ทาสรักเมียยอดเสน่หา - สำนักพิมพ์ไลต์ ออฟ เลิฟ

ตอนที่ 26 : บทที่ 8 (3) ภรรยาแสนซุกซน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    25 เม.ย. 60

 

หล่อ รวย ล่ำ มีเมียแล้ว เมียสวยมาก 


“เป็นใบ้แล้วเหรอ เมื่อคืนนอนด้วยกันไม่เห็นเป็นใบ้เลย”

พ่อเลี้ยงหนุ่มว่าเสียงระรื่นราวกับเป็นเรื่องปกติ มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยเลศนัยขณะมองสบตาภรรยาแสนดื้อรั้น

“คุณเมฆ!” 

พราวฟ้าแหวใส่สามีในทันทีกับคำพูดไม่น่าฟัง ร่างบอบบางก้าวออกมายืนตรงหน้าแสงดาวแล้วแหงนหน้ามองจ้องเขาตาเขม็ง เด็กสาวจึงขยับออกไปยืนหลบอยู่ข้างๆ

“อะไร?” 

คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย ปากหยักนั้นยิ้มราวกับจะเยาะเย้ย เมื่อเห็นเมียมีท่าทางกระฟัดกระเฟียด มือหนายื่นมือลงไปหาแล้วพยักหน้าเบาๆ

“ส่งมือมาเร็ว แดดเริ่มร้อนมากแล้ว”

หญิงสาวทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ แต่ก็ยอมส่งมือให้เขาดึงขึ้นไปนั่งบนหลังม้าแต่โดยดีหลังจากคืนกระเป๋าผ้าให้แสงดาว อายต่อสายตาคนงานที่มองมาเพราะคำพูดของคนร้ายกาจ

“ขอบใจนะจ๊ะแสงดาว ฉันไปก่อนนะ เดี๋ยววันหลังมาช่วยงานใหม่”

ชะโงกหน้าลงมาบอกกับแสงดาว ก่อนที่คนเป็นสามีจะกระตุกบังเหียนให้ม้าออกเดิน

“จ้าว” เด็กสาวรับคำแล้วยิ้มแฉ่ง โบกมือตามหลังม้าตัวสูงใหญ่ที่พาพ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงเดินไปข้างหน้า แล้วหันกลับมาทำงานของตัวเองต่อ

“ร้อนค่ะ”

พราวฟ้าพิงกายกับอกแกร่งเสียงอ่อนหวานบ่นกระปอดกระแปดเบาๆ ในยามที่อยู่กับสามีเพียงลำพัง ขณะดวงตานั้นมองวิวไร่ส้มจากมุมสูง วิวเบื้องหน้านั้นสวยแตกต่างจากที่เคยเห็น

“ใครบอกให้มาเล่นซนแบบนี้ล่ะ”

ชายหนุ่มเริ่มดุ อุทิศอกแกร่งให้เมียซบอิง พลางกระตุกบังเหียนแรงขึ้นเล็กน้อยให้เจ้าไรเดอร์เริ่มวิ่งเยาะๆ แทนการเดินเมื่อพ้นเขตไร่ส้ม เพราะพระอาทิตย์เริ่มเปล่งแสงแรงขึ้นเรื่อยๆ แถมอยู่บนหลังม้าก็ร้อนกว่าปกติเพราะถูกแดดมากกว่า

“ก็พราวไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ นี่คะ”

“แต่ก็ไม่ควรมาเกะกะเวลาคนงานทำงานแบบนั้น แดดก็แรง ถ้าไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง”

“พราวเก็บส้มเป็น แสงดาวช่วยสอน ไม่ได้เกะกะนะคะ”

เสียงหวานๆ นั้นโต้เถียงราวกับเด็กๆ เมื่อมีอกกว้างๆ ให้พักพิงคลายเหนื่อย ปากเล็กอ้าขึ้นหาว ตาเริ่มปรือด้วยความง่วงงุน จนทิ้งน้ำหนักตัวซวยซบกับอกของคนขี้บ่นมากขึ้น

“ยังจะเถียงอีก” ใบหน้าคมโน้มลงหอมแก้มนุ่มผ่านผ้าคลุมแรงๆ ด้วยความมันเขี้ยว ช่างพูดช่างเถียงเก่งเสียจริงๆ นะแม่คุณ

“ฮื้อ...” พราวฟ้าครางในลำคอ เปลือกกตาเริ่มหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้น กายเริ่มโงนเงน

“อย่าเพิ่งหลับ ให้ถึงออฟฟิศก่อน”

“พราวง่วง”

“รู้แล้ว”

พ่อเลี้ยงหนุ่มยิ้มบางๆ ด้วยความเอ็นดูปนมันเขี้ยวกับอาการงอแงเป็นเด็กๆ ของภรรยา แดดเปรี้ยงขนาดนี้ยังจะหลับได้ลงคอ ชายหนุ่มเปลี่ยนมาบังคับไรเดอร์ด้วยมือเดียว แล้วโอบร่างบางไว้เพื่อป้องกันการพลัดตก เพราะดูเหมือนเด็กดื้อของเขาจะผล็อยหลับคาอกไปแล้ว

 

พ่อเลี้ยงเมฆาถอนหายใจเบาๆ นึกอยากตีพราวฟ้าก็คราวนี้แหละ ดวงตาคมทอดมองคนที่หลับปุ๋ยอยู่บนโซฟาตัวยาวภายในออฟฟิศที่เขาทำงาน ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกออกให้ แล้วเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดเพื่อระบายความร้อนออกจากร่างกาย ก่อนจะเปิดเครื่องปรับอากาศตามลำดับ ปลายนิ้วแกร่งไล้แก้มแดงๆ จากไอแดดอย่างเบามือ หญิงสาวดื้อรั้นและเป็นเด็กกว่าที่เขาคิดไว้นัก คิดแล้วได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ อย่างอ่อนใจ แล้วลุกขึ้นไปนั่งทำงานต่อ ระหว่างที่รอไอ้เข้มเอาข้าวเที่ยงมาส่ง

พราวฟ้าค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้นมา ใบหน้างามเหยเก สูดปากครางเบาๆ เมื่ออาการปวดจี๊ดมันเข้าโจมตี หยดน้ำตาเริ่มไหลรินในทันที นอนร้องไห้กระซิกๆ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวราวกับลูกนกตกน้ำ หญิงสาวกลัวการเจ็บป่วย กลัวจนกลายเป็นอาการผวา...

เมื่อเกือบสองเดือนก่อนเธอต้องนอนป่วยอยู่บ้านเพียงลำพัง เพราะบิดามารดาถูกโทร.ตามให้ไปดูแลปู่ที่กำลังป่วยกลางดึกอย่างกะทันหัน ทั้งๆ ที่มีลูกหลานคนอื่นคอยดูแล แต่พวกเขาก็เอาเรื่องบุญคุณมาพูดให้พ่อของเธอยอมจำนน เพราะแม่เป็นห่วงที่พ่อต้องขับรถดึกๆ เลยต้องไปเป็นเพื่อน หญิงสาวนอนกระสับกระส่ายและผวาแทบทั้งคืน ฝันร้ายว่าตัวเองตกอยู่ในความมืดมิดเพียงลำพัง จนกระทั่งเสียงเครื่องมือสื่อสารกรีดร้องดังขึ้นในกลางดึก เธอต้องกัดฟันลุกขึ้นมารับทั้งที่กายอ่อนเพลียเพราะพิษไข้

พอกดรับประโยคแรกที่ได้ยินจากปลายสายทำให้พราวฟ้าช็อก ราวกับโลกทั้งใบมันถล่มลงตรงหน้าด้วยเวลาเพียงไม่กี่วินาที เธอพูดไม่ออกอยู่หลายนาที ไม่มีแม้แต่น้ำตา ไม่มีแม้แต่เสียงจะโต้ตอบคนที่โทร.เข้ามา สมองมันอื้ออึงไปหมดจนแทบไม่รับรู้อะไร ตั้งแต่ได้ยินว่าบิดากับมารดาเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ เหตุการณ์ในคืนนั้นมันหนักหน่วงที่สุดเท่าที่พราวฟ้าพบเจอมา ต้องสูญเสียบิดาและมารดาไปพร้อมๆ กันโดยไม่มีแม้แต่คำล่ำลา

และเหตุการณ์ที่ไหลย้อนเข้ามาทำให้เธอกลัวจับใจ ขดตัวนอนร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“พราวฟ้า เป็นอะไร”

พ่อเลี้ยงเมฆารีบรุดเข้ามาดูภรรยา ร่างสูงคุกเข่าลงข้างโซฟาตัวยาว มือหนาวางลงบนศีรษะทุยสวยแล้วลูบเบาๆ อย่างปลอบประโลม กายสั่นเทาจนเขานึกสงสาร ใจเต็มไปด้วยความร้อนรนเมื่อเห็นหญิงสาวร้องไห้

“ฮือ...” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองสามีทั้งน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้า โผเข้าสวมกอดลำคอแกร่งแน่นแล้วสะอื้นอยู่กับอกกว้าง

“ชู่...ไม่ร้องนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว” 

ฝ่ามืออุ่นลูบแผ่นหลังบอบบางเบาๆ ก้มจุมพิตที่ข้างขมับนิ่ม กระซิบใกล้ๆ ใบหูให้เธอรู้ว่าเขาจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน เนื้อตัวก็เริ่มรุมๆ แล้วสงสัยจะเป็นไข้แดดแน่ๆ

“กลัว...พราวกลัว...ฮือ”

พราวฟ้ารำพึงรำพันเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่งามปิดแน่นนั้นยังมีหยาดน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย เธอเหมือนเด็กตัวน้อยๆ ที่ต้องการที่พึ่งพิงและดูแลปกป้อง แล้วเขาก็คือที่ยึดเหนี่ยวที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ไม่ต้องอยู่อย่างเดียวดาย

“กลัวอะไร พราวฟ้า ไม่ต้องกลัว ฉันจะปกป้องเธอเอง” 

ชายหนุ่มกอดร่างนุ่มแน่นขึ้นเพื่อให้เธอรู้สึกปลอดภัย เริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับอาการของภรรยา หญิงสาวสะอื้นรุนแรงจนตัวสั่นเทิ้มไปหมด

“ฮือ...”

“ชู่...เงียบซะนะ”

ริมฝีปากได้รูปกดจุมพิตที่เรือนผมหอมซ้ำๆ มืออุ่นยังคงลูบไหล่ลูบหลังให้อย่างอ่อนโยน จนเสียงสะอื้นค่อยๆ คลายลงอดคิดไม่ได้ว่าอาการหวาดกลัวของหญิงสาวเกิดขึ้นจากอะไร อาจจะเป็นเพราะพิษไข้ทำให้ละเมอ หรือจะเป็นผลกระทบจากที่เธอสูญเสียบิดาและมารดาไปพร้อมกันหรือเปล่า เพราะอาการแบบนี้มักเกิดขึ้นกับคนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ มา

“พราวปวดหัว แต่ไม่กินยา”

พราวฟ้ายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากแก้มปอยๆ แล้วสวมกอดสามีดังเดิม แนบใบหน้ากับอกกว้างนิ่ง มือบอบบางกำเสื้อเชิ้ตของสามีแน่นอย่างกลัวเขาจะหายไป เธอรู้สึกอุ่นใจมากขึ้นเมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนของพ่อเลี้ยงเมฆา อาการหวาดกลัวมันค่อยๆ หายไปอย่างน่าประหลาด

“ไม่กินก็ไม่หายปวด”

ได้ฟังแล้วพ่อเลี้ยงเมฆาถึงกับถอดถอนหายใจออกมาเบาๆ ทั้งมันเขี้ยวทั้งเอ็นดู เอากับแม่คนดื้อสิ บ่นปวดหัวแต่จะไม่กินยาแล้วมันจะหายปวดได้อย่างไรกันล่ะ พราวฟ้าช่างมีความเป็นเด็กในตัวสูง ทั้งดื้อรั้น ทั้งซุกซนมาครบในคนเดียว

“ยามันขมนะคะ” คนป่วยเถียงหน้างอ ยาไม่อร่อยเหมือนขนมใครจะอยากกิน

“ปวดหัวแล้วมันทรมานไหม” เสียงเข้มถามอยู่กับกลุ่มผมหอม หญิงสาวจึงพยักหน้าเบาๆกับอกกว้างกำยำ “ถ้าไม่กินยามันก็จะทรมาน ทุรนทุราย ชอบแบบนี้เหรอ”

ชายหนุ่มไม่เกลี่ยกล่อมแต่พูดด้วยเหตุและผล ปวดก็ต้องกินยาเพื่อบรรเทาอาการปวด ถ้าไม่กินก็ปล่อยให้ร่างกายทนรับกับความเจ็บปวดต่อไปหากว่าทนไหว

“กินนิดเดียวก็ได้ค่ะ” เออแน่ะ ยังจะต่อรองอีก น่าตีจริงๆ

“หนึ่งเม็ด โอเคไหม ไม่งั้นพาไปฉีดยาที่โรง’บาลนะ”

คราวนี้คนเป็นสามีขู่ มุมปากหยักยกยิ้มน้อยๆ คนไม่ชอบกินยาขมแน่นอนว่าต้องกลัวเข็มด้วย ฉีดยาต้องเจ็บและน่ากลัวกว่ากินยาแน่นอน

“ไม่ไปฉีดยา พราวจะกินยาค่ะ” 

คนกลัวเข็มยิ่งกว่าอะไรส่ายหน้าระรัว จนพ่อเลี้ยงเมฆานึกขัน ต้องให้ข่มขู่กันก่อนสินะถึงจะยอม

“งั้นก็รออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวฉันจะไปเอายามาให้”

เขาจับร่างอ้อนแอ้นให้ผละออกจากอก ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้อย่างเอามือ จับปอยผมทัดใบหูให้เบาๆ ส่ายหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพคนตรงหน้า ตาบวม จมูกแดง แก้มแดงและปากแดงไปหมดเพราะพิษไข้และผ่านการร้องไห้มา ไม่กี่นาทีชายหนุ่มก็กลับมาพร้อมกับยาที่พราวฟ้าทำหน้าขยาดไว้รอและน้ำอุ่นๆ หนึ่งแก้ว มือหนายื่นให้แล้วบังคับทางสายตาให้เธอกินมันลงไป กว่าจะกินยาสำเร็จคนป่วยนั้นถึงกับน้ำตาร่วง

“ถ้าไม่อยากกินยาขมๆ อีกก็ห้ามไปเล่นซนในไร่กลางแดดเปรี้ยงๆ แบบนั้น ดีนะที่ผิวไม่เสียหมด ซนเหมือนเด็กห้าขวบเลยเมียฉัน”

เสียงทุ้มบ่นอีกระลอก กวาดสายตามองผิวขาวๆ อย่างสำรวจ โชคดีที่พราวฟ้าใส่เสื้อคลุมไว้แดดจึงไม่เลียผิว ไม่งั้นผิวขาวๆ บางๆ คงได้ไหม้เป็นแน่ แม้จะเป็นหน้าหนาวแต่ถ้าช่วงเที่ยงๆ ใกล้บ่ายแดดก็แรงเอาการเลยล่ะ

พราวฟ้าได้แต่ก้มหน้าก้มตาด้วยความรู้สึกผิด จะเถียงก็ไม่กล้าเถียงอีกเพราะตัวเองมีความผิดที่ไม่ยอมเชื่อฟังสามี แล้วอยากไปเป็นคนงาน ผลสุดท้ายก็ต้องโดนไข้กิน มิหนำซ้ำยังถูกบังคับให้กินยาอีก ดวงตาคู่งานช้อนขึ้นมองเขา เห็นดวงตาคมดุจ้องเขม็งก็หลุบลงดังเดิม คนอะไรเวลาดุแล้วหน้าเหมือนยักษ์เลย

“นอนลง อีกเดี๋ยวไอ้เข้มคงเอาข้าวมาส่ง”

เขาว่าพลางกดไหล่บอบบางให้นอนลงบนโซฟาอย่างนุ่มนวล ดวงตาคมทอประกายด้วยความห่วงใย ก่อนจะรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งใจเมื่อคนตัวเล็กดึงมือหนาไปกุมไว้ ดวงตาคู่

หวานมองอ้อนราวกับกลัวเขาจะลุกหนี จนชายหนุ่มต้องขยับตัวขึ้นไปนั่งบนโซฟาแล้วปล่อยให้คนป่วยทำตามอำเภอใจ พราวฟ้าดึงมือเข้าไปแนบแก้มนุ่มแถมยังจับไว้แน่น ไม่ยอมหลับตาลงทว่ากลับมองเขาตาแป๋ว ชายหนุ่มจึงได้แต่คลี่ยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู ลูบเส้นผมยาวสลวยเบาๆ ไม่คิดว่าพอป่วยแล้วจะขี้อ้อนแบบนี้ เมียเขานี่น่ารักแม้กระทั่งตอนไม่สบาย



หนูพราวเป็นอะไรหนอ ทำไมถึงกลัวขนาดนั้น พ่อเลี้ยงก็ดี๊ดี สามีแห่งชาติมาก ดูแลเมียดีมากมาย แบบนี้จะไม่ให้อิจฉาได้ยังไงล่ะเนอะ แถมตอนป่วยเมียยังอ้อนไปอี๊ก อิผัวก็หลงไปอี๊กกกก โอ้ยยยย คนอ่านเซกันเป็นแถวๆ แล้วค่ะพ่อเลี้ยงขา

ใครเชียร์ให้นางเอกโดนทำโทษ ไม่โดนนะจ๊ะ ผัวนางใจดี๊ใจดี 

อ่านแล้วฝากคอมเม้นด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

รักมากมาย / อัยย์ญาดา

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

1,655 ความคิดเห็น

  1. #1343 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 17:25
    หุหุหุ
    #1343
    0
  2. #1221 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 14:56
    ซนจนป่วยเลยแม่เลี้ยง แต่เวลาป่วยอ้อนน่ารักเชียว
    #1221
    0
  3. #992 +*+*++Mu$iC++*+*+ (@gjguitar) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 23:53
    แล้วยาคุมที่ซื้อมาอิหนูพราวได้กินมั้ยนั่น?!! 
    #992
    1
    • #992-1 Aiyada.Author (@provokelove) (จากตอนที่ 26)
      28 เมษายน 2560 / 00:28
      คนเขียนก็ไม่แน่ใจค่ะ นางกินเป็นหรือเปล่าก็ไม่รู้ 5555
      #992-1
  4. #722 PamNarueporn (@pam18566) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 10:12
    พ่อเลี้ยงน่ารักอ่ะ งืออออ-//-
    #722
    0
  5. #710 Pilin Pinit (@pilinpinit) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 21:22
    โอ้ยยยอ่านแล้วฟิ่นค่ะ พ่อเลี้ยงน่ารักอะไรเบอร์นั้น
    #710
    0
  6. #709 Somjit Nakhasan (@jissy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 21:20
    ฟินกระทั่งป่วย
    #709
    0
  7. #708 SirikulSrikham (@SirikulSrikham) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 20:58
    น่ารักที่สุดเลย
    #708
    0
  8. #707 พิมพ์จัง (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 20:05
    อิจจังเลย หนูพราวจ๋าาาาขอยืมพ่อเลี้ยงมาให้รีดอ้อนหน่อยจิ อยากได้อ่ะๆ รอนะค่ะ
    #707
    0
  9. #705 NhooWaa (@sweetpastel) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 19:23
    อ่านเรื่องนี้แล้วยิ้มกริ่มตลอดทุกตอนเลยค่า
    #705
    0
  10. #703 สุริ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 15:48
    จะมีในชีวิตจริง?
    #703
    0
  11. #701 พลอย อัสดารัตน์ (@08112544) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 15:04
    ตะมุตะมิมากๆ
    #701
    0
  12. #700 Por Teesuda (@lpttk) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 13:38
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบอ่ะ55555 ชอบนางเอกสไตล์แบบนี้เลย เจ้าขางี้-///-
    #700
    0
  13. #699 SomekoPranom (@SomekoPranom) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 12:54
    ยังเหลืออีกไหมสามีแบบนี้ขอบ้าง😘😘😘😘😘
    #699
    0
  14. #698 paggiizzpp (@paggiizzpp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 12:41
    คือดีต่อใจ อ่านไปยิ้มไป รักนิยายเเบบนี้ หลงรักพ่อเลี้ยงด้วย อิอิ
    #698
    0
  15. #697 Napissapn (@Napissapn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 12:15
    อยากได้สามีแบบนี้บ้าง สามีที่บ้านตรงข้ามกับพ่อเลี้ยงเลย เศร้าอย่างหนัก
    #697
    0
  16. #696 NOk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 11:35
    จะหาสามีแบบนี้ได้ที่ไหนน่ะ
    #696
    0
  17. #695 Kanokthip Meenak (@gaegae8283) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 11:34
    อยากได้สามีแบบนี้บ้าง
    #695
    0
  18. #694 Moukdavanh Noyvong (@dollar_tny) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:29
    จะเอาสามีแบบนี้
    #694
    0
  19. #693 Just fine (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:24
    ฟ้าจ๋า ส่งสามีเเบบนี้มาให้สักคน #ชอบเเบบนี้ #จะเอาคนนี้ #พ่อเลี้ยงน่ารัก #เเม่เลี้ยงขี้อ้อน
    #693
    0
  20. #692 Just fine (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:22
    ฟ้าจ๋า ส่งสามีเเบบนี้มาให้สักคน #ชอบเเบบนี้ #จะเอาคนนี้ #พ่อเลี้ยงน่ารัก #เเม่เลี้ยงขี้อ้อน
    #692
    0
  21. #691 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:21
    น่ารักเกินปัยล่ะ
    #691
    0
  22. #690 สุภา (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 10:08
    น่ารัก
    #690
    0
  23. #689 apple_pk (@sunareepk) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:40
    ซนจนเป็นไข้เลย
    #689
    0
  24. #688 LuckyTarot (@LuckyTarot) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:38
    จริงๆถ้าพ่อเลี้ยงฉีดยาให้สักเข็มแม่เลี้ยงก็จะหายไข้หายปวดหัวได้นะ ไม่เชื่อลองดูสิ ... จริงจริ๊ง!!!!????????????????????????????????????
    #688
    0
  25. #687 so-white-ii (@so-white-ii) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:38
    อยากได้แบบนี้
    #687
    0