อุบายรักจอมอสูร [บ้านไร่เคียงตะวัน] สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 10 :: ความจริง [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ธ.ค. 58

อุบายรักจอมอสูรนะครัชชช ราคา 319 บาท

ซื้อได้ทั้งที่ร้านหนังสือและ เวบ สนพ เลยครัชช >O< 

http://www.lightoflovenovel.com/showbook.php?bid=1661





กับอีบุคเรื่องใหม่ครัชชช ขอฝากสาวๆ ด้วยน้าาา จุบุๆ


 




ตอนที่ 10  

ความจริง 



 

อาหารเย็นเมื่อวานนี้เป็นมื้อนรกที่สุดในรอบปีของเธอเลย! 


เมื่อวานเธอเกือบกระเดือกอะไรไม่ลง แถมยังต้องคอยหลบหน้าหลบตาหมื่นไมล์จนเขาคงคิดว่าภูรีเก็บเด็กมีปัญหา ไม่ก็พวกเด็กติดยาเอามาเลี้ยงแล้วล่ะ 


หมื่น นี่พินทร์ เด็กที่ฉันเล่าให้นายฟังว่าเขาช่วยชีวิตฉันเอาไว้ 


ตอนนั้นเธอได้แต่พยายามก้มหน้าก้มตาแทบจะเอาหน้าซุกกับอกอยู่ร่อมร่อเพื่อไม่ให้หมื่นไมล์เห็นหน้าเธอชัดเจนนัก และในระหว่างที่ภูรีกำลังแนะนำตัวเธอกับอีกฝ่ายแล้วหมื่นไมล์ก็เอาแต่จ้องมองเธอยิ่งทำให้หญิงสาวเสียวสันหลังวาบ กลัวพี่ชายเพื่อนสนิทจะชี้หน้าทักเธออย่างจดจำได้ 


แต่เมื่อดวงตาคมคู่นั้นเบนหนีจากร่างเธอแล้วหันไปมองเพื่อนสนิท หญิงสาวก็ถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก 


อ้อน้องคนนี้เองเหรอ ยังเด็กอยู่เลย แล้วคิดยังไงมาอยู่ที่นี่ ไม่ไปเรียนหนังสือ 


คำพูดคล้ายกับตำหนิกลายๆนั้นทำให้พันไมล์ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆตีไหล่พี่ชายตนเองดังเพียะก่อนจะเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า แหมพี่หมื่นถามอะไรแบบนั้นล่ะ สงสารพินทร์เค้า 


ไม่พูดเปล่า ยายเพื่อนซี้ยังแอบปรายตามองเธอด้วยสายตาราวกับจะขอโทษขอโพยในความปากเสียของคนเป็นพี่ชาย 


     “เออว่ะ” หมื่นไมล์เองก็อุทานอย่างนึกขึ้นได้ว่าตนเองชักจะล้ำเส้นเกินไป “แหะๆ ลืมไป พี่ขอโทษนะ 


คำขอโทษนั้นทำให้ภัทรพินทร์ไม่ติดใจอะไรมากนัก มะไม่เป็นไรฮะ 


ภูรีซึ่งเงียบไปนานก็เลยหันไปตักอาหารเพื่อเอาใจผู้มีพระคุณของตัวเองบ้าง กินเยอะๆ สิพินทร์ ไม่ต้องคิดจะไดเอทลดน้ำหนักอะไรหรอก นายผอมจะตายอยู่แล้ว 


ถ้าเป็นปกติเธอคงแอบแหวคนเป็นเจ้านายไปแล้ว แต่นี่คนอื่นอยู่เต็ม แถมเธอก็ไม่อยากเผยพิรุธอะไรออกมาด้วย ภัทรพินทร์เลยได้แต่อ้อมแอ้มขอบคุณภูรีออกมา ทั้งๆที่เธอสกายคิกเขาไปนานแล้ว! 


ฮะขอบคุณฮะพ่อเลี้ยง 


พอตักให้เธอเสร็จ ภูรีก็หันไปเอาใจใส่น้องสาวของเพื่อนสนิทบ้าง 


ไมล์ กินด้วยกันสิ เอาอันนี้ไหมพี่ตักให้”  


พันไมล์เลยได้แต่งุนงงนิดหน่อยกับความใจดีของภูรี และไม่ได้ปฏิเสธอะไรออกมา ดะได้ค่ะ ได้ 


ทานให้อร่อยนะ หวังว่ากับข้าวบ้านพี่จะสู้ที่บ้านไมล์ได้บ้าง 


ภูรีเอ่ยพร้อมกับฉีกยิ้มพิมพ์ใจออกมา 


หมื่นไมล์เห็นอย่างนั้นเลยอดหมั่นไส้เพื่อนซี้ที่คิดจะโปรยเสน่ห์ใส่น้องสาวของเขาไม่ได้ 


งั้นวันหลังแกก็ไปกินข้าวบ้านฉันสิ ป๋าก็บ่นถึงแกตลอดเลย นี่ก็น้อยใจว่าแกไม่ยอมโผล่หัวออกจากไร่ไปหาเสียที 


     “โทษทีนะ พอดีช่วงนี้ยุ่งๆนิดหน่อย แถวไร่ชามีปัญหาน่ะ 


คำตอบของภูรีนั้นเขารู้แก่ใจดีว่าไม่เป็นความจริงเท่าไหร่ เพราะไร่ชาไม่ได้มีปัญหา ที่มีปัญหาคือเรื่องที่มีคนจ้องจะทำร้ายภูรีต่างหาก แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรหักหน้าเพื่อนสนิทออกไป 


อ้อ…” 


แต่ฝากบอกป๋าได้เลยนะว่าอาทิตย์หน้าไปหาแน่ๆ แล้วจะโทร.คอนเฟิร์มอีกทีนะ 


ภูรีบอกกับเพื่อนสนิทด้วยท่าทีคล้ายเอาจริงคล้ายพูดเล่น แต่หมื่นไมล์รู้ดีว่าเพื่อนไม่ชอบพูดเล่น จึงพยักหน้าหงึกๆตอบรับคำของอีกฝ่าย 


ได้ 




๐๐๐๐๐ 



แปะ! 


ฝ่ามือใหญ่ของใครบางคน ตีลงมาบนหน้าผากนูนเกลี้ยงของเธอที่ตอนนี้มัดผมหน้าม้าด้านหน้าขึ้นเป็นจุก แรงไม่เยอะก็จริงแต่ก็ไม่ได้เบาทำให้เธอถึงกับสะดุ้งเฮือกทันที 


โอ๊ย!” 


ภัทรพินทร์ร้องเสียงดังลั่นด้วยความเจ็บเกินจริงนิดหน่อย มือข้างหนึ่งคลำหน้าผากที่โดนภูรีตี 


คนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้เธอจนปลายจมูกของเขาแทบจะชนปลายจมูกเธออยู่แล้วพร้อมกับจ้องมองเธออย่างสงสัยปนพิจารณา 


เป็นอะไร เรียกก็ไม่ได้ยิน 


ภัทรพินทร์ไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย หญิงสาวมองเขาตาขุ่น มือเล็กยังคลำหน้าผากที่คาดว่าน่าจะแดงป้อยๆ ผมเจ็บ 


ภูรีดึงมือของภัทรพินทร์ออก เขามองรอยแดงบนหน้าผากของเธอแล้วก็อดขำกึ่งสงสารคนเจ็บไม่ได้ ชายหนุ่มทาบฝ่ามือใหญ่ของตนเองกับหน้าผากเล็กแล้วคลึงให้อีกฝ่าย ในระหว่างที่ถามออกมาราวกับจะง้องอนคนเจ็บว่า 


แล้วเหม่อเป็นอะไร 


เมื่อกี้ถ้าเขาไม่เบรกเธอเอาไว้ ยายตัวแสบได้กลิ้งตกเขาไปแล้วแน่ๆเขาห่วงเธอมากเลยซัดไปทีหนึ่งเรียกสติน่ะสิ แต่ก็ลืมไปว่ายายนี่ผิวขาวมาก พอมีอะไรมากระทบเลยเห็นได้ชัดเจนเลย 


พอได้ยินคำถามที่เต็มไปด้วยคำขอโทษ หญิงสาวก็ถอนหายใจยาวแล้วยอมตอบคำถามของคนตัวสูงกว่าในที่สุด 


ก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะฮะ 


ถึงจะรู้ว่าเธอโกหก แต่เขาขี้เกียจเกินกว่าจะซักไซ้ เพราะพอจะเดาได้ว่าเธอกำลังกลุ้มเรื่องอะไร ภูรีลดมือที่คลึงหน้าผากนูนของคนตัวเล็กกว่าลง หันไปจับข้อมือเล็กของอีกฝ่ายแล้วลากเดินออกไปด้วยกันทันที 


ป่ะ นี่เที่ยงแล้วฉันหิว 


ภัทรพินทร์ขืนตัวเอาไว้ จ้องมองมือใหญ่ที่รวบข้อมือของเธอเอาไว้แน่น เอ่อพ่อเลี้ยงฮะ 


อะไร?” 


คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง มองหญิงสาวด้วยสายตาสงสัย 


ไม่ต้องจูงมือก็ได้มั้งฮะ 


หญิงสาวชูมือข้างที่มีมือใหญ่จับเอาไว้ขึ้นในระดับสายตา ทว่าแทนที่ภูรีจะปล่อย เขากลับจับแน่นมากกว่าเดิม 


นายตกเขาลงไปจะทำยังไง” เขาเอ่ย บ่งบอกชัดว่าเป็นการปฏิเสธ 


ผมไม่ตกเขาหรอกฮะ 


ภัทรพินทร์อดแย้งไม่ได้ เธอไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นเสียหน่อย ทำไมเขาถึงชอบทำเหมือนเธอเป็นเด็กๆอย่างนี้ด้วย! 


ภูรีเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยว่า 


ฉันไม่ได้ห่วงนาย 


“…” 


ฉันห่วงต้นไม้ของฉัน เกิดนายไปล้มทับใส่มันแล้วหักไป คงน่าสงสารแย่ 


ฮึย!!!” 



๐๐๐๐ 



ขะ ขะ ขอโทษที่หายไปนาน

เค้าไปสอบ มีสอบบบบบบจริงๆ นะครัช 

แถมยังสอบไม่เสร็จเลย งืออออออ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #27 Ar Ju (@cherilnaey) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 13:38
    กรี้ดดดด
    หนูพินทร์กลับมาแล้วววว
    เรารอเธอทุกวันเลยยย 55
    ดีใจที่มาอัพนะคะ กิกิ
    เรื่องสอบ สู้ๆ เน้อ ไฟตติ้งงงง
    #27
    0