{BIGBANG} Bitter Sweet {TopG} TEMPG

ตอนที่ 4 : Bitter Sweet 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ธ.ค. 58

03

 

 



 

 

          “คุณซึงฮยอนคะ ลูกน้องคุณแย่จังเลย”

 

 

            “ออกไปซะ!

 

            เสียงทุ้มของเจ้านายหนุ่มที่เพิ่งจะเผลอตะคอกใส่บอดี้การ์ดตัวเล็กไปเมื่อครู่ดังขึ้นอย่างหงุดหงิดใจ แขนแกร่งสะบัดมือหญิงสาวใกล้ตัวออกอย่างเริ่มรู้สึกว่าอะไรสวยๆ งามๆ ที่เขาชอบมองกำลังดูน่ารำคาญ

 

            ความรำคาญที่ฉายชัดผ่านดวงตาคู่คมจนหญิงสาวที่นั่งอยู่ในห้องรีขอตัวกลับไปอย่างลุกลี้ลุกลน โดยที่ซึงฮยอนก็ไม่คิดจะหันกลับไปมองด้วยซ้ำ

 

 

 

            “โว้ๆ โมโหอะไรแล้วมาลงแถวนี้เนี่ย แกหงุดหงิดอะไร สาวๆ พวกนั้นไม่ถูกใจเหรอ”

 

            ดงฮุนพูดออกมาทีเล่นทีจริง เสียงทุ้มดูสนุกไม่น้อยที่เห็นไอ้คุณชายเพื่อนสนิท กำลังทำหน้าตาเหมือนโลกจะถล่มอยู่ตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนดงฮุนเองยังหลุดขำออกมา

 

 

            “ถ้าแกยังอยากมีปากไว้พูดต่อก็เงียบซะ”

 

            ซึงฮยอนหันมาตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาคู่คมดูดุดันจนคนขี้เล่นเริ่มจะ...เล่นไม่ออก

 

 

            “ไม่เล่นแล้วก็ได้ แต่แกเป็นอะไรเมื่อกี้ยังอารมณ์ดีๆ นั่งคุยงานอยู่เลย หรือมีเรื่องอะไร”

 

            ดงฮุนยอมยกมือทั้งสองข้างเสมอไหล่อย่างยอมแพ้ เสียงทุ้มถามออกไปราวกับเป็นห่วง ถ้าไอ้ดวงตาที่มองมาจะไม่พราวระยับเหมือนเจอเรื่องสนุกน่ะนะ

           

 

            “ไม่อยากพูดมากใช่ไหม และฉันขอห้าม คนเมื่อกี้ห้ามยุ่ง!

 

            ซึงฮยอนตอบกลับเสียงเรียบ เสียงทุ้มกดต่ำ อย่างออกคำสั่ง ดวงตาคู่คมจ้องท่าทางกวนประสาทของเพื่อนสนิทอย่างหงุดหงิดในใจ

 

 

 

            “อะไรกันครับคุณชาย คุณชายละเมอว่าผมเป็นลูกน้องเหรอครับ มาทำออกคำสั่ง นู้นครับ คนเมื่อกี้ใคร มินยอง โซอา หรือ จียงล่ะ”

 

            คนที่ทำท่าทางเหมือนจะยอมแพ้กลับตอบกลับอย่างนึกสนุก และยิ่งเสียงทุ้มที่เน้นย้ำชื่อคนสุดท้ายเป็นพิเศษ ก็ยิ่งส่งผลตามที่คาดจนดงฮุนยิ้มอย่างถูกใจ

 

 

            ปึก!

 

            “ถ้ารู้ก็อย่าถามมาก ยังไงคนนั้นก็ห้าม ฉันรู้ว่าแกรู้ว่าคนไหน”

 

            มือใหญ่กำแน่นก่อนจะทุบมันลงบนโต๊ะกระจกเนื้อหนาเสียงดัง ดวงตาคู่คมวาวโรจน์อย่างคนโกรธ ก่อนจะสั่งเพื่อนสนิทเสียงเย็นเยียบ จนคนได้รับเริ่มจะหมดสนุก

 

 

            “เฮ้ๆ จะไปไหนน่ะ กลับแล้วเหรอวะ”

 

            ดงฮุนรีบถามทันทีที่เห็นเพื่อนสนิทเตรียมลุกออกจากห้องวีไอพี แต่ใบหน้าหล่อกลับยิ้มอย่างเริ่มสนุกกับการเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเพื่อนเพราะบอดี้การ์ดคนสวยเมื่อครู่นี้

 

            “เออ พรุ่งนี้ต้องทำงาน” ซึงฮยอนว่าแค่นั้นก่อนจะก้าวออกจากห้องไป

 

 

 

            ปึง

 

            “อ้อ ลืมบอกว่ะ จียงน่ะ รีบๆ เข้านะ ไม่งั้นฉันเสนอหน้าไปจีบถึงบ้านแกแน่”

 

            ดงฮุนที่รีบตามาเปิดประตูเพื่อตะโกนสิ่งที่คิดได้ออกไป พูดอย่างมั่นใจ ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มอย่างนึกสนุก ก่อนจะปิดเร็วๆ เมื่อเห็นท่าทางเอาเรื่องของคนที่กำลังจะกลับลงไปชั้นล่าง

 

 

 

            “ก็เพิ่งเคยเห็น คนที่มันหวงมาตั้งนาน ฮ่าฮ่าฮ่า ปิดฉันยากเว้ย มองตาก็รู้แล้วว่าหวงแค่ไหน”

 

            คำพูดสนุกปากของคนที่เริ่มจะมองสถานการณ์ออก ก็แทบไม่ได้ไกลจากความจริงเท่าไหร่นัก เพราะซึงฮยอนทั้งห่วงและหวงบอดี้การ์ดคนนี้ที่สุด

 

          ...เอาวะ ทิ้งไว้แค่นี้ไอ้ขี้เก๊กนั่นก็เลิกเก๊กล่ะ...

 

 

 

..........................................................

 

 

 

            “กลับบ้าน”

 

            ซึงฮยอนสั่งคนขับรถเสียงเรียบทันทีที่เดินมาถึงตัวรถ ดวงตาคู่คมมองหาใครอีกคนที่ออกมาก่อนหน้าเขาไม่มาก อย่างสงสัย

 

            “จียงไปไหน”

 

            คนที่เข้ามานั่งบนรถเอ่ยปากถามลูกน้องที่ตามขึ้นมานั่งด้านหน้าอย่างสงสัย ติ้วเข้มยังคงขมวดมุ่นเหมือนกับว่าเจ้าตัวไม่สามารถจะคลายมันได้

 

            “กลับไปก่อนแล้วครับ หัวหน้าบอกว่านอกเวลางานแล้วจะกลับยังไงก็เรื่องของเขา”

 

            บอดี้การ์ดที่ตามมานั่งข้างคนขับรถตอบกลับอย่างหวาดๆ เพราะเมื่อสบตากับเจ้านายเพื่อตอบคำถาม กลับรู้สึกได้ถึงความโมโหของเจ้านาย

           

 

 

            “ออกรถซะ ถึงบ้านให้เร็วที่สุด”

 

            คนเป็นนายสั่งเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับบ่งบอกถึงความจริงจัง จนบรรยากาศชวนผ่อนคลายเริ่มกดดันขึ้น ซึ่งถ้าจะพูดให้ถูก มันกดดันมาตั้งแต่ที่เจ้านายถามหาหัวหน้าการ์ดคนเก่งแล้วล่ะ

 

 

........................................................................

 

 

 

            กึก

 

            ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ขายาวภายใต้กางเกงสแลคสำหรับที่กำลังทำงานก้าวเร็วๆ ไปตามทางเดินชั้นล่าง กลับชะงักลงเพราะคนที่บอกใครต่อใครว่าอยู่นอกเวลางาน กำลังเดินอยู่ตามระเบียงรอบบ้านในชุดนอนแขนยาวขายาวสีเงินที่ผ้าดูนุ่มลื่นไม่น้อย

 

 

            “ควอน จียง”

 

            เสียงทุ้มพูดลอดไรฟันอย่างนึกหงุดหงิดกลับท่าทีสบายๆ ของคนที่ดูโดดเด่นท่ามกลางแสงจันทร์ของด้านนอกตัวบ้าน และยิ่งใบหน้าน่ารักกับทรงผมไร้การจัดทรงกำลังส่งยิ้มทักทายบรรดาการ์ดหลายคนคนมองก็ยิ่งหงุดหงิดจนขายาวก้าวไปทางนั้นเร็วขึ้น

 

 

            หมับ

 

 

          “นอกเวลางานแล้วออกมาทำไม!

 

            มือใหญ่คว้าเข้าที่แขนเล็กจนคนที่โดนคว้าเกือบจะหันไปสวนกลับตามสัญชาติญาณ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงทุ้มที่ดูโกรธจัดคือเสียงของคนที่จียงเองจำได้ตลอดเวลา

 

 

            “คุณซึงฮยอน...ผมแค่เดินออกมาดูลูกน้องก่อนผมจะพัก ทำไมครับ กลัวจะต้องจ่ายค่าเสียเวลาผมเพิ่มเหรอครับ”

 

 

            เสียงใสครางชื่อออกมาเสียงแผ่ว ก่อนจะกลับมาแข็งกระด้างตามแบบฉบับคนดื้อเหมือนเดิมเมื่อตั้งสติทัน ใบหน้าน่ารักที่ไร้การแต่งเติมตวัดสายตามองคนเป็นนายอย่างไม่ยอมแพ้ กลุ่มผมนุ่มสะท้อนกลับแสงจันทร์ยามค่ำคืนจนจียงดูโดดเด่นแม้จะอยู่ในชุดนอน

 

 

            “ควอน จียง เดี๋ยวนี้เถียงฉันเหรอ”

           

            ดวงตาคู่คมวาววับอย่างโกรธจัด ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มน้อยๆ อย่างรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้ากำลังกวนประสาทเขา

 

            “คุณซึงฮยอนครับ วันนี้คุณเรียกชื่อผมหลายรอบแล้วนะ อ่า นามสกุลด้วยสิ ทำไมครับ กลัวจำชื่อลูกน้องไม่ได้เหรอ”

 

            จียงถามกลับอย่างกวนประสาทไม่น้อย ใบหน้าน่ารักฉีกยิ้มกว้างก่อนจะค่อยๆ แกะมือของเจ้านายออกจากแขนตัวเอง

 

 

          “ควอน จียง!

 

 

            “ผมไปพักดีกว่า พักผ่อนมากนะครับคุณเจ้านาย”

 

            เสียงใสว่าแค่นั้น ก่อนที่บอดี้การ์ดตัวเล็กจะก้าวเร็วๆ จนหายไปทางห้องพักในชั้นล่างของคฤหาสน์ ทิ้งไว้แค่คนที่กำลังจะจัดการตัวเองเหมือนที่แล้วๆมาไม่ได้

 

            ใช่ตอนนี้ซึงฮยอนกำลังหงุดหงิดอย่างมาก เพราะท่าทางไม่สนใจเขาของจียง กลับท่าทางของเพื่อนสนิท ที่ทำให้เขาคนที่เฝ้าหวงคนใกล้ตัว ยิ่งหวงและห่วงมากขึ้น เพราะเขารู้จักเพื่อนสนิทดี ถ้ามันจะเอา มันจะตื้อจนที่สุด

 

 

            “โถ่เว้ย! ห้ามมาได้ตั้งนาน เพราะไอ้เอกสารนั้นแท้ๆ”

 

            สุดท้ายคนที่ทำอะไรไม่ได้ ก็ทำได้เพียงเดินกลับห้องนอนชั้นบนของตัวเองอย่างหงุดหงิด ใบหน้าหล่อคมมีแววเคร่งเครียดจนหญิงสาววัยกลางคนที่ยืนดูเหตุการณ์จากชั้นบนเงียบๆ ตั้งแต่ต้นยกยิ้มอย่างถูกใจ

 

            “แม่ว่า แม่ต้องจัดการแกแล้วล่ะ” คุณผู้หญิงที่เป็นใหญ่ที่สุดในบ้าน กำลังยิ้มให้กับท่าทางของลูกชายและเพื่อนสมัยเด็กที่ตอนนี้กลายเป็นบอดี้การ์ดคนสนิทลูกชาย

           

 

 

 

 

 

 

            ปัง

 

            “คุณมันบ้า”

 

            เสียงใสของเจ้าของห้อง ดังขึ้นทันทีที่ทรุดนั่งลงบนเตียงนอนนุ่มภายในห้องพักขนาดกลางของหัวหน้าบอดี้การ์ด แววตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำสีใสที่พร้อมจะไหลออกมาทุกเมื่อ

 

            “จียงหยุด แกห้ามร้อง เป็นหัวหน้าห้ามอ่อนแอเด็ดขาด”

 

            มือเล็กกำหมอนหนุนใบนุ่มแน่นอย่างพยายามระงับอาการเจ็บปวดในใจ ความร้อนรอบดวงตาที่เริ่มก่อตัวขึ้นก็ยิ่งทำให้จียงกัดปากตัวเองจนเจ็บ

 

 

            “คุณอย่าเข้าใกล้ผมแบบนั้นไม่ได้หรือยังไง ยิ่งทำท่าแบบนั้น ผมยิ่งคิดว่าคุณหวงนะ”

 

            คนที่พยายามกลั้นน้ำตาซบหน้าลงกับหมอนใบนุ่มอย่างหมดแรง เสียงใสของคนที่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ดังขึ้นเบาๆ

 

            จียงแค่รู้สึกอึดอัดกับเรื่องที่ผับจนเมื่ออาบน้ำเสร็จก็เลือกที่จะออกไปเดินดูลูกน้องด้านนอก แต่ไมทคิดว่าอีกึคนจะกลับมาเร็วและตะคอกใส่แบบนั้น ด้วยความกลัวว่าจะเผลอร้องไห้หรือทำท่าทีแปลกๆออกไป ความดื้อก็กลายเป้นตัวแทนชั้นดีของการคุยกัน จนตอนนี้คนที่เถียงเมื่อครู่นอนซบหมอนใบโตอย่างหมดแรง

 

 

            “แกมันน่าสมเพช”

 

            คำพูดดูถูกตัวเองดังลอดออกมา ก่อนที่คนที่แอบรักอีกฝ่ายมานานจะยอมแพ้กับทุกอย่างจนได้แต่ข่มตานอนเพื่อพักผ่อน ถึงแม้ในสมองจะยังมีความคิดตีกันวุ่นวายก็ตาม

 

 

          ...เขามันน่าสมเพชตั้งแต่มารักผู้ชายที่เป็นเจ้านายแล้ว เจ้านายที่เขาเอื้อมไม่ถึง...

 



TBC.


Talk : ลง 21/12/15

 

#จียงจอมดื้อ



            ยอมรับผิดทุกทาง ฮืออออ มิ้นหายไปนานเยยยย ขอโตดก๊าบบบบบ มาเนื้อเรื่องคือเรื่องนี่เป็นสเปจากเรื่องยาวที่คู่หลักคือจุนซึง เพราะฉะนั้นตอนหน้าจะโบกมือบ้ายบายกันแล้วค่ะ T^T ตอนหน้าจากที่ต่างคนต่างมึนต่างคนต่างดื้อ จะได้คุยกันแล้วล่ะคะ^^ ถือว่านี่เป็นของขวัญปีใหม่ไปก่อนนะคะ มิ้นไม่แน่ใจว่าปีใหม่มิ้นจะออกต่างจังหวัดไหม อวยพรล่วงหน้าน้อออ มีความสุขกันถ้วนหน้านะคะ^^

 

            รักทุกเม้นทุกวิวทุกโหวตทุกแฟนคลับ รักคนอ่านรักเอสเจค่ะเพราะเขาเป็นจุดเริ่มต้นของมิ้นอ่ะเนอะ^^

 

            มิ้นอาจจะไม่ได้ตอบเม้นแบบเมื่อก่อน แต่อ่านทุกเม้นจริงๆนะคะ อ่านวนๆเพื่อฮึดเขียนต่อ^^ ถ้าอยากเม้าเม้ากับมิ้นได้โดยตรงคร้าบบบ

            เฟสมิ้น จิ้ม!

            ทวีตมิ้น จิ้ม!

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #13 PP_ELF (@pare_mukuro6927) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:36
    ท็อปพูดดีๆกับจียงก็ได้ลูกกกก น้องช้ำหมดแล้ววว
    #13
    0
  2. #9 jjjijg (@kwonjjjijg) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 09:09
    ชอบบบบบ รอนะคะ รออยู่น้า ><
    #9
    0
  3. #7 creamlovepon (@creamlovepon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 22:04
    จียง เรารักนายนะ ไปรักซึงรีเถอะ555
    #7
    0