Androphobia อย่ากลัวผมเลยนะที่รัก

ตอนที่ 10 : บุคคลประเภทที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ต.ค. 58


9



หลังจากลอยกระทงเสร็จ ฉันก็รีบจ้ำเดินออกมาจากจุดที่ฉันลอยกระทงอีกครั้งเพื่อไปส่งปังปอนด์ที่ประตู โดยมีคนทั้งสองเดินตามมาติดๆ ไม่ว่าฉันจะเดินไปไหนพวกเขาก็เห็นฉันทั้งนั้นแหละสูงขนาดนั้นน่ะ ตอนนี้ฉันไม่พร้อมจะมองหน้าพี่ฟาร์เลย เพราะฉันอายอะไรก็ไม่รู้ แถมยังหุบยิ้มไม่ได้อีก

ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

“พี่เงา” เสียงเรียกพร้อมแรงจับที่ไหล่ทำให้ฉันต้องสะบัดตัวออกจากมือร้อนๆของปอนด์ จนตัวเองถลาลงไปอยู่บนถนน แต่ก่อนจะได้หันไปโวยวายปังปอนด์ แรงกระชากที่แขนดึงฉันกลับขึ้นไปบนฟุตบาทก็ทำให้ฉันชะงัก พร้อมกับรถเมล์คันสีส้มที่วิ่งผ่านหลังไปแบบฉิวเฉียด จนผมฉันปลิว

เมื่อกี้ฉันเกือบถูกรถชนหรอ...

“นายน่ะ กลับไปได้แล้วมั้ง รถเมล์มานั่นแล้ว” พี่ฟาร์สั่งเสียงเข้ม ในขณะที่ใจฉันเต้นรัว...เมื่อกี้ฉันเกือบถูกรถชน เพราะสะบัดตัวออกจากมือปังปอนด์เนี่ยนะ!

โอเค ว่าตอนคุยกันผ่านทางข้อความฉันจะไม่มีอาการแปลกประหลาดอะไร และตอนเจอกันฉันแม้ฉันจะกลัวๆเขานิดหน่อย แต่ฉันก็ยังคิดว่าเขาเหมือนน้อง ฉันพยายามคิดทุกอย่างในแง่ดี แม้ว่าปอนด์จะพยายามมาโดนตัวฉัน จนฉันต้องสรรหาวิธีหลบบ่อยๆก็ตาม หลายครั้งที่ฉันหลงทางปอนด์ก็จะเดินมาโกหกว่าพี่ฟาร์ไปอีกทาง จนฉันระแวงและกลัวว่าพี่ฟาร์จะหายไป กลัวว่าฉันจะต้องอยู่กับปอนด์สองคน ฉันไม่โอเค ฉันไม่ชอบ

และการที่ปอนด์ทำแบบนี้นี่ มันชักจะมากเกินไปแล้ว!

“แต่ผมไม่เคยนั่งรถเมล์”

“งั้นก็ฝึกซะสิ” พี่ฟาร์พูดเสียงเรียบจนฉันอยากจะตบมือด้วยความถูกใจ

“พี่เงา...”

“กลับดีๆนะ ปอนด์ พี่ส่งแค่นี้แหละ” ฉันบอกกลับเสียนิ่ง ทั้งๆที่ในใจทั้งไม่พอใจทั้งกลัวปอนด์ จะว่าไปถ้าจะจำแนกผู้ชายที่ฉันเจอก็จำแนกได้สี่ประเภท คือ

หนึ่งพวกไร้ตัวตน เพราะฉันจะพยายามเมิน หรือหลบเลี่ยงคนกลุ่มนี้ และเสวนาด้วยเท่าที่จำเป็น ก่อนที่เขาจะทำให้ฉันกลัวหรือรังเกียจน่ะ อย่างเช่นเพื่อนผู้ชายที่ฉันมี ฉันจะไม่ค่อยกล้าพูดด้วย แต่ถ้าต้องคุยฉันก็จะแค่เกร็ง

สองคือพวกผู้ชายที่ไม่ใช่ผู้ชาย ฉันค่อนข้างจะไว้ใจพวกเขาในระดับหนึ่ง สามารถคุยกันได้อย่างสบายใจเหมือนที่คุยกับเพื่อนผู้หญิง แต่ยังมีขอบเขตของการแตะต้องตัว อย่างที่ฉันเคยเล่าไปว่าฉันเผลอยกเท้าถีบเพื่อนที่จะวิ่งมากอดนั่น

พวกที่สามคือ พวกที่ทำให้ฉันกลัว ไม่ว่าจะเป็นการไม่ให้เกียรติ การแสดงท่าทีคุกคาม ทั้งทางกาย หรือวาจา จนทำให้ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย อย่างคนที่มาจับมือฉันหน้าร้านชานมเมื่อวานก่อนนั่น คนแบบนี้จะทำให้ระดับอาการฉันรุนแรงขึ้น เพราะมันเป็นความกลัวจนถึงขั้นขยะแขยง ฉันจะพยายามหนีให้ห่าง ยิ่งห่างได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี ฉันจะเริ่มต่อต้าน พูดจาไม่ดีด้วย และไม่อยากที่จะเข้าใกล้อีก

ซึ่งฉันกำลังจะจัดปอนด์เข้าประเภทนี้

“งั้นปอนด์กลับก่อนนะครับ”

“อืม รถเมล์มานั่นแล้ว” ฉันพยักเพยิดไปข้างหลัง นั่นทำให้ปอนด์ต้องหันเดินขึ้นรถเมล์ไป เมื่อเห็นแบบนั่นฉันก็พ่นลมหายใจออกมา ได้เวลาเป็นอิสระแล้ว

หมดเวรหมดกรรมกันสักที...


ผลั่ก!

ฉันหันไปชนเข้ากับตัวของใครบางคนเต็มๆ กลิ่นหอมเย็นๆนั่นทำให้ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ก่อนจะรีบดันตัวออกมา พร้อมกับใจที่เริ่มเต้นอย่างบ้าคลั่ง

“ขะ...ขอบคุณค่ะ พี่ฟาร์” ฉันบอกคนที่เพิ่งช่วยชีวิตฉันไว้อย่างตะกุกตะกัก

“คราวหลังระวังหน่อยนะครับ” พี่ฟาร์บอกก่อนจะพยักหน้าให้ฉันเดินไปข้างเขา โดยฉันไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรพี่ฟาร์เลยสักนิด เขาช่วยฉันไว้อีกแล้ว ถ้าพี่ฟาร์ไม่ช่วยฉันฉันโดนรถเมล์ชนไปแล้วแน่ๆ

“เอ่อ...พี่ว่าเรากลับเข้าไปเดินในงานกันดีกว่า”

ฉันพยายามเดินเร็วๆตามพี่ฟาร์แต่จำนวนคนที่เยอะเข้าขั้นมหาศาลนั้น ทำให้ฉันต้องรีบคว้าข้อมือของคนตรงหน้าไว้เพื่อกันไม่ให้ตัวเองพลัดหลงอีก สายตาเริ่มหันมองซ้ายมองขวาดูร้านขายของที่คนนอกเอามาตั้งเปิดในมหาวิทยาลัย ก่อนจะเรียกพี่ฟาร์เลี้ยวเข้าร้านเครื่องประดับที่อยู่ใกล้ทางออกจากงาน

สวยๆทั้งๆนั้นเลย >///<

ระหว่างที่ฉันกำลังมองหาต่างหูคู่ที่ถูกใจคู่ที่สี่ สายตาก็ไปสะดุดกับกำไลข้อมือที่วางอยู่ใกล้ๆกัน โซ่สีเงินเป็นประกายล้อแสงไฟ ถูกประดับด้วยลูกปัดสีชมพูมุก หินสีขาวอมชมพู และ จี้เงินรูปหัวใจสลับกันไป

“สวยจัง”

“เส้นนั้น ถ้าน้องอยากได้พี่ลดให้เหลือห้าสิบเลยค่ะ” คำบอกกล่าวของเจ้าของร้านทำให้ฉันยืนมองอย่างชั่งใจ อยากได้มันก็อยากได้อยู่หรอก แต่กำไลข้อมือเส้นละห้าสิบฉันว่ามันก็ออกจะแพงไปนิดนะ = =;;

สุดท้ายความงก ก็ชนะความอยาก ฉันวางสร้อยเส้นนั้นกลับไป ก่อนจะหันไปจ่ายเงินค่าต่างหูที่เลือกไว้สามคู่แทน

“แฟนน้องหล่อมากเลยนะเนี่ย” เสียงชมจากเจ้าของร้านที่ยื่นถุงใส่ต่างหูมาให้ ทำให้ฉันเลิกคิ้วมองอย่างงุนงง ยิ่งเห็นว่าสายตาของเจ้าของร้านมองพี่ฟาร์อยู่ ฉันก็ยิ่งงง

แฟน?

“ไม่ใช่นะคะ...”

“แหม จับมือกันขนาดนั้นนั้น น้องไม่ต้องเขินหรอกค่ะ >////<

จับมือ?

ฉันขมวดคิ้วมองเจ้าของร้าน แต่เมื่อสายตามองมาเห็นมือตัวเอง ที่กำลังจับข้อมือพี่ฟาร์ไม่ยอมปล่อยแล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นรัวขึ้นมาจนต้องรีบปล่อยข้อมือของพี่ฟาร์ออก ทำไมพี่ฟาร์ไม่ทักฉันเลยเนี่ย ฮือออออ

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะพี่ฟาร์”

ตายล่ะ ฉันเคยชินเวลาจับมือขอนไม้ กับใยแก้วเดิน เพราะฉันชอบหลงกับเพื่อน พี่ฟาร์จะว่าฉันมั้ย

“ไม่เป็นไรครับ” พี่ฟาร์หัวเราะออกมาจนฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก  “พี่ก็คิดว่า เงารังเกียจอะไรพี่รึเปล่า แต่เห็นเงาจับมือพี่แบบนี้พี่ก็รู้แล้วว่าเปล่า...”

แปร๊ด

ความร้อนมหาศาลวิ่งพุ่งขึ้นมาออกกันบอกหน้า พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นมามากกว่าเก่า จนฉันเริ่มทำอะไรไม่ถูก และเมื่อสายตาหันไปเห็นรถห้องน้ำสาธารณะ ฉันก็รีบพูดอย่างรวดเร็ว

“เงาขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” พูดจบฉันก็พุ่งตัวขึ้นรถห้องน้ำนั่นไปอย่างไม่รอฟังคำตอบ

อาการนี้ชักจะแปลกขึ้นทุกทีแล้ว ทั้งๆที่ฉันก็ไม่ได้กลัวพี่ฟาร์ แล้วทำไมใจฉันยังเต้นแรงอยู่นะ มันแรงเกินไป และพี่ฟาร์ก็ดูเหมือนจะมีอิทธิพลกับฉันมากเกินไป ทำไมฉันต้องรู้สึกอยากยิ้มไม่หุบอะไรนั่น ทำไมฉันหน้าร้อนๆ เมื่อได้ยินพี่ฟาร์พูดอะไรแปลกๆทุกครั้งด้วย

นี่ฉันเป็นอะไรไปนะ

“แก สงสัยห้องนี้ขี้ว่ะ ไม่ยอมออกมาสักที” เสียงนินทาระยะเผาขนหน้าห้องน้ำทำให้ฉันสติกลับมาเล็กน้อย ก่อนจะรีบออกจากห้องน้ำ โดยไม่สนใจเรื่องความรู้สึกตัวเองอีก หายตัวไปนานขนาดนี้พี่ฟาร์จะคิดว่าฉันตกส้วมตายไปแล้วรึเปล่าน่ะ

ฉันลงมายืนมองซ้ายมองขวาหาพี่ฟาร์ ก่อนจะพบว่าพี่ฟาร์กำลังยืนรอฉันอยู่ตรงที่เดิม

“รอนานมั้ยคะ”

“ไม่ครับ เมื่อกี้พี่ไปคุยกับเพื่อนมา เพื่อนให้พี่ยืมมอเตอร์ไซค์ไปส่งเงาด้วยนะ” พี่ฟาร์ยิ้มกว้างพร้อมชี้ไปทางจักรยานยนต์ที่จอดอยู่หน้างาน แล้วเดินนำไปเอามันออกมา

“กลับกันเถอะครับ ดึกแล้ว เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บีทีเอส”

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเงาเรียกแท็กซี่ไปดีกว่า”

“ไม่ได้ครับ ดึกแล้ว นั่งแท็กซี่ไปคนเดียวมันอันตราย” พี่ฟาร์ค้านอย่างจริงจังหลังจากก้มมองนาฬิกาในมือที่บอกว่าตอนนี้เพิ่งจะสี่ทุ่มพอดีเป๊ะ จนฉันเริ่มลังเล มันก็จริงนะช่วงนี้ข่าวแชร์กันให้กระหึ่มว่าแท็กซี่มอมยาสาวบ้างล่ะ จับไปปล้นฆ่า จี้ข่มขืนบ้างล่ะ ยังไม่ทันที่สมองฉันจะทำงานเสร็จดี ขายาวๆของพี่ฟาร์สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ พร้อมยื่นหมวกกันน็อกสีขาวส่งมาให้ฉัน

“งั้นเงานั่งหันข้างได้มั้ยคะ” อย่างน้อยถ้ามีอะไรฉันก็จะได้กระโดดลงจากรถทัน ถึงจะเสี่ยงกับการโดนรถทับดับอนาถคาถนนก็เถอะ

“ได้ครับ เกาะเอวพี่ไว้ด้วยนะ พี่จะได้รู้ว่าเงานั่งอยู่ ไม่ได้ไปทำหล่นหายที่ไหน” พี่ฟาร์หัวเราะเบาๆ และนั่นทำให้ฉันค่อยๆยื่นมือไปดึงเสื้อพี่ฟาร์ไว้ ก่อนที่เขาจะเริ่มขับออกไป

แผ่นหลังกว้าง และกลิ่นหอมอ่อนๆของพี่ฟาร์ที่ลอยเข้าจมูกทำให้ฉันต้องก้มหน้าอมยิ้มให้กับตัวเองอีกครั้ง ฉันไม่สนแล้วล่ะว่าฉันจะรู้สึกอะไร เป็นอะไร เพราะกับคนอื่นฉันไม่เคยเป็นแบบนี้เลย

ใช่แล้ว! ผู้ชายแบบพี่ฟาร์คือประเภทที่สี่ เป็นพวกที่ฉันสามารถคุยด้วยได้ ไม่รังเกียจเวลาโดนแตะตัว เป็นคนที่ฉันไว้ใจ สามารถสัมผัสตัวอีกฝ่ายได้เหมือนเพื่อนผู้หญิง ถึงจะมีอาการเกร็งเล็กๆเวลาคุย ซึ่งนอกจากพ่อและพี่ชายฉันแล้ว พี่ฟาโรห์คือหนึ่งในนั้น

คือหนึ่งในคนที่ไม่ใช่ครอบครัวฉัน...แต่ฉันไว้ใจ


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เย้เฮ~

ตอนนี้สาระมาอีกแล้ววววว 5555 เดี๋ยวมาอัพต่อนะคะ

พี่ฟาร์ของเราช่วยเงาไว้อีกแล้วววว ไม่ให้รักได้ไงไหวเนาะ >< 


อัพเต็มร้อยเปอร์ >< เหมือนเดิมนะคะ ขอคอมเม้นด้วยค่าาาา ><

5555 เงานี่ใจร้ายกับปังปอนด์จริงๆด้วยแหละ 555 


สำหรับตอนนี้เรามีการแบ่งประเภทผู้ชายด้วย 55555 อิงตามที่ไรท์เคยอ่านเจอ 

และที่เพื่อนเป็น โดยส่วนมากจะตามนี้เลย ในบางคนกับพ่อพี่ชายน้องชายอาจจะไม่เป็น

แต่ในบางคนก็ยังเป็นแม้กระทั่งกับคนใกล้ตัวนะคะ (_ _") 

ลองสังเกตคนใกล้ตัวดูสิคะ บางคนอาจจะเจอคนใกล้ตัวเป็นโรคนี้ก็ได้น้าาาา ><




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

501 ความคิดเห็น

  1. #298 Rainie Rainie (@esteartear) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 15:19
    โฮ้ยย อิจฉาเงาา
    #298
    0
  2. #146 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 16:53
    แอบสงสารปอนด์ เง้อ ._.
    #146
    0
  3. #102 Sirigon So Kongto (@anothai-kt) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 19:47
    เค้าอยากได้ผู้ชายแบบพี่ฟาร์บ้างอ่ะ. เค้าจะเอาคนนี้_______
    #102
    0
  4. #39 HaRem HR (@sirinthra444) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 19:13
    ชอบมากเลยค่ะ รีบมาต่อนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #39
    0
  5. #38 Netima Neyon (@koonnie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 17:47
    พี่ฟาโรห์นี่ใช่ญาติจาฟาร์แมวเรารึเปล่าเนี้ย อ่านไปอ่านมา เอ้อออ ชื่อคล้ายแมวเราสงสัยญาติกัน555
    #38
    0
  6. #37 newnaum (@newnook123456789) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 11:58
    จะไม่ให้เงาตกหลุมรักได้ไงล่ะ
    ช่วยไว้ได้ตลอด >///<
    #37
    0
  7. วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 09:27
    ปอนด์น่าสงสารเวอร์อ่ะ เงาใจร้ายTT
    พี่ฟาร์มีการเเอบหึงเล็กๆ(?)
    #35
    0
  8. วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 02:32
    สงสารปอนนนนน ยัยผู้หญิงใจร้ายยย
    #34
    0