ตอนที่ 9 : [Sabo x Luffy] Super trouper [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    9 ธ.ค. 58






Super trouper [2]

































ที่บอกว่าได้ทุนน่ะ จริงเหรอ




น้ำเสียงหวานที่ร้องถามอย่างตื่นเต้นดังมาจากหน้าประตูบ้าน เขาหาวหวอดก่อนบิดขี้เกียจหนึ่งครั้ง ขยับตัวลุกจากฟูกเก่าๆ ที่มีร่องรอยการเย็บชุนแบบหยาบๆ พลางค่อยๆเดินไปใกล้ที่มาของเสียง




บางทีคงจะเป็นแฟนของซาโบ หมู่นี้เธอคนนั้นแวะเวียนมาที่นี่บ่อยๆ ถึงจะบอกว่าเป็นเพื่อนติวหนังสือก็เถอะ




ใช่ อืม ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ




ซาโบเอ่ยตอบรับเสียงเรียบเรื่อย หืม พวกเขาพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่?




เยี่ยมไปเลยไม่ใช่เหรอ มีแต่ระดับอัจฉริยะเท่านั้นถึงจะสอบได้ทุนนี้ พวกในเมืองใหญ่แถบนี้ยังทำไม่ได้เลยนะ ซาโบคุง




เธอคนนั้นเอ่ยชื่นชมเสียงสูง เขาย่อตัวลงนั่งฟัง ทุนอะไร หมายถึงเงินทุนที่พวกเราจะได้รับงั้นเหรอ เมื่อต้นปีจำได้ว่าซาโบเคยเขียนจดหมายยื่นความจำนงค์ขอทุนการศึกษาสำหรับเด็กยากไร้ แม้พวกเราจะทำงานหาเงินได้บ้าง แต่ก็ไม่มีเวลาพอจะเรียนให้ทันเพื่อน ทั้งค่าอาหาร และอีกสารพัดค่าใช้จ่าย




นี่แปลว่าพวกเรากำลังจะได้ทุนนั้นหรือเปล่า กำลังจะมีที่นอนอุ่นๆ มีอาหารให้กินอิ่มท้องใช่มั้ย?




เขาอมยิ้มเริงร่า ขณะที่กำลังวาดฝันไปไกลนั่นเอง เสียงของเด็กสาวคนเดิมก็ดังขึ้น




นายต้องไปนะ ซาโบ ไปจากที่นี่!’




...




ที่ทุรกันดารแบบนี้ พูดตรงๆ อยู่ไปก็ไร้อนาคต นายควรจะใช้ทุนนั่นเป็นใบเบิกทาง ออกไปแสวงหาโอกาสข้างหน้าให้ได้มากที่สุด




...




ทำไมถึงเงียบล่ะ ลังเลอะไรอยู่งั้นเหรอ?




...ทุนที่ว่านั่น หมายถึงทุนการศึกษา คือทุนแบบที่จะส่งซาโบออกไปจากเกาะนี้ได้งั้นเหรอ




หัวใจในอกเขาเต้นระรัว จะไปงั้นเหรอ หมอนั่นกำลังจะไป? ไปไหน ไกลมากมั้ย แบบนี้ต่อไป เขาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่กระท่อมนี้คนเดียวสินะ เวลาหน้าหนาวที่ร้ายกาจมาเยือนเขาก็จะต้องนอนคนเดียวงั้นเหรอ




ไม่เอานะ ไม่ให้ไป ใครก็ได้ ตัดสิทธิ์ทุนของหมอนั่นไปซะ อย่าพรากเขาไปจากฉัน ไม่...




...




แต่ว่าหมอนั่นกำลังจะไปได้ดีไม่ใช่เหรอ...?




เขาหลุบนัยน์ตาหม่นแสงลงมองพื้น ระลึกได้ถึงความน่ารังเกียจในจิตใจของตัวเอง ชั่ววูบนั้น เขาเอาแต่คิดหาหนทางฉุดรั้งซาโบไว้




ไม่ มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้น...




ให้ซาโบไปเถอะ ไปให้ไกลจากที่ๆ ไร้อนาคตนี้ แล้วหมอนั่นจะต้องกลับมา กลับมาหาเขา มารับเขาไปอยู่ด้วย อีกกี่ปีก็จะรอ เขารอได้ ก็แค่ทำงานให้หนักหน่อย เขาไม่ได้มีหัวด้านการเรียนเหมือนพี่ชาย พี่ควรจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้




แต่เขาจะไม่ลืมฉันหรอก จริงมั้ย





...ใช่หรือเปล่า...?

 







แสงแดดอ่อนๆ แตะแต้มเปลือกตาบาง ฉุดรั้งเขาขึ้นมาจากห้วงฝันในอดีต เขาขยับตัวลุกขึ้นฉับไว ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเพราะอาการปวดจี๊ดในอก




บ้าชะมัด ไม่ได้ฝันมากี่ปีแล้วนะ?




อากาศด้านนอกอาคารหลังเล็กใกล้กับหมู่บ้านชาวประมง ที่เขาย้ายเข้ามาอยู่ได้เกือบ 5 ปีเย็นยะเยือกขึ้นถนัด รุ่งสางวันนี้มีหมอกหนาจับตา อาจเพราะกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านฤดูกาล เขาถูจมูกเร็วๆ เดินเข้าห้องน้ำไปกวักน้ำเย็นลูบหน้า




ในกระจกคือเด็กผู้ชายผอมบางคนหนึ่ง ที่ขอบตามีรอยแดงช้ำ บ้าฉิบ นี่เขาร้องไห้เมื่อคืนอีกแล้วหรือ เผลอทำเสียงแปลกๆ หรือเปล่าเนี่ย หวังว่าป้ามาคิโนะห้องข้างๆ จะไม่ถามอีกนะ เกรงใจจะแย่แล้ว




ยัดขาตัวเองเข้าไปในกางเกง ในหัวคิดวุ่นวายถึงของที่ต้องเตรียมไปโรงเรียนด้วย ใครใช้ให้เขากลับมาถึงห้องก็หลับเป็นตายแบบนี้เล่า




“ขนมปัง เข็มขัด กระเป๋านักเรียน อ๋า จะสายมั้ยเนี่ย!




แอ๊ด




เสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาอย่างถือวิสาสะทำเอาเขาได้แต่ยืนแข็งค้างอยู่กับที่ในท่าที่ยังใส่กางเกงไม่เสร็จดี เจ้าบ้าตาคล้ำที่ยืนหน้าตายอยู่ด้านหน้า ก็แค่กอดอกพิงขอบประตูด้วยท่าทีสุดเนือย




“อ่า มารับแล้ว”




“พ่อแกซิโทราโอะ รู้จักการเคาะประตูมั้ยห๊า!” เขาจ้องมันตาเขียว ไอ้บ้านั่นก็แค่เลิกคิ้วนิดๆ แสยะยิ้มหน่อยๆ




“...ช่างเถอะ ฉันไม่รังเกียจ”




แต่เขาไม่โอเค (โว้ย) !






.........................................................................................................ต่อ






เดินผ่านถนนสายสั้นๆ ที่ข้างทางเรียงรายไปด้วยเรือหาปลาขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ เขาเหล่มองคนร่วมทางตัวเล็ก หมอนั่นเหลือบมองกลับมานิดๆ ดวงตาใต้ปีกหมวกฟางประจำตัวมีรอยแดงหน่อยๆ ค่อนข้างจะผิดวิสัยเจ้านี่ไม่น้อย เมื่อคืนร้องไห้มารึไง




"นอนไม่ค่อยหลับเหรอ?" เขาพูดทั้งที่ไม่มอง เหมือนถามเรื่องสัพเพเหระทั่วไป        




"อื๋อ? ฮื่อ นอนไม่พอน่ะ" มันพยักหน้าเหม่อๆ




"อากาศหนาวแฮะ..."



"ช่าย หนาวชะมัด" พูดก่อนจะยกสองมือขึ้นถูไปมา เขาเหลือบมอง รู้สึกอยากเอื้อมมือไปดึงรั้งมันเข้ามาใกล้ชิดกว่านี้อีกนิด ...ที่จริงแล้วเขาก็หนาวเหมือนกัน



"โทราโอะ นายนี่ก็นะ ลูกบ้านมีอันจะกินอย่างนาย ไม่เห็นจำเป็นต้องย้ายมาแถวนี้เลย" 




หมอนั่นพึมพำ จุ๊ปาก เขาเหล่มองอีกฝ่าย จะปล่อยผ่านไม่พูดอะไรก็ย่อมได้ แต่คงเพราะรอยแดงใต้ขอบตานั้น ที่ทำให้เขาอยากจะสานต่อบทสนทนาอีกนิด




"อยู่ใกล้แกไว้จะดีกว่า" 




"...นี่ยังไม่หายจากอาการนั้นอีกเรอะ" 




เจ้านั่นเลิกคิ้วมองด้วยความฉงน เขากัดริมฝีปากสะกดรอยยิ้มขันเอาไว้เงียบๆ หน้าตาตลกที่เจือความเป็นห่วงนั่น มองกี่ทีก็ทั้งขำ ทั้งรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก




“ยิ้มไรอ่ะ?”




เจ้านั่นยังคงไม่ละสายตาไปจากเขา แถมชักหัวคิ้วเรียวลงหน่อยๆ เหมือนจะจับผิดว่าเขากำลังหัวเราะมันอยู่หรือเปล่าด้วย จู่ๆ มือเล็กของอีกฝ่ายก็คว้าร่างของเขาเบี่ยงหลบมาด้วยกัน เหลือบมองไปทิศตรงข้าม เด็กสาววัยรุ่นในชุดนักเรียนกะลาสีกำลังเดินแซงพวกเราไปด้านหน้า เจ้าตัวเล็กเป่าปากโล่งอกก่อนจะเงยขึ้นมองเขานิ่งๆ




"เฮ้ ไม่เป็นไรใช่มั้ยโทราโอะ?"




"อา..." เขากระตุกมุมปากเป็นรอยยิ้ม ขนอ่อนๆ บนท่อนแขนลุกเกรียวเล็กน้อย ตอนที่เด็กสาวพวกนั้นเดินผ่านไป แต่ลมหายใจไม่สะดุด นับว่าคราวนี้อาการยังไม่เลวร้ายมาก ถ้าเทียบกับคราวก่อนหน้า...




"ถึงได้บอกไง อยู่ใกล้ๆ ไว้จะดีกว่า"  




พูดก่อนจงใจทิ้งน้ำหนักตัวลงบนร่างเล็กบอบบางแต่แข็งแรงที่ยืนเคียงข้าง




สำหรับเกาะแห่งนี้ ตัวเขานับว่าเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาอยู่ได้ไม่กี่ปี สิ่งที่รบกวนโสตประสาทและตามหลอกหลอนจิตใจอยู่เสมอมาก็คือ เด็กสาวเหล่านี้




แรกเริ่มคิดว่าย้ายมาอยู่บนเกาะเงียบๆ จะลดระดับความน่ารำคาญลงได้บ้าง ไม่คาดว่าเด็กที่นี่จะตามติดเขาหนักกว่าผู้หญิงบนแผ่นดินใหญ่เสียอีก โรคภูมิแพ้ผู้หญิงของเขากำราบหนักจนเดินแทบไม่ไหวหายใจแทบไม่ออก ท้ายที่สุดก็ได้เจ้าตัวเล็กตากลมเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งข้างๆ คอยเป็นไม้กันหมาช่วยไว้ได้ทุกที      




ตัวเขานั้นได้แต่ซาบซึ้งอยู่ในใจ ถ้าจะถามว่าทำไม เขาคนนี้ถึงต้องย้ายจากบ้านหลังใหญ่มาอยู่ในอพาร์ทเมนท์ซอมซ่อนี่ คำตอบก็คงจะเป็น 'มัน' นี่แหละ




"ไม่น่าจะเกิดกับคนที่ป๊อบปูล่าแบบนายเลยน้า ไอ้อาการ 'ขยาดผู้หญิง' เนี่ย"




"...คงต้องให้ปกป้องไปตลอดชีวิตซะแล้วล่ะมั้ง?"




เขาแสยะยิ้มอีกครั้ง ว่าแต่...เกลียดคำว่าป๊อบปูล่าชะมัด   




"อย่ามาพูดเล่นชวนเข้าใจผิดน่า เจ้าบ้านี่" 




เจ้านั่นหัวเราะคำพูดทีเล่นทีจริงของเขา ปล่อยมือที่เกาะกุมข้อมือเขาไว้ ก่อนจะเดินนำไปข้างหน้า




"ปกป้องตลอดชีวิตงั้นเหรอ ฟังแล้วสยิวกิ้วไปนะ ชิชิ"




 เพราะเข้ามาถึงเขตโรงเรียนแล้ว เราทั้งคู่จึงเดินทอดน่องอย่างใจเย็นได้ เขาเดินตามไปเงียบๆ ในใจนั้นคิดเรื่อยเปื่อย ก็จริง...คำพูดแบบนั้น จะไปถือเอาจริงเอาจังได้ยังไง พอลองคิดดูแล้ว คนที่ถือเอาเป็นเรื่องจริงจังคงจะน่าสงสารน่าดู 




"นี่โทราโอะ สมมตินะ ถ้าหวังอะไรแล้วไม่เป็นไปตามที่หวัง เป็นนาย นายจะตัดใจหรือเปล่าน่ะ?" 




เจ้านั่นเงยหน้ามองฟ้า ถามยิ้มๆ ดูจากระดับความลึกซึ้งของคำถามที่ไม่สมเป็นมันเลยแบบนั้น คิดว่าคงจะถามเล่นๆ ซะมากกว่า




"คงจะไม่เลิกหวังง่ายๆ หรอกมั้ง" เขาตอบ




"ถ้าเรื่องที่หวัง มันสำคัญสำหรับฉันมาก ยังไม่ก็คงตัดใจไม่ลง" อืม ดันตอบแบบเอาจริงเอาจังไปซะแล้ว




“งั้นเหรอ...ฮื่อ นั่นสินะ”




“แล้วไง ถ้าเป็นแกล่ะ จะตัดใจมั้ย?” เขาถาม ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงเลือกเอาเรื่องนี้มาชวนเขาคุยได้




“ตัดสิ”




เสียงตอบดูชิลๆ ในแบบฉบับของเจ้านั่น จะแปลกนิดๆ ก็ตรงที่ตอบได้ไวมาก ไวผิดปกติ




“ถ้ามันไม่เป็นไปอย่างที่หวัง ก็คิดซะว่าไม่เคยหวังมาก่อนเลยจะดีกว่า”






 

“ไม่แพ้ง่ายๆ หรอกน่า โซโล!




เสียงตบลูกปิงปองในห้องนั่งเล่นสำหรับแขกของบ่อน้ำพุร้อนใจกลางเกาะดังสนั่น ทำเอากลุ่มเพื่อนที่มามุงดูกันส่งเสียงเชียร์ไม่หยุด




“หึ ลองรับลูกตีมังกรเหินโต้ลมของฉันดู!




“ชื่ออะไรของนายนะ อุ๊บ ฮ่าๆ!




มือเล็กตบลูกสปินโต้กลับร่างสูงฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะโต้กลับมาด้วยลูกที่รุนแรงแค่ไหนก็ไม่สามารถทำลายด่านฝ่ามืออรหันต์ของคนตัวเล็กไปได้




“เจ้านั่นคึกน่าดูนะ ไอ้บ้าหัวหญ้าอีกคนก็ไม่ยอมแพ้เลยแฮะ”




ซันจิ เพื่อนร่วมชั้นคิ้วม้วนที่รับจ๊อบพิเศษเป็นกุ๊กของที่นี่กอดอกหัวเราะมองการดวลเดือดนั่นอยู่ข้างๆ เขาหรี่สายตามอง ที่ตรงไหนสักแห่งในใจยังสงสัยคำพูดเมื่อเช้าของมันอยู่ แต่ก็นึกไม่ออกว่าเจ้าลิงที่ไม่เคยคิดมากแบบหมอนั่นเก็บงำอะไรไว้ในใจกันแน่




“จะว่าไปช่วงนี้มีข่าวเรื่องที่คนใหญ่คนโตบางกลุ่มคิดจะฮุบที่นี่ไว้เป็นของส่วนตัวด้วยนะ”




“อ่อ ก็ได้ยินมาเหมือนกัน” เขาพูดทั้งที่ตายังไม่ละไปจากโต๊ะปิงปอง




“หลังจากที่เกาะเล็กๆ นี่กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ดึงดูดคนเข้ามาได้ปีละหลายหมื่นจนต้องจำกัดการเที่ยวในแต่ละซีซั่น ฉันคิดว่าคนที่จะทำแบบนั้นได้ คงต้องทุ่มเงินมหาศาลเลยละ”




“ยืดทั้งเกาะงั้นเหรอ แบบนั้นลูฟี่...เจ้านั่นจะยอมได้เร้อ?” อุซป เพื่อนร่วมชั้นจมูกยาวชักหัวคิ้วสงสัย




“เอ นั่นสินะ”




“อ๊ะ จริงๆ ฉันก็ได้ยินข่าวลือมาเหมือนกัน ว่ามีแขกที่ดูเหมือนจะเป็นคนใหญ่คนโตที่ว่านั่นเข้ามาสำรวจพื้นที่แล้ว” โรบินเพื่อนร่วมชั้นสาวเอ่ยแทรกขึ้น รายนี่นับเป็นกรณีพิเศษ หนึ่งในหญิงสาวที่อยู่ด้วยแล้วอาการไม่กำเริบนั่นเอง




“ข่าวลือเหรอครับ โรบินซัง?”




“ลือกันในหมู่สาวๆ น่ะ ว่ามีผู้ชายหน้าดีนั่งรถสุดหรูขับผ่านหน้าไป”




“หา เห็นแค่นั้นดันลือกันเกินจริงซะแล้ว ก็แค่คนที่ดูท่าทางรวยๆ หนึ่งคนบนเกาะไม่ใช่เรอะ”




แฟรงกี้ ชายร่างใหญ่ที่หน้าตาเกินวัยเรียนไปหลายปี แต่ก็ยังเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นของเราเอ่ยขัดขึ้น




“จะว่าไป ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะติดต่อกับนายธนาคารหลายๆ คนบนเกาะนี้นะ แถมยังมีบ้านอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของเกาะซะด้วยซิ”




“หืม เด็กสาวสมัยนี้นี่ร้ายชะมัด สืบกันได้แม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวของผู้ชายหน้าตาดีเลยหรือเนี่ย” แฟรงกี้อดทึ่งไม่ได้




“เปล่าหรอก นั่นน่ะ ฉันสืบเองแหละ ฮุๆ” คนพูดปิดปากหัวเราะเบาๆ




“อ่อ เธอนี่เอง”




“โอ้ เจ้านั่นชนะแล้ว” ซันจิเอ่ยขัดเรื่องที่กำลังคุยกันในวินาทีที่ลูกปิงปองกระทบโต๊ะเฉียดใบหน้าคนหัวเขียวตัวสูงไปพอดี




“ชนะแล้วว!” คนชนะชูมือขึ้นจนสุด ขณะวิ่งวนไปรอบโต๊ะด้วยความสะใจ พร้อมๆ กับเสียงเฮของคนที่มามุงดูตั้งแต่ต้นจนจบ




“เอาใหม่!” โซโลกัดฟันกรอดอย่างไม่ลดละ




“ถ้าเล่นอีกตาคงต้องไปอาบน้ำใหม่อีกรอบละมั้ง” โรบินตั้งข้อสังเกต บรรยากาศร้อนระอุของการดวลเรียกเหงื่อจากทั้งคู่ได้ไม่น้อย




“เอาไว้คราวหน้าน่า โซโล” คนชนะยิ้มร่า เดินไปคว้าน้ำผลไม้ที่เค้าเตอร์ขึ้นดื่มอึกใหญ่




“เหนื่อยแล้วล่ะ จริงๆ นะ”




“...เออ เอางั้นก็ได้” ดูหมือนโซโลเองก็ไม่ได้อยากเข้าไปอาบน้ำใหม่อีกรอบ เจ้านั่นถอนใจเบาๆ ก่อนเดินไปหยิบเบียร์เย็นๆในตู้เย็นข้างเค้าเตอร์ดื่มอีกคน




“อากาศหนาวลงอีกแล้ว หิมะจะตกมั้ยเนี่ย โห นี่มันจะสี่ทุ่มแล้วนี่นา” ช็อปเปอร์ เพื่อนร่วมชั้นที่ตัวเล็กที่สุดเหลียวมองดูนาฬิกา




“พรุ่งนี้วันเสาร์ แถมหยุดยาวช่วงโกลเด้นวีคไปอีกนี่นา เล่นไพ่กันเหอะ เนาะโรบินซังง” เจ้าคนคิ้วม้วนควักไพ่ขึ้นมาสับพร้อมรอยยิ้มกะลิ่มกระเหรี่ย




“อืม จะค้างกันซินะ” โซโลกอดอกเหล่มอง เขาเป็นลูกชายเจ้าของบ่อน้ำร้อนแห่งนี้จึงนับจำนวนคนก่อนเดินไปบอกพวกที่ทำงานให้จัดหาห้องไว้ให้




“ค้างง ปาหมอน ดอกไม้ไฟ เล่นไพ่ เย้ๆ!




หลายๆ คนตะโกนเสนอกิจกรรมสันทนาการยามว่างในใจออกมา ท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้นเฮฮา ร่างเล็กที่ควรจะอยู่กลางวงเรื่องสนุกแบบนี้กลับหายตัวไปเสียอย่างนั้น




“เฮ้ มองหาเจ้านั่นอยู่เหรอ?” โซโลร้องทักคล้ายจะรู้ทัน เขาสบตาหมอนั่นเงียบๆ ไม่ได้ตอบรับอะไร




“ที่ห้องพักของลุง ข้างๆ ทางเข้าบ่อน้ำร้อนน่ะ มีเครื่องเล่นเสียงเก่าๆ อยู่” เจ้านั่นชี้ไปยังทางเข้าออกด้านหน้า




“แกลองไปดูๆ แถวนั้นสิ ถ้าไม่ได้อยู่แถวนี้ ก็เป็นที่นั่นล่ะ”




เจ้านั่นพูดก่อนจะเดินออกไปสั่งให้คนงานในโรงแรมของตัวเองจัดเตรียมที่นอนสำหรับคืนนี้




ย่างเท้าเดินไปตามระเบียงทางเดินที่ขัดจนขึ้นเงาเงียบๆ แสงจันทร์ทาทับย้อมบรรยากาศในสวนหย่อมที่ตกแต่งไว้กลางลานให้ดูนุ่มละมุนตาขึ้น ในห้องพักที่เยื้องออกมาทางขวา เจ้าลิงนั่นนอนตะแคงฟังเพลงอยู่คนเดียว ละสายตาไปแป๊บเดียว มางีบอยู่ตรงนี้แล้วหรือเนี่ย




เขาลดตัวลงนั่งข้างๆ มัน ใจนึงอยากปลุก แต่อีกใจกลับอยากนั่งเงียบๆ เป็นเพื่อนมันมากกว่า




“จะนอนตรงนี้เรอะ เจ้าบ้า”




พึมพำพอให้ตัวเองได้ยิน พลางหลุบสายตามองมันเงียบๆ ในความเงียบสงัด เสียงเพลงที่ล่องลอยอยู่ในห้องนี้ฟังคล้ายเพลงเต้นรำแสนหวาน ท่วงทำนองฟังสนุก ทว่าเนื้อเพลงกลับสื่อถึงการรอคอยใครบางคน

 




Tonight the super trouper beams are gonna blind me

แสงไฟสปอร์ตไลท์จะส่องตาฉันจนพร่ามัว


But I won't feel blue Like I always do

แต่ฉันกลับไม่รู้สึกหดหู่ใจอย่างที่เคยเป็น


'Cause somewhere in the crowd there's you

เพราะว่าที่ไหนสักที่ในฝูงชนนั้นมีเธออยู่

 



 

คงจะไม่ใช่ว่าจริงๆ แล้วเหงามากหรอกนะ?




เขาขมวดคิ้วให้กับสมมติฐานอันแปลกประหลาดนี้ ขณะเขม็งมองใบหน้ายามหลับสนิทของอีกฝ่าย มันก็แค่เพลงๆ นึง ที่อาจจะไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษสำหรับมันเลยด้วยซ้ำ




ทว่าเขากลับสงสัย...สงสัยไปถึงขั้นที่ว่า ตัวเขาจะช่วยแบ่งเบาความเหงาของมันได้หรือเปล่า ทั้งๆ ที่ไม่มีมูลเหตุอะไรให้ยึดถือได้เลยสักนิด




“ใบ้ให้สักหน่อยก็ไม่ได้หรือไง”




คิดหรือรู้สึกอะไรอยู่กันแน่...?  






ยังไงซะ มันก็เป็นคนสำคัญสำหรับเขานี่นะ ถึงเขาจะไม่เคยพูดออกไปซักครั้งก็เถอะ 



























100% แล้วค่าา


แต่งไปแต่งมาก็คิดนะ ว่านี่เราแต่งคู่ลอว์ลูอยู่หรือเปล่า 5555555


//คุณพี่อย่าเพิ่งพิโรธ เดี๋ยวได้ออกแน่นอนค่ะ อิอิอิ //หลบไฟบิน


ตอบเม้นอาจไม่ค่อนสะดวกนะคะ แบบว่าแบ่งเวลามิค่อยทัน 


แต่ขอบคุณทุกเม้นมากๆ เลยค่าา #แหล่งเชื้อเพลิงของเราา





40%


มาต่อแล้วค่ะ ป่ะๆ เปลี่ยนพระเอก //ผลัวะะ หนูล้อเล่น


พี่ชายน่ะร้าย แต่อย่างว่า ทุกอย่างมีเหตุมีผลจะค่อยๆ เฉลยไปค่ะ 


ดูเหมือนตอนนี้หลายคนจะเชียร์ฟี่น้อยกันเต็มที่ คนแต่งก็อยู่ฝั่งฟี่ค่ะ หึหึ 


ไว้มีเวลาจะมีอัพ part ที่เหลือนะคะ จู่ๆ โทราโอะก็โผล่มา เอาเป็นว่า จะค่อยๆ เล่าเรื่องของโทราโอะไปด้วยค่า ^^



ขอตอบเม้นตอนอัพครบ 100 นะคะ ไปนอนก่อนแว้วว




© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

2,774 ความคิดเห็น

  1. #2718 986290 (@986290) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:54
    หวัดดีง้าบ
    #2718
    0
  2. #2539 Anasia_104 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:42
    จะยังไงก็ต้องหมอสินะ 55555 เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อนี่มันทำให้คันยุบยิบในใจจริงๆค่ะ ><
    #2539
    1
    • #2539-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 9)
      20 มิถุนายน 2560 / 19:31
      หมอผู้แอบรักค่ะ น่าสงสารเรื่องนี้ ไปฟินอีกทีเรื่องหน้า 55
      #2539-1
  3. #2414 Nabidmon (@digitalword) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:44
    โอ้ยยย หมอมาแล้วอยากเบนเข็มจริงๆ

    แต่รู้มาแล้วว่าหมอจะอกหักน่ะซี้ 5555

    แหมๆ แถมดันเป็นโรคกลัวผู้หญิง จีโนโฟเบียซะด้วย

    งืมๆ ไปเจออะไรในวัยเด็กมาเหรอลอว์?

    ถึงจะได้ทุนไปเรียนต่อก็เถอะ ใครๆ ก็อยากจะคว้าโอกาสนั้นไว้ล่ะเนอะ เพื่ออนาคต

    แต่ก่อนจะไปนายได้คำนึงถึงคนที่ทิ้งไว้ด้านหลังอย่างถี่ถ้วนหรือยังเนี่ย?

    นายทิ้งฟี่ไปเหมือนหลอกตัวเองว่าเพื่อสิ่งที่ดีกว่า ทั้งที่ความจริงนายก็อยู่ดูแลฟี่ได้เหมือนกันแท้ๆ

    แอบไม่ค่อยอยากให้อภัยพี่โบ้ชอบกลแหะ

    ลูฟี่เถอะ บอกว่าจะตัดๆ แต่ความจริงก็ทำไม่ลงเพราะก็ครอบครัวทั้งคน

    แถมนายก็เป็นยอมที่จะให้พี่โบ้ไปแล้วด้วยแม้จะเจ็บปวด

    ถึงจะทิ้งเราไปนานแค่ไหนนายก็ปฏิเสธพี่เขาไม่ได้หรอก เหอะๆ

    #2414
    1
    • #2414-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 9)
      14 มีนาคม 2560 / 23:02
      ไม่ได้นะคะ 555 หมอเรื่องนี้ดูเป็นพระรองที่แสนดีมากๆ ;v;

      ซาโบเรื่องนี้เรากะให้นิสัยแบบนี้ค่ะ เหตุผลนึงที่เราแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาก็เพื่อจะแก้แค้นพี่ที่ทิ้งน้องไปตอนเดรสโรซ่า ไปๆ มาๆ เหมือนจะทำร้ายฟี่แทนซะงั้น ฮืออ

      อย่าให้อภัยค่ะ (ยุ) นั่นสิ ฟี่ลืมพี่ไม่ได้จริงๆ ค่ะ คือมันก็รักอ่ะ รักมากไปแล้ว ผูกพันสุดๆ ไปแล้ว ลืมไม่ลงเลย ช้ำจริงๆ lol
      #2414-1
  4. #2377 Yeti456 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:35
    ลูฟี่คงจะเหงาน่าดู ...ถึงจะอยู่ทร่ามกลางคนมากมายแต่ก็ยังเหงาได้อยู่นั้น มันทรมานค่ะ
    #2377
    0
  5. #2205 real____pbs (@babyll) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 17:47
    ฉันเปลี่ยนทีมได้มั้ย 555555 ทำไมลอว์ลูดูเคมีเข้ากั๊นเข้ากัน
    #2205
    0
  6. #1816 Beelatte (@beelatte) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 23:53
    เห็นคำว่าเจ้าบ้าตาคล้ำโผล่คำเดียว ผมนี่เลี้ยวลำเลยครับ กร๊ากกกก //โดนพี่โบ้เอาแป๊ปฟาด
    แถมยังแพ้ผู้หญิงอีก บวกความโมเอะ~ ให้ปกป้องตลอดชีวิตนี่คำขอแต่งงานกันใช่ไหมคะ!?
    #1816
    0
  7. #824 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 23:59
    กรี้ดดด ลอว์ ชอบคุ่นี้มากก แต่นี่มานซาโบ้ลู ><
    #824
    0
  8. วันที่ 22 เมษายน 2559 / 12:06
    แต่เขาจะไม่ลืมฉันหรอกจริงมั้ย   ใช่หรือเปล่า?  เศร้าหนักไปอีก

    งานนี้  ลอว์ก็มา  'คงต้องให้ปกป้องไปตลอดชีวิตซะแล้วมั้ง'  เขินค่ะ  ณ จุุดจุดนี้
    #699
    1
    • #699-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 9)
      24 เมษายน 2559 / 00:30
      มีโมเม้นลอว์ลูเบาๆ ค่ะ 555
      #699-1
  9. #402 free fran (@freenoboom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 07:54
    ลูฟี่โถ่จนตอนสองพี่ชายไม่โผล่
    ต้องค่อยๆเป็นค่ิอยไปเนอะ

    ลอว์นายมันน่าหมัสไส้มาก
    เด่นกว่าพระเอกได้ไง ซาโบเก๋ารอเธออยุ่นาาาา
    #402
    0
  10. #322 Smile...^^ (@secret-of-star) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:45
    ไอพี่ชายบร้าาาาา!!!! พอๆเลิกๆตอนสองไม่โผล่หัวมาเลย เชีบร์เรือออริของเค้าดีกว่า ลูฟี่่น่าสงสารมาๆเค้าปลอบโยนให้-----พลั่ก! (โทราโอะเตะส่งไปนอกโลก)
    #322
    0
  11. #316 sec_chan (@secchan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:36
    จะให้ลอว์เป็นพระรองแสนดีที่ช้ำรักเนี่ย สงสารลอว์นะคะ
    #316
    0
  12. #279 zmbyun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:51
    เหมือนเรื่องนี้ลอว์จะเด่น 5555555555555
    #279
    0
  13. #218 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 19:33
    เป็นโรคขยาดผู้หญิงแต่ไม่ขยาดฟี่น้อยเพราะน่ารักกว่าผู้หญิงใช่ไหมล่ะลอว์คุง
    #218
    0
  14. #217 Pikoon (@pikoon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 20:57
    แลดูจะมีหลายคนที่เจ็บปวดนะคะ
    #217
    0
  15. #216 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 13:14
    รู้สึกถึงความเหงาและการรอคอยที่ซ่อนในใจของลูฟี่เลยอ่ะ รอบตัวแวดล้อมด้วยเพื่อนพ้อง สนุกสนานเฮฮา ใช้ชีวิตเหมือนนักเรียนธรรมดาทั่วไป เหมือนจะใช้สิ่งเหล่านี้เก็บความในใจอันเจ็บปวดของตัวเองไว้เลย ยิ่งคำว่า "ตัดสิ" เอ่ยออกมาแบบไม่ลังเลนี่ ชัดเจนเลยว่าลูฟี่เจ็บปวดอยู่แน่ๆ แต่แม้จะซ่อนแค่ไหน ลอว์ก็สังเกตได้นะ ก็ใจจดจ่อกับลูฟี่ขนาดนั้นนี่นา ลูฟี่เอ๋ย ลืมความหลังคนในอดีตแล้วหันมามองคนปัจจุบันข้างๆ กายที่หน้าตาดีคอยใส่ใจตัวเองเถอะนะ

    เดี๊ยวว พี่โบ้อย่าเพิ่งเผาเรา >< หากคุณพี่กลับมาง้อลูฟี่และมีเหตุผลที่สมควรที่ปล่อยลูฟี่อยู่คนเดียว เราจะกลับมาเชียร์คุณพี่นะคะ ว่าแต่คนที่กว้านซื้อทั้งเกาะนั่น คือคุณพี่ใช่ไหม คิดจะทำไรอ้ะ จะซื้อทั้งเกาะไว้เพื่ออยู่กับลูฟี่เพียงสองคน เอาให้สมกับที่เคยยากจนสินะ//มโนๆ^^
    #216
    0
  16. #214 Lafleteria (@lookkud) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 19:31
    รออ่านซาโบเลยย
    อยากรู้ว่าจะได้เจอกันตอนไหน><
    #214
    0
  17. #213 Bornfreeonekiss (@ployjea) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 17:32
    พระเอกยังอยู่ไหม5555 ลอร์นี่คะแนนพุ่ง
    #213
    0
  18. #212 punpun3012 (@punpun-3012) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 16:49
    เปลี่ยนพระเอกเล-----------
    #212
    0
  19. #211 BlackIceDay (@BlackIceDay) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 15:05
    เย้ๆ ไรท์มาต่อแล้ววววว >O<
    อ่านตอนนี้จบแล้วขำ...แบบว่า สุดท้ายพี่โบ้ก็ไม่ได้ออก 555+ (หลบไฟบินด้วยคน)
    ลูฟี่สุขสันต์ลั่ลล้า มีเพื่อนฝูงเฮฮา มีคนรู้ใจรูปหล่อ(?)ที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต(?) แค่นี้ฟี่ก็ไม่ต้องการอะไร(โบ้)แล้ว...
    คนใหญ่คนโตที่ว่าจะยึด เอ้ย! ซื้อเกาะเนี่ย...ใช่พี่โบ้หรือเปล่าน้อ (ซื้อมาง้อลูฟี่อะเปล่า...//ล้อเล่น)
    รอลุ้นต่อไป...

    #211
    0
  20. #210 tityjiu (@tityjiu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 12:10
    ฟี่น้อยน่าสงสารจังงานนี้มีเคลียรยาวแน่ๆลอร์อีกคนพัวพันผูกพันยุ่งเหยิงเชียวววว
    #210
    0
  21. #209 ciston_violet (@ciston-fe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 07:12
    ลอว์....จังหวะนี้เกินหน้าเกินตาพระเอกไปนด่ะนะ ซาโบ้~~~มาปรับความเข้าใจกับฟี่น้อยเร็ว~
    #209
    0
  22. #208 inlove_Yaoi (@inlove_poo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 05:54
    อ่านตอนนี้ นึกว่า ยูนจัง จะเปลี่ยนพระเอกซะอีก ฮ่าฮ่า
    อ่านของแต่ละท่าน มีแต่ให้เพิ่ม พระเอก  กะเอา 3P หรือไงนี่
    รักคุณพี่ แต่ก็เสียดายคุณหมอ เอาเป็นว่า ตามแต่ใจ ยูนจัง เลย
    #208
    0
  23. #207 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 11:15
    โอ๊ะโห ถ้าขืนไม่รีบปรับความเข้าใจ โดนแย่งแน่ๆ ซาโบ - -...
    #207
    0
  24. #200 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 18:41
    อ่อ ซาโบ้ได้ทุนไปเรียนต่อนี่เอง แต่ทำไมจบแล้วไม่กลับมาหาลูฟี่ละ ทิ้งให้ลูฟี่รอด้วยความหวัง และดันกลับมาในวันที่ลูฟี่เลือกที่จะลืมไปแล้ว ...กลับมาทำไม ฉันลืมเธอไปหมดแล้ว...//ผัวะๆ เพลงเก่าบ่งบอกอายุ555

    คุณพี่ต้องมีเหตุผลสำคัญแน่ๆ อาจเกี่ยวข้องกับความตายของเอส หรือความปลอดภัยของลูฟี่ก็ได้ แต่คิดในมุมมองของลูฟี่แล้วมันเจ็บปวดที่สุดอ่ะ ยูนแต่งได้ถึงอารมณ์ของเด็กน้อยลูฟี่มากๆ ทั้งความคิด ตอนที่คิดเอาแต่ใจ ตอนที่รู้สึกถึงด้านลบในใจตัวเอง และตอนที่ยินยอมให้พี่ชายไปเจอสิ่งที่ดีกว่า แต่ดูสิ่งที่ลูฟี่ได้รับกลับมาเซ่ เจ็บปวดจริงๆ โอ๋ๆ อย่าร้องนะลูฟี่ มีลอว์มาอยู่ข้างๆ ละ เลือกลอว์ดีกว่า//โดนพี่โบ้ถีบเปรี้ยง

    จากชื่อฟิค เราเดาว่าคุณพี่ซาโบ้ต้องออกแนวร้ายลึก มีเบื้องหน้าที่ปกปิดเบื้องหลังอันไม่ควรรู้ไว้ เหมือนนักแสดงผู้เชียวชาญใช่ป่ะค้า และมีความคิดแบบว่าน้องชายข้าเป็นของข้า หากใครกล้ามาแตะ จะกำจัดให้สิ้น ประมาณนี้//มโนน่ากลัวจังเนาะ ^_^"
    #200
    0
  25. #188 HalfChe (@halfche) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 19:38
    ห้ามเปลี่ยนพระเอกนะทั่นนนนนนนนนนน  แต่ถ้าเพิ่มเข้าไปเป็นหลายๆp อันนี้โอเค อนุมัติ--- #โดนต่อย

    #188
    0