{BIGBANG} Bitter Sweet {TopG} TEMPG

ตอนที่ 3 : Bitter Sweet 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 พ.ย. 58



Bitter Sweet 02







 



 

            “หายากนะที่คุณซึงฮยอนจะยิ้มแบบนี้”

 

            “นี่อย่าพูดไปนะ พักนี้มาคุณเขาอารมณ์ดีขึ้นเยอะเลย สงสัยเรื่องทางคุณจุนฮยองจบแล้วเลยโล่งใจล่ะมั่ง”

 

 

            ในเวลาหัวค่ำของวันที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าเร็วกว่าปกติ เสียงพูดของสาวใช้สองคนที่กำลังปัดกวาดอยู่แถวทางเดินนอกตัวบ้านดังขึ้นเบาๆ แต่คนที่ต้องคอยเฝ้าระวังทุกอย่างแบบจียงแล้วเสียงพวกนั้นก็ดังพอที่จะทำให้เขาได้ยินได้

 

 

            “ทำอะไรกันน่ะ พูดถึงเจ้านายแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน”

 

            เสียงใสพูดออกไปอย่างไม่พอใจเท่าไหร่นัก ดวงตาคู่เรียวตวัดมองสาวใช้สองคนจนทั้งคู่ได้แต่รีบก้มหน้าหลบสายตา และเอ่ยขอโทษเบาๆ

 

 

            “พวกเราขอโทษค่ะ พวกเราแค่เห็นคุณซึงฮยอนไม่ดุเหมือนช่วงก่อนหน้าที่คุณจียงไปดูแลทางคุณจุนฮยอง”

 

 

            “ยังไงก็ห้ามพูดเรื่องเจ้านาย ไปทำงานซะและหวังว่าจะไม่มีอีกเป็นครั้งที่สองนะ”

 

            จียงหันมากำชับเสียงเข้ม ก่อนที่ขาเรียวจะเดินไปตามเส้นทางในคฤหาสน์หลังใหญ่ ดวงตาเรียวสวยมองรอบตัวอย่างระวังไม่น้อย ถึงแม้ว่าในเวลานี้เจ้านายของตัวเองจะไม่ได้อยู่ในบ้านก็ตาม

 

 

 

 

           

 

            “รีบร้อนอะไรอยู่ เกิดอะไรขึ้น”

 

            ทันทีที่ก้าวเข้ามาในตัวบ้าน บอดี้การ์ดคนเก่งกลับเห็นคุณแม่บ้านอาวุโสที่กำลังวิ่งวุ่นเตรียมของจากห้องเจ้านายให้กับคนขับรถจนอดไม่ได้ที่จะถามไป

 

 

            “จียง พอดีคุณซึงฮยอนลืมเอกสารของคืนนี้นะสิ เลยให้ป้าฝากคนรถไปให้” หญิงสาวสูงวัยพูดรัวเร็ว ก่อนจะโชว์เอกสารในซองเอกสารสีน้ำตาลให้ดู

 

            “แล้วคุณซึงฮยอนอยู่ไหนล่ะครับ ผมจะเอาไปให้เอง”

 

            จียงขมวดคิ้วไปนิดอย่างสงสัยที่ซึงฮยอนควรบอกเขามากกว่าที่จะใช้คนขับรถมา และเมื่อรู้ว่าเป็นเอกสารสำคัญจึงอาสาที่จะเป็นคนไปส่งให้แทน

 

          ...เราเองก็จะได้สบายใจด้วย ว่าเอกสารถึงมือคุณซึงฮยอนจริงๆ...

 

 

            “อยู่กับเพื่อนน่ะ เดี๋ยวคนรถน่าจะพาไปเอง จียงไปก็ดีนะ ป้าก็คลายห่วงด้วย”

 

            สิ้นเสียงขอบคุณของคุณแม่บ้าน จียงก็รับเอกสารมาก่อนจะก้าวเร็วๆไปทางด้านนอกที่คนขับรถยังคงยืนรออยู่

 

 

 

 

            “ฉันไปด้วย ออกรถ”

 

            ปึง

 

            ร่างเพรียวจัดการขึ้นนั่งฝั่งด้านข้างคนขับอย่างรวดเร็ว เสียงใสสั่งให้คนขับรถที่นั่งทำหน้าตาตกใจอย่างรีบร้อนไม่น้อย

 

            “คุณจียงครับ แต่นาย...”

 

 

            “เดี๋ยวฉันพูดเอง ตอนนี้นายแค่พาฉันไปก็พอ หรือจะให้เจ้านายโมโหที่เอกสารล่าช้า”

 

            จียงหันมาบอกลูกน้องที่ทำหน้าที่ขับรถด้วยน้ำเสียงกดต่ำราวกับต้องการจะขู่ ดวงตาคู่สวยฉายแววเอาชนะจนคนที่ขับรถให้ได้แต่พยักหน้ายอมรับอย่างลำบากใจ

 

 

            “ก็แค่นี้”

 

            เสียงใสพูดออกมาอย่างเหนือกว่า ดวงตาคู่เรียวมองตามรอบถนนทั้งสองข้างโดยที่ในความคิดกลับคิดหาเหตุผลที่เขาไม่เคยได้ออกมาทำงานกับซึงฮยอนเลยสักครั้ง

 

 

            และใช่ ควอน จียง บอดี้การ์ด ที่โตมาพร้อมกับ ชเว ซึงฮยอนตั้งแต่เด็ก แต่กลับเป็นคนเดียวในบอดี้การ์ดทุกคนที่โดนสั่งห้ามเรื่องที่จะติดตามซึงฮยอนในเวลากลางคืน

 

            ...น่าเจ็บใจนัก!...

 

 

           

 

 

            ปึง

 

            “ขอบใจมาก”

 

            ทันทีที่ถึงจุดหมาย คนตัวเล็กรีบก้าวลงจากรถยนต์สีดำสนิทอย่างเกรงว่าเจ้านายน่าโมโหจะต้องรอเอกสารนานเกินไป ดวงตาคู่สวยกวาดมองบรรยากาศอึกทึกของผับขนาดใหญ่ใจกลางเมืองในเวลาดึกดื่นอย่างนี้ จนได้แต่ขมวดคิ้วสงสัยว่าทำไมเจ้านายของเขาถึงเลือกมาคุยธุระในที่แบบนี้

 

 

 

            “ช่างเถอะ รีบดีกว่า”

 

            หลังจากที่รู้สึกว่าตัวเองเก็บข้อมูลคร่าวๆของสถานที่ประจำของเจ้านายขี้แกล้งเรียบร้อยแล้ว ขาเล็กก็รีบก้าวตรงไปยังชั้น3 ของผับขนาดใหญ่ที่สอบถามจากคนขับรถมาเรียบร้อย และเมื่อบอกว่าเป็นคนของซึงฮยอน พนักงานในร้านก็รีบตรงเข้ามาทำทางอย่างเอาใจ

 

 

 

           

            “ห้องนี้ครับ”

 

            ก๊อก ก๊อก

 

            พนักงานที่นำทางมาหันมาบอกคนที่เดินตามหลัง ก่อนจะเคาะประตูเพื่อขออนุญาติที่จะเข้าไปในห้องพักวีไอพีขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของผับ

 

 

            แกร๊ก

 

            เสียงประตูที่เปิดจากด้านในทำเอาจียงที่เก่งมาตลอดทางเริ่มมองทางประตูอย่างอดหวั่นใจนิดๆไม่ได้ เพราะตอนนี้ก็ถือว่าตัวเขาเองกำลังขัดคำสั่งห้ามของซึงฮยอนในการมาหาเวลานี้

 

 

            “โอ๊ะ นายลงไปก่อนนะ”

 

            แต่แทนที่จะเป็นคนตัวใหญ่เจ้าของใบหน้าดุอย่างซึงฮยอน คนตรงหน้ากลับเป็นชายร่างสูงที่ดูขี้เล่นไม่น้อยแทน เสียงทุ้มหันกลับไปบอกพนักงานของผับที่นำทางขึ้นมา ก่อนจะหันกลับมาสบตาคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดสูทสีดำตามแบบฉบับบอดี้การ์ด

 

 

 

            หมับ

 

            “นี่ ไอ้ซึงฮยอน ทำไมฉันไม่เคยเห็นคนน่ารักคนนี้เลยวะ”

 

            แขนแกร่งรวบเอวเล็กเข้าไปจนทั้งสองคนแนบชิดกัน แรงดึงให้เดินไปทางด้านในห้องมาพร้อมกับเสียงทุ้มที่ตะโกนถามใครอีกคน ที่ถ้าจะให้เดาก็คงเป็นเจ้านายที่เขากำลังตามหาอยู่

 

 

            “ปล่อยครับ!

 

            “นิ่งๆน่า เห้ย แกเอาคนๆนี้ไปเก็บไว้ไหนตั้งนานวะ เป็นการ์ดแกด้วยนี่ทำไมไม่เห็นพามาบ้างวะ”

 

            พอจียงเริ่มขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ คนตัวใหญ่กว่ากลับดันให้เขามายืนตรงหน้าและกอดเอวไว้จากทางด้านหลัง ก่อนจะตะโกนถามคนที่นั่งอยู่ในทิศทางตรงหน้าเขาอย่างดูไม่พอใจเท่าไหร่นัก แต่น้ำเสียงกลับยังดูเหมือนแซวเล่นมากกว่าจะหาเรื่องเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่

 

 

            กึก!

 

            และเมื่อหันไปมองตามทิศทางนั้น จียงกลับเห็นเจ้านายที่ชอบทำหน้านิ่งและบังคับเขาบ่อยๆกำลังทำหน้าเหมือนจะฆ่าใครสักคน มือใหญ่วางแก้วใบใสลงบนโต๊ะหน้าโซฟาเสียงดัง ดวงตาคู่คมดูดุดันจนหญิงสาวสองคนที่นั่งอยู่รีบถอยห่างอย่างกลัวไม่น้อย

 

 

            “ปล่อยมือแกจากลูกน้องฉันซะดงฮุน

 

            เสียงทุ้มที่มักจะเรียบนิ่งกลับเย็นเยียบจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมจ้องแขนแกร่งที่ยังคงรัดรอบเอวเขาอยู่นิ่งๆ

 

            “อะไรวะ อ้อ นี่นายเอาเอกสารมาให้สินะ โอเคๆเดี๋ยวฉันเอาไปห้องทำงานก่อน และจะกลับมาหานะบอดี้การ์ดตัวน้อย”

 

            ดงฮุนได้แต่บ่นอย่างสงสัย แต่กลับยอมปล่อยมือจากเอวเล็กภายของจียง ก่อนจะเลื่อนมือมาดึงซองเอกสารในมือไปแทน

 

 

 

            จุ๊บ!

 

            แต่แทนที่จะก้าวออกไปจากห้องวีไอพีเฉยๆ ร่างสูงเจ้าของนิสัยขี้เล่นที่น่าจะเจ้าชู้ไม่น้อยกลับหันมาทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้

 

            ...ระเบิดที่ว่าก็คือริมฝีปากที่สัมผัสหนักๆบนแก้มด้านซ้ายของบอดี้การ์ดคนเก่ง ที่มันเริ่มแดงขึ้นน้อยๆอย่างรวดเร็ว...

 

 

 

 

          “หึ ไง เดี๋ยวนี้เก่งถึงขนาดกล้าขัดคำสั่งฉันแล้วหรือไง”

 

            เสียงทุ้มที่ไม่ได้ดูปกติเหมือนทุกทีดังแทรกความเงียบในของห้องขนาดใหญ่ ดวงตาคู่คมฉายแววเย็นชาจนคนได้รับกลัวขึ้นมาไม่น้อย

 

 

            “ผมแค่เอาเอกสารมาให้ ไม่ได้มีเจตนาขัดคำสั่งคุณ”

 

            และเมื่อเห็นว่าเจ้านายที่ปกติมักจะแกล้งแหย่ให้ตัวเองโวยวายอยู่เสมอดูเงียบจนน่ากลัว จียงจึงได้แต่อธิบายเหตุผลออกไป

 

 

            “แต่นายก็ขัดคำสั่งฉัน แต่จะทำอะไรก็คิดถึงหน้าฉันบ้างนะ ดงฮุนมันเพื่อนสนิทฉัน”

 

            ซึงฮยอนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ยังคงพูดออกมาอย่างไม่สนใจสักนิด ดวงตาคู่คมยังมีแววเฉยชาจนคนได้รับเริ่มไม่ชอบใจ

 

 

            “เรื่องนั้นมันก็เรื่องของผม ทีคุณก็ยังนั่งกับสาวๆได้เลย ถ้าผมทำงานเสร็จ จะทำอะไรต่อมันก็เรื่องของผม!

 

            จียงตอบกลับเสียงดังอย่างไม่พอใจ ดวงตาคู่เรียวตวัดมองหญิงสาวหุ่นดีที่นั่งอยู่ใกล้ๆอย่างหงุดหงิดในใจ ถึงแม้ในใจจะตะโกนบอกกลับตัวเองว่าพูดแบบนั้นกับเจ้านายมันไม่ดี แต่ความรู้สึกที่เห็นมือเรียวขาวของหญิงสาวเกาะเข้าที่แขนแกร่ง เขากลับไม่พอใจจนแทบจะคุมไม่ได้

 

 

          “ควอน จียง!

 

            ปัง

 

            “มาแล้ว ได้ยินพอดี ชื่อจียงใช่ไหม ฉันดงฮุนนะ”

 

            ทันทีที่สิ้นเสียงทุ้มที่เรียกชื่อออกมาอย่างโกรธจัดของซึงฮยอน ดงฮุนที่กลับมาพอดีก็พยายามคุยเล่นเพื่อจะให้บรรยากาศดีขึ้น และอีกนัยน์หนึ่งเขาก็อยากทำความรู้จักกับคนตรงหน้า

 

 

            “ครับ ผมไปดีกว่าเผื่อคุณซึงฮยอนจะอารมณ์ดีขึ้น!

 

             เสียงใสเน้นย้ำทีละคำ ความน้อยใจฉายชัดผ่านดวงตาคู่สวยอยู่เพียงชั่วพริบตาก่อนจะเลือนหายไปกลายเป็นแววตาดื้อรั้นดังเดิม ร่างเล็กหมุนกลับไปทางประตูที่เพิ่งเข้ามาอย่างไม่อยากจะอยู่ต่อตรงนี้สักนิดเดียว

 

 

 

            “คุณซึงฮยอนคะ ลูกน้องคุณแย่จังเลย”

 

            ปัง!

 

 

            เสียงหวานใสของหญิงสาวที่อยู่ข้างกับซึงฮยอนยังคงดังตามหลังคนที่เดินออกมาจนประตูบานใหญ่ปิดลงนะแหละจียงถึงไม่ได้ยินอะไรต่อจากนั้น

 

 

 

            ริมฝีปากเล็กบวมแดงนิดๆเพราะเพียงชั่ววินาทีที่ได้ยินเสียงตามหลังแบบนั้น ความรู้สึกอยากร้องไห้กลับตีตื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนได้แต่กัดริมฝีปากเอาไว้เพื่อกลั้นอาการ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวน้อยๆก่อนจะปัดไล่ความอ่อนแอที่กำลังก่อตัวทิ้งไป

 

 

...หวังอะไรจียง แกมันรักเขาฝ่ายเดียวมาตั้งแต่เด็กๆแล้วนะ หวังไปก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงหรอกนะ...

 

 

TBC.

 

Talk: ลง 05/11/15

 

#จียงจอมดื้อ

 

            ฮาโหลลลลลลลลลล มีใครรอบ้างอ่ะคะ แฮะๆ มิ้นหายไปเลยอ่ะ คือมิ้นเตรียมไปงานฟิคจ้า วันที่15 พ.ย.นี้มิ้นไปอยู่บูธ F9 นะคะ ของพี่ MAME อ่ะคะ ใครอยากทักทายแวะมาถามหาได้นะ มิ้นกับพี่จะมุดอยู่ใต้โต๊ะ5555 คือมิ้นก็คงไม่รู้จะให้อะไร แต่คิดอยู่ว่าถ้าทำทันจะแอบเอาอะไรไปให้คนที่มาทักน้อออ และเพิ่งผ่านวันเกิดมิ้นมาเองค่ะ ทีแรกจะมาลงให้ทัน 3 พ.ย. แต่ไม่ทัน แฮะๆ

            ส่วนเนื้อเรื่องเหมือนจะดีขึ้น แต่มันก็ดีขึ้นนิดๆนะ คือจะว่ายังไงดีล่ะ คู่นี้ไปออกในสองตอนสุกท้ายของ #ฟิครักค่อยๆ ซึ่งทุกคนจะเห็นว่าเขาจะรู้จักกันมานานนะคะ ท็อปจะขี้แกล้งขี้แซวมาก จีจะรั้นเลยล่ะ และนี่ก็เหมือนการเดินเรื่องต่อของคู่นี้เฉยๆ เพราะฉะนั้นจีชอบมาตั้งแต่เด็กคะ เขาชอบเจ้านายตัวสูงที่ล้อเขามว่าเตี้ยนะคะ แค่ตอนนี้จีขัดคำสั่งออกมา ท็อปเลยโมโหยิ่งเจเพื่อนมือไวอีก รอดูเหตุผลน่ารักๆมั้งของท็อปตอนหน้านะคะ^^

                        เอาล่ะบ่นเยอะมากแล้ว ไปแล้วค่ะ รักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักคนอ่าน รักเอสเจค่ะ^^



เฟสมิ้น จิ้ม
ทวีตมิ้น จิ้ม 

ตอบเม้น

Panda_ (@Panda_) มาต่อแล้วน้า^^ ขอบคุณที่ชอบนะคะ


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #12 PP_ELF (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:31
    จียงงงง งื้อออ กอดดดTT
    #12
    0
  2. #6 Fern\' Ht (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 21:17
    ชอบอ่าา มาต่อเร็วนะ~
    #6
    0
  3. #5 Milly Tananya Wipawasu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 00:03
    เห้ยชอบอะ
    มาเร้วๆเลยนะ
    #5
    0
  4. #4 elluzifar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 20:57
    สนุกอ่ะ ชอบจียงแบบนี้มากๆๆ ปู่ดุเยอะๆเลย ฮุๆๆๆๆ
    มาต่อนะคะ รออยู่ๆ
    #4
    0
  5. #3 ฟุโจว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 09:12
    สนุกอ่ะเพิ่งมาอ่านติดตามนะค่ะ สู้ๆๆๆ
    #3
    0
  6. #2 Mx ava (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 14:30
    ชอบมากกกก หนุกมากกกกกก มาต่อไวไวนะคะ รออยู่
    #2
    0