The Right One คนคนนั้น...คือเขาหรือเธอ

ตอนที่ 7 : Chapter 6 ~ ชอบ...แบบไหน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ต.ค. 58

Chapter 6

 ชอบ...แบบไหน?

 

 

            ในที่สุดหนังก็จบลงสักที ไม่งั้นหัวใจฉันก็คงรับไม่ไหวเหมือนกันแฮะ ก็ดีเซมเล่นจับมือฉันอย่างนั้นจนหนังจบลงเลยนี่นา แล้วในหนังเองก็มีฉากพระเอกแอบจับมือนางเอกแบบนี้เหมือนกัน ฉันเลยมโนอะไรมากมาย จนหัวใจต้องทำงานหนักแบบนี้ T^T

            จะว่าไปแล้วฉันขอรีวิวหนังหน่อยละกันนะ เรื่องนี้เป็นหนังรักประมาณวัยมัธยมปลาย วัยๆ เดียวกับฉัน ตอนแรกรู้สึกว่าจะมีพระเอกสองคน แต่นางเอกมีคนเดียวนี่สิ สรุปก็คือพระเอกมีคนเดียว อีกคนเลยต้องกลายเป็นพระรองโดยปริยาย ผู้ชายคนแรกออกแนวเพลย์บอย ส่วนผู้ชายอีกคนออกแนวเพอร์เฟคกาย เรียนเก่ง ทำอะไรก็ดีไปหมดทุกอย่าง ส่วนผู้หญิงก็เป็นคนธรรมดา ธรรมดามากๆ ออกไปในแนวเฉิ่มๆ ซะด้วยซ้ำ แถมยังไม่มีแฟนอีกต่างหาก พูดไปพูดมามันก็เริ่มคล้ายตัวฉันแล้วนะเนี่ย =o=

แต่นั่นแหละ อยู่ดีๆ ผู้ชายทั้งสองก็เกิดชอบผู้หญิงคนนี้พร้อมกัน ถ้าได้เป็นผู้หญิงคนนั้นนี่คงฟินแย่เลยเนอะ มีผู้ชายสองคนมาแย่งรักตัวเองขนาดนี้ แต่ก็นั่นแหละ จากเรื่องนี้มันทำให้ฉันรู้ว่าบางทีสเป็คก็ไม่ได้สำคัญขนานนั้น ผู้หญิงในเรื่องมีสเป็คผู้ชายที่เพอร์เฟคมากๆ แต่เอาเข้าจริง คนที่เธอเลือกในตอนสุดท้ายกลับไม่ใช่ผู้ชายเพอร์เฟคคนนั้น อีกเรื่องนึงที่ฉันได้รับจากหนังเรื่องนี้ก็คือการแอบรัก ความจริงแล้วหนึ่งในนั้นคือแอบรักผู้หญิงคนนี้ แต่ก็ไม่กล้าบอกสักที มีแต่บอกผ่านการกระทำ ก็ใช่ว่าผู้หญิงจะเข้าใจสักหน่อยนี่ แล้วนี่ฉันจะอินเกินไปมั๊ย =o= ในชีวิตจริง...ผู้ชายที่ไหนจะมาชอบผู้หญิงเฉิ่มๆ ธรรมดาๆ ล่ะ จะมีผู้ชายที่ไหนมาชอบผู้หญิงแบบฉันกัน

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ หนังไม่สนุกเหรอ”

“เปล่าๆ ฉันแค่คิดว่า...ไอการแบบรักแบบนั้นน่ะ มันจะมีจริงๆ เหรอ”

“มีสิ คนบางคนอาจจะยังไม่กล้าที่จะบอก แต่อาจกำลังพยายามจะบอกก็ได้”

“อืม~ ก็จริงของนาย”

ฉันไง...กำลังเป็นคนคนนั้นที่นายพูดอยู่ ความจริงก็กล้าแล้วล่ะ แต่เกิดความผิดพลาดนิดหน่อย ตอนนี้เลยกลับมาไม่กล้าเหมือนเดิม Y_Y

“ไปหาอะไรกินกันมั๊ย หิวจะแย่อยู่แล้วเนี่ย”

“อื้ม! ไปสิ”

กว่าหนังจะจบก็ปกไปเกือบสามชั่วโมง นี่ก็เกือบจะบ่ายสองแล้ว หิวจะตายอยู่แล้ว นี่สงสัยวันนี้ฉันต้องกินแย่แน่ๆ เลย โอ๊ย~ แล้วภาพที่ฉันวางไว้ว่าต้องเป็นผู้หญิงที่ดูดีในสายตาดีเซมล่ะ ทิ้งมันไปเหรอ T^T แต่เอาเหอะ...นาทีนี้หิวจะแย่อยู่แล้ว อิมเมจอะไรนั่นฉันขอทิ้งมันไปวันนึงก็แล้วกันนะ

ดีเซมพาฉันมาร้านอาหารญี่ปุ่นร้านนึง พนักงานบอกตอนนี้มีโปรโมชั่นส่วนลดพิเศษเพียงแค่เราเช็คอินพร้อมกับโพสรูปอินสตาแกรมแล้วแท็กมาที่ร้าน ดีเซมก็เร็วจริงๆ เมื่ออาหารมาเสิร์ฟปุ๊บ เขาก็จัดการถ่ายรูปแล้วลงอินสตาแกรมทันที แต่เขาไม่ใช่อารมณ์ผู้หญิงถ่ายรูปนะ แบบดีเซมเขาคงถ่ายแค่เรื่องที่จำเป็นจริงๆ ล่ะมั้ง แต่ฉันนี่สิ...ตอนนี้ก็ยังถ่ายรูปอาหารอยู่เลย แอบเกรงใจดีเซมนิดนึง ฉันไม่ถ่ายแล้วก็ได้

“นึกว่าจะถ่ายให้ครบทุกมุมแล้วซะอีก”

“นายอย่าว่าฉันสิ ก็ลืมตัวนี่นา T^T”

“ฮะๆ ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย มา~ กินกันเถอะ”

จากนั้นเราก็ลงมือกินอาหารกันทันที มีบางครั้งบางคราที่ดีเซมตักอาหารให้ฉัน ก่อนจะหันกลับไปกินอาหารของตัวเองต่อ ฉันเลยถือโอกาสตักให้เขาบ้าง แต่เขากลับมองหน้าฉันอย่างอึ้งๆ แล้วผลักมือฉันให้คีบอาหารใส่ลงไปในจานตัวเองแทน

“อ้าว นายไม่กินเหรอ”

“กิน”

“แล้ว...?”

“ให้ผู้หญิงตักอาหารให้มันดู...ยังไงก็ไม่รู้อ่ะ”

“อะไรของนาย นายยังตักให้ฉันได้เลย ฉันตักให้นายบ้างไม่เห็นจะแปลก”

“แปลกสิ ก็ปกติหน้าที่ของผู้ชายมันก็ต้องตักอาหารให้ผู้หญิงอยู่แล้ว ให้ผู้หญิงตักให้สิแปลก”

มีด้วยเหรอ...ธรรมเนียมแบบนี้น่ะ  -O-

“แต่ฉันไม่ถือนะ”

“แต่ฉันถือ เพราะฉะนั้น...เธอไม่ต้องตักให้ฉัน ฉันจะตักให้เธอเอง ^^

ว่าจบก็คีบนู่นคีบนี่ให้ฉันอีก แบบนี้มันก็...ไม่ค่อยโอเคนะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบ แต่คำพูดแต่ละคำของเขานี่ทำเอาใจฉันเต้นไม่ปกติจริงๆ TT^TT ใครก็ได้ช่วยฉันที~~~

หลังจากกินอาหารญี่ปุ่นเสร็จ เราก็ไปต่อกันที่ร้านไอศกรีมชาเขียว ร้านนี้อร่อยอย่าบอกใครเลยแหละ ไม่รู้ว่าดีเซมจะชอบหรือเปล่านะ ถามความเห็นเขาหน่อยก็แล้วกัน

“นายโอเคกับร้านนี้หรือเปล่าน่ะ ถ้าไม่...เปลี่ยนก็ได้นะ”

“โอสิ โอมากเลยยย นี่ร้านโปรดของฉันเลยนะ”

“จริงอ่ะ!?

อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้นเป็นครั้งร้อย ฮะๆ บางทีฉันก็เว่อร์ไป แต่บางทีมันก็บังเอิญเกินไปจริงๆ นะ ทั้งเราใส่เสื้อเหมือนกัน อาหารญี่ปุ่นก็ชอบกินเหมือนกันอีก หนังก็อยากดูเรื่องเดียวกัน แล้วยังไอศกรีมนี่อีก ใจตรงกันไปมั๊ยเนี่ยยยย =///=

“ทำต้องตกใจขนาดนั้น -o-

“ฉันแค่ไม่คิดว่านาย...จะชอบกินแบบฉันนี่”

“เราอาจจะใจตรงกันก็ได้นะ ^^

เดี๋ยวนะ!? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าวันนี้ดีเซมแปลกๆ ไป นี่ใช่เขาจริงๆ หรือเปล่า ทำไมเขาถึงได้พูดจาแปลกๆ กับฉันแบบนี้ =o= ที่โรงเรียนก็เห็นปกติดีนี่ ไม่ได้ออกตัวแรงอะไรขนาดนี้

“เข้าร้านกันเหอะ”

ฉันเปลี่ยนเรื่องก่อนจะชิงเข้าร้านไปก่อน เข้าไปสั่งไอศกรีมที่เคาท์เตอร์ ก่อนจะกลับไปนั่งรอที่โต๊ะแทน ไม่นานนักไอศกรีมก็มาเสิร์ฟ แล้วมันก็ทำให้ฉันแทบช็อก เหมือนกันอีกแล้วเหรอเนี่ย -O-

“ดีเซม...นี่นายไม่รู้จะสั่งอะไร เลยสั่งเหมือนฉันใช่มั๊ย”

“เปล่า ฉันก็สั่งของฉันแบบนี้อยู่แล้ว”

แต่เอาเหอะ! ฉันอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ อย่างตอนอยู่ที่โรงเรียน หมอนี่ก็กินอะไรเหมือนกับฉันบ่อยจะตายไป อย่างตอนที่เขามาขอนั่งด้วยตอนนั้นน่ะ เขาก็สั่งก๊วยเตี๋ยวเหมือนกับฉันเด๊ะ เราอาจจะชอบอะไรเหมือนๆ กันก็ได้มั้ง

“อาทิตย์หน้ามีสอบนะ อย่าลืมล่ะ”

“อื้ม สอบจีนใช่มั๊ย ฉันจำได้น่า”

“ไม่ใช่ สอบฟิสิกส์ต่างหากล่ะ”

หาาาา!? สอบฟิสิกส์!!! เท่าที่จำได้...ฉันรู้สึกว่าเราไม่มีสอบนะ หรือว่าฉันไม่ได้ฟังตอนอาจารย์พูดกันแน่ T^T โอ๊ยตายแล้วววว~ แล้วฉันจะสอบได้มั๊ยเนี่ย วิชานี้ยิ่งยากๆ อยู่ด้วยยยย

“จริงอ่ะ ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย”

“ก็เธอมัวแต่อ่านนิยายอยู่น่ะสิ”

“เปล่าน้าาา~ ฉันแค่หาอะไรดูเล่นเฉยๆ”

ขนาดนั่งอยู่คนละโต๊ะ ดีเซมยังมาสนใจเรื่องของฉันอีกเหรอเนี่ย เขากำลังทำให้ฉันคิดเข้าข้างตัวเองอยู่นะเนี่ย ไม่ๆ เราห้ามคิดเข้าข้างตัวเองเด็ดขาด! การกระทำของเขาไม่ได้สื่ออะไรทั้งนั้น ไม่เห็นมีอะไรชัดเจนเลยยย เพราะฉะนั้นยัยเมอร์ริน เธอห้ามเข้าข้างตัวเองเกินไปเด็ดขาด!!

“ก็นั่นแหละ -*- สรุปคือเธอไม่รู้เรื่องสอบจริงๆ สินะ”

หงึกๆ

ฉันพยักหน้าอย่างยอมรับชะตากรรม แต่เอาเหอะ สอบนี้ฉันก็คงไม่ได้ดีอยู่แล้ว และคงไม่มีใครช่วยฉันได้เช่นกัน เมอร์รินคนนี้ขอยอมแพ้ Y_Y

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”

“ฉันกำลัง...ยอมรับชะตากรรมอยู่”

“ฮะๆ ชะตากรรมอะไรของเธอ”

“คะแนนฟิสิกซ์ไงล่ะ ฉันไม่รอดแน่ๆๆ”

“ให้ฉันช่วยติวให้มั๊ย”

“นายจะ...ช่วยติวให้ฉันเหรอ *O*

ฉันรู้สึกเหมือนถูกดึงขึ้นมาบนโลกใบนี้อีกครั้งเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากดีเซม เขาจะช่วยฉันจริงๆ เหรอเนี่ยยย >_< ก็รู้อยู่ว่าดีเซมน่ะเป็นคนมีน้ำใจแบบนี้อยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ว่า...เขาจะต้องติวเหมือนกันหรอกเหรอ เขาจะเสียเวลามั๊ย ถ้าจะต้องมาติวให้ฉันเพิ่มด้วยน่ะ

“อืม!

“นายว่างเหรอ”

“ว่างสิ”

“ฉันรบกวนนายหรือเปล่า”

“ไม่รบกวนๆ”

“งั้นก็...ขอบคุณนายมากๆ เลยนะ >_<

“ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอก ยินดีเสมอครับ ^^

คะ...ครับ!? ฉันก็ไม่อะไรมากหรอก ฉันแค่ไม่เคยได้ยินเขาพูดอะไรแบบนี้มาก่อน แล้วยังจะมาครับกับฉันอีก ไม่รู้อ่ะ! ฉันทำตัวไม่ถูกแล้วนะ ทำไมนายถึงได้แปลกๆ ไปนะวันนี้

“นาย...แปลกๆ ไปนะวันนี้”

“ยังไง”

“ไม่รู้สิ นาย...แปลกอ่ะ!

“ฮะๆ อะไรของเธอ ฉันไม่เห็นจะรู้สึก”

“ก็นาย...พูดจาแปลกๆ ไม่เห็นเหมือนที่โรงเรียนเลย”

“ก็วันนี้เราไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนนี่”

“...”

“จะให้พูดเหมือนตอนที่อยู่โรงเรียนได้ไง”

อ้าว! แล้วอยู่ที่โรงเรียนกับอยู่นอกโรงเรียนนี่ต้องพูดจาต่างกันด้วยเหรอ =o=

“แล้วเธอ...”

“...”

“ชอบฉันแบบไหนมากกว่าล่ะ”

“ชะ...ชอบนายอะไร”

ฉันไม่ได้บอกว่าชอบนายนะ เดี๋ยว...ฉันก็ชอบนาย แต่นายรู้ได้ไง!? โอ๊ยยยย~ ตายแล้ว เขารู้ความจริงแล้วเหรอเนี่ยยย T^T

“ตกใจอะไร ฉันแค่ถามว่าเธอชอบฉันแบบตอนอยู่ที่โรงเรียนหรือแบบตอนนี้มากกว่าล่ะ”

จะอยู่ที่ไหน...ฉันก็ชอบนายเหมือนเดิมนั่นแหละ =///=

เอ่อ...ฉันไม่ได้พูดออกไปนะ น่าอายจะตายไป :p

“ไม่รู้สิ แบบไหนๆ นายก็คือนายนั่นแหละ”

“แต่ฉันชอบเธอแบบตอนนี้มากกว่านะ”

O_O

ขะ...เขา ชะ...ชอบ ฉะ...ฉัน!?

ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่มั๊ย!!!

“เฮ้ ฉันแค่บอกว่าฉันชอบเธอแบบตอนนี้มากกว่าที่โรงเรียน ทำหน้าตกใจทำไมเนี่ย =o=

ก็ฉันเข้าใจผิดไปนี่นา แต่ก็ดีแล้ว ถ้าเขาบอกชอบฉันตอนนี้ ฉันต้องเป็นลมแน่ๆ เลย แค่นี้หัวใจก็เต้นแรงเกินปกติเกินไปแล้ว

“ก็นาย...ช่างเหอะ”

“ฮะๆ เธอในตอนนี้ น่ารักกว่าที่โรงเรียนจริงๆ นะเนี่ย”

“นายในตอนนี้...ก็ช่างต่างจากที่โรงเรียนมากๆ เหมือนกัน =///=

เพราะนายในตอนนี้ กำลังชมฉันด้วยหน้าตาเปื้อนรอยยิ้มแบบนี้ มันเป็นอะไรที่ฉันไม่ค่อยได้สัมผัสจากเขาสักเท่าไหร่ ปกติเวลาอยู่ที่โรงเรียน เราก็แค่ทักกัน ยิ้มให้กัน ไม่มีโอกาสได้คุยกันนานแบบนี้หรอก เพราะฉะนั้น...ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าวันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขมากๆ เลย แค่ได้อยู่ใกล้นายแบบนี้ คุยกันแบบนี้ ฉันก็มีความสุขแล้ว >///<

หลังจากกินไอศกรีมเสร็จเรียบร้อย ดีเซมก็พาฉันมาส่งที่คอนโด ฉันรอดูจนเขาลับสายตาไป ก่อนจะเดินขึ้นห้องของตัวเอง พอมาถึงห้องฉันกลับต้องงงอีกครั้งเมื่อเห็นผู้ชายคนนึงกำลังยืนพิงประตูราวกับรอใครบางคนอยู่ และถ้าห้องนั้นไม่ใช่ห้องของฉัน ฉันคงคิดว่าเขากำลังรอคนอื่น แต่เพราะมันเป็นห้องของฉัน นั่นก็แสดงว่าคนที่เขารอก็คือฉัน และมันก็ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่า เขาบอกกับฉันว่าอะไรในตอนเช้า

เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันรอเธอก็แล้วกัน เธอคงไม่ไปนานหรอกเนอะ’

            ‘นี่!’

            ‘งั้น…เจอกันเย็นนี้นะ ^^

            แย่แล้วววววว! ฉันลืมอีตาเซอร์ริคไปเลยยย

            เขาเงยหน้าขึ้นจากการกดมือถือเล่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของฉัน และพอฉันเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องของตัวเองข้างๆ เขา เขาก็เริ่มบทสนทนาอันแสนเหน็บแนมทันที

            “ไม่กลับมาพรุ่งนี้ซะเลยล่ะ -_-^

            “นายมีอะไร”

            “เธอลืมนัดฉันไปแล้วจริงๆ งั้นสิ -_-^

            “ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงกับนายเลยนะ นายพูดเองเออเองซะหมด”

            “เหอะ! จะพูดอะไรก็พูดเหอะ เป็นคนลืมนัดนี่”

            “นี่!

            “สงสัยจะมีความสุขกันมากสินะ นัดคนอื่นเขาไว้ยังลืมได้ นี่ขนาดกลับมาคอนโดแล้วยังยิ้มเหมือนคนบ้าอยู่ได้”

            “นี่นาย!”

            “ฉันพูดผิดตรงไหน”

            ยังจะกล้าถามอีกเหรอ!? เขาไม่มีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้กับฉันตั้งแต่แรกแล้ว! ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน แล้วเขาเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาทำเหมือนฉันเป็นคนผิดแบบนี้ เขาเป็นคนสรุปเอาเองว่าจะรอฉัน เขาก็ควรจะอยู่ส่วนคนรอสิ ไม่ใช่ว่ามาทักท้วงอะไรงี่เง่าแบบที่เป็นอยู่แบบนี้

            “นายหลบไปเลย ฉันไม่มีอารมณ์จะมาติวให้นายแล้ว”

            “คะแนนของเธอ...”

            “ฉันไม่แคร์แล้ว หลบไปเลย”

            ฉันผลักอีตาเซอร์ริคไปจากหน้าประตูฉัน หมอนั่นได้แต่เถิบไปอย่างงงๆ ฉันเลยใช้คีย์การด์เปิดประตูเข้าไป แล้วเดินเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดประตู แต่อีตาเซอร์ริคกลับใช้ภาระกำลังที่มากกว่าดันประตูแล้วเข้ามาในห้องฉันสำเร็จ แล้วก็ปิดประตูลง

            เขาเข้ามาในห้องฉันแบบนี้ไม่ได้นะ!!!

            “นายเข้ามาทำไมเนี่ย ออกไปเลยนะ”

            “ฉันหายละ เธอติวให้ฉันได้แล้ว ^^

            ติวบ้าติวบออะไร ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ติววววว~

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #6 taew-onwara (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 13:43
    ทีมดีเซมมมม//เป็นพระเอกเถอะ. เข้าสุดร่ะ55555
    #6
    0
  2. #1 taew-onwara (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 21:32
    เจิม
    #1
    0