก็จะขอโทษเลยทันที 


ตอนหน้าไรท์จะลากพี่ฟาร์มาเป็นคนเม้าท์แทนเงาละ 5555 

เตรียมตะลึงกันได้เลยยยยย -..-//


เหมือนเดิมนะคะขอคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์เหมือนเดิมน้าาาาา >< ไม่งั้นไรท์งอน!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

501 ความคิดเห็น

  1. #438 @ Aprodite & Kaji @ (@conan0505) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 13:56
    ทำไมต้องเขินเองด้วย -///- #มโนว่าเป็นเงา
    #438
    0
  2. #309 Yume00 (@Yume00) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 06:51
    พี่ฟาร์น่าร้ากกกกก ????????
    #309
    0
  3. #119 Karata no shukomiya (@sulikon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 21:08
    น่ารัก
    #119
    0
  4. #51 Netima Neyon (@koonnie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 00:02
    พี่ฟาร์~~~~~
    #51
    0
  5. #50 ps.I-loveyou (@pimz-si) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 20:23
    โอ้ยยย พี่ฟาร์น่ารักกกก
    #50
    0
  6. #49 alone18 (@fad123fad) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 20:22
    ต่อค้าาา
    #49
    0
  7. #48 taew-onwara (@taew-onwara) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 20:10
    งื้ออออยากรู้><\ไงต่ออ555
    #48
    0
  8. #47 Rubber Duck (@jnkjnk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 19:50
    มาต่อเร็วๆน้า อยากอ่าน ไรท์สู้ๆ
    #47
    0
  9. #45 Pp Ai YA (@pingping4522) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 15:38
    ปอนด์แกมาทำไมม~
    #45
    0
  10. วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 12:45
    สงสารพี่เขาอ้าเงาอุตสาห์หวังดีไม่อยากให้คนอื่นมองพี่เขาไม่ดีเเต่ไหงพี่เขากลับคิดว่าเงารำคาญหล่ะเนี่ย เฮ้อ~~~
    #44
    0
  11. #43 Netima Neyon (@koonnie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 10:12
    พี่ฟาร์~~~
    #43
    0
  12. #42 taew-onwara (@taew-onwara) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 09:05
    สงสารพี่ฟาร์555
    #42
    0