ทาสรักเมียยอดเสน่หา - สำนักพิมพ์ไลต์ ออฟ เลิฟ

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 (3) การตัดสินใจครั้งสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    9 เม.ย. 60




“คุณพราวจ้าว เป๋นอะหยังก่จ้าว” (คุณพราวจ๊ะ เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ)

แตงอ่อนสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ จึงละมือจากการทำงานตรงหน้าแล้วเอื้อมไปแตะที่แขนเรียวของพราวฟ้าเบาๆ พร้อมทั้งดึงมีดออกจากจากมืออย่างระมัดระวัง เพราะอีกฝ่ายเอาแต่เหม่อลอย ประเดี๋ยวมีดคมๆ จะเฉือนโดนเนื้อ เธอเห็นพราวฟ้ามีท่าทีแปลกๆ ตั้งแต่เดินเข้ามาในครัวแล้ว ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา

พราวฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย คิ้วเรียวยังคงขมวดมุ่นเข้าหากัน เมื่อได้สติจึงเห็นว่าแตงอ่อนกำลังมองจ้องอยู่ เลยรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด 

“พราวไม่ได้เป็นอะไรจ้ะพี่แตงอ่อน”

หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ โป้ปดออกมาอย่างไม่แนบเนียนเท่าไรนักเมื่อเผลอถอนหายใจออกมา เพราะมีเรื่องให้คิดไม่ตก จิตใจของเธอจึงไม่ค่อยแน่วนิ่งเท่าไรนัก 

“บ่ะสบายก่จ้าว ไปพักก่อนก่ะได้หนาจ้าว งานตางนี้เดียวแตงอ่อนกับหมู่เปื้อนจ้วยกั๋นยะเอง” (ไม่สบายหรือเปล่า ไปพักก่อนก็ได้นะจ๊ะ งานทางนี้เดี๋ยวแตงอ่อนกับเพื่อนๆ ช่วยกันทำเอง)

เพราะปากปฏิเสธแต่สีหน้าและแววตากลับแตกต่างทำให้แตงอ่อนอดห่วงไม่ได้ ตอนนี้เรื่องของพ่อเลี้ยงเมฆากับพราวฟ้านั้นแพร่สะพัดไปทั่วไร่ เมื่อวานช่วงค่ำๆ เพื่อนสนิทที่เป็นคนงานเก็บส้มก็มาเล่าให้ฟังว่ามีพวกคนงานจับกลุ่มนินทาพราวฟ้าต่างๆ นานา หาว่าคิดจะอ่อยเพื่อจับพ่อเลี้ยง หวังจะเป็นแม่เลี้ยงของไร่คีรีรินทร์ แตงอ่อนได้ฟังแล้วก็โกรธแทน แม้เธอจะได้รู้จักพราวฟ้าเพียงไม่นาน แต่รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางทำพฤติกรรมอย่างนั้นแน่นอน

“ขอบคุณจ้ะ แต่พราวไม่ได้เป็นอะไร”

หญิงสาวยังคงปฏิเสธ พยายามขจัดเรื่องหว้าวุ่นออกไปจากใจ ทว่ามันก็ไม่ได้ง่ายดายเลยสักนิด พราวฟ้าไม่คิดให้ค่ากับคำพูดพวกนั้นเลยสักนิด แต่เพราะเธอแคร์ป้าศรีวรรณมากต่างหาก จึงไม่อยากให้การกระทำของตัวเองทำให้ป้าพลอยเสื่อมเสียไปด้วย

“จ้าว ถ้าบ่ะสบายหื้อบอกแตงอ่อนหนาจ้าว” (จ้ะ ถ้าไม่สบายรีบบอกแตงอ่อนนะจ๊ะ)

พราวฟ้าพยักหน้ารับ อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่พลอยทำให้คนอื่นเป็นห่วงตามไปด้วย ลอบผ่อนลมหายใจออกมาแล้วสะบัดศีรษะเบาๆ เพื่อขับไล่ปัญหาที่วนเวียนอยู่ในหัวให้ออกไปชั่วคราว แล้วบอกกับตัวเองว่าสิ่งไหนที่เธอควรจะทำมากที่สุดในตอนนี้ นั่นก็คือตั้งใจทำงานที่อยู่ตรงหน้าให้ดีที่สุด

“หนูพราว ป้าวานไปหยิบน้ำพริกน้ำเงี้ยวตี้วางอยู่ฮั่นหื้อกำ” (หนูพราว ป้าวานหยิบพริกน้ำเงี้ยวที่วางอยู่ตรงนั้นหน่อยจ้ะ) ป้าบัวพยับเพยิบบอกพลางชี้ไปยังพริกน้ำเงี้ยวที่เตรียมไว้สำหรับทำขนมจีนน้ำเงี้ยวเลี้ยงคนงานในตอนเที่ยง

“ได้จ้ะป้าบัว” 

พราวฟ้าถือกะละมังใบเล็กที่บรรจุน้ำพริกน้ำเงี้ยวไปให้ป้าบัวตอง ป้าบัวตองเป็นแม่ครัวชาวเหนือแท้ๆ ที่ทำอาหารเก่งและอร่อยมาก ซึ่งเธอก็ได้สูตรและเคล็ดลับการทำอาหารเหนือจากป้าใจดีมาหลายอย่าง

“วันนี้ทำน้ำเงี้ยวใช่ไหมจ๊ะ” ดวงตากลมโตมองไปยังน้ำซุปกระดุกหมูที่กำลังเดือดอยู่ในหมอใบเขื่องอย่างสนใจ

“แม่นแล้วลูก อยากฮู้สูตรก่ะเข้ามาใกล้ๆ เดียวป้าจะสอนหื้อ” (ใช่แล้วลูก อยากรู้สูตรก็เข้ามาขยับใกล้ๆ เดี๋ยวป้าจะสอนให้)

บัวตองพยักหน้าเรียก พราวฟ้าจึงขยับเข้าไปใกล้ๆ พลางยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น โดยมีสายตาของศรีวรรณคอยมองอยู่ไม่ห่าง นางรู้ว่าพราวฟ้ากำลังมีเรื่องรบกวนจิตใจเลยเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็พยายามไม่ซักไซ้ประเดี๋ยวจะเป็นการกดดันหลานรู้สึกเครียดไปมากกว่าเดิม

“อันนี้เป๋นน้ำพริกน้ำเงี้ยวตี้ป้าซื้อมาจากเจ้าดังในกาดเช้า เปิ้นยะมาหื้อเรียบร้อยแล้ว เฮาบ่ะต้องมายุ่งยากยะเอง” (อันนี้เป็นน้ำพริกน้ำเงี้ยวที่ป้าซื้อมาจากเจ้าดังในตลาด เขาทำมาเรียบร้อยแล้ว เราไม่ต้องยุ่งยาก) มือที่เริ่มเหี่ยวย่นตามวัยแตะที่กะละมังน้ำพริกที่พราวฟ้าถืออยู่ ก่อนหันไปหยิบตะกร้าใบย่อมขึ้นมา

“อันนี้ดอกงิ้วแห้ง ขาดบ่ะได้เน้อ น้ำเงี้ยวสูตรเจียงฮายต้องมีดอกงิ้ว” (อันนี้ดอกงิ้วแห้ง ขาดไม่ได้นะ น้ำเงี้ยวสูตรเชียงรายต้องมีดอกงิ้ว)

“ทำไมต้องมีจ๊ะป้า” พราวฟ้าถามด้วยความใคร่รู้ เคยรับประทานขนมจีนน้ำเงี้ยวมาหลายครั้งก็นึกสงสัยว่าทำไมต้องใส่ดอกงิ้วด้วย

“เป๋นสมุนไพรน่ะลูก ใส่ในน้ำเงี้ยวแล้วจะเข้มข้น กลมกล่อม ลำขนาด” (เป็นสมุนไพรน่ะลูก ใส่ในน้ำเงี้ยวแล้วจะเข้มข้น กลมกล่อม)

ดอกงิ้วนี้คนงานเก็บมาให้จากท้ายไร่ นางจึงนำมาตากแดดไว้เพื่อจะได้เก็บไว้ใช้นานๆ วัตถุดิบที่ใช้ทำอาหารหลายๆ อย่างก็หาได้ในไร่นี่ล่ะ มีแค่พวกเนื้อสัตว์ที่ต้องซื้อจากตลาด

พราวฟ้าฟังแล้วจดจำอย่างตั้งใจ หญิงสาวคิดว่าการทำอาหารเป็นเสน่ห์ที่น่าหลงใหลอย่างหนึ่ง ไม่ใช่เพียงแค่ใช้มือทำ แต่ยังต้องใส่ใจในทุกรายละเอียด

“แล้วก็จะมีบะเขือส้ม นี่เก็บมาสดๆ จากในสวนเลยเน้อ ปลอดสารพิษแน่นอน เลือดไก่ล้างหื้อสะอาด สองอย่างนี้ต้องใส่ตอนน้ำเดือดๆ จะได้บ่ะคาวนะลูกนะ” 

(แล้วก็มีมะเขือเทศ นี่เก็บสดๆ จากในสวนเลยนะ ปลอดสารพิษแน่นอน เลือดไก่ล้างให้สะอาด สองอย่างนี้ต้องใส่ตอนน้ำเดือดๆ จะได้ไม่คาวนะลูก)

ที่ไร่คีรีรินทร์จะมีแปลงผักสวนครัวขนาดใหญ่ ปลูกผักหลากหลายชนิดเพื่อทำอาหารเลี้ยงคนงาน มีทั้งพริก กะเพรา โหระพา มะเขือเทศ มะเขือเปราะที่กำลังออกลูกงามๆ เวลาจะทำก็แค่เดินไปเก็บสดๆ จากสวน ผักของที่นี่ปลอดภัยไร้สารพิษจากยาฆ่าแมลง

“เริ่มจากผัดน้ำพริกหื้อหอมก่อน แล้วใส่ลงไปในกระทะเลยลูก แล้วก่อยใส่หมูบดกับกระดูกหมูตวยลงไป” (เริ่มจากผัดน้ำพริกให้หอมก่อน ใส่ลงไปในกระทะเลยลูก เดี๋ยวค่อยใส่หมูบดกับกระดูกหมูตามลงไป)

บัวตองหยิบกระทะใบใหญ่มาตั้งบนเตาถ่านที่ไฟเริ่มอ่อน นางใช้ตะหลิวผัดน้ำพริกเพื่อไม่ให้ไหม้ติดกระทะ แล้วก็ตามด้วยหมูบดและกระดูกหมู ผัดกับน้ำพริกเพื่อให้เข้าเนื้อ เพียงไม่นานกลิ่นก็หอมฉุนจากเครื่องแกงไปทั่วครัว จนแม่ครัวกิตติมศักดิ์จามฟุดฟิด

“ปอหมูเริ่มสุกได้ตี้แล้วก่ตักใส่หม้อน้ำซุป เคี้ยวแห๋มสักพักแล้วก่อยจิมรส หนูพราวจ๊วยตักกำ ป้าเริ่มปวดแขนแล้วลูก (พอหมูเริ่มสุกได้ที่แล้วก็ตักไปใส่หม้อน้ำซุป เคี้ยวสักพักแล้วค่อยชิมรส หนูพราวช่วยตักที ป้าเริ่มปวดแขนแล้วลูก)

แม่ครัววัยกลางคนหัวเราะเบาๆ พลางยื่นตะหลิวให้พราวฟ้าช่วยตักน้ำพริกที่ผัดกับหมูใส่ลงในหม้อน้ำซุปใบใหญ่ เนื่องจากทำอาหารปริมาณมากๆ ต้องใช้แรงเยอะพอสมควร วันนี้ทำกับข้าวมาหลายอย่างแล้ว คนแก่อย่างนางกำลังก็เริ่มตก

“ได้จ้ะ”

“แล้วก็ใส่ดอกงิ้วแห้งตวยลงไปลูก” (แล้วก็ตามด้วยดอกงิ้วแห้งนะลูก) บอกพลางยกตะกร้าดอกงิ้วแห้งมาวางให้ใกล้ๆ 

หญิงสาวทำตามที่ป้าบัวตองบอกอย่างคล่องแคล่ว พลางยกหลังมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ซึมบริเวณไรผมจากความร้อนระอุบริเวณหน้าเตา แขนทั้งสองข้างร้อนผ่าวจากไอร้อนของน้ำเงี้ยวในหม้อที่กำลังเดือดปุดๆ แต่พราวฟ้าก็อดทนทำอย่างตั้งใจ คำสอนของแม่ศรีจันทร์ในวันที่เริ่มหัดทำอาหารครั้งแรกยังก้องอยู่ในหัว แม่บอกเธอว่าเวลาทำอาหารไม่ต้องกลัวร้อน ไม่ต้องห่วงสวย ให้ใส่ใจในการทำเสมอและระมัดระวังก็พอแล้ว

“แล้วใส่อะไรต่อจ๊ะ”

“ถ้าเดือดแล้วใส่เลือดไก่ กนๆ น้อยนึงนะลูก ปล่อยหื้อเดือดแห๋มน้อยก่ะใส่บะเขือส้ม” (ถ้าเดือดแล้วใส่เลือดไก่ คนๆ นิดหนึ่งนะลูก ปล่อยให้เดือดอีกหน่อยแล้วตามด้วยมะเขือเทศ)

“จ้ะ ป้าบัวนั่งพักก่อนก็ได้จ้ะ เดี๋ยวพราวจัดการให้”

“หลานสาวปี้วรรณนี่เก่งเนาะ สอนอะหยังก่ยะได้หมดกุ๊อย่าง” (หลานสาวพี่วรรณนี่เก่งเนาะ สอนอะไรก็ทำได้หมดทู๊กอย่าง)

บัวตองมองแล้วก็อดจะชื่นชมไม่ได้ หันไปมองแม่ครัวรุ่นพี่ที่ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความภูมิใจในตัวหลาน เห็นหน้าตาสะสวยแถมบอบบางนางก็แอบสบประมาทตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาช่วยงานในโรงครัว คิดว่าเป็นสาวเมืองกรุงคงหยิบจับอะไรไม่เป็นแน่ๆ แต่กลับทำได้แทบทุกอย่าง สอนอะไรก็จดก็จำ ไม่รู้ก็ซักถาม นึกอิจฉาคนเป็นแม่พ่อที่อบรมสั่งสอนลูกสาวได้ดีเหลือเกิน สวยและเก่งงานเรือนแบบนี้ ใครได้เป็นเมียคงโชคดีไปตลอดชีวิต



ตอนที่เขียนฉากนี้สารภาพว่าหิวค่ะ 5555555

อ่านแล้วฝากคอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

รักมากมาย / อัยย์ญาดา

วันนี้บีไปงานสัปดาห์หนังสือนะคะ ไป 2 วัน เสาร์กับอาทิตย์ค่ะ ใครไปมาเจอกันได้นะคะ ที่บูธอัมรินทร์ค่ะ

ปล.เดี๋ยวเย็นๆ มาอัพให้อีกตอนนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

1,655 ความคิดเห็น

  1. #1577 piggipiggi (@piggipiggi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 16:25
    เคยอยู่ในอารมณ์เดียกันเบยค่า เขียนไปหิวไป 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂
    #1577
    0
  2. #1324 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 14:16
    คนที่รู้จักฟ้าจริงๆมีแต่คนรักนาง
    #1324
    0
  3. #1182 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 16:55
    เหมาะที่จะเป็นแม่เลี้ยง
    #1182
    0
  4. #319 pam18566 (@pam18566) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 16:29
    พ่อเลี้ยงไม่อดตายแน่นอน ว่าที่เมียทำอาหารเก่งขนาดนี้555
    #319
    0
  5. #198 sasaki samino (@sasaki-samino) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:15
    ดีนะ เป็นคนเหนือ ต้องอ่านในวงเล็บ 555
    #198
    2
    • #198-1 Aiyada.Author (@provokelove) (จากตอนที่ 7)
      8 เมษายน 2560 / 23:34
      คนเขียนก็ไม่ใช่ค่ะ ให้เพื่อนช่วยแปลเป็นภาษาเหนือให้เหมือนกัน 5555
      #198-1
    • #198-2 Irish66 (@Irish66) (จากตอนที่ 7)
      9 เมษายน 2560 / 15:56
      ไม่ใช่คนเหนือแต่พอเดาได้ว่าพูดว่าอะไร...เพราะเคยฟังเพื่อนคนเหนือคุยกัน
      #198-2
  6. #197 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:05
    หิวเลยคะพี่บี
    #197
    0
  7. #184 Chariyaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 10:54
    กลิ่นน้ำเงี้ยวลอยมาเลย
    #184
    0