Seventeen 'Real Life, Real Love' {Hoshi x Woozi}

ตอนที่ 7 : Real 6 - Dimples (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    8 พ.ย. 58

 

Dimples

 

เสาร์อาทิตย์ผ่านไปไวเหมือนโกหก เพื่อนๆของเด็กหนุ่มดวงตาสิบโมงสิบนาทีต่างอัพสเตตัสพูดถึงเรื่องวันหยุดที่กำลังจะหมดไปในไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้ในโลกโซเชียลมีเดีย แต่มันก็เป็สเตตัสที่ถูกอัพไว้หลายชั่วโมงแล้ว

 

          ตอนนี้ตีสามยี่สิบห้านาที ใช่แล้ว เค้านอนไม่หลับ...

 

            เด็กนั้นทำให้เขาหลับไม่ลง ในหัวสมองยังคงสับสนเรื่องที่ผ่านมา แผนการหนีออกจากบ้านงั้นเหรอ คิดเรื่องบ้าๆและซับซ้อนแบบนี้ได้ยังไงกัน อี จีฮุน

 

            ซูนยองกลิ้งตัวไปมาบนเตียงอยู่นาน นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปมา ไม่มีข่าวสารอะไรอัพเดตเลย มันก็แน่อยู่แล้ว มีซักกี่คนกันที่จะมานั่งเล่นมือถือตอนตีสามกว่าๆ แสงจากโทรศัพท์ทำให้เขารู้สึกแสบตาเล็กน้อย เขากดปิดหน้าจองลงแล้ววางมันไว้ข้างเตียง เปลือกตาชั้นเดียวค่อยๆหลับลง

 

          “ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับฉันเหรอ”

 

            เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งแล้วเปิดไปที่รายชื่อผู้ติดต่อล่าสุด เลื่อนขึ้นเลื่อนลงอยู่หลายครั้ง ไม่ปรากฏเบอร์ของแม่เพื่อน แน่นอนว่าจีฮุนต้องลบออกไปก่อนที่จะคืนให้เขา

 

          ซูนยองปิดหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้งหลังจากเบาะแสถูกลบออกไปหมดโดยผู้ต้องหา ใกล้จะตีสี่แล้ว เขาจำเป็นจะต้องนอนซักที ไม่งั้นพรุ่งนี้คงไปไม่ทันกินข้าวเที่ยงแน่ๆ

 

 

          “หาววว” ปากน้อยอ้าออก ดวงตาเล็กๆทั้งสองข้างหลับตาปี๋ แต่มือก็ยังคงกระชับกระเป๋าเป้ไว้ นักเรียนม.ปลาย อี จีฮุนคนนี้ไม่ได้นอนทั้งคืนหลังจากที่กลับมานอนบ้าน เพราะหลังจากวันนั้น แม่เขาก็ถามถึงแต่เพื่อนที่ชื่อควอน ซูนยอง ในโลกนี้ซูนยองเป็นเพื่อนเขาอยู่คนเดียวหรือไงกัน

 

          จีฮุนขยี้ตาสองสามครั้งแล้วเดินต่อไปให้ถึงโรงเรียนด้วยหน้าตาที่ซอมบี้สุดๆ แต่เขาไม่ได้เสียเวลาผูกเชือกรองเท้าแล้วล่ะ เพราะหลังจากที่เพื่อนตัวสูงผูกให้ เขาก็ไม่แกะออกมาผูกใหม่อีกเลย ซูนยองไม่ได้มัดแน่นจนเกินไป ทำให้เขาไม่ต้องขยับสายเชือกรองเท้า

 

            แต่แล้วเท้าทั้งสองก็หยุดลงเมื่อมาถึงหน้าประตูโรงเรียน ก็คนตรงข้ามเขาดันเป็นควอน ซูนยองคนที่แม่อยากเจอนักหนา หน้าตาดูโทรมไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่ ดวงตาเล็กๆจ้องมายังจีฮุนที่เอาตาเล็กๆจ้องกลับเหมือนกัน

 

          นี่มันศึกจ้องตาบุคคลตาเล็กหรือไง

 

          “กำลังนึกถึงอยู่พอดีเลย” ซูนยองยิ้มที่มุมปากแล้วเดินเข้ามากอดคอจีฮุน ไม่ได้ดูหน้าอีกฝ่ายเลยว่าเล่นด้วยมั้ย

 

          “เพิ่งโดนฉันหลอกใช้มา ไม่โกรธเหรอ”

 

          “โกรธดิ โครตโกรธเลยด้วย”

 

          “ฉันไม่ได้รู้สึกผิดด้วยหรอกนะ ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก เข้าใจนะ” คนตัวเล็กพูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ เขาง่วงเต็มทีแล้ว อยากไปนอนฟุบหน้าที่โต๊ะเร็วๆ แต่เท้าทั้งสองข้างก็ต้องหยุดเดินอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ว่ามีใครจับข้อมือเขาไว้อยู่ ไม่ได้อยากจะหันหน้าไปมองเท่าไหร่

 

            “แต่ถ้านายยิ้มบ่อยๆ ฉันก็จะหายโกรธนายเลยนะ”

 

          “นายกำลังบอกให้ฉันง้อนายอยู่ใช่มั้ย”


ต่อค่ะ

 

จีฮุนหันหน้าไปมองบนใส่อีกคน แต่เขาคงไม่ได้สนใจคำพูดที่พูดออกมาเท่าไหร่ ก็มันดูเหมือนแฟนง้อกันเลยนี่นา

 

“จะง้อฉันก็ได้ รอให้นายง้ออยู่เนี่ย” ซูนยองยื่นใบหน้าอันน่ารักเข้ามาใกล้ๆ ทำให้อีกคนที่รู้สึกหมั่นไส้ผลักหน้าออกอย่างเต็มแรง แต่ไม่ได้ทำให้เพื่อนตัวสูงกระเด็นไปไหน ไม่ใช่เพราะแรงน้อย แต่ไม่กล้าผลักแรงต่างหาก ก็ตอนนี้นักเรียนเริ่มทยอยมาโรงเรียนแล้ว ไม่อยากทำให้เด่น

 

“ไปๆ ไปนอนกัน” ซูนยองเห็นว่าคนตัวเล็กทำหน้าหงุดหงิดใส่ เขาแก้สถานการณ์โดยการขยี้ผมดำเงาและกอดคออีกฝ่ายพาเดินเข้าโรงเรียนซึ่งนักเรียนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ จีฮุนไม่ค่อยพอใจกับการกระทำของเพื่อนเท่าไหร่ เขาเหล่มองคนสูงที่กอดไหล่เขาอย่างค้อนๆ มือสวยยกขึ้นจัดทรงนิดหน่อย รู้ตัวอีกทีก็ขึ้นมาถึงห้องเรียนแล้ว

 

“เอ้า ไงซูนยอง มาเช้าจังนะวันนี้” พอไปถึงห้องเรียน กลุ่มเพื่อนชายหนุ่มหน้าตาขี้เล่นก็หันกลับมาทักกันใหญ่ เด็กชายตายิ้มโบกมือทักเพื่อนอย่างร่าเริง ถ้าหันไปดูอีกคนจะเห็นว่าก้มมองรองเท้าตัวเองอย่างเดียวเลย

 

ก็เขาไม่ได้เรียกฉันซะหน่อย

 

“จีฮุน มาพร้อมหมอนี่เหรอ”

 

ทันทีที่มีเสียงเพื่อนจากกลุ่มซูนยองเรียกขึ้น คนตัวเล็กสะดุ้งอย่างเห็นได้ชัด เขามองตรงไปที่กลุ่มเด็กชายก่อนจะพยักหน้าหงึกๆพร้อมร้อยยิ้มแห้งๆ ซูนยองที่อยู่ข้างๆเห็นแบบนั้น รอยยิ้มที่มุมปากก็ผุดขึ้น

 

ยิ้มแบบนี้มันอะไรกัน ตลกชะมัด

 

“ทำไมนายเดินมากับจีฮุนอ่ะ” พอแยกจากจีฮุน ซูนยองก็เดินเข้ามาที่โต๊ะเรียนของตน ที่ตอนนี้เพื่อนของเขานั่งอยู่ เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเขากระซิบถามซูนยอง เป็นคำถามที่น่าถามพอสมควร ก็ปกติเขาไม่เคยเขาไปคุยกับเด็กชายสองบุคคลิกคนนั้นเลย

 

“ก็เจอกันหน้าโรงเรียนเลยเดินขึ้นมาด้วยกัน แปลกรึไง”

 

“โครตแปลก”

 

เด็กหนุ่มอธิบายด้วยความจริงทั้งหมด แต่มันฟังดูไม่มีเหตุผลเมื่อเพื่อนๆฟัง ยังมีอีกเยอะแยะที่พวกเขาต้องรู้ แต่ใครจะบอกกันล่ะ ซูนยองยกมือสองข้างขึ้นแล้วเบะปาก ใครจะสน

 

สามคาบแรกผ่านไปอย่างรวดเร็วในความคิดของซูนยอง เขาเฝ้ามองจีฮุนหลับตั้งแต่คาบแรกจนตอนนี้คาบที่สี่กำลังจะเริ่ม ตัวเล็กก็ยังคงนอนขด ใช้กระเป๋าดินสอเป็นหมอน อยากรู้จังว่าทำไมครูที่เข้าสอนจับไม่ได้ซักที ถึงจะนั่งฝั่งประตูทางเข้า แต่หมอนั้นก็นั่งหน้าสุดเลยนะ แม่เพื่อนตัวเล็กคนนี้จ่ายใต้โต๊ะอะไรไปรึเปล่าเนี่ย...

 

คิดบ้าอะไรของเอ็งฟะ

 

ปลุกหน่อยดีกว่า...

 

ซูนยองตัดสินใจฉีกหน้ากลางของสมุดออกมาก่อนเขียนข้อความบางอย่างลงไปในนั้น ขยำให้เป็นก้อนกลมๆ เล็งเป้าหมาย แล้วขว้างไปให้ถึงฝั่งตรงข้าม

 

บิงโก! ลงหัวเต็มๆ

 

จีฮุนสะดุ้งตื่นขึ้นก่อนจะหันกลับไปมองอีกฝั่งว่าใครเป็นคนโยนมา คนตัวสูงรีบทำเป็นฟุบหน้าลงด้วยความเนียน แต่ยังไงจีฮุนก็รู้อยู่ดี คนที่ชอบเข้าหาเขาก็มีแค่ไอ้ตาสิบโมงสิบนาทีคนเดียว มือสวยค่อยๆคลี่กระดาษออกอย่างช้าๆ แล้วประมวลข้อความในกระดาษนั้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพิ่งตื่นนี่นา

 

กลางวันนี้ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย ท่าทางนายจะหิวนะ :)’

 

อ่านจบเขาก็มองไปที่คนเขียนข้อความที่ตอนนี้มองตาจีฮุนปริบๆ หน้าอ้อนๆแบบนั้นมันย่าเอาเท้ายันซักทีสองที มือสวยหยิบกระดาษที่อ่านเสร็จขึ้นมา แล้วฉีกอย่างตั้งใจให้อีกคนตกใจเล่น ส่ายหัวอย่างกวนๆเป็นเชิงว่า ไม่มีทางหรอก

 

 

 

กริ๊งงงงงง

 

เสียงกริ่งบอกหมดเวลาคาบสุดท้ายของภาคเช้า ต่อไปจะเป็นช่วงเวลาพักเที่ยง นักเรียนในห้องรีบทยอยออกไปกินข้าวจนตอนนี้หายไปหมดห้องแล้ว แต่คนตัวเล็กยังคนฟุบหน้าลงที่โต๊ะอยู่ไม่ขยับไปไหน ชีวิตเขา 80% มีแต่การนอน ในฝันมันน่าอยู่กว่าความจริงซะอีก

 

Rrrrrrrrrrrr

 

เสียงโทรศัพท์ของจีฮุนดังขึ้น มือสวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สายนั้นทำให้จีฮุนเบะปาก ก็แม่ของเขาโทรมานี่นา เขาจำใจต้องยอมรับสายแล้วปรับโทนเสียงให้ดูไม่ผิดปกติ

 

“ว่าไงครับแม่”

 

/ กินข้าวรึยังลูก /

 

“กินแล้วครับ” แน่นอนว่าเขาจำเป็นต้องโกหก ไม่งั้นแม่เขาคงคุยต่ออีกยาว

 

          / วันนี้พาเพื่อนมาที่บ้านสิลูก แม่ทำขนมไว้ให้ / เมื่อๆได้ยิน จีฮุนก็ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง แม่มาไม้ไหนอีก ทำไมต้องเอาขนมมาล่อกันด้วย

 

          “ซูนยองเหรอครับ”

 

          / แม่มาคิดดูแล้ว ถ้าแม่ได้คุยกับเขาซักหน่อย แม่จะไม่กวนลูกอีกแล้ว /

 

          หือ ข้อเสนอดีนี่นา

 

 

  ต่อค่ะ

 

“ไม่มีเหตุผลเลย” ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ได้ตอบตกลงไป เขาไม่รู้ว่าแม่กำลังคิดอะไรด้วยซ้ำ ถึงในใจลึกๆก็อยากทำให้มันจบๆ ชีวิตเขาจะได้ไม่มีอะไรรั้งไว้อีก

 

          / แม่ยังไม่เคยเจอเพื่อนลูกเลยซักคน บางทีแม่ก็สงสัยว่าเพื่อนลูกมีตัวตนจริงรึเปล่า.../

 

          “พูดอะไรของแม่...”

 

          จีฮุนกดวางสายทันทีโดยไม่สนใจอีกคนในสาย เขากุมขมับตัวเอง เหมือนว่าจะเริ่มปวดหัวอีกแล้ว ท้องก็เริ่มร้องส่งสัญญาณบอกว่ากำลังหิว แต่ในหัวก็ยังคงคิดถึงคำพูดของแม่

 

          แม่คิดถูกแล้วล่ะ

 

            “เห้ นายกินข้าวรึยังเนี่ย” เสียงเล็กน่ารักพูดขึ้นตรงหน้าเขา พอเงยหน้าขึ้นก็เจอกับหัวหน้าห้องผู้เคร่งครัดกฎระเบียบ เพื่อนที่คิดว่าคงสนิทของจีฮุน เด็กหนุ่มมองหน้าเพื่อนซักพัก เขาไม่ได้ตอบอะไร แล้วถามคำถามบางอย่างไป

 

          “เย็นนี้นายว่างรึเปล่า ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ..”

 

          “ขอโทษนะ ฉันต้องไปช่วยอาจารย์ตรวจงาน”

 

          “อ๋อ...โอเค ชั่งมันเหอะ”

 

 

 

 

            เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังไปทั่วสนามบาส จีฮุนที่นั่งดูเพื่อนๆเล่นบาสอยู่บนอัศจรรย์สาดส่องสายตาไปมา ก็วันนี้โรงเรียนปิดตึกเร็ว เขาเลยต้องลงมานั่งข้างล่างแบบนี้นี่แหละ ซึ่งในขณะนี้ก็ยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง แต่ก็ยังทนไว้ กลับบ้านไปจะกินให้พุงแตกเลย

 

          ในหัวยังคงคิดเรื่องที่แม่ยื่นข้อเสนอวันนี้ จะกลับบ้านไปก่อนหรือจะทำให้มันจบๆไป ยิ่งเรื่องนี้จบเร็วเท่าไหร่ ชีวิตอิสระของเขาก็ยิ่งเป็นไปได้มากขึ้น เขาเข้าใจแบบนั้น แต่ว่าตอนนี้เขายังไม่เจอซูนยองเลย กลุ่มเพื่อนของซูนยองก็เล่นบาสกันอยู่ตรงนี้นี่นา

 

          ปัก!

 

            “โอ๊ยย”

 

          “โอ๊ะ จีฮุน ขอโทษนะๆ” ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังมองหาเพื่อนคนนั้นอยู่ ลูกบาสหนักๆก็ปลิวมาฟาดหน้าจีฮุนเต็มๆ เขาอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวดสุดๆ นิ้วเรียวจับสันจมูกของตน มันปวดมากๆ เพื่อนๆที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งขึ้นมาบนอัศจรรย์พร้อมกับกล่าวขอโทษกันยกใหญ่ จีฮุนได้แต่ใช้มือปิดหน้าไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างโบกมือเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร แต่จริงๆนั้น โครตเจ็บเลย

 

          “เอ่อ...แต่ว่า...เห็นซูนยองบ้างมั้ย” เพื่อนๆที่เห็นว่าจีฮุนคงไม่เป็นไรทำท่าจะเดินลงอัศจรรย์ไปเล่นบาสต่อ ก็ถูกชายหนุ่มตัวเล็กถามขึ้นมา ทุกคนมองหน้ากันไปมาอย่างอดสงสัยไม่ได้ แต่เพื่อนในกลุ่มนั้นคนหนึ่งก็ตอบออกไป

 

          “ซูนยองไปบ้านพี่ซึงชอลน่ะ”

 

          “ซึงชอล? ซึงชอลคือใคร”

 

          “เดี๋ยวฉันพาไปก็ได้ แต่ว่า...มีเรื่องอะไรจะคุยกับซูนยองเหรอ” เพื่อนคนเดิมถามเด็กหนุ่มที่ถูกล้อมโดยเพื่อนคนอื่น ทุกคนต่างก็มองจีฮุนด้วยสายตาที่ประหลาดใจ

 

            “แค่อยากรู้จักให้มากกว่านี้”

 

 

 

 

          “ที่นี่อ่ะ” เพื่อนที่ออกปากจะอาสาพาไปหาซูนยองชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่งในซอยใกล้โรงเรียน เป็นบ้านหลังขนาดใหญ่ดูราคาแพง นั้นคงเป็นบ้านของรุ่นพี่ที่ชื่อซึงชอลแน่ๆ ขาน้อยๆเดินดุ่มๆเข้าไปในซอยคนเดียวหลังจากแยกจากเพื่อนไปแล้ว

 

          “ขอโทษนะครับ ซูนยองอยู่รึเปล่า” คนตัวเล็กหยุดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ ถอยออกมาจากตัวบ้านเกือบหนึ่งเมตร แล้วตะโกนออกไปอย่างมีมารยาทสุดๆ ก็ไม่รู่นี่นาว่าคนในบ้านจะน่ากลัวรึเปล่า หลังจากนั้นสองสามนาทีก็ไม่มีเสียงใดตอบออกมา เขาไม่ได้ยินรึเปล่า

 

          “เห้ย ไอเด็กนี่อีกแล้วเหรอ” ในเวลาที่จีฮุนกำลังหมุนตัวกลับ มือใหญ่ๆของใครไม่รู้ดึงเขาให้เขามาหา เขาหันไปเจอกับรุ่นพี่หน้าตาค่อนข้างคุ้นเคย หุ่นหนาผมสีดำขลับ รุ่นพี่ที่พ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเขาเมื่อวันนั้น!

 

          “มาตะโกนหน้าบ้านฉันทำไม” รุ่นพี่ตัวสูงมองหน้าเขาอย่างกวนๆ ไอนี่เนี่ยนะซึงชอล ไม่น่าเรียกว่ารุ่นพี่เลยด้วยซ้ำ มือหนายังคงกำข้อมือเล็กแน่นจนคนตัวเล็กแสดงสีหน้าออกมาว่าเจ็บปวด มือสวยอีกข้างพยามดึงมือรุ่นพี่ออก แต่ไม่ได้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลืออกมา

 

          “ซูนยอง! นายอยู่ที่นี่รึเปล่า ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย!

 

          “เงียบไปเลย กลับบ้านไปซะ” จีฮุนตะโกนสุดเสียงทั้งๆที่มือยังถูดรัดไว้อยู่ รุ่นพี่คนนี้พยายามปิดปากจีฮุนเอาไว้ แต่ก็ไม่สำเร็จ

 

          “นายนั้นแหละถอยไปเลย มันไม่ใช่เรื่องของนายด้วย!

 

          “นี่ ฉันเป็นรุ่นพี่นายนะ พูดให้มันดีๆหน่อย”

 

          หน้าบ้านตอนนี้กำลังจะกลายเป็นสนามรบ ทั้งคู่พร้อมต่อยกันเต็มทีแล้ว แต่เดาได้ไม่ยากว่าใครจะชนะ ชายหนุ่มหน้าหวานที่นั่งอยู่ในบ้านได้ยินเสียงมานานจนชักจะหนวกหูเต็มที เขาเดินไปที่ห้องๆหนึ่ง เคาะประตูสามครั้งเป็นมารยาทก่อนจะเปิดประตูเข้าไปหาคนในห้อง

 

            “อ่า พี่จองฮัน ว่าไงครับ”

 

          “ซูนยอง มีเพื่อนมาหาน่ะ”

 

            ซูนยองได้ยินเช่นนั้นก็ทำหน้าสงสัยขึ้น พวกแก๊งของเขารึเปล่า ไหนบอกจะเล่นบาสไม่ใช่รึไง เขาก็ไม่รู่หรอกว่าเพื่อนคนไหน แต่ที่รู้ว่าเขามาบ้านพี่ซึงชอลก็มีแค่กลุ่มพวกนั้น มือเรียวหยิบผ้าขนหนูที่อยู่บนหัวออก เขาเพิ่งจะอาบน้ำสระผมเสร็จเอง ผมยังเปียกหมาดๆอยู่เลย

 

          “ตัวเล็กๆ...”

 

          “ห๊ะ”

 

          “ผู้ชายตัวเล็กๆคนนั้น”

 

          จองฮันพูดแล้วชี้ไปที่หหน้าบ้าน เด็กหนุ่มดวงตาสิบโมงสิบนาทีรู้ทันทีว่าเขาเป็นใคร เพราะในกลุ่มเขาไม่มีใครตัวเล็ก

 

          จีฮุนมาหาเขาเหรอ

 

          “เอ้า จีฮุน” ชายหนุ่มยื่นหน้าออกไปหน้าบ้าน พบชายสองคนกับลังยืนทะเลาะกันอยู่ เมื่อทั้งคู่ได้ยินเสียงจากซูนยองก็หันไปมองเป็นตาเดียวกัน ซึงชอลเหมือนจะบอกอะไรกับเขาซักอย่าง

 

          “แล้วนายจะออกมาทำไมเนี่ย” รุ่นพี่ร่างกำยำพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสียนิดหน่อย เขาปล่อยมือจากมือรุ่นน้องแล้วเดินเข้าบ้านอย่างหัวเสีย ซูนยองยิ้มมุมปากให้รุ่นพี่คนนี้นิดหน่อยแล้วหันมาสนใจเพื่อนตัวเล็กแทน

 

          “มาหาฉันทำไม คิดถึงเหรอ”

 

            ไม่พูดเปล่า ยังยื่นหน้าเข้าไปหาแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่อีก จีฮุนดันหน้าเพื่อนตรงหน้าออกแรงๆแล้วเดินถอยออกมาห่างๆ “โอเคๆ จริงจังแล้ว นายมาหาฉันทำไม จะให้ฉันไปเป็นพยานอะไรอีก”

 

          จีฮุนมองเพื่อนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ซูนยองอยู่ในชุดวอร์มสีดำดูดีเข้ากับรองเท้าแตะคู่สวยจริงๆ ผมที่ยังไม่ได้จัดทรงก็ทำให้จีฮุนสนใจเป็นพิเศษ แต่จู่ๆท้องเจ้ากรรมดันร้องออกมาเสียงดังซะได้

 

          “ไม่ได้กินข้าวเลยเหรอ เอานี่มั้ย” ในตอนนี้บรรยากาศรอบข้างเงียบมากๆจนซูนยองได้ยินเสียงท้องร้องได้อย่างชัดเจน ตอนแรกคิดว่าท้องเขาเองที่ร้องซะแล้ว มือเรียวล้วงไปในกระเป๋ากางเกงวอร์ม พบกับอมยิ้มชิ้นเล็กรสสตอเบอร์รี่ เขายื่นให้จีฮุนไป แต่จีฮุนกลับปฏิเสธโดยการไม่สนใจของกินตรงหน้าแล้วตัดบทพูดเมื่อกี้ไป

 

          “ไปที่บ้านฉันหน่อยสิ”

 

          “ห๊ะ นี่นายชวนฉันไปบ้านเหรอ” เด็กหนุ่มหน้ากวนอุทานตกใจอย่างเฟคสุดๆ มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ ตอนนี้เริ่มมืด มักมาพร้อมกับลมหนาว

 

          “แม่ฉันอยากคุยกับเพื่อนของฉัน ถ้าเขาได้คุยแล้วเขาจะไม่มาวุ่นวายกับฉันอีก”

 

          “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย นายมีเพื่อนแค่ฉันคนเดียวรึไง”

 

          “ขอร้องล่ะนะ ฉันอยากทำให้มันเสร็จๆไปซักที ช่วยฉันหน่อยได้มั้ย”

 

          คนตัวเล็กยกมือสองข้างขึ้นพร้อมกล่าวขอร้อง ในสายตาของร่างสูงตอนนี้ จีฮุนน่ารักสุดๆไปเลย ทำตัวแบบนี้ใครกันล่ะจะไปช่วย ถึงจะเป็นพี่ซึงชอลที่ดูไม่สนอะไรคนนั้น ถ้าเจอหน้าแบบนี้เข้าไปก็ต้องช่วยอยู่ดี ทำไมนิสัยหมอนี่ถึงไม่น่ารักเหมือนหน้าตาบ้างนะ

 

            “งั้นนายก็ยิ้มให้ฉันหน่อยสิ ยิ้มให้เห็นลักยิ้มของนาย”

 

            จีฮุนเงียบไปซักพัก ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ณ ตอนนี้ แต่ร่างสูงก็ยังคงรอให้อีกฝ่ายยิ้มออกมา สายตาคนตัวสูงจดจ้องหน้าตาน่ารักอยู่นาน จีฮุนตัดสินใจค่อยๆยิ้มที่มุมปากจนเกิดลักยิ้มขึ้นข้างหนึ่งแต่สายตาหลบทางอื่น แต่ก็แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้นที่เขายิ้ม เสร็จก็กลับมาหน้าเครียดเหมือนเดิม

 

                “นั้นแหละ ลักยิ้มที่ฉันต้องการ”



 

100%

          สวัสดีค่า เป็นยังไงกันบ้างเอ่ยสำหรับตอนนี้ จีฮุนอา ยิ้มให้ซูนยองบ่อยๆน้า เขาต้องการลักยิ้มนายมากแค่ไหนรู้มั้ย555555555 ตอนหน้าซูนยองจะได้ไปหาแม่ยายแล้ว ในหัวคุณแม่คิดอะไรไว้อยู่น้า แล้วจีฮุนล่ะ วางแผนอะไรไว้บ้าง เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร ติดตามต่อตอนที่ 7 ค่าาา

 

คอมเมนต์ + fav. เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ได้ดีเล๊ยยยย รักทุกคนนนนน

 

  #ฟิคเรียลซูนฮุน

 


“งั้นนายก็ยิ้มให้ฉันหน่อยสิ ยิ้มให้เห็นลักยิ้มของนาย”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

105 ความคิดเห็น

  1. #67 ren / nardia (@nozelo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 21:03
    เหนือจีี้ยังมีพี่ซูนค่ะ 55555555555555555555555555555
    ความเจ้าเหล่ห์นี่มันอัลไลกัลลลลลลลลลลลลลล
    #67
    0
  2. #50 J_EUNJI (@min-min13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 19:15
    พี่ช่อนนี่แอบเต๊าะท่านจี้ปะเนี่ย5555555555555555555555 อย่าให้เป็นรักสามสี่ห้าเศร้าเลยนะ555555555555555 แง้มๆมาต่อนะคะ สู้ๆ
    #50
    0
  3. #49 MY_Smile-TAOZI (@coba) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 00:06
    อูววววววว ต้องการลักยิ้มหรือต้องการจีฮุนคะ เขิน เขินมาก ไม่รู้เขินอะไรแต่เขิน ฮื้อออออ /////-/////
    #49
    0
  4. #48 เพชรกานต์ (@petcharakarn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 21:40
    โห้ยยยงื้อออออ อะไรคือ ความเจ้าเล่ห์ของซูนนี่คือร้ายยยยย ทำไมเขินอ่ะโอ้ยยยย-///////////-
    #48
    0
  5. #47 เพชรกานต์ (@petcharakarn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 13:54
    อยากรู้ว่าจีฮุนมีปัญหาอะไรกับเเม่5555555555
    #47
    0
  6. #46 ABP'NN (@bpniyay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 00:16
    พี่จี้น่ารักมากค่ะไรท์ แอร๊ยยย >//////< ยิ้มกับพี่ซูนบ่อยๆน้าา 
    รอมาต่อค่ะ สู้ๆนะคะ
    #46
    0
  7. #44 J_EUNJI (@min-min13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 16:15
    gifน่ารักอ่ะงื้อออออออออออออ ;////////; จีฮุนรีบๆง้อพี่ซูนซะถ้ายังไม่อยากเจ็บตัว (?) รอให้ครบค้าาาาาา
    #44
    0
  8. #43 MY_Smile-TAOZI (@coba) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 01:43
    แง่งงงงง กิฟจีฮุนน่ารักจังค่ะ #ผิด จี้รีบง้อพี่ซูนเร็ว นั้นว่าที่แฟนเลยนะ
    #43
    0