{BIGBANG} Bitter Sweet {TopG} TEMPG

ตอนที่ 5 : Bitter Sweet 04 END!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ม.ค. 59

 

 

 

 

            ภายในห้องทำงานกว้าง ร่างสูงหลังเก้าอี้ทำงานขนาดใหญ่นั่งอ่านเอกการตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเฉย แต่คิ้วเข้มกลับขมวดปมนิดๆ

 

            “คุณซึงฮยอนค่ะ คุณผู้หญิงมาหา”

 

 

            “ให้เข้ามาเถอะ”

 

            เสียงของเลขาจากโทรศัพท์ตั้งโต๊ะเครื่องสวยเรียกความสนใจจากคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี มือใหญ่กดตอบรับก่อนจะกรอกเสียงอนุญาตกลับลงไป

 

 

 

 

            “อะไรกันพ่อลูกชาย เจอหน้าแม่แล้วทำไมทำหน้าตาแบบนั้นล่ะ”

 

            คุณหญิงแห่งตระกลูชเว ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีทันทีที่เห็นหน้าตาเคร่งเครียดของลูกชายตัวโต ไหนจะอาการถอนหายใจเมื่อสบตากับเธออีก

 

          ที่ทำลงไปไม่เสียเปล่าจริงๆ

 

 

            “เปล่าครับ ว่าแต่คุณแม่มีอะไรหรือเปล่า ทำไมมาถึงบริษัทล่ะครับ แล้วมาคนเดียวเลยเหรอครับ”

 

            ซึงฮยอนลุกขึ้นไปนั่งข้างมารดาที่นั่งลงบนโซฟารับแขกชุดใหญ่ เสียงทุ้มถามออกไปอย่างเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่

 

 

            “มาหาพ่อเขานะแหละ เลยแวะมาหาลูกด้วย คนอื่นก็รออยู่ด้านล่างที่รถนั่นแหละ”

 

            คุณหญิงตอบกลับ ก่อนจะจับไหล่ลูกชายคนโตเอาไว้ ดวงตาคู่เรียวสำรวจใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอิดโรยไปนิดตรงหน้าอย่างอดห่วงไม่ได้

 

 

            “ทำไมปล่อยตัวแบบนี้ล่ะลูก ยังไงวันนี้ก็กลับบ้านบ้างนะ พ่อลูกก็บอกว่างานเบาแล้ว ยังไงวันนี้แม่คงต้องไปก่อนแล้วล่ะ สงสารคนที่รออยู่ด้านล่าง”

 

            มือเรียวปล่อยไหล่กว้างของลูกชาย ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าสะพายใบหรูเพื่อเตรียมตัวลงไปออกไปจากห้องทำงานของซึงฮยอน

 

 

            “เดี๋ยวผมไปส่งด้านล่างครับ”

 

            เสียงทุ้มโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ จนคนเดินนำหน้าอย่างคุณผู้หญิงของบ้านเริ่มยิ้มสวยออกมา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมใจ

 

 

 

 

 

 

            “เอาล่ะ ถึงรถแล้วแม่ไปก่อนนะ รีบเก็บของกลับมาบ้านได้แล้วพ่อลูกชายจะครบอาทิตย์อยู่แล้ว”

 

 

            เสียงหวานพูดขึ้นก่อนจะเข้าไปนั่งด้านหลังตามที่บอดี้การ์ดวิ่งมาเปิดประตูรถยนต์คันหรูให้

 

 

            “มากับแดซองเหรอครับ” ซึงฮยอนถามกลับอย่างสงสัย ในเมื่อคนที่ควรมาอยู่ตรงนี้กลับกลายเป็นแดซอง การ์ดคนสนิทของพ่อ แทนที่จะเป็นคนสนิทของเขาที่เมื่ออาทิตย์ก่อนคนเป็นแม่มาขอยืมตัวไป

 

          แล้วถ้าแดซองมาคอยช่วยงาน จะยืมตัวไปทำไม

 

 

 

            “อ่อ จียงนะเหรอ พอดีเพื่อนลูก ดงฮุนน่ะเขามาที่บ้าน แม่เลยให้จียองดูแลก่อน เห็นว่าดงฮุนเอาของฝากที่พ่อแม่กลับมาจากอเมริกามาให้น่ะ แม่ไปก่อนดีกว่านะ”

 

            “ครับ”

 

            ซึงฮยอนรับคำเสียงเข้ม มือใหญ่ถูกยกขึ้นมาเสยผมทันทีที่รถยนต์คันหรูลับสายตา ก่อนจะถอนหายใจดังๆ และเดินหนีขึ้นไปทางด้านบน

 

          วันนี้เห็นทีว่าเขาต้องกลับบ้านสักหน่อยแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ในเวลายามค่ำภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ คุณหญิงชเวจัดการเก็บของในห้องนอนออกมา จนเต็มกล่องกระดาใบโต โดยที่เจ้าตัวก็ผละไปบอกลาเพื่อนสนิทลูกชายที่เอาของฝากมาให้ ก่อนจะกลับมาวุ่นวายในห้องนอนของตัวเองต่อ

 

 

            “จียงจ๊ะ แม่วานเอานี้ไปเก็บในห้องเก็บของหน่อยนะลูก”

 

            เสียงหวานของคุณหญิงของบ้าน ทำให้จียงที่เพิ่งจะเดินตรวจตรารอบๆ บ้านเสร็จ รีบวิ่งมาหาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าน่ารักส่งยิ้มสวยให้คนที่เอ็นดูเขาเหมือนลูกหลานคนหนึ่งอย่างเอาใจ

 

            “ครับคุณนาย มีแค่นี้เหรอครับ” จียงถามกลับอย่างสงสัย ใบหน้าน่ารักยิ้มจนเต็มแก้มบงบอกว่าเต็มใจจะช่วยมากแค่ไหน

 

            “แค่นี้แหละจ๊ะ แม่เห็นหนังสือมันวางไว้นานแล้วน่ะ แล้วไม่ได้อ่านแล้วเลยเก็บไปไว้ห้องเก็บของดีกว่า”

 

            “อ่อ ครับผม เดี๋ยวผมยกไปก่อนนะครับ”

 

            จียงรับขำอย่างน่ารัก แขนเล็กอุ้มลังใบโตที่น้ำหนักไม่มากเท่าที่คิดขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะหายออกไปจากห้องนอนกว้าง และมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บของที่ปลูกแยกจากตัวบ้าน

 

 

 

            “แดซอง!” ทันทีที่จียงหายออกไปจากห้อง คุณผู้หญิงของบ้านก็ออกมาเรียกหาคนที่ร่วมมือในครั้งนี้ จนเห็นหน้าตาตื่นๆของบอร์ดี้การ์ดสามีวิ่งมาแต่ไกล

 

            “ครับนายหญิง”

 

            “ไปกันคนออกจากห้องเก็บของด้านหลังตัวบ้าน และทำตามที่ฉันสั่งเข้าใจไหม ถ้าจียงหลุดออกมาได้ ฉันตัดเงินเดือนแน่  ไปเร็วๆ!

 

            เสียงหวานสั่งออกมาอย่างเฉียบขาด ดวงตาคู่สวยปรายตามองคนที่สั่ง จนลูกน้องรุ่นลูกได้แต่รับคำเร็วๆ ก่อนจะโค้งตัวและวิ่งออกไปทำตามคำสั่งอย่างเร่งรีบ

 

            “ที่เหลือก็รออีกนิด”

 

            คุณหญิงชเวพูดขึ้นเบาๆ อย่างสมใจ ก่อนจะนึกถึงเมื่อครู่ที่ลูกชายตัวดีกำลังบอกว่าออกมาจากบริษัทแล้ว เธอจึงกล้าทำทุกอย่างตามแผน อีกสักชั่วโมงซึงฮยอนก็น่าจะมาถึง

 

 

 

 

 

            “เรียบร้อย”

 

            ในห้องเก็บของที่แยกออกมาจากตัวบ้าน จียงวางกล่องใบใหญ่ลงบนพื้นดานในของห้อง ก่อนจะจัดของแถวนั้นให้เป็นระเบียบขึ้นมานิดหน่อย

 

            พรึ่บ

 

            หลอดไฟด้านบนเพดานดับสนิทลง มือเล็กความนหาสวิสต์ไฟ ก่อนจะลองเปิดมันหลายครั้ง แต่กลับพบเพียงความมืดจากหลอดไปที่ควรจะสว่างเท่านั้น

 

            “เสียแล้วเหรอ ไปหามาเปลี่ยนก่อน”

 

            กึก กึก กึก

 

            เสียงของจียงบ่นขึ้น ก่อนที่มือเล็กจะดันประตูหลายครั้ง แต่มันกลับขยับเพียงนิด และไม่สามารถเปิดออกได้ไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้ง

 

            ปัง ปัง

 

            “ใครอยู่ด้านนอกบ้าง มาเปิดหน่อย”

 

            เสียงใสตะโกนขอความช่วยเหลือ มือเล็กพยายามทุบประตูตรงหน้าหลายครั้ง ก่อนจะเริ่มส่ายหัวอย่างหงุดหงิดที่ไม่มีใครตอบกลับมาสักครั้ง

 

          โว้ย ฉันไม่อยากมาติดอยู่ในนี้หรอกนะ ใครก็ได้มาเปิดสักที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “คุณผู้หญิงค่ะ โทรศัพท์ของจียงอยู่ทางนี้ค่ะ”

 

            ทันที่ที่ก้าวเข้ามาในตัวบ้าน ซึงฮยอนก็ต้องขมวดคิ้วอย่างสงสัย เพราะเสียงวุ่นวายของป้าแม่บ้าน กับแม่ของเขาที่ควรจะนั่งพักผ่อน ไหนจะสีหน้าไม่สบายใจที่ฉายชัดบนใบหน้าของคนเป็นแม่อีก

 

 

            “เกิดอะไรขึ้นครับคุณแม่ มีอะไร” ขายาวก้าวเข้าไปยืนชิดกับมารดาที่ยืนอยู่อยู่ ก่อนจะถามออกไปอย่างสงสัย

 

 

 

            “จียงลูก หายไปเป็นชั่วโมงแล้ว” น้ำเสียงตื่นตระหนก กับท่าทีรนรานของมารดาที่แสงดออกมา ทำให้คนที่เพิ่งรู้ข่าวได้แต่วางของทั้งหมดในมือลงบนโซฟาเร็วๆ

 

 

            “หายไปไหนครับ ล่าสุดเขาอยู่ที่ไหน” ซึงฮยอนถามกลับเสียงนิ่ง แต่แววตาคู่คมกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยจนคนเป็นแม่ต้องเบือนหน้าหนีเพื่อลอบยิ้มออกมา

 

 

            “ห้องเห็บของหลังบ้านเลยน่ะ ลูกช่วยหาจียงให้แม่หน่อย แม่เป็นห่วงมากเลย”

 

            ท่าทีกังวลและน้ำเสียงเคร่งเครียดของมารดาทำให้ซึงฮยอนไม่ทันสงสัยอะไรที่ตอนนี้คนในบ้านไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยด้วยซ้ำ ขายาวทำเพียงก้าวเร็วๆ ออกไปทางห้องเล็กนอกตัวบ้านที่อยู่ติดกับรั้วด้านหลังอย่างรวดเร็ว

 

          บ้าเอ้ย ถ้าเจอนะ ฉันจะลงโทษนาย

 

 

 

 

 

 

 

 

            ตุบ

 

            “แมลงก็เยอะ คนหายไปไหนหมดเนี่ย”

 

            เสียงหวานที่แหบลงไปเล็กน้อยจากการตะโกนขอความช่วยเหลือมานับชั่วโมงบ่นออกมาท่ามกลางความมืดทึบของห้องเก็บของ คนตัวเล็กนั่งกอดขาตัวเองเอาไว้ในมุมหนึ่งของห้อง อย่างเริ่มเหนื่อยที่ต้องนั่งรอแบบนี้

 

 

 

            กึก กึก

 

            “เปิดหน่อย ฉันอยู่ในนี้”

 

            เสียงหมุนลูกบิดดังอยู่สองสามครั้งจนจียงรีบลุกไปร้องขอความช่วยเหลือตรงประตู ก่อนที่เสียงทุกอย่างจะเงียบไป และกลับมาพร้อมเสียงของกุญแจที่กำลังไขเข้ามา

 

 

 

            ปึง

 

            “นายบ้าหรือไง ทำไมถึงทำให้คนอื่นเขาห่วงขนาดนี้”

 

            เสียงทุ้มของคนที่เปิดประตูเข้ามาตวาดลั่นอย่างโมโห ใบหน้าหล่อมีแววเคร่งเครียดจนดูน่ากลัว ขายาวก้าวเข้ามาชิดตัวที่ยืนนิ่งอย่างไม่พอใจ

 

 

            “เปล่า ผม...”

 

            จียงพยายามบอกคนที่ทำท่าทางหงุดหงิดตรงหน้าอย่างกลัวว่าซึงฮยอนจะโกรธ ใบหน้าน่ารักก้มลงนิดๆ เมื่อเห็นว่าท่าทางไม่พอใจของซึงฮยอนยังคงปรากฏชัดอยู่

 

 

            “กลับเข้าบ้านเถอะ แม่ฉันเป็นห่วงมากแล้ว”

 

 

            สุดท้ายหลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งคู่มาได้สัพพัก ก็เป็นซึงฮยอนเองที่เลือกจะพูดขึ้นมา ขายาวก้าวกลับไปด้านหลัง

 

 

 

            หมับ

 

            “คุณโกรธผมเหรอ จะไม่ฟังก่อนเหรอว่าผมมาติดในนี้ได้ยังไง”

 

            ยังไม่ทันที่จะได้เดินกลับไป คนที่ยืนก้มหน้าก็รีบคว้าชายเสื้อของเจ้านายตัวสูงเอาไว้ก่อนจะพูดรัวเร็วออกมาอย่างอดน้อยใจไม่ได้

 

            ตอนนี้จียงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมทำท่าทางแบบนี้ แต่การที่อีกคนเมินเฉยหรือไม่ถามเขาสักนิด มันก็ทำเอาอดน้อยใจไม่ได้

 

          ไม่ใช่ครั้งแรกที่ด้วยซ้ำกับท่าทางหงุดหงิดใส่แบบนี้ แต่ยังไงตัวเขาเองก็ไม่ชินเลยสักนิด

 

 

            “จะถามอะไร นายอยากบอกอะไร”

 

            “ผม...เปล่าครับ เข้าบ้านเถอะ คุณมาเหนื่อยๆ ผมขอโทษนะครับที่ทำให้คุณมาวุ่นวาย”

 

            ร่างเล็กโค้งลาเจ้านายตัวสูงเร็วๆ ก่อนที่จะเดินผ่านหน้าไป ฟันคมกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้เพื่อกลั้นอาการน้อยใจที่กำลังจะเผลอแสดงออกมา

 

          นิ่งไว้จียง แกต้องนิ่ง นิ่งกว่านี้

 

 

 

            หมับ

 

            “ทำหน้าแบบนั้นทำไม” มือใหญ่คว้าข้อมือบอดี้การ์ดตัวเล็กเอาไว้ เมื่อเห็นใบหน้าบางส่วนที่โผล่พ้นกลุ่มผมนุ่มกำลังมีสีหน้าในแบบที่เขาไม่ชอบใจ

 

          หน้าตาแบบคนที่กำลังจะร้องไห้

 

            “เปล่าครับ”

 

            “จียงตอบมา!

 

            ทันทีที่บอดี้การ์ดคนเก่งกำลังปฏิเสธ เสียงทุ้มก็ตะคอกออกมาอย่างหงุดหงิด มือใหญ่จับไหล่คนที่พยายามจะหนีเอาไว้

 

            “คุณไม่ต้องห่วงผม...”

 

            “ไม่ให้ห่วง นายคิดว่าที่ฉันหงุดหงิดแบบนี้เพราะใครจียง ขนาดนี้นายไม่รู้เลยหรือไงว่าฉันห่วงนายมากแค่ไหน

 

            เสียงทุ้มพูดขัดออกไปอย่างไม่พอใจ มือใหญ่ดึงไหล่ของคนด้านหน้าเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้น จนจียงได้แต่ยืนมองอย่างตกใจกับคำพูดแบบนั้น

 

 

            “คุณอย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ใครได้ยินจะไม่ชอบใจเอา”

 

            “ช่างสิ! นายต่างหากที่ต้องตอบมา เป็นอะไร ไม่ชอบอะไรฉัน”

 

            มือใหญ่ยกคงจับไหล่ของคนตรงหน้าไว้แน่นอย่างเร่งเอาคำตอบ ดวงตาคู่คมจ้องมองคนตรงหน้าไม่ละสายตา จนจียงที่น้อยใจมาตั้งแต่ต้นเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้

 

 

            “ผมนี่นะไม่ชอบคุณ ผมว่าคุณมากกว่า เจอกันก็ดุก็ว่า ไม่เคยใจดีกันบ้าง ใช่สิ ผมไม่ได้น่ารัก ไม่เหมือนสาวๆที่คุณควงบ่อยๆ แล้วมันความผิดผมหรือไง ผมพยายามทำหน้าที่ของตัวเองเพื่อตอบแทนบุญคุณทุกคนมาตลอด ผมแค่...อึก...ผมแค่รักคุณไง ที่ผมหนีมาตลอดเพราะผมรู้ตัวเองดี เพราะฉะนั้นถ้ารู้แบบนี้แล้วเลิกยุ่งกับผมเถอะ ให้ผมทำงานแค่ในส่วนของผม ผมย้ายตัวเองกลับมาดูแลแค่แม่คุณแล้วนะ ปล่อยผมไปเถอะ”

 

            เสียงใสพูดอกมายาวเหยียด น้ำเสียงสั่นนิดๆ อย่างที่เจ้าของเสียงพยายามอดทนไว้เต็ม มือเล็กพยายามแกะมือใหญ่ที่จับไหล่เอาไว้เพื่อเดินหนีออกมา แต่เหมือนคนตรงหน้าจะไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยสักนิด กลับกันมทอใหญ่ยิ่งจับแน่นขึ้น

 

 

            “คุณปล่อยผมเถอะ...”

 

 

 

            “จียง ฟังนะ ฉันคงไม่มีวันเลิกยุ่งกับนาย เพราะฉันหวงนาย ห่วงนายเพราะฉันน่ะ รักนายมานานแล้วนะ”

 

            ซึงฮยอนพูดออกมาอย่างหนักแน่น มือที่จับเอาไว้ดึงคนที่ยืนห่างกันเข้ามาจนชิด ก่อนจะจ้องตอบดวงตาคู่สวยตรงหน้าด้วยความจริงใจ

 

            “รักมานานมากกว่าที่นายคิดด้วยซ้ำ”

 

            ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มเผยรอยยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะค่อยๆโน้มหน้าลงใกล้กับใบหน้าน่ารักของคนตรงหน้า โดยที่จียงได้แต่ยืนมองนิ่งอย่างตกใจ

 

 

 

            “นี่ ไม่คิดว่าจะคุยกันนานขนาดนี้เลยนะ ทำไมไม่ได้เรื่องเลยห๊ะพ่อลูกชาย แต่แม่มาขัดจังหวะหรือเปล่า ไปก่อนดีกว่า”

 

            เสียงของคุณนายชเวดังขึ้นจนทั้งสองรีบผละออกจากกัน ก่อนที่หญิงสาวสูงวัยที่ดูสวยสง่าสมอายุจะรีบเดินกลับออกไปเมื่อเห็นหน้าตาเขินอายของว่าที่ลูกสะใภ้

 

          แม่ช่วยขนาดนี้แล้ว ช้าไม่ได้นะตาซึงฮยอน

 

 

 

            “เอ่อ ผมกลับดีกว่า เอ่อ...”

 

            จียงรีบตอบกลับอย่างทำตัวไม่ถูก ความรู้สึกร้อนๆรอบใบหน้าเริ่มเพิ่มขึ้น จนเริ่มกังวลว่าแก้มมันจะแดงออกมา

 

          โอ้ย คุณซึงฮยอนบ้า นี่ไม่ได้แกล้งกันจริงๆสินะ คุณนายยังรู้เลย อายมาก

 

 

            หมับ

 

 

            “จะรีบหนีไปไหน หืม เมื่อกี้ยังไม่ตกลงกันเลยนะ แต่ยังไงนายก็หนีฉันไม่พ้นหรอก ฉันมีผู้ช่วยดีขนาดนั้นแล้วนายก็เห็น”

 

 

            แขนแกร่งรวบเอวเล็กของคนตรงหน้าเข้ามาจนชิด ก่อนจะเริ่มพูดอย่างชอบใจที่เห็นแก้มใสๆ เริ่มขึ้นสีแดงทีละนิด

 

 

 

            ฟอด!

 

            “นุ่มจริงๆนะ รีบกลับไปอาบน้ำหอมๆเลยก็ดีนะ ฉันจะได้พิสูจน์อีกรอบ”

 

            ซึงฮยอนพูดแค่นั้นก่อนที่จะหัวเราะเบาๆ เมื่อทันทีที่เขาปล่อยเอวเล็ก บอดี้การ์ดคนเก่งก็รีบวิ่งหนีเข้าไปทางตัวบ้านโดยที่ไม่กล้าหันมาโวยวายใส่เข้าสักคำ แต่แก้มใสกลับยิ่งแดงก่ำจนคนแกล้งเองยังพอใจ ขายาวรีบก้าวตามเร็วๆ ก่อนจะมองตามคนที่หายเข้าไปในห้องนอนของตัวเองอย่างชอบใจ

 

          อ่า รีบไปอาบน้ำแล้วลงมาด้านล่างดีกว่า อยู่ในชุดนอนก็ดูน่ารักน่าแกล้งไปอีกแบบนะ

 

 

 

 

ลง 16/01/16

                เอาล่ะ มิ้นอยากจะบอกทุกคนว่าตอนนี้เรื่องถึงตอนจบแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้ และด้วยความที่เป็นสเปสั้นๆมันเลยจบแล้ว หวังว่าโอกาสหน้าเราจะพบกันใหม่นะคะ^^

                ขอบคุณทุกเม้น ทุกวิว ทุกแฟนคลับ ขอบคุณคนอ่านทุกคนนะคะ ขอบคุณบิ๊กแบงด้วยน้า และขอบคุณเอสเจที่เป็นจุดเริ่มต้นของมิ้น

 

และมิ้นจะแจกของในทวีตน้อ ติดตามกันได้ค่ะ^^

     เฟสมิ้น จิ้ม

     ทวีตมิ้น จิ้ม

Panda_ (@Panda_) จบไปแล้วสำหรับคู่พิเศษ ขอบคุณนะคะที่หลงเข้ามาอ่านเรื่องนี้ ขอบคุณอีกครั้งน้อออ

Mx ava (@Mx-ava) มาต่อจนจบแล้วน้า ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ^^

ฟุโจว สู้สุดในเลยค่ะ ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนคะ^^ จบแล้วน้า

elluzifar (@kuroten) มาต่อจนจบแล้วน้อออ ท๊อปดุก็เพราะห่วงทั้งนั้นน้า ก็จียงน่ารักขนาดนี้ ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านน้า

Milly Tananya Wipawasu (@justmekrab) มาต่อจนจบแล้วน้า ขอบคุณน้าที่หลงเข้ามาอ่านฟิคงงๆแบบนี้^^

Fern\' Ht (@hottestfern) มาต่อแล้วนะคะ ขอบคุณน้าที่หลงเข้ามาอ่านฟิคงงๆแบบนี้ ขอบคุณที่ชอบน้า^^

creamlovepon (@creamlovepon) แง้ ทำไมให้จียงไปรักซึงรีล่ะ อย่าแกล้งท๊อปน้า ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ^^

s26884 (@s26884) ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายงงๆเรื่องนี้นะคะ มาอ่านต่อน้อออ

jjjijg (@kwonjjjijg) รอด้วยคนนนน #ไม่ใช่ล่ะ55555 ขอบคุณที่หลงมาอ่านนนิยายเรื่องนี้นะคะ^^

 

 

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #15 yst101852 (@yst101852) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 02:28
    แง้วน่ารักก
    #15
    0
  2. #14 PP_ELF (@pare_mukuro6927) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:43
    จบน่ารักมากเลยค่ะะ งึ้ยยย
    #14
    0
  3. #10 NPzayn (@npoppy19) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:30
    เข้ามาอ่านแบบรวดเดียวจบ แบบว่าฟิคน่ารักมาก ต่างฝ่ายต่างแอบชอบกันมานาน ฟินๆๆ
    #10
    0