The Right One คนคนนั้น...คือเขาหรือเธอ

ตอนที่ 3 : Chapter 2 ~ หนีไม่พ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ย. 58

Chapter 2

หนีไม่พ้น


           

            เมื่อคืนไม่น่านอนดึกเลย วันนี้ฉันเลยตื่นสายเกือบมาโรงเรียนไม่ทัน ตอนนี้ก็เกือบ 7.30 เวลาเข้าเรียกของฉันแล้วด้วยสิ เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวนะ...วันนี้มันวันพฤหัส วัน Assembly ที่ทุกคนต้องรวมตัวเพื่ออัพเดตกิจกรรมต่างๆ ของโรงเรียน ซึ่ง Assembly ก็จะกินเวลาเกือบชั่วโมงทุกครั้ง ทำให้คาบแรกเหลือเวลาเรียนที่น้อยนิดมาก ซึ่งฉันถือว่าเป็นเรื่องที่ดีนะ :p

            พอมาถึงโรงเรียนปุ๊บ ฉันก็ฝากยัยดีน่าจองที่นั่งบนหอประชุมให้เรียบร้อยแล้ว ก่อนที่ฉันจะรีบพาตัวเองขึ้นไปบนหอประชุมอย่างเร็วไว สายอีกแล้วเรา T^T คือทุกคนเข้าใจอารมณ์ป่ะ แบบเวลามีคนมาสายแล้วเปิดประตูเข้าหอประชุมไปน่ะ มันน่าอายมาก YoY

            ฉันรีบเข้าไปแทรกตัวในแถวที่เพื่อนของฉันนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่จะมีคนขึ้นอัพเดตกิจกรรมต่างๆ ในโรงเรียน โดยปกติแล้ววันพฤหัสจะเป็นวันของเด็กไฮสกูล เกรด 9 ถึง 12 ส่วนวันพุธก็จะเป็นของเด็ก มิดเดิลสกูล ส่วนวันอังคารก็จะเป็นของเด็กโลเวอร์สกูล บางทีคนที่ขึ้นไปให้ข้อมูลก็เป็นอาจารย์ บางทีก็เป็นนักเรียนทั่วไป อย่างเวลาประธานนักเรียนของต้องการจะกล่าวอะไรเกี่ยวกับกิจกรรมต่างๆ ก็จะส่งนักเรียนที่เป็นสมาชิกออกไปพูด ไม่ต้องถึงมืออาจารย์ ครั้งนี้ก็เช่นกัน

            “อีกไม่ถึงเดือนก็จะจบภาคการศึกษาที่ 1 แล้ว ทางสภานักเรียนเลยคิดกิจกรรมหนึ่งให้นักเรียนทุกคนเข้าร่วม โดยไม่เพียงแต่จะทำให้คนในคลาสที่แตกต่างกันได้รู้จักกัน แต่ยังทำให้พวกเขาได้ช่วยเหลือกันอีกด้วย โดยพวกเราจะเรียกกิจกรรมนี้ว่า The Buddies ตามชื่อ...นักเรียนแต่ละคนจะถูกจับคู่กัน โดยจะจับคู่จากนักเรียนที่อยู่คนละห้องกัน อย่างเช่นเด็กห้อง A อาจจะได้อยู่กับห้อง C บ้าง ห้อง B บ้าง แต่ทางเราจะพยายามไม่ให้อยู่ห้องเดียวกับคนในห้อง A ด้วยกัน และอีกอย่างที่สำคัญมาก ถ้าเราได้เป็นบัดดี้ของใครแล้ว และวิชาที่เรียนของเรากับเขาเหมือนกัน เกรดที่จะได้รับในวิชานั้นก็จะเหมือนกันไปด้วย”

            ฮะ!!! อะไรนะ!? บัดดี้กันต้องได้เกรดเหมือนกันด้วยเหรอเนี่ย? บ้าหรือเปล่า! อย่างนี้ถ้าได้เป็นบัดดี้กับคนที่ไม่เอาการเรียนเลย ฉันก็ซวยน่ะสิ ฉันไม่ได้บอกนะว่าตัวเองเป็นคนเรียนเก่งมากอะไรขนาดนั้น แต่ฉันแค่เป็นคนที่ทำงาน และบังเอิญฉันก็เกลียดคนที่ไม่ทำงานมากด้วยสิ -_-^

            ตอนนี้ทางสภานักเรียนก็ได้ทำการโพสคู่บัดดี้ในเฟสบุ๊คเรียบร้อยแล้ว สามารถเช็คคู่ของตัวเองได้เลย”

            หลังจากนั้นทุกๆ คนก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา เข้าเฟสบุ๊คเพื่อเช็คคู่บัดดี้ทันที ฉันเองก็เช่นกัน ฉันไล่หาชื่อฉันตรงที่เขียนว่าเกรด 12 เนื่องจากกิจกรรมนี้เป็นกิจกรรมของไฮสกูล ดังนั้นนักเรียนตั้งแต่เกรด 9 ถึง 12 ต้องร่วมทุกคน

            อ๊ะ! เจอแล้วชื่อฉัน

            เมอร์ริน ห้อง A - เซอร์ริค ห้อง C

            ดะ...เดี๋ยวนะ! เซอร์ริคห้อง C นี่ใช่อีตาเซอร์ริคอะไรนั่นหรือเปล่านะ แต่...มันมีแค่เซอร์ริคเดียวในเกรดนี้นี่นา เพราะงั้น...ก็คงใช่สินะ T^T อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้เนี่ย

            “พวกแกได้ใครน่ะ” ยัยดีน่าถามขึ้น

            “ฉันได้ยัยเบบี้ ห้อง B

            “ฉันก็ได้ผู้หญิงเหมือนกัน ฉันได้เนเน่ห้อง B แล้วแกล่ะเมอร์ ได้ใคร”

            “ฉันได้...เซอร์ริค”

            “ฮะ!?

            และนี่ก็คือคำอุทานจากทั้งสองคนเมื่อได้ยินคำตอบจากฉัน

            “เฮ้อออออ! ฉันนี่มันโชคร้ายจริงๆ T^T

            “เอาน่าแก มันอาจจะไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นก็ได้” << ดีน่า

            “จริงงงง~ ไม่แน่หมอนั่นอาจจะเป็นตัวดึงเกรดแกขึ้นก็ได้นะ” << บูมมิ่ง

            คิดในแง่ดีกันจังนะ ไม่ก็ยัยพวกนี้ตั้งใจจะปลอบฉันมากกว่า แต่ฉันก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น

            “แล้วก็...ข้อนี้สำคัญมาก ทุกคู่ต้องกินข้าวพร้อมๆ กัน นั่นก็หมายถึงต้องนั่งโต๊ะเดียวกันเวลากินข้าวกลางวัน เพื่อให้กระชับความสัมพันธ์ของแต่ละคู่มากยิ่งขึ้น ตอนนี้ทางสภานักเรียนกำหนดกิจกรรมนี้ไว้เพียงแค่จบเทอมแรกนี้เท่านั้น แต่ถ้าเกิดกิจกรรมนี้มีผลลัพธ์ที่ดี เราอาจจะขยายเวลาของกิจกรรมให้จบลงเทอมหน้าแทน”

            ต้องกินข้าวด้วยกันด้วยเหรอเนี่ย นี่ฉันหนีตานั่นไม่พ้นแล้วจริงๆ ใช่มั๊ย TOT

            “อีกเรื่องนึง...อย่างที่ได้บอกไว้ในเบื้องต้นว่าแต่ละคู่จะได้เกรดเท่ากันในวิชาที่เรียนด้วยกัน เพราะฉะนั้นเราจะอิงตามเกรดที่น้อยกว่าเท่านั้น อย่างเช่นนายเอกับนายบีได้คู่กัน นายเอได้เกรดเอ ส่วนนายบีได้เกรดบี เราก็จะถือว่าเกรดบีเป็นคะแนนของทั้งคู่ เพราะฉะนั้น...ถ้าอยากได้เกรดที่สูงขึ้น ทั้งคู่ก็ต้องช่วยเหลือกัน การทำอย่างนี้ ทางโรงเรียนต้องการจะกระตุ้นนักเรียนที่มีผลการเรียนไม่ค่อยดี พร้อมกับให้นักเรียนที่มีผลการเรียนดีได้ช่วยเหลือเพื่อนด้วย ดังนั้น ขอให้ทุกคนร่วมมือกับกิจกรรมนี้ด้วย เพราะมันไม่ได้เป็นแค่ตัวเราคนเดียวแล้ว แต่มันจะส่งผลถึงเพื่อนบัดดี้ของเราด้วย เอาล่ะ! เรื่องที่จะพูดก็มีแค่นี้แหละ ทุกคนแยกย้ายเข้าคลาสได้”

            อิงตามเกรดที่น้อยกว่า!?

            ฉันคงทำอะไรไม่ได้ นอกจาก...บอกลาเกรด A สินะ Y_Y

 


            หลังจากจบ Assembly พวกฉันกับเพื่อนก็แยกย้ายกันไปเรียนตามวิชาเลือกของตัวเอง คาบแรกฉันเรียนกีต้าร์ ดีน่าเรียนเคมี ส่วนบูมมิ่งเรียนพละ เพราะยัยสองคนนั้นไม่ได้เรียนวิชาเดียวกันฉัน และเพราะมันต้องเป็นอย่างนี้หลายวิชา ฉันเลยต้องหาเพื่อนๆ คนอื่นที่พอจะคุยได้มาเป็นกลุ่มเดียวกันในวิชานั้นๆ กีต้าร์นี่ก็เหมือนกัน พออยู่ในคลาสนี้ฉันก็จะสนิทกับเมย์กับเพเพอร์มากกว่า เราเป็นเกิร์ลแก๊งในการเล่นกีต้าร์เลยนะจะบอกให้ :p ความจริงก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้นหรอก พอดีฉันเคยเรียนกีต้าร์มาก่อน เช่นเดียวกันกับสองคนนี้ พอมาเรียนเพิ่มอีกนิดหน่อยก็เล่นได้แล้ว อีกอย่าง...กีต้าร์ก็ไม่ใช่เครื่องดนตรีที่เล่นยากอะไรด้วย

            “เอาล่ะ นี่ก็มากันครบแล้ว ครูจะได้ประกาศเรื่องการแสดงปลายปีนี้เลย อย่างที่ทุกคนรู้ว่าคู่บัดดี้ทุกคู่จะได้คะแนนเท่ากัน วิชานี้ก็เช่นกัน ถ้าเราได้คู่ใครแล้ว เรากับคนคนนั้นก็จะได้เกรดเท่ากัน โดยในเทอมนี้การแสดงปลายปีจะมีเปอร์เซ็นเยอะสุดในหมวดหมูทั้งหมด เพราะฉะนั้นครูขอให้ทุกคนตั้งใจกับงานนี้ให้มากที่สุด สำหรับปลายปีนี้เราจะไม่มีโจทย์เพลงตายตัว เลยถือว่าครูให้อิสระทั้งหมดในการเลือกเพลง แล้วก็...อย่าลืมนะว่าต้องมีคนร้องด้วย อาจจะร้องทั้งสองคนหรือร้องคนเดียวก็ได้ แต่ทั้งสองคนต้องเล่น ครูคิดว่าในคลาสนี้น่าจะมีคู่บัดดี้ครบแล้วนะ สำหรับใครที่ไม่มีคู่บัดดี้ในคลาสนี้ก็ให้จับคู่กับคนที่ไม่มีบัดดี้เหมือนกัน หรือถ้าอยากเล่นคนเดียวก็ได้ เอาเป็นว่า...แยกย้ายกันไปหาคู่ตัวเองได้แล้ว วันนี้ครูขอแค่ชื่อเพลงที่จะแสดงก็พอ”

            พอคุณครูกีต้าร์สั่งงานเรียบร้อยแล้ว ทุกๆ คนก็แยกย้ายกันไปหาคู่ของตัวเองทันที มีก็แต่ฉันนี่แหละที่ยังคงนั่งที่เดิม ก็ฉันไม่อยากไปหาคู่ของฉันนี่นา T^T ไม่รู้หมอนั่นจะแกล้งให้ทำอะไรอีก ทุกคนคงยังไม่ลืมใช่มั๊ยว่าเขายื่นขอเสนอกับฉันน่ะ ว่าถ้าไม่อยากให้ความลับถูกเปิดเผย ฉันจะต้องยอมทำตามที่เขาพูดทุกอย่าง

            “ไง”

            “ไงอะไรของนาย”

            “เธอไม่คิดจะเดินไปหาฉันเลยหรือไง ไม่ได้ยินที่อาจารย์สั่งเหรอว่าให้ไปหาคู่ของตัวเองน่ะ”

            “ฉันเป็นคู่ของนายเหรอเนี่ย ไม่ยักจะรู้”

            ฉันตอบเขาไปแบบนั้น อีตาเซอร์ริคเลยถึงกับทำหน้าอยากจะฆ่าฉันเต็มที =o= ช่วยไม่ได้...เขาให้ฉันทำตามคำสั่งของเขา แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องพูดดีกับเขาสักหน่อยนี่ ฉันจะพูดจายังไงมันก็เรื่องของฉันไม่ใช่หรือไง

            “เอาเหอะ! ตอนนี้ก็รู้ได้แล้วว่าฉันเป็นคู่บัดดี้ของเธอ สงสัยเธอคงหนีฉันไม่พ้นแล้วสินะ :)

            ก็ใช่น่ะสิ!!! -_-^ จะมาตอกย้ำกันเพื่อออออ!?

            “พ้นไม่พ้นก็คอยดูแล้วกัน ฉันคงไม่ต้องเจอนายทุกวิชาหรอกไม่ใช่หรือไง”

            “ก็ไม่แน่ ว่าแต่เธอเรียนวิชาอะไรบ้าง ฉันจะได้เช็คดูว่ามันตรงกับฉันหรือเปล่า”

            “วัน A ฉันมี ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย วิชาทำอาหาร แล้วก็ ฟิสิกส์ ส่วนวัน B ฉันมีกีต้าร์ ฝรั่งเศส ภาษาจีน แล้วก็วิชาสถิติ”

            ทางโรงเรียนของเราแบ่งวันเรียนเป็นวัน A กับวัน B น่ะ โดยในหนึ่งสัปดาห์บางทีก็มีวัน A สามวัน บางทีก็สอง ดังนั้นฉันก็จะได้เรียนกีต้าร์วันเว้นวัน แบบนี้ไปเรื่อยๆ คือทางโรงเรียนอยากให้เราไม่ต้องขาดวิชาไหน ได้เรียนทุกวิชาเท่าๆ กันน่ะ โดยถ้าเป็นวันหยุด โรงเรียนก็จะนับวันนั้นว่าเป็นวันพิเศษ ไม่ได้เป็นทั้งวัน A และวัน B

            “จริงป่ะเนี่ย!?

            “นายพูดแบบนี้ อย่าบอกนะว่านาย...”

            “ใช่! วิชาของฉันตรงกับเธอเป๊ะทุกวิชา”

            อะไรนะ!? มันจะมีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกมั๊ยเนี่ย!!! มันก็เท่ากับว่าฉันจะต้องได้เกรดเดียวกันกับเขาทุกๆ วิชาเลยน่ะสิ จริงอยู่ที่ฉันกับเขาไม่ได้อยู่ห้องประจำชั้นเดียวกัน เพราะฉันอยู่ A แต่เขาอยู่ B แต่ถ้าเราบังเอิญเลือกวิชาเดียวกัน เราก็ต้องเรียนด้วยกัน และมันก็เป็นเคสของฉันเลยตอนนี้ T^T

            “นายอย่ามาโกหกเลย ทำไมฉันไม่เห็นเคยเห็นนายในคลาสเลย!

            “นั่นก็เพราะว่าเธอ...ไม่เคยสนใจฉันต่างหากล่ะ เอาแต่ไปสนใจไอ้ดีเซม”

            “นี่นาย! อย่ามามั่วนะ ฉันตั้งใจเรียนต่างหากล่ะ ถึงได้ไม่ได้สนใจว่าใครจะอยู่ในห้องบ้าง”

            “เหรอ...? เอาเหอะ! เธอจะสนใจใครก็เรื่องของเธอ แต่อีกไม่นาน...เธอก็คงต้องสนใจฉันคนนี้แล้วล่ะ ^^

            ฉันน่ะเหรอต้องสนใจคนอย่างเขา เหตุผลอะไรมิทราบ?

            “ทำไมฉันต้องสนใจนายด้วย =_=

            “เธอลืมไปแล้วเหรอว่าเราเป็นบัดดี้กันน่ะ เพราะฉะนั้น....เราก็จะได้เกรดเดียวกันทุกตัว แล้วอย่างนี้...ถ้าวิชานี้ฉันได้คะแนนน้อยขึ้นมา คะแนนของเธอก็จะต้องได้เท่ากับฉัน”

            ไม่นะ! ฉันจะไม่มีทางยอมได้เกรดน้อยในวิชาง่ายๆ อย่างกีต้าร์แน่นอน TOT

            “นายก็ทำให้ตัวเองได้เกรดสูงๆ สิ =o=

            “ฉันไม่จำเป็นต้องได้เกรดสูงก็ได้ ในเมื่อมหาลัยที่ฉันจะเข้ามันไม่ได้ต้องการเกรดสักหน่อย J

            “แต่ฉันต้องนี่”

            “นั่นมันก็เรื่องของเธอไม่ใช่หรือไง ^^

            อ๊ากกกกก~ ไม่ได้นะ...! เขาจะมาทำลายเกรดที่ฉันสั่งสมมาตั้งนานแบบนี้ไม่ได้ แล้วเดี๋ยวเดือนหน้าฉันก็ต้องยื่นเกรดแล้วด้วย คะแนน SAT ทุกอย่างฉันก็พร้อมหมดเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่คะแนนของเกรด 12 เทอมหนึ่งเท่านั้นที่ฉันต้องการ แล้วเขาจะมาทำพังเนี่ยนะ เมอร์รินคนนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด!!!

            “ไม่ได้ๆ นายจะต้องทำเกรดให้ดีๆ สิ”

            “แล้วฉันจะได้อะไรแลกเปลี่ยนล่ะ”

            “มันเป็นประโยชน์แก่ตัวของนายเองนะ”

            “บังเอิญฉันไม่สนใจเกรดซะด้วยสิ”

            “งั้นนายอยากได้อะไร”

            เขาคงรอประโยคนี้จากฉันมานานแล้วสินะ และฉันก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากรอเวลาให้ฉันกล้าพอที่จะบอกความในใจกับดีเซมอีกครั้ง เพื่อให้ข้อตกลงระหว่างฉันกับเซอร์ริคจบลงซะที

            “ถ้าเธออยากได้เกรดดีๆ เธอต้องมาติวหนังสือให้ฉันที่บ้าน โอเคมั๊ย”

            ฉันต้องไปบ้านของน่ะเหรอ เหอะ! ไม่มีทางอ่ะ

            “ไม่”

            “เธอมีสิทธิ์ปฏิเสธด้วยเหรอ?”

            “แล้วทำไมต้องไปติวที่บ้านนายด้วยล่ะ”

            ฉันเป็นผู้หญิงนะ ให้ไปบ้านผู้ชายแบบนั้นได้ไง น่าเกลียด

            “งั้นไปบ้านเธอก็ได้ J

            บ้านฉัน...ฉันก็ไม่อยากให้เขามาอยู่ดีนั่นแหละ!

            “ไม่เอา”

            “แล้วเธอจะเอายังไงมิทราบ -_-^ ฉันมีตัวเลือกให้เธอเลือกแค่นี้แหละ”

            “งั้นบ้านฉันก็ได้”

            อย่างน้อยถ้าเกิดอะไรขึ้น มันก็เป็นที่ของฉัน ฉันจะได้หาอะไรป้องกันตัวได้ ถ้าเป็นบ้านเขาแล้วเกิดหมอนี่จะทำอะไรฉันขึ้นมา ฉันก็หาทางหนีไม่ได้น่ะสิ

            “นี่ ไม่ต้องทำหน้าระแวงขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า”

            ใครจะไปรู้...

            “สัญญาลูกผู้ชายเลยเอ้า อีกอย่าง...เธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่น่าดึงดูดขนาดนั้นซะหน่อย ไม่ได้สวย เซ็กซี่จนฉันต้องเหลียวมองสักหน่อย”

            ฉันก็ไม่ได้บอกให้นายมามองฉันสักหน่อย ไม่ได้ต้องการเลยสักนิด”

            ถ้าจะต้องมาแต่งตัวเซ็กซี่ ทำตัวเซ็กซี่ให้เขามาสนใจน่ะ ฉันไม่ทำหรอก อะไรมันจะต้องมาเปลืองตัวขนาดนั้น อีกอย่าง…ถ้าคนเราจะชอบกันน่ะ มันดูแค่ภายนอกได้ที่ไหน มันต้องดูกันที่ใจสิ แต่อย่างหมอนี่ คงดูกันแต่ภายนอกสินะ

            “มาเล่นกีต้าร์กันเหอะ”

            ทีอย่างนี้น่ะมาเปลี่ยนเรื่อง เหอะ!

            “เธออยากเล่นเพลงอะไร”

            “อะไรก็ได้”

            “งั้นเอาเพลง....แล้วเราจะได้รักกันมั๊ย”

            พอเขาพูดชื่อเพลงนั้นขึ้นมา ฉันถึงกับต้องมองหน้าเขาทันที ทำให้ฉันเห็นว่าเขากำลังมองฉันอยู่ก่อนแล้ว ทำไมแค่พูดชื่อเพลง ต้องทำเสียงแบบนั้นด้วยล่ะ ทำอย่างกับว่าเขากำลังถามคำถามฉันอยู่งั้นแหละ ฉันทำเป็นไม่ได้ใส่ใจอะไร ก่อนจะทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “อืม ตามใจนาย”

            “งั้นมา! เดี๋ยวฉันสอนเธอเล่น”

            เขาว่าก่อนจะกระเถิบตัวมาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับที่พระเอกหนังชอบทำตอนกำลังจะสอนนางเอกเล่นกีต้าร์ โดยการเอามานั่งซ้อนข้างหลัง ก่อนจะแอบจับมือนางเอก สอนจับคอร์ดอะไรอย่างนั้น แต่ขอโทษนะ...นางเอกอย่างฉันไม่เหมือนนางเอกทั่วไปน่ะ พอดีฉันเล่นกีต้าร์เป็น ไม่ต้องให้ใครมาสอนหรอก

            “นายเถิบไปนั่งที่เดิมเลย”

            “อะไรของเธอ ก็ฉันจะสอนเธอเล่นเพลงนี้ไง”

            “พอดีว่า...ฉันเล่นกีต้าร์เป็น ไม่ต้องให้ใครมาสอนหรอก ^^

            หมอนั่นถึงกับเงิบ ทำหน้าไม่ถูกทันที ปกติคงไม่เคยเห็นผู้หญิงที่เล่นกีต้าร์เป็นสินะ พอเจอฉันเข้าเลยไปไม่เป็น เจออย่างนี้ซะบ้างก็ดี...จะได้รู้ว่าบางที ผู้หญิงเราก็สามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งผู้ชายอย่างเขา

            “เธอรู้มั๊ยว่าเธอทำความฟินหมดไปเลยนะจะบอกให้ =_=

            “ฟินเฟินอะไรของนาย -*-

            “มีอย่างที่ไหน บอกว่าตัวเองเล่นเป็น ตามหนัง...ผู้ชายต้องเป็นคนสอนให้ผู้หญิงเล่นทั้งนั้นแหละ”

            “ก็มีฉันนี่แหละ ที่ไม่ต้องการให้นายสอน เอาเป็นว่า...ต่างคนต่างเล่นละกันนะ ^^

            อีตาเซอร์ริคเลยทำอะไรไม่ได้ นอกจากเขยิบตัวออกห่างจากฉันไปนั่งตรงข้ามกับฉันแทน สะใจเมอร์รินจริงๆ นานๆ ทีฉันจะได้เอาคืนเขาสักที >_<

            “เซอร์ริคคคคค~ นายมาสอนฉันเล่นเพลงนี้หน่อยสิ พอดียัยบัวกลุ่มฉันเองก็เล่นกีต้าร์ไม่เป็นด้วย แล้วฉันเองก็เล่นไม่ค่อยเก่ง นายช่วยมาสอนฉันหน่อยได้มั๊ย”

            นั่นไง~ นางเอกที่เขาต้องการมาแล้ว

            ยัยนั่นชื่อเรมี่ สาวป๊อปของโรงเรียนน่ะ ก็ไม่ใช่แค่สวย เพอร์เฟ็คน่ะสิ แต่กลับเรียนเก่งด้วย ผู้ชายต้องชอบเป็นธรรมดา แล้วก็คงตรงกับสเป็คของอีตานี่ด้วยล่ะมั้ง เห็นบอกชอบผู้หญิงเซ็กซี่

            “นั่นไง ความฟินของนายมานู่นแล้ว ^^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น