ทาสรักเมียยอดเสน่หา - สำนักพิมพ์ไลต์ ออฟ เลิฟ

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 (1) การตัดสินใจครั้งสุดท้าย [อัพเพิ่มแล้วค่ะ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    9 เม.ย. 60

เป็นเมียพี่ มีโปรโมชั่นดีๆ แถมให้ทั้งคืน


บทที่ การตัดสินใจครั้งสุดท้าย

พราวฟ้าเดินกลับมายังบ้านพักด้วยสภาพที่ใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไรนัก นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากบวมเจ่อจากฤทธิ์จุมพิตดุดันอยู่บ่อยครั้ง พานทำให้คิดถึงเหตุการณ์วาบหวามทุกครา ความรู้สึกอบอุ่นยังคงประทับอยู่ในกาย ใจดวงน้อยเต็มไปด้วยความสับสน ในขณะที่ปฏิเสธการแต่งงานทว่ากลับลุ่มหลงติดใจในรสสัมผัสอ่อนหวานซาบซ่านที่เขามอบให้ ความรู้สึกแบบนี้มันเรียกว่าหลงระเริงสินะ หญิงสาวถอดถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างไม่เข้าใจตัวเอง แล้วก้าวขึ้นบันไดขั้นเล็กๆ ขึ้นไปบนบ้าน เห็นป้านั่งพับผ้าอยู่จึงนั่งพับเพียบลงข้างๆ ด้วยสีหน้าติดจะเคร่งเครียด

“พราวบอกพ่อเลี้ยงแล้วจ้ะว่าจะไม่แต่งงานกับเขา”

พราวฟ้าเอ่ยออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพราะความจริงแล้วงานแต่งงานยังไม่ถูกยกเลิก เนื่องจากพ่อเลี้ยงเมฆาไม่ยอมรับการปฏิเสธจากเธอ

“พ่อเลี้ยงเมฆาไม่ดีตรงไหน ทำไมหลานสาวของป้าถึงไม่อยากแต่งงานกับเขานัก”

เห็นหลานเอาแต่ปฏิเสธก็อดที่จะถามไม่ได้ มืออวบอูมพับผ้าไปพลางระหว่างรอคำตอบ นางนึกแปลกใจว่าพราวฟ้าหายไปไหนแต่เช้าตรู่ ที่แท้ก็ไปที่เรือนใหญ่เพื่อปฏิเสธการแต่งงานสินะ

คำถามจากป้าทำให้พราวฟ้าถอนหายใจเบาๆ ด้วยความกังวล สับสนและว้าวุ่นใจ เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น หลุบเปลือกตาลงมองมือบอบบาง เสียงที่เอ่ยออกมานั้นแผ่วเบาเพราะขาดความมั่นใจ

“ป้าจ๊ะ คนไม่ได้รักกันชอบกันจะให้แต่งงานกันได้ยังไงล่ะจ๊ะ”

แม้จะเสียจูบให้ชายหนุ่มถึงสองครั้ง แม้จะหวั่นไหวในยามที่อยู่ใกล้ แม้จะรู้สึกอบอุ่นกายและใจทุกครั้งที่ตกอยู่ในอ้อมแขน ทว่ามันก็ไม่ใช่สิ่งการันตีว่าเธอควรตอบตกลงแต่งงานกับพ่อเลี้ยงเมฆา พราวฟ้ารู้สึกกลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะเป็นที่ปรารถนาเพียงแค่ร่างกาย เมื่อเขาได้เชยชมจนพอใจแล้วเกิดความเบื่อหน่าย คนที่จะต้องเจ็บช้ำใจก็คือเธอ

เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ พราวฟ้าไม่รู้ว่าเธอจะเข้มแข็งมากพอที่จะรับมันได้ไหม เพราะสิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือ ‘ความผูกพัน’ และ ‘ความเจ็บปวด’

ศรีวรรณคลี่ยิ้มบางๆ พลางส่ายหน้าเบาๆ กับคำตอบนั้น โดยที่ไม่หันไปมองหน้าหลาน แค่ได้ยินเสียถอนหายใจก็พอจะรู้ว่าพราวฟ้ากำลังมีความกังวลใจ เนื่องจากยังไม่รู้จักพ่อเลี้ยงเมฆาดีพอ ทำให้ขาดความมั่นใจไม่กล้าที่จะตอบตกลงปลงใจแต่งงานด้วย

“การที่คุณเมฆเดินเข้ามาขอพราวจากป้า ป้าถือว่าเขาให้เกียรติและรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองมากนะ ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นเลยด้วยซ้ำไป และทั้งๆ ที่สามารถเลือกผู้หญิงที่สวยและเพียบพร้อมกว่านี้มาเป็นคู่ครองก็ยังได้ แต่พ่อเลี้ยงเมฆากลับเลือกพราว เลือกหลานสาวแม่บ้านจนๆ อย่างป้าให้เป็นคนข้างกาย เป็นแม่เลี้ยงแห่งไร่คีรีรินทร์”

สตรีวัยกลางวางงานในมือลง หันหน้าไปมองพราวฟ้าที่เอาแต่นั่งก้มหน้างุด แล้วจับมือบางมากุมไว้เบาๆ ก่อนเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนุ่มชวนฟัง

“คุณเมฆหวงความโสดมาก ไม่อย่างนั้นไม่ถือครองมันมาถึงสามสิบห้าปีหรอกนะพราวฟ้า ถึงจะมีผู้หญิงสวยๆ วนเวียนเข้ามาในชีวิตไม่เคยขาดแต่ก็ไม่เคยให้ความสำคัญกับใครเลย เอาแต่ทุ่มเทเวลาให้กับงานในไร่ อีกอย่างคุณเมฆก็เป็นคนจริงจังและหนักแน่นเอามากๆ หากไม่มั่นใจจะไม่ยอมพูดมันออกมาเด็ดขาด ป้าอยู่กับคุณเมฆมายี่สิบกว่าปี ป้ารู้นิสัยของเจ้านายตัวเองดี”

ทุกคำที่เอื้อนเอ่ยออกมาล้วนเป็นความจริงไร้การปรุงแต่งใดๆ ทั้งสิ้น เพราะไม่มีประโยชน์ที่จะต้องทำเช่นนั้น นางเชื่อว่าที่พ่อเลี้ยงเมฆายังครองตัวเป็นโสดจนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะยังไม่เจอคนที่เหมาะสมมาเคียงคู่ แต่ตอนนี้ได้พบผู้หญิงที่เหมาะสมจะมาเป็นแม่เลี้ยงแห่งไร่คีรีรินท์แล้ว และพราวฟ้าก็คือผู้หญิงคนนั้น

“ป้าแค่อยากพูดเฉยๆ ไม่บังคับพราวหรอกนะ” 

มืออวบลูบผมยาวสลวยเบาๆ ให้หลานสาวคลายความกังวลใจ เพราะมันอาจจะรวดเร็วเกินไปที่จะต้องแต่งงานกับคนที่เพิ่งพบกันได้ไม่นาน

“ป้าจ๊ะ...”

ดวงตาคู่งามไหวระริกไปมาด้วยความรู้สึกสับสน พ่อเลี้ยงเมฆาไม่ได้ทำให้พราวฟ้ารู้สึกเลยว่าเขาเลือกเธอ ในเมื่อการกระทำของเขามันคือตรงข้ามกับสิ่งที่ป้าศรีวรรณกล่าวมา ชายหนุ่มแสดงตัวเป็นสุภาพบุรุษในยามที่อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่แต่ในยามที่อยู่กับเธอนั้นช่างแตกต่าง เอาแต่บังคับข่มขู่ คุกคาม เอาเปรียบรังแก ไม่เคยสร้างความมั่นใจให้กับคนที่เขาบอกว่าจะรับผิดชอบด้วยการแต่งงานเลยสักนิด แล้วจะให้เธอตอบตกลงแต่งงานกับเขาได้อย่างไรกัน

เก็บไปคิดดูอีกสักครั้งก็ไม่เสียหายนะลูก”

พราวฟ้าไม่ตอบอะไรทำได้เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ด้วยสีหน้ากังวล พ่นลมหายใจออกมาด้วยความหนักอกหนักใจ เวลาสองวันกับการตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกับเขาไปตลอดชีวิต มันช่างน้อยนิดเหลือเกินในความรู้สึกของเธอ พราวฟ้ารู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธคนเผด็จการอย่างพ่อเลี้ยงเมฆา แต่หญิงสาวก็ยังเลือกที่จะทำมันเพื่อปกป้องหัวใจตัวเองจากความเจ็บปวด

“เกือบลืมไปเลย ป้ามีจดหมายฉบับหนึ่งจะให้ หยิบออกมาไว้หลายวันแล้วก็ลืมเอาให้ตลอด แม่เราเป็นคนฝากป้าไว้เมื่อห้าปีก่อน ป้าไม่รู้ว่าจันทร์เขียนอะไรไว้บ้าง จันทร์บอกเพียงแค่ว่าถ้าพราวมาหาป้าที่ไร่คีรีรินทร์เมื่อไร ให้ป้าเอาจดหมายฉบับนี้ให้พราวอ่าน”

ศรีวรรณฉุกคิดขึ้นได้จึงเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักชั้นเก็บของ หยิบซองจดหมายสีขาวออกมาแล้วส่งให้กับพราวฟ้า เป็นจดหมายที่ศรีจันทร์ฝากเอาไว้ก่อนกลับกรุงเทพฯ ในวันที่เดินทางมารับลูกสาวที่ไร่คีรีรินทร์เมื่อห้าปีก่อน ซึ่งในตอนนั้นเป็นช่วงที่พราวฟ้าสำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมปลายและรอเตรียมตัวเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย

“ขอบคุณจ้ะป้า”

พราวฟ้ารับจดหมายของแม่มากอดไว้แนบอก พลันกระบอกตาก็ร้อนผะผ่าว น้ำตาร้อนค่อยๆ รื้นขอบตาแล้วไหลรินลงสู่สองแก้มอย่างช้าๆ ริมฝีปากบางเม้มแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้นจนตัวสั่นเทา เจ็บหนึบไปทั้งอกราวกับถูกบีบคั้นอย่างรุนแรง มันเจ็บจนใจแทบขาดรอน เมื่อได้เห็นจดหมายที่ไม่ต่างจากตัวแทนของมารดา การพลัดพรากจากบุคคลอันเป็นที่รักนั้นช่างเจ็บปวดเหลือเกิน แม้เวลาจะหมุนผ่านไปนานเพียงใดแต่ความเจ็บนั้นยังคงอยู่ มันมากพอๆ กับความคะนึงหาที่มีอยู่ในทุกห้วงขณะจิต มันคือการจากลาครั้งแรกที่แสนทรมานที่สุดในชีวิตของพราวฟ้า...

“อย่าร้องเลยลูก พราวยังมีป้านะ”

น้ำเสียงของคนเป็นป้านั้นเครือสั่น น้ำตาซึมตามไปด้วย เห็นหลานร้องไห้ปานจะขาดใจแล้วก็อดสงสารไม่ได้ รีบรวบตัวเข้ามากอดปลอบประโลม นางเข้าใจดีว่าความสูญเสียนั้นสร้างความเจ็บปวดและรอยแผลไว้มากเพียงใด เพราะนางเอกก็เสียใจไม่ต่างกันที่ต้องเสียน้องสาวและน้องเขยที่แสนดีพร้อมๆ กัน มันยากเหลือเกินที่จะต้องทำใจรับกับมัน

“ป้าจ๋า ป้าต้องอยู่กับพราวไปนานๆ นะ อย่าทิ้งพราวไปไหนนะจ๊ะ”

พราวฟ้าร่ำไห้อย่างสุดกลั้น เธอวอนขอด้วยเสียงสั่นปนสะอื้น แขนเรียวสวมกอดป้าแน่นอย่างกลัวจะสูญเสียไปเหมือนกับพ่อและแม่ หัวใจของเธอมันบอบช้ำมากพอแล้ว พราวฟ้าไม่อยากต้องเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว

“ป้าไม่ทิ้งพราวไปไหนหรอกลูก”

คำร้องขอนั้นทำให้ศรีวรรณน้ำตาร่วง สงสารหลานจับใจ แม้จะทำใจยากเมื่อต้องสูญเสียคนที่รัก แต่นางจะบอกหลานเสมอว่ากาลเวลาไม่สามารถเยียวยาได้ทุกสิ่ง แต่การยอมรับความจริงต่างหากที่เยียวยาได้ทุกอย่าง หากวันใดที่พราวฟ้ายอมวางความเจ็บปวดที่แบกเอาไว้ลง ความทุกข์ทรมานก็จะลดลงเรื่อยๆ

 

พราวฟ้าคิดว่าการจมอยู่กับความทุกข์ไม่มีทางที่เราจะมีความสุข เธอจึงพยายามหลีกเลี่ยงมัน แม้บางครั้งมันจะยากเย็นเหลือเกิน หญิงสาวสูดลมหายใจเขาปอดลึกๆ ดวงตากลมโตมองไปบนท้องฟ้ากว้างสีสดใส ริมฝีปากสวยระบายยิ้มบางๆ บิดาและมารดาบอกกับเธอเสมอว่ายามใดที่ท้อแท้และสิ้นหวัง ให้มองขึ้นไปบนฟ้าแล้วจะเห็นความรักความห่วงใยของท่านทั้งสองอยู่บนนั้น

‘พ่อจ๋า แม่จ๋า พราวจะเข้มแข็งนะจ๊ะ’

เธอส่งผ่านข้อความจากใจถึงคนบนฟ้าแล้วยกมือขึ้นวางบนอกข้างซ้าย ร่างกายนี้ หัวใจนี้เกิดมาจากความรักของพ่อและแม่ เติบโตมาจากการเฝ้าฟูมฟักดูแลอย่างทะนุถนอม ท่านทั้งสองไม่เคยจากเธอไปไหนแต่ยังคงอยู่ในใจเสมอ พราวฟ้ายิ้มอย่างให้กำลังใจตัวเองแล้วก้าวเดินไปข้างหน้า

วันนี้หญิงสาวไม่ได้ไปทำอาหารช่วยป้าที่เรือนใหญ่ เพราะยังไม่อยากเผชิญหน้ากับพ่อเลี้ยงเมฆาในยามนี้ ช่วงสายหลังจากทำงานบ้านเสร็จ พราวฟ้าก็ออกมาช่วยงานที่โรงครัวเช่นทุกวัน พอเดินเข้ามาในเขตไร่ส้มเขียวขจีที่ตอนนี้คนงานกำลังช่วยกันเก็บส้มอย่างขะมักเขม้น ความประหม่าก็เข้ามาเกาะกุมจิตใจของเธอทันที เพราะไม่อยากให้เหตุการณ์มันเกิดขึ้นซ้ำรอยอีก แม้จะบอกตัวเองว่าไม่แคร์กับคำพูดของคนเหล่านั้น ทว่าลึกๆ แล้วพราวฟ้าก็ไม่ได้ต้องการได้ยินมันอยู่ดี แต่ก็อย่างว่าเราห้ามปากคนไม่ให้นินทาไม่ได้ แต่เราห้ามตัวเองไม่ให้รับรู้ ไม่ให้สนใจมันได้

“ผ่อดุ๊ แม่ญิงหยังอย่างใด ไปหื้อท่าป้อเลี้ยงเปิ้นถึงบ้านถึงจอง” 

(ดูซิดู ผู้หญิงอาหร้ายไปอ่อยพ่อเลี้ยงถึงที่บ้าน)

เพียงแค่ก้าวขาผ่านไร่ส้มเสียงนินทาก็ดังขึ้นต้อนรับการมาของพราวฟ้าในทันที หญิงสาวได้ยินแล้วถึงกับจุกจนพูดไม่ออก เท้าเรียวที่พร้อมจะก้าวไปข้างหน้านั้นละงักงันทันที เธอได้แต่สุดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วบอกตัวเองให้ใจเย็น

“วานวาก่ะยอมหื้อป้อเลี้ยงกอดจูบกลางไร่ตั้งแต่เจ๊า วันนี้ยังตวยมาหื้อท่าถึงบ้าน แม่ญิงดีๆ ตี้ไหนเปิ้นยะกั๋น”

(เมื่อวานก็ยอมให้พ่อเลี้ยงกอดจูบกลางไร่ส้มแต่เช้า วันนี้ยังตามไปอ่อยถึงบนบ้าน ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนเขาทำกัน)

คนงานหญิงคนหนึ่งกล่าวถากถางเสียงเย้ยหยัน จนทำให้บางคนหันมามองด้วยแววตาแปลกๆ

พราวฟ้ากำมือเข้าหากันแน่นอย่างระงับความกรุ่นโกรธกับคำกล่าวหานั้น ดวงตาคู่งามแข็งกร้าวตวัดมองไปยังทิศทางของต้นเสียง มีคนงานผู้หญิงสี่ห้าคนกำลังจับกลุ่มกันแล้วนินทาเธอเสียงดัง ราวกับอยากให้คนอื่นๆ ได้ยินด้วย คนพวกนั้นไม่หันมาองยังเธอโดยตรง แต่เอ่ยคำพูดกระแนะกระแหนขึ้นทันทีที่เธอเดินผ่านมา หญิงสาวไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใครกันบ้าง เพราะคนงานในไร่จะสวมผ้าโพกศีรษะและปิดใบหน้าเหลือแค่ลูกตาเพื่อป้องกันแดดกันแทบทุกคน

พราวฟ้านึกแปลกใจไม่น้อย ทั้งๆ ที่ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ แต่ทำไมคนพวกนั้นต้องพูดจาเหยียบย้ำคนอื่นด้วย

“คงอยากเป๋นแม่เลี้ยงจ๋นตัวสั่นเลยกึ๊ดจะจับป้อเลี้ยง หน้าตาก่ะงามแต่ยะตัวบ่ะเปิงกับความงามตี้มีเลยสักน้อย”

(คงอยากจะเป็นแม่เลี้ยงจนตัวสั่นเลยคิดจะจับพ่อเลี้ยง หน้าตาก็สะสวยแต่ทำตัวไม่สมกับความสวยที่มีเลยสักนิด)


Talk-1 

คิดหนักเลยค่ะหนูพราว เวลาสองวันของอิพ่อเลี้ยงมันจะไปพออะไรล่ะเนอะ หายใจเบาๆ ก็หมดแล้ว ไม่ต้องให้เวลาคิดก็ได้มั้ง

Talk-2

ตบมะ จะได้จบๆ เนอะ ปากดีจริงๆ มาว่าว่าที่แม่เลี้ยงได้ยังไงกัน ใครเค้าอ่อย อยู่เฉยๆ พ่อเลี้ยงก็อยากได้เป็นเมียข่ะ ไม่จำเป็นต้องอ่อยหรอก 

ปล.มีภาษาเหนือด้วย ถ้ามีคำไหนผิดพลาดหรือดูแปลกๆ ไป รบกวนแจ้งหน่อยนะคะ บีจะได้แก้ไขค่ะ


บทที่ 2 มาน้อยนิดหนึ่งนะคะ พอดีบทที่ 3 บีเขียนยังไม่เสร็จ ฉากสำคัญมากกกก

อ่านแล้วฝากเม้นๆ ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

รักมากมาย / อัยย์ญาดา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

1,655 ความคิดเห็น

  1. #1651 06Lookpad (@06Lookpad) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 12:08
    ตะวา=เมื่อวาน จ้าาา
    #1651
    0
  2. #1320 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 13:54
    ปากนี่น่าจะเป็นส้วมนะ
    #1320
    0
  3. #1274 sbphatsachol (@sbphatsachol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 19:05
    คือก็แอบเคืองๆทั้งป้าทั้งพ่อเลี้ยงนะ คือหลานก็บอกอยู่ว่าไม่ได้รัก ควรฟังสิ เหมือนบังคับอะ แทนที่จะค่อยๆจีบนะ เห้อออออ แต่ก็ยอมรับค่ะว่ามันกร๊าวใจอีชุนมว้ากกกก5555555
    #1274
    0
  4. #1180 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 16:34
    พราวคิดดูดีนะ ผู้เค้าอยากแต่งแสดงว่าจริงจังนะ 
    พวกหวงความโสดอ่ะแต่งงานยาก
    #1180
    0
  5. #1126 Pieblueberry (@hk-nk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 09:32
    วานวา? บ้านเปิ้นฮ้อง ตะวา

    ปล ไรท์คนตางใดเจ้า
    #1126
    0
  6. #317 pam18566 (@pam18566) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 16:02
    พ่อเลี้ยงมาช่วยว่าที่เมียเร็วๆสิ555
    #317
    0
  7. #149 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 14:50
    คุณพ่อเลี้ยงขา นางดูไม่ออกค่ะว่ารักนางแสดงออกดีๆสิคะ
    #149
    0
  8. #148 pookpook502 (@pookpook502) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 11:58
    อย่าตบเลยป่อยให้เขาพูดไปเถอะเราไม่ได้เป็นแบบเขาว่าสักหน่อยอย่าได้แคร์
    #148
    0
  9. #147 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 11:45
    ตบเลยม่ะ เดี๋ยวตบช่วย5555555
    #147
    0
  10. #146 samangkay (@samangkay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 10:10
    ตบอิพวกหน่อยเถอะพราวเอ้ยรับแต่งงานไปเลยจ้า
    #146
    0
  11. #145 รติ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 11:42
    แต่งสิเธอ หรือจะรอพ่อเลี้ยงจับกด55555
    #145
    0
  12. #144 carrot1 (@suchadarabbit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 00:32
    ตกลงคะพ่อเลี้ยง พราวตอบ
    #144
    0
  13. #143 carrot1 (@suchadarabbit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 00:32
    ตกลงคะพ่อเลี้ยง พราวตอบ
    #143
    0
  14. #142 carrot1 (@suchadarabbit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 00:31
    ตกลงคะพ่อเลี้ยง พราวตอบ
    #142
    0
  15. #141 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 11:49
    แต่งเถอะ  อ่อยคนแก่555
    #141
    0
  16. #138 nichapat7171 (@nichapat7171) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 08:48
    แต่งเถอะพราวฟ้า รอจร้าาาา
    #138
    0
  17. #137 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 06:21
    ยอมค่ะยอม...ดูท่าจะได้สามีดีเด่นในอนาคตด้วยนะเนี่ย
    #137
    0
  18. #136 Kaew6674 (@Kaew6674) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 21:12
    แต่งเถอะ พราวฟ้า.
    #136
    0
  19. #135 Kai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 19:50
    รอค่าาาาาฟินนนนน
    #135
    0
  20. #134 dalyth_p (@preiwlovely) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 18:40
    ไม่ต้องแต่งหรอกพราว เดี๋ยวแต่งแทนเอง อิอิ>_<
    #134
    0
  21. #133 Pilin Pinit (@pilinpinit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 17:09
    โปรไฟล์เลิศขนาดนี้ไม่ต้องคิดแล้วจ๊ะ ตอบตกลงเลย
    #133
    0
  22. #132 pookpook502 (@pookpook502) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 14:23
    ไม่ต้องคิดแล้วหนูพราวฟ้าดับเครื่องชนพ่อเลี้ยงเลย
    #132
    0
  23. #131 noimuball (@noimuball) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 13:28
    สนุกคร้าาารอๆๆๆ
    #131
    0
  24. #130 samangkay (@samangkay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 13:08
    สนุกชอบมากค่ะฟินได้อีกค่ะ
    #130
    0
  25. #129 LuckyTarot (@LuckyTarot) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 12:41
    ขอบคุณที่มาอัพให้อ่านนะคะ. สู้ๆนะคะไรท์ที่รัก
    #129
    0