[ONE PIECE] All Luffy project 2 !

ตอนที่ 48 : [Law x Luffyko] something falling from the sky [4] - - - [จบ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    18 ส.ค. 59




















เราอาศัยอยู่บนโลกใบนี้ จนลืมที่จะเชื่อในความมหัศจรรย์แล้วหรือ?
















ร่างกายเธอสั่นระริก แต่เลือดในกายกลับเดือดพล่าน ดวงตาใต้กรอบแว่นของคนๆ นี้ ที่ชอบทำเป็นเหมือนรู้จักเธอดีที่สุด ก็จริงที่ทุกครั้งหมอนี่มักจะควานหาเธอจนพบ และส่วนมากก็มักจะจบที่เธอถูกลากกลับมาได้ตลอด ถูกตอกย้ำแต่เรื่องเดิมๆ ว่าเธอไม่เหลือใคร....มันก็จริง




แต่ตราบใดที่ยังไม่หมดลมหายใจ เธอจะไม่มีวันยอมรับ




“ฉันไม่ใช่คนที่จะติดอยู่ที่นี่” เสียงเล็กเอ่ยหนักแน่น เขม็งมองใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายด้วยแววตาไม่ยินยอม




“ก็เพราะแบบนี้ไงครับ” ผู้ดูแลหนุ่มฉีกยิ้มร่า ดวงตาแบบนี้เอง ที่กระตุ้นเร้าให้สัญชาติญาณนักล่าซึ่งนิ่งสงบอยู่ภายในลุกโชนขึ้นแทบทุกครั้ง และเขาเองก็รู้สึกดีกับมัน เป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แท้ๆ...




“ก็เพราะแบบนี้ แกถึงจะได้ไปนอนคุกจริงๆ ยังไงละ”




เสียงวาดดาบแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกับถ้อยคำเย็นชามาดร้าย คนที่ตกเป็นเป้าวิถีดาบเลี่ยงหลบคมสังหารได้ฉิวเฉียดเพราะประสาทสัมผัสที่ถูกขัดเกลาจนแหลม มือหนาฉุดร่างเล็กที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นขึ้น เธอตอบสนองฉับไว คว้าสัมภาระใบใหญ่ดีดกายมายืนเคียงข้างเขาทันที




“ลอว์!




ลูฟี่ร้องเรียกด้วยความยินดี เขายังคงจ่อปลายแหลมของคิโคคุในมือไปทางพ่อบ้านโรคจิตนั่น ไอเย็นเยียบจากดาบเกาะกุมไปทั่วแขนขวา ราวกับว่ามันจับได้ว่าเขาอยู่ในอารมณ์แบบไหน




“แกมันแส่ไม่เข้าเรื่อง”




“แกก็เลวจนฉันทนดูไม่ได้เลยว่ะ” เขาเอ่ยเสียงต่ำ




มีสองเหตุผลที่เขากลับมาที่ห้องของอาเธอร์ ดี ลูฟี่ หนึ่ง...เขารู้ว่าเธอเป็นประเภทพูดจริงทำจริงและพายุกำลังจะมา ดังนั้นมันจะเป็นเรื่องที่อันตรายมาก หากเธอยังดึงดันจะออกไปจากเกาะคืนนี้ เขาไม่คิดจะห้าม แค่จะตามเธอไปถึงชายฝั่งให้เห็นสถานการณ์แสนเลวร้ายกันจะๆ แล้วค่อยลากยัยเด็กดื้อนี่กลับมาด้วยกัน




และสอง...เขาไม่ไว้ใจไอ้บัดซบนี่




“เราต้องรีบแล้ว หมอนี่มันมีวิทยุสื่อสาร” ลูฟี่เขย่าแขนคนที่ยังเลือดขึ้นหน้าอยู่ จากประสบการณ์ตรงหลายปีที่ผ่านมา อีกเดี๋ยวลูกน้องของเจ้าบ้าคุโระต้องกรูกันขึ้นมาแน่ๆ !




“ผมไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ แน่ คุณหนู”




“ปล่อยเหอะ! ถ้าชอบจับหนู ออกไปหาจับนอกเกาะบ้างก็ได้ ไอ้คนบ้า”




เธอแหววใส่อย่างเหลืออด คิ้วเขากระตุก ส่วนคุระฮาโดล หมอนั่นหลุดเก็ก...ขำจนตัวสั่น มันใช่สถานการณ์ทำตัวให้คนร้ายเอ็นดูมั้ย?




เคร้ง!




เขาปัดสิ่งที่แทงสวนกลับมากระทันหัน เขม็งมองอาวุธปลายแหลมที่ผู้ดูแลคนนั้นถืออยู่ คุระฮาโดลกำดาบสั้นไว้ในมือสองเล่ม พลางสืบเท้าเข้ามาใกล้อย่างสบายอารมณ์ เอาละ นี่คือคำถาม ผู้ดูแลที่ไหนพกดาบคู่ติดตัวกัน??




“คุณจะใช้ดาบทื่อๆ เล่มนั้นฟันผมงั้นเหรอ ตั้งใจจะให้ผมเป็นบาดทะยักตายรึไง?”




“ทำให้ตายได้ นั่นก็มีประโยชน์พอแล้ว”




ลอว์สวนกลับในวินาทีที่เจ้านั่นสาวเท้าเข้ามาใกล้ รวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน คมดาบคู่ฟาดประทะกับคิโคคุในแนวขวางทั้งรุนแรงและก้าวร้าว ศัลยแพทย์หนุ่มไม่อาจละสายตาไปได้ จิตสังหารที่แผ่พุ่งบ่งบอกว่าอีกฝ่ายตั้งใจทำร้ายแบบเอาถึงตายจริงๆ !




“แกอาจมีเชิงดาบ แต่เรื่อง การฆ่า แกยังไร้ประสบการณ์จริงมั้ย?” คุระฮาโดลแสยะยิ้มประสงค์ร้าย เขากัดฟันรับแรงจู่โจมนั่น เคนโด้ที่ฝึกมาหลายปีช่วยได้แค่นี้เรอะ!




“หยุดนะ คุโระ!” ร่างเล็กๆ วิ่งเข้ามาขวางระหว่างเขาและเจ้านั่น ยัยตัวเล็กที่สูงพ้นช่วงเอวของคุระฮาโดลมานิดหน่อยทุ่มสุดแรงผลักยันเจ้านั่นไปให้พ้น ทว่าอีกฝ่ายก็แค่แสยะยิ้มเหวี่ยงขาเขี่ยเธอไปจนพ้นทาง




“ขอผมจัดการธุระน่ารำคาญเสร็จแล้วจะไปเล่นด้วยนะครับ”




“...อึ๊ก..!” แรงต้านของดาบคู่รุนแรงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เจ้านั่นเพิ่มแรงฟาดใส่ดาบเล่มยาว คิโคคุสั่นไหวแต่ยังต้านไว้ได้ เขาเบี่ยงตัวหลบดาบฝั่งซ้ายที่ฟาดเข้าใส่ จู่โจมกลับไปในจังหวะที่อีกฝ่ายชักดาบกลับ วิถีของดาบยาวกว้างกว่าดาบสั้น หมอนั่นถอยห่างออกมาดูเชิงหาช่องโหว่อีกครั้ง




“หนีไปก่อน แล้วฉันจะตามไป”




“ไม่!” ยัยตัวเล็กปัดข้อเสนอของเขาทิ้งไปอย่างไม่ใยดี “คิโคคุเป็นของวิเศษ มันยอมให้นายใช้แน่ นึกให้ออกสิ ถ้าทำได้ แม้แต่ภูเขานายก็ผ่าเป็นสองซีกได้นะ !





ของวิเศษ? ผ่าภูเขาเป็นสองซีก? พูดง่ายไปมั้ย แถมยังเป็นเวลาเป็นตายแบบนี้ !




“ขั้นนี้แล้ว ไม่เรียกภูติมาช่วยเลยละ!




โอเค เขายอมแล้ว จะเล่นตามน้ำไปกับเธออีกคนก็ได้ ศัลยแพทย์หนุ่มกัดฟันรับดาบคู่ที่ประสานเข้าประทะใส่คิโคคุ อีกฝ่ายเรี่ยวแรงเป็นต่ออย่างไม่ต้องสงสัย รอดงานนี้ไปได้ เขาสัญญาว่าออกเวรแล้วจะไปออกกำลังกายทุกวันเลย เอ้า!  




“เอ๊ะ ภูติ...จริงสิ!” ลูฟี่ดีดกายขึ้นยืน ทำหน้าประหนึ่งคนที่เพิ่งนึกเรื่องสำคัญได้ ขาเล็กวิ่งแล่นไปเปิดหน้าต่างบานใหญ่ไม่ไกลจากหัวเตียง และตะโกนก้องขึ้นทันใด




“เฮ้ ลีโอ! ขอกำลังเสริมพวกภูติมาที่นี่ตอนนี้เลย !!




“หึๆ คุณผู้ช่วยนักจิตวิทยา โดนปั่นหัวไปเต็มๆ เลยนะครับ คุณควรจะเห็นด้วยกับผมนะ อาการเธอกำเริบอีกแล้วเห็นมั้ยละ” คุระฮาโดลหัวเราะในลำคอ แต่ยังไม่ยอมผ่อนแรง ส่วนเขา เออ เขาควรเลิกทำหน้าอึ้งได้แล้ว




“ฉันไม่สนอาการอะไรนั่นแล้ว และรู้อะไรมั้ย...”




อะไรจริง ไม่จริงก็ช่าง ยังไงซะวันนี้เขาก็จะอยู่ข้างยัยเด็กดื้อ และพาเธอหนีไปจากที่นี่ให้ได้ !




“ฉันเป็นศัลยแพทย์ต่างหาก”




...ROOM…




ดั่งเสียงกระซิบกระซาบจากภูติพรายที่แล่นวาบเข้ามาในหัว บรรยากาศรอบด้านพลันเรืองแสงสว่างวาบสีฟ้าอ่อน เขามองเห็นความตื่นตะหนกแล่นวาบไปบนสีหน้าเรียบเฉยของผู้ดูแลคนนั้น คิโคคุในมือเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแห้งที่ฉาบแน่นติดฝ่ามือ




เสียงกระซิบอะไรนั่น...ที่แท้แล้วคือเสียงของ เขา นั่นเอง




shambles




พรึ่บ!      




เพียงชั่วเสี้ยวของหนึ่งพริบตา ภาพเบื้องหน้าก็อันตรธานหายไปกลายเป็นระเบียงหน้าห้อง หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลชะโชมใบหน้า อารมณ์ที่สงบนิ่งลงคล้ายตอนอยู่ในห้องผ่าตัดกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง อะไรน่ะ เมื่อกี้มันอะ...




“วิ่งๆๆ ลอว์ วิ่งไปเลย !




เสียงที่ดังลั่นข้างกายฉุดเขากลับเข้าสู่ภาวะตื่นตัวอีกครั้ง ยัยตัวเล็กแบกเป้ใบยักษ์ซอยขานำไปแล้ว ไวชะมัด เขาพุ่งตามไปทันที เฉียดผ่านบรรดาชายฉกรรจ์หน้าตาชั่วร้ายหลายคนที่พรวดพราดขึ้นมาจากบันไดด้านข้าง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นยามเห็นสิ่งที่รออยู่สุดสุดระเบียง เฮ้ๆ นั่นมันทางตันนะ




ชั้น 8 ด้วย ยัยเด็กบ้านี่ !




“ตามมาเหอะน่า!” เธอตะโกนสวนมาโดยไม่หยุดฝีเท้า เสียงดังปังของประตูไล่หลังมาติดๆ เจ้าคุระฮาโดลนั่นวิ่งตามมาพร้อมกับบรรดาลูกน้องแล้ว เออๆ ก็ได้ เขาตัดสินใจวิ่งต่อในนาทีนั้น เธอกระโดดขึ้นไปเกาะขอบหน้าต่าง สายลมเย็นและละอองฝนด้านนอกสาดประทะใบหน้า ความคิดแง่ร้ายทำงานไม่หยุด




หรือนี่จะเป็นการฆ่าตัวตายโดยเจตนา? เธอคิดว่าตัวเองมีปีกงั้นเหรอ เขาควรเขย่าให้เธอตื่นจากฝันดีมั้ย




“โดด!




“โดด??” เขาทวนคำ เอาแล้วไง...




“หยุดรนหาที่ตายได้แล้วครับคุณหนู” ในที่สุดคุระฮาโดลก็ตามมาทัน สีหน้าของเจ้านั่นตอนนี้ไม่อาจควบคุมให้ดูสงบแบบเดิมได้ แต่ก็ยังทำใจเย็นก้าวเข้ามาเรื่อยๆ ยัยตัวเล็กที่นั่งยองอยู่ข้างเขาตื่นเกร็งขึ้นมาทันที วูบหนึ่งในดวงกลมใสซื่อเต็มไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลายที่อัดแน่นภายใจ




...เกลียดชัง ผูกพัน และปล่อยวาง...




“เป็นเด็กดีแล้วกลับมาหาผมเถอะครับ”




“ฉันจะไปแล้ว ออกไปผจญภัย ไปดูโลกกว้าง นายไม่เข้าใจหรอก ว่ามันมีความหมายต่อฉันแค่ไหน” คุโระอาจจะอยากได้ความมั่นคงในชีวิต ที่พักพิง ความสุขสงบหรืออะไรก็ตามแต่...นั่นไม่ใช่เธอ




เธอจะไม่มีวันติดอยู่กับคนๆ นี้ตลอดไป




“ไปจริงละ ไม่ต้องตามมานะ!




พูดจบเธอก็โดด โดดลงไปจากปราสาทสูงชันชั้นที่ 8 ต่อหน้าต่อตาเขาและคุระฮาโดลด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาเอื้อมคว้าเธอเอาไว้ หัวใจในอกเต้นกระหน่ำจนแทบระเบิด เหนือไปกว่าความรู้สึกเสียใจทั้งมวล เขาตระหนักได้ว่าไม่อาจสูญเสียเธอไป





จิตวิญญาณของเขายอมตาย ดีกว่าต้องพลัดพรากจาก เธอ อีกครั้ง












..................................................................................................................ต่อค่า













ตุบ!




พรมเปอร์เซียผืนยักษ์พลิ้ววูบเข้ามา รองรับร่างของคนสองคนเอาไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะลอยขึ้นฟ้ามุ่งแหวกอากาศ ตรงไปข้างหน้าราวกับพาหนะที่ไร้คนขับ ศัลยแพทย์หนุ่มโอบกอดร่างเล็กบอบบางไว้แน่น ร่างกายพวกเราไม่ได้ตกกระทบพื้นอย่างที่คิด เอาละ คืนนี้ยังมีอะไรให้ประหลาดใจเพิ่มอีกมั้ย




“คุณหนู !” เสียงของคุระฮาโดลดังก้องมาตามสายลม เธอมุดออกมาจากอ้อมแขนของเขา เหลียวกลับไปมองทางต้นเสียง แขนเล็กกำชับกระเป๋าเป้ไว้แน่น เกือบนาทีที่เธอจ้องนิ่งอยู่แบบนั้น ก่อนที่สายหมอกจะบดบังตัวปราสาทไปจนมิด




“ลาก่อน...” เสียงเล็กเบาหวิว แว่วหายไปกับสายหมอกหนาตา เธอหันกลับมามองตรงไปข้างหน้า สายหมอกขาวจางโรยตัวเข้ามาแทนที่ละอองฝนบางเบา




“อย่าเข้าใจผิด ลีโอ ฉันจะพูดว่า ลาก่อน กับคนที่ไม่คิดจะเจออีกแล้วเท่านั้น” อาเธอร์ ดี ลูฟี่พูดขึ้นลอยๆ เขาย่อมอนุมานได้ว่าเธอกำลังพูดคุยกับพวกภูติอะไรนั่น




ป่านนี้แล้ว เกินเลยคำว่าเหลือเชื่อไปไกลโข ถ้าเขายังดึงดันจะไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น ก็คงกลายเป็นเขาเองนั่นแหละที่บ้า ลอว์นั่งนิ่งไม่ขยับตัว เขาไม่รู้ว่าพรมนี้จะลอยไปได้ไกลแค่ไหน มือชุ่มเหงื่อกำคิโคคุไว้แน่น ทัศนวิสัยอันยากต่อการมองเห็นขึ้นเรื่อยๆ นี้ทำเอาเขาเผลอคิดไปว่านี่ก็เป็นพลังของพวกภูติที่ว่าด้วย ไม่สิ...เป็นไปได้จริงๆ นั่นละ




“วันนี้เป็นวันที่พวกลีโอมีพลังสูงที่สุด พวกนี้แรงเยอะอย่าบอกใคร หมอกหนาแบบนี้ เราหนีพ้นแน่ ชิๆ”




เธอเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงใสๆ นั้นช่วยให้เขาผ่อนคลายความตึงเครียดไปได้เยอะ พอสงบใจ ภาพรอบด้านจึงยิ่งชัดเจนขึ้น พวกเราลอยอยู่เหนือแนวไม้ประมาณสองเมตร พุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก แสงวูบวาบสีฟ้าอ่อนที่ลอยอยู่รอบข้างดั่งไฟนำทาง เขาเพิ่งคิดออกตอนนี้เองว่าพวกมันน่าจะเป็นภูติฝันในตะเกียงเจ้าพายุ




เรื่องมหัศจรรย์ฉีกกรอบความรู้ที่ประดังประเดเข้ามาเรื่อยๆ นี้ ยังไงดี นี่มันคืนเปิดโลกของเขาเลยนี่นา...




“จะทันปลาวาฬสีน้ำเงินลอยฟ้ารึเปล่า?”




“ทันสิ บันทึกของฮิวจ์บอกว่าพวกวาฬจะโผล่ขึ้นมาชมจันทร์ทุกๆ สิบปี ช่วงเช้ามืดก่อนที่ดวงจันทร์จะจมหายไปในทะเล นี่ไง”




เธอยัดบันทึกเล่มหนาลงในมือเขา กระดาษบันทึกเหลืองเก่าแต่ยังพออ่านได้ เขาเพ่งมองลายมือหวัดๆ และรูปประกอบที่วาดออกมาได้สวยงามสมจริง เป็นรูปปลาวาฬตัวยักษ์สองตัวที่ลอยวนอยู่รอบดวงจันทร์ คนที่ศึกษาและอยู่ในวงการซึ่งเป็นหนึ่งในแขนงย่อยของวิทยาศาสตร์มานานลอบมุ่นหัวคิ้ว




ทว่าตอนนี้ตัวเขาเองก็นั่งอยู่บนพรมเปอร์เซียยักษ์ลอยฟ้า จะเอาปัญญาที่ไหนมาแย้งเธอได้?




ภาพแนวไม้ผ่านเข้ามาในครรลองสายตา พรมยักษ์ลดระดับลงพร้อมๆ กับเสียงคลื่นซัดกระทบฝั่ง เรามาถึงหาดแล้ว แถมท้องฟ้ายังเปิด ไร้เมฆ เป็นคืนที่แจ่มใสราวกับพายุเมื่อครู่เป็นเพียงฝันสมจริงระดับ4D เท่านั้น เขามองกลับไปทางเก่า กลุ่มหมอกสีขาวกำลังค่อยๆ ถดถอยกลับเข้าไปในป่าอีกครั้ง




“ขอบคุณมากนะ ลีโอ พวกเรา! ฉันจะไปแล้ว ไว้เจอกันใหม่นะ” เด็กสาวตัวน้อยนั่งยองลงกับพื้น ยามพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตล่องหน “อย่าร้องไห้ ฉันไม่ได้ไปแล้วไปลับซะหน่อย ชิชิ” เธอหัวเราะอารมณ์ดี เขาย่อตัวลงนั่งข้างๆ บ้าง เธออมยิ้มให้กับสายตาใคร่รู้ของเขา




“นี่โทราโอะ เพื่อนฉันเอง ไว้ใจได้อยู่แล้ว”




“โทราโอะ? โทราโอะ ชื่อนี้พวกเราเคยได้ยินนะ”




เสียงที่เหมือนถูกดัดให้เล็กแหลมดังระงมขึ้น เขาเพ่งแล้วเพ่งอีก สุดท้ายยังเห็นแค่เงาลางๆ ของสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วพวกนั้น สัมผัสที่ 6 ของเขาตายด้านไปแล้วเรอะ...




“ภูติจิ๋วพวกนี้ รวมถึงความทรงจำในหัวฉันคือเศษซากที่เหลืออยู่ของเรื่องเหนือธรรมชาติบนโลกนี้นะ โทราโอะ เชื่อถือกันหน่อยสิ เขาแบกเรามาตั้งไกลนา !” มือเล็กตบป้าบเข้ากลางหลัง เขาสะอึกมองเธอ โอเค...ใจเย็นนะ




“อ่า” เขาหลับตา เปิดใจยอมรับคำพูดของเธอ ยังไงซะภูติพวกนี้ก็ช่วยชีวิตเขาไว้ละนะ




“...” เขาคิดว่าตัวเองเตรียมตัวเตรียมใจพร้อมแล้วตอนลืมตา แต่ก็ยังอดทึ่งนิดๆ ไม่ได้อยู่ดี




หมวกทรงสามแฉก เครื่องแต่งกายร่วมสมัยสีฉูดฉาดแต่ตัดเย็บอย่างพิถีพิถัน ตรงหน้าเขาคือบรรดาสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่ เอ่อ...หน้าตาเหมือนคนเปี๊ยบ บางคนก็ดูแต่งตัวคล้ายๆ แมลงจำพวกผีเสื้อ เต่าทอง ผึ้ง และอีกมากมาย เขาจ้องพวกนั้น พวกนั้นก็จ้องตอบ ตาประสานตา ที่เหลือคือความเงียบ...อืม นี่สินะคือภูติจิ๋ว




“เขามองเห็นเราแล้ว เห็นแล้ว โทราโอะ สวัสดี!




“ว้าว เขาหล่อจัง แต่ดูน่ากลัวยังไงไม่รู้นะ”




“ชู่ว เขาเป็นเพื่อนลูฟี่ เพื่อนของลูฟี่คนดีทุกคนอยู่แล้ว!




เขายิ้มบาง ยัยเด็กดื้อ เธอประสบความสำเร็จในการลากเขาเข้าสู่โลกของสิ่งเหนือธรรมชาติขึ้นมาอีกระดับแล้ว




“เอ้อ สวัสดี” เขาโบกมือไหวๆ ให้ พวกนั้นตอบรับด้วยการกระโดดโลดเต้นยินดีไปรอบๆ ตัวเขา




“โทราโอะดูแลลูฟี่ด้วย เธอเป็นแค่เด็กมนุษย์ เธอไม่มีพลังอะไรเลย”




“แต่เธอเห็นพวกเรา เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเรานะ”




“ฉันสัญญา”




เขาตอบรับหนักแน่น ระบายยิ้มให้กับความใจจริงใสซื่อของภูติพวกนี้ เธอที่นั่งกอดเข่าอยู่เคียงข้างคลี่ยิ้มกว้าง ดวงตาสีดำขลับใสกระจ่างที่ทอดมองมา ทั้งอ่อนโยนและน่ารัก เหมือนกับว่าเราสองคนเคยเจอกันมาก่อน...ที่ไหนสักแห่ง มันแปลกก็จริง แต่เขาไม่อยากตั้งคำถามอะไรอีกแล้ว




“ทำไมโทราโอะถึงกลับมาหาฉันละ”




เธอยิ้มถาม เขาหันกลับไปจ้องบรรดาภูติแทน “ฉันอยากรู้จริงๆ นะ” คนช่างตื้อไม่ยอมละความพยายาม เขานิ่งคิด อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงปล่อยวางเรื่องของเธอไม่ได้




“ก็แค่เผลอตัวไปชั่ววูบเท่านั้นละ”




เรื่องอะไรเขาจะพูดว่าเป็นห่วงเธอแทบแย่ ยัยเด็กที่เอาแต่ทำให้เป็นห่วงนี่




“ชิชิ โทราโอะ ยังไงก็คือโทราโอะ”




เธอหัวเราะ พูดเรื่องที่มีแต่เธอที่เข้าใจได้อีกแล้ว เขาลอบผ่อนลมหายใจ ยื่นมือไปแตะศีรษะเล็กเบาๆ เส้นผมนุ่มนิ่มลื่นไหลผ่านมือไป นานแล้วที่เขาไม่ได้แตะต้องผู้หญิง และเธอก็คงจะเป็นข้อยกเว้นหนึ่งเดียวนี้




...ครืน...




เสียงที่แทรกผ่านฟองคลื่นมาตามลมทะเลฟังดูเหมือนการเคลื่อนไหวแหวกอากาศของวัตถุขนาดใหญ่




“มาแล้ว กำลังจะขึ้นมาแล้ว”




พวกภูติทั้งหลายส่งเสียงฮือฮา ลูฟี่ลุกพรวดขึ้น คว้ากระเป๋าสัมภาระและเตรียมออกวิ่ง




“โทราโอะ เรือ! ไปขึ้นเรือกัน”




เขาคว้าคิโคคุตามเธอไปติดๆ ทรายที่ใต้เท้าทั้งขาวและละเอียด ผ่านกลุ่มคนเกือบสิบคนที่หลับไหลอยู่เกลื่อนชายหาด เบื้องหน้าคือเรือหาปลาขนาดเล็ก มีหลังคาและกันสาด ดูเผินๆ น่าจะจุคนได้เป็นสิบ แต่พอเห็นสภาพใกล้ๆ ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นเรือเก่าที่ถูกโมดิฟายโดยฝีมือยัยเด็กแก่นคนนี้ไม่ผิดแน่




จะรอดมั้ยละเนี่ย คืนนี้เขาอาศัยความเชื่อและศรัทธานำทางจนเหนื่อยใจจะแย่แล้ว...







ท้องของเรือลอยปริ่มน้ำ เธอวิ่งไปปลดเชือกที่ผูกไว้กับเสาหลักซึ่งปักนิ่งบนหาด เหวี่ยงสัมภาระใบโตขึ้นไปก่อน พลางปีนตามไปอย่างแสนคล่องแคล่ว เราสองคนลอยเท้งเต้งกันอยู่บนนั้นเกือบสองนาที เขาเข้าไปดูในห้องเครื่อง สมัยเด็ก พ่อเคยพาเขาเที่ยวทะเลด้วยเรือยอร์ชส่วนตัวอยู่ครั้งสองครั้ง แต่อุปกรณ์และเครื่องควบคุมบนเรือลำนี้ดูจะแตกต่างจากเรือของพ่ออย่างสิ้นเชิง แน่ละ นี่มันเรือหาปลานี่




“ขับยังไง” เขาถามทั้งที่เชื่อมั่นร้อยเปอร์เซ็นว่าเธอไม่รู้




“ไม่รู้สิ” เธอร้องตอบฉะฉาน...นั่นไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ




“แต่มันจะลอยขึ้นไปได้เองนะ เฉพาะคืนนี้”




ยัยตัวเล็กเอ่ยขึ้นอย่างนึกสนุก ต่อมลางสังหรณ์อันเลวร้ายของเขาเริ่มทำงานหนักหน่วงอีกครั้ง โอเค นี่คือมหาสมุทรอินเดีย...คุณก็น่าจะรู้ ที่นี่ขึ้นชื่อว่าเป็นทะเลที่โหดเป็นอันดับต้นๆ ของโลก พนันได้ว่าเธอไม่รู้เรื่องนี้




“บางทีเราน่าจะแล่นเรือไปแค่อินดาโบส ติดต่อใครสักคน แล้วค่อยหาทางกลับเข้าแผ่นดินใหญ่...” เขาหมายถึงเกาะใหญ่ข้างๆ ที่กำลังจะได้ขึ้นเป็นอุทยานแห่งชาตินั่นแหละ นี่คือแนวคิดของคนปกติ แต่เธอส่ายหน้า




“ที่นั่นมีคนของคุโระเต็มไปหมด หมอนั่นกว้างขวางแถวนี้ เราจะไม่ไปที่นั่น”




งั้นเราจะไปที่ไหน เขาใช้สายตาตั้งคำถาม คุณหนูประจำตระกูลใหญ่กลับหลบตาเขา ไปให้ความสนใจกับสิ่งที่อยู่นอกเรือแทน ลอว์เหลียวไปมองบ้าง เงาของอะไรบางอย่างพุ่งผ่านตัวเรือลอยสูงขึ้นไป คลื่นน้ำสาดกระเซ็นกระทบใบหน้าของเราทั้งคู่




ให้ตายเถอะ นั่นไม่ใช่กระเบนยักษ์ใช่มั้ย...?




ฝูงปลาทะเลว่ายผ่านอากาศไปต่อหน้าต่อตาอีกหนึ่งกลุ่ม แม้แต่แมงกระพรุนสีโปร่งใสที่แทบจะกลืนหายไปกับท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม ปลาการ์ตูนที่ว่ายคลอเคลียกันล่องลอยอยู่เหนือหัว ก่อนจะตื่นแตกใจกระเจิงหนีเมื่อเห็นพวกเรา เสียงของบางสิ่งบางอย่างที่ใหญ่โตกว่ากำลังเคลื่อนวนอยู่ไม่ไกล ในห้วงเวลาที่ความมหัศจรรย์แล่นผ่านหน้าเขาไปอย่างต่อเนื่อง เธอวิ่งออกไปยืนที่หัวเรือ แรงสั่นสะเทือนปริศนาทำเอายัยตัวเล็กนั่นโคลงเคลงเกือบจนเกือบจะพลัดตกทะเลไป




“อยู่ไม่นิ่งจริงๆ ยัยบ๊อง” เขารีบตวัดแขนรัดเธอกลับขึ้นมาบนเรือ มือเล็กรัดเรียวแขนเขาเอาไว้ อีกมือชี้ไปบนฟ้า




“มาโน้นแล้ว !




เสียงใสๆ ร้องดังก้อง สิ่งที่เห็นบนฟ้าทำเอาเขาเผลอกลั้นหายใจ หลังผ่านเรื่องราวพันลึกสุดพิสดารมาหลายขนาน นี่อาจเรียกได้ว่าเป็นไฮไลท์ของทุกสิ่งรวมกันก็ว่าได้




บันทึกการผจญภัยของตระกูลอาเธอร์นั่น...ของจริงเลยสินะ




“ลุง พาฉันขึ้นไปด้วยสิ”




เธอร้องเรียกปลาวาฬยักษ์ที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในอากาศดุจลอยละล่องอยู่กลางผืนสมุทร เหมือนได้ยินเสียงร้องเรียกนั่น ลุงปลาวาฬของเธอสะบัดครีบหางหนึ่งครั้ง และเรื่องอัศจรรย์ยิ่งกว่าปลาวาฬสีน้ำเงินลอยฟ้าก็บังเกิดขึ้น




เรือของเราแล่นไปข้างหน้า แถมยังแล่นสูงขึ้นไปบนฟ้าเรื่อยๆ ซะด้วย




“...เอาให้สุดสิ มีที่เหนือกว่านี้อีกมั้ย”




ชั่ววูบนั้น เขารู้สึกว่าสิ่งที่เคยเรียนรู้มาทั้งชีวิตแทบไม่มีประโยชน์ ลึกลงไปในสรรพสิ่ง มันมีขั้นกว่าที่มนุษย์ทั่วไปไม่อาจสัมผัสได้อยู่ และตระกูลอาเธอร์คือหนึ่งในกลุ่มคนจำนวนน้อยนิดที่ได้เห็นมัน ที่แน่ๆ พวกสำรวจโลกและเนชั่นเนลจีโอกราฟฟิกจะต้องกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งด้วยความอิจฉาอย่างไม่ต้องสงสัย




เขาทิ้งความสงสัยทั้งปวง ทิ้งแม้แต่ความหวาดกลัวในสิ่งที่ไม่รู้ไป หาที่นั่งเหมาะๆ ก้มหน้าอ่านบันทึกเล่มหนา อ่านตั้งแต่หน้าแรกของบันทึกที่เขียนไว้ว่า ยินดีต้อนรับ ผู้ใฝ่รู้ในโลกอันไม่มีที่ใดเสมอเหมือน




“เรากำลังจะไปที่ไหน?”




ลอว์ถามพลางควานหาพาวเวอร์แบงค์ในกระเป๋าชั้นในของเสื้อคลุม เสียบชาร์ตและเปิดฟังคลิปบันทึกเสียงในสมาร์ทโฟนไปด้วย เขาบันทึกการสนทนาช่วงก่อนที่จะเข้าไปช่วยเธอเอาไว้ได้หมด คุระฮาโดล หมอนั่นไม่รอดตารางแน่ๆ ถ้าพวกเราสองคนรอดจากเรือลอยฟ้านี่ไปได้อย่างปลอดภัยน่ะนะ




“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไกลจากที่นี่แน่นอน”




เธอร้องตอบ เท้าคางมองบรรดาปลาที่กำลังพาเหรดว่ายวนอยู่บนท้องฟ้าอย่างแสนสบายอารมณ์ ตอนนี้ขอบเรือแตะถึงกลุ่มเมฆแล้ว เขาหรี่สายตาเหนื่อยหน่าย อยู่กับเธอเขาต้องละทิ้งความกลัวตายไปสินะ อืม ช่างเถอะ คนเราเกิดมาก็ต้องตายทั้งนั้น มือหนาเปิดผ่านหน้าแรกๆ กลับไปยังหน้าที่บันทึกรายละเอียดของปลาวาฬบินได้ไว้อีกครั้ง ในนั้นเขียนว่า...




พวกมันจะเต้นรำอยู่บนท้องฟ้าจนรุ่งใกล้สาง เรือของพวกเราจะล่องลอยกลับไปยังเขตน้ำตื้นของที่ไหนสักแห่งอีกครั้ง รุ่นปู่เล่าว่าไปตกแถวแคริเบียนน้ำใส ทีของฉันเรือกลับไปตกที่ใกล้กับเขตอาร์คติก โชคดีเหลือเกินที่พกเสื้อกันหนาวและเครื่องมือสื่อสารมาด้วย




อืม...ไปไกลมาก แต่นาทีนี้เขาก็ไม่กล้าหาว่า อาเธอร์ ดี ฮิวจ์เป็นพวกขี้โม้เหมือนกัน




“เฮ้ เธอมีเสื้อกันหนาวมั้ยเนี่ย?” เขาเอ่ยถามเสียงเนือย ทั้งที่พอจะเดาคำตอบได้อยู่แล้ว




“ไม่มีอ่ะ ทำไมเหรอ?” อีกฝ่ายเอียงคอถามเสียงซื่อ โอเค ได้...ไม่เป็นไร




...งั้นคงต้องขอให้สวรรค์คุ้มครองเราหน่อยแล้วกัน...

 









“ว่าไงนะ แล้วนายไปทำบ้าอะไรที่นั่น หา??”




เสียงที่กรอกมาตามสายบ่งบอกระดับความไม่สบอารมณ์ของคนพูด เขานิ่งคิดหาคำตอบดีๆ แบบที่ฟังดูน่าเชื่อถือ แต่ดันนึกไม่ออกสักข้อ จะบอกไปตรงๆ ว่าปลาวาฬบินได้พามาก็ฟังดูแปร่งๆ ไปนิด




“อือ มาเที่ยวไง มาเที่ยวแบบลืมเตรียมตัวน่ะ เอาเป็นว่าช่วยโอนเงินเข้าบัญชีที่เบิกได้มาหน่อยแล้วกัน ฉันรู้ว่าเธอพอมีพรรคพวกที่หลบมาหนีภาษีแถวนี้อยู่”




จากแอป GPS ระบุว่าที่นี่อยู่ในเขตหมู่เกาะเติกส์ หนึ่งในอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร มองไปรอบด้าน มีแต่ทรายขาวน้ำใส และต้นมะพร้าวเรียงราย แย่หน่อยตรงที่ไม่มีสถานที่ให้เช็คอิน ยังดีที่เรือนำเที่ยวกลุ่มหนึ่งแล่นผ่านมาเจอพวกเรา ตอนนี้เขาและเธอกำลังยืนเอาขาจุ่มน้ำอยู่บนชายหาดส่วนตัวของรีสอร์ทราคาแพงระยับแห่งหนึ่ง ที่พึ่งที่พอจะนึกออกคนนึงก็คือนามิ เพื่อนเก่าสมัยมัธยมนี่ละ




“ถึงฉันจะทำอาชีพโบรกเกอร์ ก็ใช่ว่าฉันจะมีคนรู้จักหนีไปฟอกเงินไกลขึ้นเกาะเติกส์นะยะ อีตานี่ !




ขี้โวยวายเป็นบ้า...ถ้าโทรหาเซนโงคุติด เขาคงไม่โทรมาพึ่งยัยนี่หรอก ปวดหูชะมัด




“โอ้ โทราโอะ มาดูตรงนี้สิ ฉันเจอปลาหมึกด้วยละ!




“อ่า แป๊บนึง” เขาหันไปส่งเสียงตอบ




“นั่นนายอยู่กับใครน่ะ เสียงเด็กผู้หญิงด้วย? ต๊าย นี่นายไปเที่ยวกับผู้หญิงงั้นเหรอ??” เสียงในสายสูงทะยานขึ้นสิบเท่า อย่าดูถูกสัญชาติญาณขาเม้าท์ของยัยนี่เชียว ไม่ทันพ้นวันคงรู้กันทั่วในกลุ่มเพื่อนแน่ๆ




“ใครน่ะ พูดมานะ ว่าใคร??”




“เงินเข้าบัญชี เดี๋ยวพูดเลย” เขาต่อรองยิ้มๆ เอ่ยเสริมไปอีกคำอย่างนึกครึ้มใจ จริงสิ เธอรู้จักพวกนี้ด้วย




“เดี๋ยวจะพาไปเจอด้วย ทำตัวให้ว่างแล้วกัน”




“แกรนโอเพ่นนิ่งไม่พอ ยังหน้าเลือดอีกนะยะ” คนหน้าเลือดตัวจริงบ่นอุบอิบ




“รอที่นั่นสักวันแล้วกัน คนรู้จักฉันมีรีสอร์ทอยู่แถวนั้นสองแห่ง เดี๋ยวจะข้อความนามบัตรไป แต่ให้ยืมเท่านั้นนะ คืนภายใน 3 วันด้วย”




“ได้อยู่แล้ว” เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา “มีสายซ้อน เธอรอก่อน เดี๋ยวฉันจะส่งข้อมูลเพิ่มเติมของสถานที่ที่เราอยู่ไปให้”




เขากดรับสายของเซนโงคุ เอ่ยเล่าทุกสิ่งที่พบยกเว้นเรื่องเหนือธรรมชาติไปคร่าวๆ ตาลุงนั่นตกใจตาแทบเหลือกเพราะกำลังจะเดินทางไปเกาะของตระกูลอาเธอร์นั่นพอดี








 

เช้าวันถัดมาในรีสอร์ทติดทะเลของเกาะพรอวิเดนเชียลิส เขาได้รับข้อมูลใหม่




เซนโงคุและกลุ่มตำรวจหาคุระฮาโดลไม่เจอซะแล้ว ยิ่งขุดคุ้ยประวัติลึกลงไปยิ่งค้นพบความดำมืดของพ่อบ้านจอมปลอม หมอนั่นหนีคดีสังหารหมู่และยักยอกทรัพย์มาจากประเทศโลกที่สามแห่งหนึ่ง ข้อมูลจากศูนย์ประสานงานอาชญากรรมข้ามชาติยืนยันว่าคนๆ นี้มีกลุ่มอิทธิพลที่รู้จักกันอย่างดีสองสามแห่ง ยากมากที่จะตามตัวพบ ถึงสมบัติของตระกูลอาเธอร์จะปลอดภัย แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจในความปลอดภัยของเธออยู่ดี




 จากความยึดติดอันบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนของเจ้านั่น...เขาสังหรณ์ว่ามันจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ




 “ปล่อยหมอนั่นไป” เธอช้อนตามองเขาที่เพิ่งวางสายจากโทรศัพท์




“เราเดินกันคนละเส้นทาง ถ้าไม่มาให้เห็นอีก เท่ากับชีวิตนี้ไม่ต้องพบกันอีกแล้ว”




“เธออยากจะทำอะไรต่อจากนี้”




เขาเอ่ยถาม เราสองคนมองไปทางบันทึกประจำตระกูลพร้อมกัน ลูฟี่หัวเราะอย่างไม่ทุกข์ร้อน เป้าหมายของเธอชัดเจนยิ่งกว่าเขาที่มีชีวิตมา 26 ปีเต็มซะอีก




“ไปผจญภัยไง ไปให้ทั่วเลย”




เขากอดอกพยักหน้า เกิดเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลนักผจญภัย แถมยังมีอดีตเป็นอะไรนะ เออใช่ ราชาโจรสลัด ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน ระดับพวกอาเธอร์ทุกสิ่งที่สั่งสมมาพอให้เด็กคนนี้อยู่สบายไปอีกหลายชาติ ที่ต้องดูแลเป็นพิเศษคือทักษะการใช้ชีวิตต่างหาก




“ก่อนอื่นก็หานักดาบ ต้นหน กุ๊ก !” คิดง่ายจังแฮะ




“นักดนตรีด้วย หมอด้วย เอ๊ะ โทราโอะไง” ง่ายเกินไปแล้ว...




“ฉันค้นเจอว่าฮิวจ์พ่อของเธอจบหลักสูตรชั้นสูงของนาวิกโยธินมา เขามีทักษะเอาชีวิตรอดกลางทะเลแบบที่เธอไม่มี” สิ่งที่เขาอยากจะพูดคือเธอต้องเรียนรู้อะไรเพิ่มเติมอีกเยอะ เด็ก 14 ขวบ ก่อนอื่นน่าจะเป็นการศึกษาขั้นพื้นฐานมากกว่า ข้ามขั้นไปหน่วยซีลเลยคงจะ...




“ฉันจะไปเข้านาวิกบ้าง พาไปทีนะ!” เธอเขย่าแขนเขาอย่างกระตือรือร้น เอ นาวิก? จะว่าไปมันมีหลักสูตรสำหรับเด็กอยู่ใช่มั้ย ไม่ได้สิ เขาไม่ควรตามใจเธอมากเกินไป




“ค่อยๆ ไปด้วยกันทีละก้าวเถอะ ลูฟี่” เขาตบหัวเธอเบาๆ สองครั้ง เธอใช้ดวงตากลมโตจ้องเขาอย่างประหลาดใจครู่หนึ่ง ก่อนจะแย้มยิ้มแจ่มใสส่งให้




“โทราโอะจะไปกับฉันใช่มั้ยละ” อืมนั่น...ดูเหมือนจะไม่ใช่คำถามนะ




“เอายังไงดีนะ” ศัลยแพทย์หนุ่มแกล้งทำเป็นคิด เขาไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของเธอ และยิ่งไม่ใช่ผู้ปกครองอะไรด้วย แต่จะปล่อยไว้ได้ยังไง เขาคงจะ...ไม่มีทางทิ้งเธอไปได้หรอก




“โทราโอะตัดสินใจไปแล้ว นายจะอยู่กับฉัน”




เธอพรายยิ้มแสนกลตัดสินใจเองเสร็จสรรพ เขานิ่งมองเผด็จการตัวน้อย รู้สึกได้ถึงความอัศจรรย์ที่รายล้อมอยู่รอบตัวเด็กคนนี้ อาจเป็นความผูกพันแต่เก่าก่อนที่เขาเองก็ไม่อาจคิดคำนวณได้ ยาวนานแค่ไหน กว่าเราจะได้มาพบกันอีกแบบนี้?




“ชาติที่แล้ว เราเป็นอะไรกันงั้นเหรอ?” เขาเอ่ยถามสิ่งที่ถ้าเป็นตัวเองเมื่อสามวันก่อน ต้องไม่เชื่อหู




จู่ๆ เธอก็นิ่งมองเขา ใบหน้านวลแดงเรื่อขึ้นกระทันหัน แต่ยัยตัวเล็กนั่นก็ยังพยายามฉีกยิ้มเก้ๆ กังๆ ส่งให้




“เรื่องนั้น...อืม ชาตินี้ไม่เกี่ยวกับชาติโน้น เพราะงั้น ค่อยๆ รู้ไปพร้อมๆ กันดีกว่านะ!




ปฏิกริยานั่น บ้าชะมัด นี่เท่ากับเธอเฉลยไปแล้วไม่ใช่รึ?




เขายกมือขึ้นปิดบังรอยยิ้มอ่อนใจ ความรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวบนโลกค่อยๆ เจือจางลงโดยไม่รู้ตัว ใช่ เอาสิ ค่อยๆ รู้ไปพร้อมกันน่าจะดีกว่าจริงๆ นั่นละ






...นั่นก็ถือเป็นการผจญภัยของชีวิตรูปแบบหนึ่งเหมือนกัน...    


































































100%   จบแล้วค่ะ เย้


ในที่สุดโทราโอะก้ได้ต้อยน้องแทนคุโระแล้ว เย้..(ใช่แล้วละ)



จบไปอีกหนึ่งตอน ขอบคุณคนที่ติดตามมาด้วยกันด้วยนะคะ



ได้เวลาลุยตอนพิเศษต่อแล้ว ลุยต่อเลยค่ะะ XD














50%

ไรต์เมายาแก้น้ำมูก มาไม่ทันกำหนดการของตัวเองจนได้ แย่จังค่ะ !






35% 

กระดึ๊บค่ะ ค่อยเป็นค่อยไป เอาสิ วันนี้ ไม่ก็เช้ามืดของวันพรุ่งนี้ เราต้องจบ

ยูนนี่สู้ๆ ไฟติ้ง ลอว์จะนึกออกมั้ยนะ แต่งต่อๆ XD

รู้สึกผิดเบาๆ เหมือนรอบก่อนอัพหลอกใส่นักอ่าน555 แง้ ขอโทษค่ะ > <













เป็น % การอัพที่กวนมากจริงๆ แต่มันจะต้องครบร้อยภายในวันนี้ไม่ก็พรุ่งนี้ค่ะะ #สู้ว











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

2,774 ความคิดเห็น

  1. #2767 Pairri2K (@papair37) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 01:24
    ง่าา อ่านจบแบบรวดเดียวส่ะแล้วว รู้สึกว่าไม่อิ่มเลยค่ะอยากอ่านภาคต่อมากๆ555 กลับมาติดฟิคลูฟี่อีกครั้งก็นึกถึงฟิคคุณยูลเลยเลยค่ะ พลิกเด็กดีเพื่อหาฟิคฟี่โกะกันเลยทีเดียว ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่านเรื่อยๆ ถ้ามีภาคต่อเรื่องนี้อีกเราสาบานเลยว่าจะอ่านต่ออีก555555
    #2767
    1
    • #2767-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      2 กรกฎาคม 2562 / 21:45
      เป็นฟี่โกะที่แต่งเพลินๆ ดีค่ะ อยากรู้ว่าถ้าระลึกชาติได้จะเป็นแบบไหน ^^ ยินดีเลยค่ะ ใจจริงอยากมีภาคต่อเหมือนกัน 55
      #2767-1
  2. #2722 -_- (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 11:02
    อันนี้ถ้าทำภาคต่อจะตามไปอ่านแบบสุดล่าฟ้าเขียวเลยค่า เหมือนให้ความหวังพวกที่อกหักเพราะซาโบ้รับรองมีศึกชิงนางแน่นอน(หมอเตรียมรับศึกหนักได้เลย)งานนี้ต้องสนุกแน่ แต่ถ้าซาโบ้เจอคงรวบหัวรวบหางเอาไปอีกคนแน่ๆ(ยิงเป็นคนที่ชั่วเงียบอยู่)
    #2722
    1
    • #2722-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      6 เมษายน 2561 / 10:48
      ความจริง (ในใจ) นี่เป็นฟิกที่เราเเต่งแล้วอยากแต่งต่อที่สุดค่ะ 555 อยากให้สองคนนี้ไปออกผจญภัยไปด่้วยกันอีกไกลๆ แล้วแน่นอนว่าที่คิดไว้มีได้เจอซาโบด้วยแน่ๆ ^^ ถ้ามีโอกาสน่าจะได้แต่งเพิ่มค่ะ 55
      #2722-1
  3. #2675 lilinwasan (@lilinwasan) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 11:35
    รีเควสภาคต่อค่าาา ซีรี่ย์สนุกมากเลยค่ะ><
    #2675
    1
    • #2675-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      20 ธันวาคม 2560 / 23:44
      เป็นซีรี่ย์ที่เราอยากแต่งต่อที่สุดแล้วค่ะ จริงๆ 555 แต่ติดเเต่งเรื่องอื่นอยู่ เเง้ ;///;
      #2675-1
  4. #2588 punpun3012 (@punpun-3012) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 22:38
    มะ มีภาคต่อไหมคะะะ รู้สึกค้างอ้าาา
    #2588
    1
    • #2588-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      14 ธันวาคม 2560 / 19:18
      อยากจะมีเมื่อกันค่ะ 55555
      #2588-1
  5. #2531 Nabidmon (@digitalword) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 14:10
    เหมือนเป็น intro ของซีรีย์อะไรสักอย่าง
    ที่จบแบบยังมีตัวร้ายลอยนวลแต่ก็มีพระเอกคอยป้องกันนองเอกแล้ว

    ดาบยังมีพลังของผลโอเปะ โอเปะอยู่ แบบนี้ลอว์ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องไม่มีตังเลี้ยงฟี่แล้วสินะ
    แงะธนาคารเอย แอบเข้าที่พักเอย (ผิดมากๆ)

    วาฬสีเงินพาท่องโลกได้ (ดีนะไม่ไปโผล่ขั้วโลกไม่งั้นแทนที่จะรอดก็จะได้ไปตายที่นั่นกันแทน lol)
    เราเองก็อยากลองขี่ดูจังเลยค่ะ คงเป็นประสบการณ์ที่แฟนตาซีน่าดู
    หวังว่ามันจะเมจิคไม่ไปขาดอากาศตายบนนั้นนะคะ....
    (ห่วงไรทั้งฟี่ทั้งลอว์พิสูจน์มาแล้วว่าสายการบินปลอดภัย...)

    นั่นแหละแกรนด์โอเพนนิ่ง นามิแล้วคนนึงอย่าลืมพี่โบ้นะ พี่โบ้ พี่โบ้ พี่โบ้!
    อยากรู้หน้าคุณพี่ชายหลังเจอฟี่โกะ
    (ลอว์คงไม่กล้า กลัวพี่โบ้แย่งไปทำฮาเร็มฟี่อีกคน 5555)

    ว่าไปนั่นชาติก่อนก็เป็นมากกว่าพันธมิตรใช่ไหม? เพราะงั้นไม่ต้องห่วงว่าฟี่จะนอกใจนายไปหาชายอื่นหรอก
    ชายที่หนึ่งของฟี่คือนายนี่ไง คู่แท้ของนายตลอดกาล ^ ^

    ขอบคุณสำหรับเรื่องน่ารักๆ นะคะ ท่านยูนและจะไปเมนท์เรื่องอื่นอีกนะ อิอิ
    (หวังว่าจะมีภาคต่อในเร็วๆ นี้นะคะ แฮ่ๆ)
    #2531
    1
    • #2531-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      24 พฤษภาคม 2560 / 00:32
      พูดแล้วก็อยากแต่งต่อค่ะ เรื่องลอว์กับฟี่โกะอันนี้ขึ้นแท่นพล็อตที่เราอยากสานต่ออันดับหนึ่งเลยนะ ;v;

      ดาบดูสารพัดประโยชน์จริงค่ะ 5555 โอ๊ย หมอค่ะ สบายแล้ว หัดใช้เก่งๆ เซียนแน่นอน

      plot มีความแฟนตาซีมากค่ะ ตอนแต่งเราอิงฟิลลิ้งไพเรทกับMiss Peregrine
      ไม่อลังการเท่าแน่นอนอยู่แล้ว แต่อยากจะแต่งให้ได้ฟิลนั้นจริงๆ สำหรับแนวแฟนตาซีแบบนี้ ;///;
      //ฝันไว้ก่อน แฮะ

      โอ๊ย จริงสิ ถ้าได้เจอพี่โบ้ พี่จะทำหน้าแบบไหนนะ แต่พี่ชายมีคนของตัวเองอยู่แล้ว 55555
      อืม พี่อาจจะอยากเหมาสองเนื่องจากเป็นวิญญาณดวงเดียวกับ แค่คนละร่าง ความผูกพันธ์คงมีชัวๆ
      อย่างน้อยก็ไม่ปฏิเสธแบบลอว์หรอกนะ หึหึ //หมอเริ่มหวั่น

      ขอบคุณโมจิซังที่มาเม้นเม้ามอยคุยเล่นในนี้ด้วยค่า อิอิ
      #2531-1
  6. #2456 Black_MELON (@melon1234) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 11:26
    คู่ลอว์ลูทำให้เราเขินมาก ชอบบ ดีใจที่ลูฟี่ได้ออกจากเกาะ เย้!
    #2456
    1
    • #2456-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      17 มีนาคม 2560 / 15:32
      ในที่สุดฟี่ก็เป็นอิสระเนาะคะ อิอิ
      #2456-1
  7. #2395 Yeti456 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:22
    เราอยากรู้แนวคิดการแต่งฟิคของไรท์จัง...ทำไมถึงติดมากถึงขั้นเก็บไปฝันได้ขนาดนี้กันนะ

    .

    ..

    ...

    ....

    ชอบที่สุดเลยค่ะ แต่ก็นะ อยากอ่าน เอสฟี่อีกจัง

    สู้ๆนะคะ



    P.S อดีตคงเจอมาเยอะสินะ ลูฟี่โกะ น่ารักเป็นบ้าเลย ทำจากอะไรกันน้าคนๆนี้
    #2395
    1
    • #2395-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      14 มีนาคม 2560 / 22:46
      โห รู้สึกดีใจมากค่ะ ที่ทำให้นักอ่านอินได้แบบนั้น

      ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ที่ทิ้งคอมเม้นอันแสนมีค่าไว้ให้เราแบบนี้ ^^
      #2395-1
  8. วันที่ 29 กันยายน 2559 / 00:05
    กรี้ด ชอบค่ะ ตอนแรกนึกว่าจะได้เจอกลุ่มหมวกฝางในอดีตซะอีก ไม่ก็ลอว์จากอดีตมา ง่างงงงงงง////
    #2243
    1
    • #2243-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      4 ตุลาคม 2559 / 00:26
      ดีใจที่ชอบค่ะ ;v; ฟิคคู่นี้คือเรื่องที่เราเเต่งแล้วรู้สึกชอบเอง 55 พอมีคนอ่านแล้วชอบก็จะดีใจ ;///;
      #2243-1
  9. #2188 uustaetae (@uustaetae) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 21:24
    สนุกมากกกกกก โรมานสุดๆ อร๊ายยย~~
    ปล.อยากรู้ค่ะว่าไรท์เอาภาพวาฬมาจากเรื่องอะไร แบบชอบอ่ะมันดูแฟนตาซีจังอยากดู๊~
    #2188
    3
    • #2188-2 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 48)
      9 ธันวาคม 2559 / 22:45
      มาจากMV เพลง Emilie Nicolas - Pstereo ค่ะ

      https://www.youtube.com/watch?v=vZg-1MAqQGA
      #2188-2
    • #2188-3 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      11 ธันวาคม 2559 / 18:26
      ขอบคุณที่มาช่วยตอบค่า ^^
      #2188-3
  10. #2136 kik679 (@lovekik679) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 23:17
    อ่อย~~~โรแมนติก~~จริมๆ
    #2136
    1
    • #2136-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      28 สิงหาคม 2559 / 12:49
      เย่ะ อ่านจบแล้ว ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะะ ^^
      #2136-1
  11. #2116 NightMare_27 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 01:24
    ความฟินนี้มัน... *0*
    #2116
    1
    • #2116-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      23 สิงหาคม 2559 / 01:26
      ท่าน NightMare_27 เราไม่เห็นเมล์แจ้งนะคะ ฮือ ทำไมตกหล่น ขออภัยจริงๆ ค่า แต่รบกวนช่วยส่งมาให้เราอีกครั้งได้มั้ยคะ หรือทางเพจก็ได้ถ้าสะดวกน้า ขอบคุณมากค่ะะ ;v;

      ปล. ดีใจที่ฟินคู่นี้ค่ะ 555 XD
      #2116-1
  12. #2103 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 15:37
    ในที่สุดก็จบลงได้อย่างแฮปปี้เอนดิ้ง วู้วๆๆ แต่เอ๊ะ ยังไม่เอนดิ้งซักหน่อย ความสัมพันธ์ระหว่างลอว์และลูฟี่มันเริ่มต้นจากนี้ไปต่างหาก ที่ทั้งสองจะค่อยๆ เรียนรู้ไปพร้อมๆ กัน นึกแล้วมันคงจะโรแมนติกน่าดู และลอว์ก็จะเป็นผู้พิทักษ์ (ต้อยเด็ก) แทนคุระฮาโดลนับจากนี้^^

    นึกถึงสีหน้าของลอว์ตอนที่ลูฟี่พูดเรื่องเหลือเชื่อแล้ว ท่าจะเหวอน่าดูอ้ะ แต่มันคงเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ลอว์ได้เห็นด้วยตาตนเอง เห็นไหม ถ้านายเปิดใจ ตาของนายก็จะเปิดด้วย เห็นโลกกว้างในอีกมุมมองหนึ่งแล้วใช่ไหมละ นอกจากนี้จิตใต้สำนึกของนายเรียก 'ROOM' ออกมาได้แล้วสินะ ลอว์คงจะได้เรียนรู้การใช้ดาบและเรียกความสามารถดั้งเดิมออกมาได้ในระหว่างการผจญภัยกับลูฟี่ต่อจากนี้ละ^^ ว่าแต่สมกับเป็นโทราโอะจริงๆ ช่วยลูฟี่เพราะเผลอตัวอีกแล้วล่ะสิ พวกภูตินี่คือพวกของลีโอเองเหรอเนี่ย ยังคงหลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้สินะ^^

    แล้ววาฬสีน้ำเงินก็ปรากฏออกมาจริงๆ ด้วย วาฬโบยบินอยู่บนท้องฟ้าท่ามกลางแสงจันทร์ ทั้งยิ่งใหญ่และน่าหลงใหลเลย บางทีก็คิดนะ ถ้ามีจริงๆ เราคงได้นั่งบนหลังวาฬแล้วเดินทางไปทุกที่ในคืนจันทร์เต็มดวงอย่างมีความสุข น่าเสียดายว่ามันเป็นแค่จินตนาการเท่านั้นเอง แต่สิ่งที่ใกล้เคียงนั่นก็คือบอลลูนกับเครื่องบิน//ไม่โรแมนติกเบยยย ><

    ตระกูลอาเธอร์นี่ช่างน่าอิจฉาจริงๆ คงเป็นคนกลุ่มเดียวบนโลกนี้ที่รู้และเข้าถึงเรื่องราวเหนือจินตนาการเหล่านี้ได้อ้ะ มีบันทึกการเดินทาง แสดงว่าผู้คนในแต่ละรุ่นก็ได้ผ่านการเดินทางโดยวาฬสีน้ำเงินมาแล้วแน่ๆ เอาละ วาแต่เราเลือกสถานที่เป้าหมายไม่ได้เลยเหรอ ถ้าลุงวาฬเกิดพามาปล่อยไว้ที่ขั้วโลก (เหมือนบางรุ่นเคยเจอ) ก็แย่ซิ^^

    ไว้อาลัยให้กับคุโระด้วย หนูตัวน้อยน่ารักของนายหลุดมือไปซะแล้ว ส่วนนายก็ชดใช้สิ่งที่นายเคยทำในอดีตซะนะ ว่าแต่คุโระคงไม่อยู่ให้โดนจับหรอกเนาะ แต่อย่ามาตามหาลูฟี่อีกก็แล้วกัน ตอนนี้ฟี่น้อยมีผู้ดูแลคนใหม่แล้ว นั่นก็คือลอว์ จากสีหน้าท่าทางของลูฟี่ ลอว์รู้แล้วละซิ ว่านายกับลูฟี่เคยเป็นอะไรกัน แต่ก็อย่างที่ลูฟี่ว่านั่นละ เรื่องในอดีตก็คืออดีต มาเรียนรู้กันและกันในชาติภพปัจจุบันดีกว่าเนาะ^^ ว่าแต่ลูฟี่จะหาลูกเรือเหรอเนี่ย คงจะน่าสนุกหากได้มาเจอกับพวกเพื่อนพ้องที่อยู่กับลูฟี่อีกคน เพราะลูฟี่จำเพื่อนๆ ได้นี่นา ตอนจบของเรื่องนี้เหมือนกับเป็นการเปิดฉากการผจญภัยครั้งใหม่ของลูฟี่เลย เพียงแต่ตอนนี้มีคุณหมออยู่เคียงข้างแล้ว ดูแลลูฟี่ให้ดีนะลอว์ (14 กับ 26 อ่ะ555) นี่ละคู่แท้ของนาย สมหวังกับลูฟี่แล้วน้า หลังจากอกหักจากลูฟี่ของคุณพี่ซาโบ้คนนั้น^^

    ขอบคุณยูนมากน้าที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา แฟนตาซีมากเลย เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า จงอย่าละทิ้งความฝันและความเป็นไปได้ เปิดตาเปิดใจตัวเองแล้วจะพบกับสิ่งที่ไม่เคยเห็น^0^
    #2103
    1
    • #2103-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      19 กันยายน 2559 / 21:54
      ใช่แล้วจ้าอภิญ สำหรับเรื่องนี้ มีโอกาสก็อยากสานต่อมากๆ เหมือนเป็นแค่ปฐมบทของทั้งคู่เลย ;v; ส่วนคุโระหมอนี่ไม่ยอมรามือง่ายๆ แน่ๆ 555
      #2103-1
  13. #2100 PPYK287 (@praewpayom) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 18:12
    ลอว์นี่จิตแข็งพอสมควรเลยนะ เป็นคนอื่นเขาคงช็อกตาตั้งไปนานแล้ว แต่ลอว์ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ไม่เป็นลมไปซะก่อน 555555
    ในที่สุดลูฟี่ก็หนีออกมาทำตามความฝันจนได้ คงจะใจหายอยู่บ้างที่ต้องจากกับคนที่อยู่ด้วยกันมาเกือบทั้งชีวิต ถึงจะไม่ชอบหน้ากันแต่ก็คงจะผูกพันไม่มากก็น้อย แต่คุโระนี่ไม่น่าจะยอมแพ้ง่ายๆ แน่ ต่อจากนี้ไปน้องฟี่ก็จะเริ่มออกผจญภัยแล้ว โดยลากเอาหมอไปด้วยโดยไม่ถามความสมัครใจ 55555
    แอบเขินโมเม้นท์ลอว์ลูในเรื่องนี้มาก เพราะลอว์เป็นโรคกลัวผู้หญิง แต่ลูฟี่ดันเป็นลูฟี่โกะซะงั้น เพราะงั้นก็เลยได้เป็นผู้หญิงคนเดียว(ไม่รวมก๊วนเพื่อน)ที่ได้ใกล้ชิดสนิทแนบแน่น(?)กับลอว์ ดูเป็นคนที่สำคัญมากขึ้นมาเลย >////< ---แอบอยากอ่านฉากแกรนด์โอเพนนิ่งขึ้นมาเลย อิอิ
    ปกติไม่อ่านลูฟี่โกะเลยนะคะ แต่คุณยูนแต่งออกมาดีมากจนเราไม่อยากจะพลาดซักแพร์ริ่ง เพราะงั้นนี่เลยเป็นครั้งแรกที่อ่านลูฟี่โกะ เหมือนได้เปิดโลกทัศน์ใหม่เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ 555555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 19 สิงหาคม 2559 / 18:14
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 19 สิงหาคม 2559 / 19:21
    #2100
    1
    • #2100-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      22 สิงหาคม 2559 / 12:48
      จิตแข็งจริงๆ ค่ะ เราว่าอิงจากคาแรกเตอร์ลอว์จริงๆก็ถือว่าจิตแข็งพอควรเลย พอๆ กับโรบิน แต่ไหงตอนต้องมาประทะกับฟี่ถึงเงิบได้บ่อยๆไม่รู้ 55 ส่วนเรื่องคุโระ ถ้าได้เขียนเป็นplot ยาวหมอนี่คงได้ออกมาอีกแน่ๆ ค่ะ 55
      #2100-1
  14. #2097 zmbyun (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 14:08
    เป็นตอนจบที่สนุกมากค่ะไรท์ 55555555 ในที่สุดลอว์ก็ช่วยฟี่ได้~~ ถึงแม้จะยังจำอะไรไม่ได้ก็เถอะ ค่อยๆเรียนรู้ไปด้วยกันเนอะๆ 5555555555 //ตอนนี้มันรู้สึกปริ่มมากค่ะ
    #2097
    1
    • #2097-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      22 สิงหาคม 2559 / 12:35
      แอ๊ ดีใจที่อ่านแล้วสนุกค่ะะ เรื่องนี้แฟนตาซีและไม่ได้มีบทรักหวือหวา ก็ลุ้นอยู่ว่าจะมีใครชอบมั้ย 55 ;///;
      #2097-1
  15. #2094 เพลย์เลน (@the-devil-2) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 23:57
    ค่อยๆรู้ไปพร้อมกัน มันทำให้คิดไกล....
    #2094
    1
    • #2094-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      22 สิงหาคม 2559 / 12:31
      คิดไปไกลถึงอนาคตที่จะได้มีด้วยกันเลย ....
      #2094-1
  16. #2082 Memory_Sunday (@0881200885) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 17:02
    สนุกกกกก ชอบคู่นี้จริงๆนะ เขียนออกมาได้เริศมาก
    #2082
    1
    • #2082-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      18 สิงหาคม 2559 / 21:26
      ขอบคุณมากค่ะะ ดีใจที่ชอบนะคะ >v<
      #2082-1
  17. #2081 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 16:50
    ตอนนี้ลอว์คุงคงต้องเป็นผู้ดูแลไปก่อนเดี๋ยวค่อยเขยิบสถานะ
    #2081
    1
    • #2081-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      18 สิงหาคม 2559 / 21:26
      อดใจไว้นะลอว์คุง 14 กับ 26 เสี่ยงคุกไม่แพ้คุระฮาโดลนะจ้ะ 555
      #2081-1
  18. #2080 ~๐๐Cmm_Penguin๐๐~ (@choimaymie) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 15:37
    ต้อยสำเร็จจนได้นะลอวววว์ คุก คุก คุก
    ต่อจากนี้คงไม่เหงาล่ะคงจะวุ่นวายน่าดู555555555
    #2080
    1
    • #2080-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      18 สิงหาคม 2559 / 21:25
      ยินดีกับลอว์คุงด้วยจริงๆ ค่ะ จุดพลุ XD 5555
      #2080-1
  19. #2079 เพลย์เลน (@the-devil-2) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 00:02
    คนอะไรใช้พลังได้! คนคนนั้นคือ-ังไงล่าาา
    #2079
    0
  20. #2074 zmbyun (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 15:09
    โมเมนต์นี้นี่มันอัลไลกันนนนนนนน ลอว์มาช่วยฟี่ทันนนนน มาเท่ห์ด้วยยยยยยยยยย~ อร้ายยยยยยย >< ส่วนคุโระ..นายมันโรคจิต -___- โรคจิตเรียกพ่อเลยชอบมากหรอที่ฟี่ด่าเนี่ย ลอว์รีบจำให้ได้ไวๆนะ จะได้รีบพาฟี่หนีไปจากคุโระซะที



    สู้ๆต่อไปนะยูนซังงง~
    #2074
    1
    • #2074-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      18 สิงหาคม 2559 / 21:19
      นั่นสินะ ลอว์มาทันด้วย มาไม่ทัน มีหวังฟี่เสร็จพ่อบ้านแน่ๆ ;v; แต่มันจบแล้วค่ะะ
      ฟี่หรือลอว์ไม่รู้ใครช่วยใคร หนีรอดออกมาได้แล้ว เย่ะ หวังว่าจะชอบบทสรุปแบบนี้นะคะ แฮ่ XD
      #2074-1
  21. #2073 Nuttsuneko (@Nuttsuneko) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 01:50
    ลอว์ฆ่ามันเลย เย้ ^^ เดี๋ยวนะ แล้วลูฟี่จะอยู่ยังไง ถ้าไม่มีพ่อบ้านที่รัก(เหรอ)คอยดูแล เดี๋ยวสิ นี่ลอว์ลูไม่ใช่เหรอ 555555



    แล้ววาฬสีน้ำเงินบินได้จะได้เจอไหม(ถามหน่อยน้าาา วาฬน้ำเงินบินได้นี่อยู่ในวันพีชรึเปล่าอ่ะหรือว่าพี่ยูนเอามาเสริมให้เรื่องดูน่าตื่นเต้นขึ้นอ่ะครับ?)
    #ปล.ทำไมเรารู้สึก 4 ตอนเริ่มไม่พอ 55555555555
    #2073
    1
    • #2073-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      18 สิงหาคม 2559 / 21:14
      แต่งจบแล้ว เย้ๆๆ สรุปก็ยังไม่รู้ว่าคุระฮาโดลหายไปไหน 55
      แต่วาฬสีน้ำเงินมีจริงนะคะะ บินได้ด้วยย //ในเรื่องนะ XD
      #2073-1
  22. #2068 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 22:09
    คุระฮาโดล >< นายมันสายยันบวกกับสายเอสหรือเปล่าเนี่ย ชอบที่ลูฟี่โกรธเกลียดนาย ด่าว่านาย วิ่งหนีนายเหรอ มีความโรคจิตนะนาย (-_-) แต่ว่า แต่ว่าโมเม้นท์ที่ลอว์โผล่มาและสีหน้าท่าทางของลอว์ตอนนี้มันคืออัลไลลลล นายห่วงและหึงฟี่น้อยเหรอ ฮิ้วๆๆ >//< บอกว่าคุโระจะได้ไปนอนคุก นอนคุกเนื่องจากข้อหากักขังทำร้ายคุณหนูตระกูลอาเธอร์ หรือว่าข้อหาคิดจะกินเด็กกันแน่เนี่ย ก็ลูฟี่เพิ่ง 14-15 เองอ้ะ555

    น่าดีใจที่ลอว์เริ่มเข้าใจในตัวลูฟี่และเริ่มห่วงบ้างแล้ว ใช่แล้วละ ลูฟี่เป็นคนพูดจริงทำจริง นายตามลูฟี่ไปเลย จะได้รู้ได้เห็นกับตาว่าสิ่งที่ลูฟี่พูดมานั้นเป็นความจริงหรือไม่ บางทีสิ่งที่นายจะได้เห็นอาจฉีกทุกกฎเกณฑ์ทุกเหตุผลที่นายเคยเรียนรู้มาก็ได้นะ^^ แล้วลอว์ก็จะได้รู้จักตัวเองซักที ว่าจริงๆ แล้วในอดีตนายเคยเป็นใครและผูกพันกับลูฟี่ยังไง แต่นี่ไง นายกำลังถือดาบคิโคคุของนายอยู่นะ อุต๊ะ คุณหมอผู้เคยจับแต่มีดผ่าตัดหันมาจับดาบยาวฟาดฟันแล้ว555 ถึงแม้สิ่งที่ลูฟี่พูดมาจะชวนขำและดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ แต่คุณหมอเคยทำได้มาแล้วนะในสมัยที่เป็นโจรสลัดนามว่า ทราฟาลการ์ ลอว์ ขึ้นอยู่กับว่าลอว์จะเรียกความสามารถของตัวเองและดาบคิโคคุออกมาได้ไหม

    ลูฟี่ตวาดได้น่ารักเนาะ^^ ทำไมเป็นคนที่น่ารักแบบนี้เนี่ย นึกถึงหน้าใสๆ แบบเด็กๆ ทำแก้มพองลมคิ้วขมวดมุ่นเลย แล้วศัตรูจะกลัวไหมเล่า >//< ทำให้เรานึกถึงตอนที่ลูฟี่ด่ายูสทัส คิด ตอนที่คิดขโมยจูบลูฟี่ในเรื่องรักอันตรายของนายหน้าโหดเลย ด่าแบบนั้นมันยิ่งเร่งเร้าให้คนวิ่งเข้าหานะฟี่น้อย^^

    ลอว์กับลูฟี่จะหลุดจากการคุกคามของคุณพ่อบ้านยังไงเนี่ย หรือว่าลอว์จะสามารถใช้พลังของคิโคคุได้จริงๆ แต่ยังไงก็ต้องไปให้ทันยังสถานที่นัดพบ คืนนี้แล้วที่จะพิสูจน์ว่าวาฬสีน้ำเงินและเรื่องราวที่ลูฟี่เล่าเป็นจริงหรือไม่ แล้วลอว์จะตัดสินใจยังไง ตามลูฟี่ไปยังอีกโลกหรือเปล่า รออ่านส่วนที่เหลือน้ายูนนี่^0^
    #2068
    1
    • #2068-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      18 สิงหาคม 2559 / 21:05
      คุระฮาโดลทั้งSและยันจริงๆ 5555 อภิญคงสัมผัสได้ ทำกับลูฟี่เหมือนแมวไล่จับหนู แต่อีกด้านก็คอยดูแลเค้า ลูฟี่เลยทั้งเกลียดและรู้สึกว่าทำอะไรหมอนี่ไม่ได้ จิตวิทยาสูงส่งมาก เอาจริงเราก็เคยอยากแต่งคุโระลูฟี่นะ แต่มันก็นานมาแล้ว รอบนี้นายเป็นตัวร้ายไปก่อนแล้วกันนะ!

      แล้วลอว์ก็ตามฟี่ไปจริงๆ แล้วลอว์ก็ได้เห็น ตอนนี้เราเฉลยทุกอย่างในเรื่องสั้นนี้แล้ว ใจจริงเราก็อยากแต่งเป็นเรื่องยาว แต่คงไม่ทัน ติดเรื่องจำนวนหน้าด้วย 555 ฟี่ทำตัวให้ศัตรูเอ็นดูแบบไม่รู้เวล่ำเวลาเลย แบบนี้ คุโระจะตัดใจขาดมั้ยน้อ

      เราจบตอบได้แล้ว เราโล่งและดีใจมาก เดี๋ยวเราไปต่อตอนพิเศษจ้า อภิญอย่าลืมมาเล่นกิจกรรมด้วยกันน้า >v<

      #2068-1
  23. #2067 PPYK287 (@praewpayom) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 20:16
    กรี๊ดดดดด หมอมาทัน หมอมาทันนนน มาพร้อมกับอาการเลือดขึ้นหน้าด้วยความหวง-----
    ในตอนนี้รู้สึกเอ็นดูยัยหนูลูฟี่ขึ้นมาเท่าตัว ทำไมหนูน่ารักจังเลยลูก งื้อออออ ><
    ทีแรกเกลียดคุโระมากเลย แต่พอนางเริ่มเผยความยันออกมาเราก็เริ่มจะชอบ /แพ้ทางผู้ชายสายยัน //กรีดร้อง
    รอเต็มตอนนะคะคุณยูนนนน สู้สู้ววว
    #2067
    1
    • #2067-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      18 สิงหาคม 2559 / 20:39
      หมอมาทันแบบฉิวเฉียด ถ้ามาไม่ทัน ฟี่อาจจะโดนพ่อบ้านแอบจิตทำอะไรต่อมิอะไรเอาได้!
      ดีใจที่เอ็นดูฟี่ค่ะ เพราะฟี่น่ารัก //อวยเมนเบอร์แรงมาก55
      คุโระเรื่องนี้ มีความยันมาเเรงอยู่ค่ะ 555 ส่วนตัวเราชอบคาแรกเตอร์ของคุโระพอสมควร โดยเฉพาะช่วงที่เริ่มอ่าน คือพี่แกเก่ง ฉลาดหล่อ แต่ไม่ค่อยมักใหญ่ใฝ่สูงเท่าไร ชอบชีวิตสงบๆ 555 (?)
      ตอนนี้แต่งจบแล้ว ค่อนข้างโล่งใจ ขอบคุณสำหรับคอมเมเ้นดีๆ ในทุกๆ ตอนนะคะะ ^^
      #2067-1
  24. #2065 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 13:56
    เอิ่ม ยูนอ้ะ ช่างใจร้าย >< ตอนแรกเปิดมาดู โอ๊ะ ยูนอัพแล้วๆๆๆ แต่เอ๊ะ ทำไม 0.5% หรือว่าพิมพ์ผิด พอมาเปิดดู ยูนพิมพ์ถูกแล้ว นี่กะจะยั่วกันใช่ม้ายยยย รออยู่น้า ภาพสวยมากเลย นี่สินะวาฬสีน้ำเงินที่ลูฟี่จะไปพบ นั่นสิ บางทีการดำเนินชีวิตบนโลกใบนี้อย่างจำเจ อยู่ในพื้นที่เดิมๆ ทำกิจกรรมซ้ำๆ ในแต่ละวัน มันทำให้เราลืมไปว่าจริงๆ แล้วโลกมันกว้างใหญ่ มีสิ่งที่มหัศจรรย์คาดไม่ถึงอยู่มาก เราก็เพิ่งมาคิดได้ตอนดูสารคดีธรรมชาติและสัตว์โลกนี่แหละ แบบว่าช่วงนี้เวิ่น อยากออกไปจากที่ๆ เราอยู่และเป็นตอนนี้^^ ไฟท์ติ้งน้ายูนนี่ ฮูเร้ๆๆ^0^
    #2065
    1
    • #2065-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      16 สิงหาคม 2559 / 14:00
      อภิญมาเม้นให้เรา ตอนเราอัพ 35%พอดี 555 อัพรอบแรกแอบชั่วร้าย อัพหลอกเบาๆ แต่จะว่าไปก็ไม่ได้หลอกนะ อัพ 0.5% จริงๆ //ผลัวะ โดนคนอ่านปาของใส่ จะรีบมาต่อ%ที่เหลือ อยากจบแล้ว อยากเขียนตอนพิเศษ เวลาเรามีน้อยลงทุกวันๆ แง้55 ปล. ใช่ๆ ฟี่ในโลกนี้ ก็ยังอยากไปผจญภัยอยู่ดี และโลกนี่ก็ยังมีความมหัศจรรย์ซ่อนอยู่เยอะแยะ //เปิดสารคดีดูได้555
      #2065-1
  25. #2064 Puntira Kusolruangchai (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 09:21
    ตอรแรกคิดว่า 0.5 คือ 50 เปอ จะรออ่านคะ
    #2064
    1
    • #2064-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 48)
      16 สิงหาคม 2559 / 14:01
      ขอบคุณมากค่ะ อัพ 0.5 ด้วยอารมณ์ชั่ววูบจริงๆ แฮ่ๆๆ
      #2064-1