ตอนที่ 47 : [Law x Luffyko] something falling from the sky [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    11 ส.ค. 59




















แต่ละย่างก้าวเต็มไปด้วยหญ้ารกหนา ใบไม้และเถาวัลย์ระโยงระยางเกะกะสายตา เขามองแผ่นหลังเล็กบางเดินตะลุยไปข้างหน้าเรื่อยๆ คล้ายกับที่นี่เป็นบ้านอีกหลังของเธอ ไม่ใช่ป่าดงดิบยามค่ำคืน ลอว์รู้ว่ามันไม่ค่อยฉลาด แต่เขาก็เลือกที่จะเดินตามเธอเข้าไปโดยไม่หยุดฝีเท้าไปแล้ว





ในขณะที่แสงสว่างจากคืนพระจันทร์เต็มดวงค่อยๆ ริบหรี่ลงเรื่อยๆ ดวงไฟเล็กๆ หลายจุดกลับค่อยๆ รวมตัวใกล้เข้ามา รู้ตัวอีกที บรรยากาศรอบด้านก็สว่างไสวขึ้นด้วยแสงเหลืองอ่อนจากกลุ่มหิ่งห้อยนับไม่ถ้วน เพราะแสงที่ดูราวกับไฟประดับแสนสวยจากธรรมชาตินี้ เสียงขยับไหวของพุ่มไม้รอบด้านจึงไม่สั่นประสาทเท่าที่ควร




“นายคิดว่าฉันบ้าหรือเปล่า” เด็กน้อยที่เดินนำทางอยู่ถามขึ้นโดยไม่หันมามอง




เขาเลิกคิ้วให้กับคำถามที่โพล่งออกมาตรงๆ นั้น แต่ก็สมเป็นเธอดี “ฉันต้องศึกษาเธอให้ดีก่อน”




“ที่พูดไปทั้งหมด ฉันไม่ได้โกหกสักอย่าง” อาเธอร์ ดี ลูฟี่ หันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมสวยสะท้อนแสงจากดวงไฟไหววูบของหิ่งห้อย “แต่ถ้านายไม่คิดงั้น มันก็ช่วยไม่ได้”




“เธอพูดถึงภูติฝัน ปลาวาฬสีน้ำเงินบินได้ ถ้าไม่ใช่การเอ่ยในเชิงสัญลักษณ์หรือการอุปมา คงต้องบอกว่าในโลกนี้มันไม่มีของแบบนั้นอยู่จริง” ลอว์พูด




“งั้นนายก็คงไม่เชื่อเรื่องของการระลึกชาติ หรือการมาจากมิติอื่นด้วย”




“นั่นมัน...ห่างไกลจากความจริงที่ฉันรู้ไปหน่อย อย่างน้อยก็ยังพิสูจน์ไม่ได้ในทางวิทยาศาสตร์” เขายอมรับ และ อืม อาจจะยกเว้นเรื่องทฤษฎีรูหนอนไว้หน่อย




“ชิชิ นายนี่หัวแข็งเหมือนเจ้าหมอนั่นจริงๆ นั่นละ”




เธอหัวเราะเปิดเผย เขาพอจะเดาได้ว่า เจ้าหมอนั่น ของเธอคือโทราโอะคนนั้น ความไม่พอใจปริศนาแล่นผ่านหัวใจไปอย่างรวดเร็ว เธอกำลังเปรียบเทียบเขากับใครคนนั้นอยู่?




เสียงเหยียบใบไม้ และเสียงแหวกของหญ้าดังขึ้นจากรอบด้าน จู่ๆ เราสองคนก็ไม่ได้อยู่กันเพียงลำพังอีกแล้ว กระรอก หนูนา ลิง หมูป่า และสัตว์อีกหลายชนิดกำลังเดินเรียงแถวรายล้อมเข้ามาใกล้ ลอว์เบิ่งตากว้างมองพาเหรดสัตว์ป่าพวกนี้ด้วยความตื่นตะลึง หมีสลอธตัวมหึมาสองตัวกับลูกๆ ของมันเดินเฉียดไหล่เขามานั่งลงข้างๆ เด็กคนนั้น




“พวกมันมาส่งฉันน่ะ” เธอหัวเราะร่ายิ้มตอบสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของเขา




“ลำบากแย่ พอเป็นเพื่อนกัน ก็จับกินไม่ได้แล้ว ชิๆๆ”




สัตว์หลายตัวทำหูลู่ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ เขาเองก็ยังอึ้งไม่หาย เธอไม่สนท่าทีพวกนี้ ปีนป่ายขึ้นไปบนตัวเจ้าหมีที่ตัวใหญ่ที่สุดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดีดกายขึ้นไปบนต้นไม้ขนาดใหญ่ ลำต้นหนาสีน้ำตาลไหม้ของมันมีกิ่งไม้เลื้อยขนาดประมาณสายยางฉีดน้ำพันวนอยู่ เธอเหยียบและห้อยตัวอยู่บนนั้น หันมองเขา พลันเอ่ยเสียงใส




“เจ้าหมี นั่นเพื่อนฉัน ให้เขาเหยียบแก ปีนขึ้นมาด้วยคนนะ”




เขากับหมีหันมองหน้ากันทันที เฮ้ๆ เอาจริงเรอะ?




“เร็วเข้า ลอว์ ฉันมีเวลาอีกไม่มากนะ” เธอจุ๊ปากเร่งเร้า ศัลยแพทย์หนุ่มมุ่นหัวคิ้วแน่นอย่างไม่ทันรู้ตัว เธอไม่เรียกเขาว่า โทราโอะ แล้ว เอาละ นั่น...เขาควรจะโล่งใจสิ




มือเล็กช่วยจับมือดึงเขาขึ้นไปด้านบนนั่นอีกแรง เราปีนป่ายขึ้นไปเรื่อยๆ เขาเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าต้นไม้ต้นนี้สูงมาก เพราะเมื่อกี้มีใบไม้หนาบังอยู่จนไม่อาจกะความสูงของมันได้ ร่างสูงปีนจนเหงื่อท่วมหลัง ในที่สุดเด็กตัวน้อยที่ปีนนำอยู่ก่อนก็หยุดลงที่กิ่งไม้ใหญ่ยักษ์กิ่งหนึ่ง เธอกวักมือเรียกเขามานั่งใกล้ๆ เงยมองท้องฟ้าสีน้ำเงินที่เกลื่อนกลาดไปด้วยดวงดาวพร่างพราว




“นี่ ชีวิตนี้นายอยากทำอะไรบ้างเหรอ?” เธอหันมาตั้งความถามแห่งชีวิตกับเขา




“ไม่รู้” ลอว์ถอนใจตอบแบบไม่ต้องคิด เรื่องนี้เขาเคยถามตัวเองมาเป็นพันครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบ มีชีวิต กิน ทำงาน นอน ตื่นขึ้นมา ทำสิ่งที่เขาคิดว่าน่าเบื่อทั้งหลายวนซ้ำใหม่อีกครั้ง




“น่าเศร้าจังนะ”




เธอหัวเราะร่า พลันละสายตาไปจากเขา ต่างจากคนทั่วไป ที่มักจะรับรู้และเงียบไป หรือหาทางพูดเรื่องอื่นให้บทสนทนาไม่มืดหม่นจนเกินไป




“นายดูตัวโต อายุน่าจะเยอะแล้วมั้ง? แต่ทำไมชีวิตน่าเบื่อจัง ชิชิ”




“ช่างฉันเถอะ” เขาเฉไปมองทางอื่น รู้สึกเถียงไม่ออกขึ้นมาซะงั้น




“ตั้งแต่เกิดฉันก็ไม่เคยออกไปจากที่นี่มาก่อน ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องผจญภัยมากมายในอีกชาติภพก่อน บางทีก็ฝันถึงด้วย ตอนนั้นน่ะ มีทุกคนอยู่ด้วย สนุกมากๆ เลย”




อาเธอร์ ดี ลูฟี่ แย้มยิ้มกว้าง โดยเฉพาะยามที่เอ่ยคำว่า ผจญภัย มือเล็กๆ ลูบตะเกียงเจ้าพายุในมือไปด้วย




“หลังฮิวจ์ตาย เจ้าบ้าคุโระก็เริ่มขังฉันไว้ในห้อง บอกว่าไม่ปลอดภัยบ้างละ ถ้าเล่าให้โทราโอะฟัง หมอนั่นต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าฉันต้องฆ่าเวลาด้วยการอ่านหนังสือน่ะ พวกบันทึกการผจญภัยของคนในตระกูลด้วย” เธอเล่าเรื่อยเปื่อย ก่อนจะหยุดมองเขาที่ยังนั่งตั้งใจฟังและเริ่มหัวเราะกับตัวเอง




“เหมือนฉันจะพูดมากไปแฮะ”




 “เธอพูดถึง ลุงที่อยู่บนฟ้าและก็ดาบนั่น มันคืออะไรกันแน่ เล่าเรื่องที่เธอรู้ให้ฉันฟังทีสิ”




 ที่ผ่านมาเขาไม่เคยจริงจังกับเรื่องไร้สาระหรืองมงายมาก่อน ยกเว้นเรื่องนี้ 




 “นายจะหาว่าฉันบ้า...เหมือนคนอื่นๆ” เธอส่ายหัว หรี่ตามองเขาอย่างระแวดระวัง นี่ไม่ใช่สายตาแบบในทีแรกที่เธอใช้มองเขา




“ถ้าเธอยอมพูด ฉันจะเชื่อเธอ” ลอว์จ้องใบหน้ากลมแป้นน่ารักอย่างไม่ลดละ ที่ไหนสักแห่ง เขารู้สึกว่าต้องใช้ความจริงใจถึงจะโน้มน้าวเธอได้




“เอางั้นก็ได้” เธอตอบรับง่ายดาย “แต่ห้ามหัวเราะนะ ห้ามทำเหมือนฉันเป็นตัวประหลาดด้วย!




“ไม่ทำหรอกน่า” เขาพยักหน้า เออออไปก่อน ที่เหลือค่อยว่ากัน  ง






“คืองี้ ก่อนหน้าที่ฉันจะลงมาเกิด มีลุงท่าทางประหลาดคนหนึ่งเขาบอกว่า จะให้ฉันได้ผจญภัยอีกครั้งละ เฮ้ นั่นนายยิ้มใช่มั้ย นายขำฉันใช่ป่าว!” เธอขู่ฟ่อพร้อมแยกเขี้ยวดุ เขารีบหุบยิ้มที่เผลอหลุดออกมาตอนไหนไม่แน่ใจ เอ่ยปฏิเสธพลันปั้นหน้าเก็กขรึมอีกรอบ




“แต่ลุงคนนั้นบอกว่าดวงวิญญาณของฉันใหญ่เกินไป ใส่ในร่างของคนๆ เดียวไม่ได้ ดังนั้นในโลกนี้อาจจะมีตัวฉันอยู่อีกคนสองคนก็ได้นะ ฉันจำหลายๆ อย่างได้ พวกโซโล นามิ และคนอื่นๆ ฉันจำได้ทั้งนั้น”




เรื่องเล่ากำลังไซไฟได้ที่ ขณะกำลังคิดในใจว่าหนังสือที่เธออ่านฆ่าเวลาคือเรื่องแนวแฟนตาซีหรือเปล่า ชื่อของบรรดาเพื่อนเก่าบนเกาะสมัยมัธยมก็ลอยออกมาจากปากของเธอ




“โซโล นามิ?”




“เพื่อนๆ ฉันไง ไม่รู้พวกนั้นจะจำฉันได้มั้ยนะ โซโล หัวเขียวๆ นามิผมส้มๆ เอ้อ ยัยนั่นชอบส้มมากด้วย”




“...”




“แล้วก็ยังมีซันจิ อุซป ช็อปเปอร์ โรบิน แฟรงกี้ด้วยนะ”




ร้อยละ 90 ของเรื่องที่แต่งเอาจากจินตนการ มักจะมีความจริงปนอยู่น้อยมาก แต่ว่านี่...เธอเอ่ยชื่อของพวกนั้นออกมาได้ครบถ้วน แม้แต่สีผม แล้วยังเรื่องตัวเธอคนอื่น หมายถึง ลูฟี่ คนอื่นงั้นเหรอ? ไม่สิ...เป็นไปได้มั้ยว่าพ่อที่เป็นนักผจญภัยของเธอเคยไปที่เกาะนั้น และมีรูปถ่าย หรือเคยคุยกับพวกนั้นมาก่อน แล้วเอามาเล่าให้เด็กคนนี้ฟังจนเธอเก็บมาคิดไปเอง แต่เกาะนั่นก็ห่างจากที่นี่คนละทวีป เรื่องนี้เขาควรจะ...




“นี่ลอว์”




หันไปอีกครั้งก็พบกับรอยยิ้มปลดปลงของเด็กตัวน้อยที่นั่งเคียงข้าง สีหน้าของเธอยามนี้ช่างไม่เข้ากับอายุสักนิด เธอพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือทั้งสองขึ้นถูหน้าตัวเองแรงๆ หนึ่งครั้ง และหันมาฉีกยิ้มกว้างให้เขา




“ไม่ต้องทำหน้าคิดหนักงั้นหรอกน่า ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลด้วย” เธอหัวเราะเสียงแผ่ว ไล้ปลายนิ้วลงบนกระจกแก้วของตะเกียงในอ้อมแขนเล่นๆ




“นายจะเลือกเชื่อกฎตายตัวของที่นี่มันก็ไม่แปลก ช่วยไม่ได้จริงๆ นั่นละ”




มือเล็กถอดสลักล็อคบานกระจกของตะเกียงเจ้าพายุออก แสงสว่างนวลสีฟ้าลอยละล่องออกมาจากตะเกียง โฉบพลิ้วไปมารอบกายเราทั้งคู่ แสงทุกดวงดูคล้ายผีเสื้อเรืองแสงสีฟ้า พวกมันกระพือปีกบินว่อนไปมา บ้างก็เกาะนิ่งอยู่บนตัวของเธอ




“ฝากทำให้พวกที่เฝ้าอยู่แถวชายหาดหลับไปทีนะ”




เธอเอ่ยกับดวงไฟเหล่านั้น ความกระตือรือร้นแรงกล้าหวนกลับมาอีกครั้ง เสมือนการขานรับ ชั่วพริบตา กลุ่มแสงรูปผีเสื้อทั้งหมดก็กระพือปีกบินตรงไปทางชายฝั่งทันที สายลมจากทะเลโบกพัดดังหวีดหวิว กลุ่มเมฆก่อตัวดังขึ้นพร้อมกับสายฟ้าที่ร้องโครมคราม ดุจจุดเริ่มต้นของค่ำคืนอันเต็มไปด้วยอันตราย และการตัดสินใจสุดท้าย




 “ฉันจะไปจากที่นี่คืนนี้” ร่างเล็กผอมส่งสายตาท้าทายมองเขา




“จำไว้ ถ้าไม่อยากถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้อง อย่าออกมาจากห้องเด็ดขาด”

 






ในห้องนอนที่เต็มไปด้วยข้าวของพะเนิน มือเล็กกระชากผ้าผืนหนาที่คลุมหีบสมบัติซึ่งตั้งอยู่ปลายเตียงหลังใหญ่ของตัวเองลงมา รื้อหากระเป๋าเป้ฉุกเฉินที่มีขนาดใหญ่เกือบเท่าตัวเองออกมา ในนั้นมีเชือก เข็มทิศ มีดพก น้ำ อาหารแห้ง และบันทึกการเดินทางของ พ่อส่วนอุปกรณ์จำเป็นอื่นๆ ถูกตระเตรียมไว้บนเรือที่ซ่อนอยู่ในถ้ำเรียบร้อย




ฉุกระหุกแค่ไหน ยามออกทะเล ต้องมีของสำรองยื้อชีวิต




ฮิวจ์เคยพูดเอาไว้แบบนั้น หัวใจดวงเล็กในอกบีบรัดเข้าหากันจนปวดแปล็บ ในที่แห่งนี้ คนๆ นั้นก็คือพ่อ ผู้เกี่ยวพันทางสายเลือดคนเดียวที่เด็กสาวรู้จัก คนที่ไม่เคยนึกสงสัยเรื่องราวในอดีตชาติของเธอ เขาแย้มยิ้มและพยักหน้าเสมอยามที่เธอเอ่ยเล่า จะประหลาดหรือพิศดารแค่ไหนคนๆ นั้นก็แค่เลิกคิ้วและหัวเราะเสียงดัง




ความผูกพันหนึ่งเดียวบนโลกนี้ถูกทำลายไปแล้ว ความผูกพันในภพก่อนยิ่งไม่ต้องพูดถึง...ลูฟี่กอดกระเป๋าเป้แน่น กระพริบตาขับไล่ละอองน้ำใส ไม่เป็นไร...แต่เริ่มแรก ก็ตัวคนเดียวอยู่แล้ว




“จำไม่ได้ก็ช่าง ฉันจะไปแล้ว”




“จะไปไหนหรือครับคุณหนู”




เสียงทุ้มนุ่มลื่นราวแพรไหมดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าแผ่วเบา คุระฮาโดลยืนกอดอกพิงขอบประตูด้วยสีหน้าผ่อนคลาย เธอกัดฟันหันหน้าหนี ร้อยวันพันปี คนเลวนี่จะเข้ามาในห้องของเธอสักครั้ง




เธอเกลียดเขา จะให้พูดอีกสักร้อยครั้งก็ยังเป็นคำเดิม




“วางแผนหนีรอบที่ 386 หรือครับ?” ผู้ดูแลหนุ่มคลี่ยิ้มอ่อนโยนยามย่อตัวลงนั่งเคียงข้างเจ้านายสาว อันที่จริง หลายๆ สิ่งที่ปรากฎ ชัดเจนว่าเขาไม่เคยมองเธอในฐานะเจ้านายสักครั้ง




“คุณรู้เท่ากับที่ผมรู้ มันจะไม่สำเร็จ”




“แกฆ่าฮิวจ์ ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก!” เธอขู่เขาด้วยแววตาราวกับสัตว์ป่าที่ได้รับบาดเจ็บ แต่เพราะตกอยู่ในความควบคุมของคนชั่วนี่นานเกินไป ร่างกายจึงตอบสนองด้วยการหลบเลี่ยงโดยอัติโนมัติ




“ผมไม่ได้ทำ”




รอยยิ้มอ่อนโยนยังคงติดตรึงอยู่บนดวงหน้าคมคาย เขาแตะมือลงบนแก้มนวล เธอสะดุ้ง เขม็งมองอย่างไม่ปิดบังความเกลียด และก่อนที่เธอจะทุ่มแรงทั้งหมดที่มีเข้าใส่ ก็กลายเป็นเขาที่เริ่มก่อน ร่างสูงเหวี่ยงเด็กตัวน้อยลงกับพื้น กดยันไว้ด้วยสองแขน จ้องมองเธอด้วยดวงตาที่ดุดันขึ้นหลายเท่า ทว่ารอยยิ้ม...ยังคงอยู่




“คุณก็รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ คุณจะไปไหนได้ถ้าไม่มีผม คิดจะไปตายกลางทะเลงั้นเหรอ? ไม่มีวันนั้นหรอก”




“ปล่อยฉัน คุระฮาโดล!




“ชู่ว...คุณหนูฟังสิ พายุกำลังจะมา”




ท่ามกลางเงาดำสนิทที่ทาบทับร่างของเธอตอนนี้ สายลมแปรปรวนด้านนอก กำลังหมุนวนรุนแรงพัดพาเอาใบไม้และกิ่งไม้ลอยคว้างไปรอบด้าน สายลมที่เล็ดรอดผ่านบานพับหน้าต่างพัดผ้าม่านเตียงปลิวไสว ผู้ดูแลหนุ่มฉีกยิ้มละมุน ไล่สายตามองเด็กสาวที่ถูกกดอยู่ใต้ร่างช้าๆ




“เป็นคุณหนูที่อยู่ในการดูแลของผมไม่ได้เหรอครับ คุณก็รู้ ผมจะฆ่าคุณตอนไหนก็ได้ แต่ก็ไม่ทำ...การไล่จับคุณน่ะ มันสนุกกว่าที่คุณคาดอีกนะครับ รู้มั้ย?”




เขาต้องยอมรับ ว่าน้อยครั้งจะพูดความจริง และนี่คือหนึ่งใน น้อยครั้ง ที่ว่า




คุระฮาโดล คือชื่อซึ่งใช้ปิดบังตัวตนที่แท้จริงเอาไว้เนิ่นนาน ตั้งแต่ก่อนที่ผู้นำตระกูลอาเธอร์จะช่วยเขาไว้จากอุบัติเหตุเรืออัปปางเสียอีก เขาละทิ้งชื่อของอาชญากรระดับชาติ หลบเลี่ยงเงื้อมมือของกฏหมายมาทางทะเล อาศัยอยู่ในฐานะผู้ช่วยพ่อบ้านบนเกาะนี้มาเกือบ 10 ปี เธอและเขารู้จักกันและกันดียิ่งกว่าใคร




“เราเคยสนิทกันมากเลยไม่ใช่เหรอครับ หากคุณตายไป ผมคงจะอาลัยอาวรณ์คุณน่าดู” ผู้ดูแลหนุ่มตีสีหน้าเสียดายอย่างสุดซึ้ง หากมองผ่านกำแพงแห่งความเสแสร้งลงไป ยังพอมีความจริงใจเหลืออยู่บ้าง




“การละเล่นแก้เบื่อยังไงละ เหมือนกับที่สมัยเป็นเด็กตัวเล็กๆ คุณชอบจู่โจมผมด้วยหมัดปืนยางยืดอะไรนั่น น่ารักจังเลยนะครับ” ร่างสูงที่คร่อมกายอยู่เหนือก้มลงไปพิศมองเด็กตัวน้อยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม มองเผินๆ แล้ว มันคือรอยยิ้มแห่งความเอ็นดู ใช่...อย่างที่ผู้ล่ามีให้กับเหยื่อตัวน้อย




“ช่วยอยู่เป็นหนูให้ผมจับแบบนี้เรื่อยๆ เถอะครับ คุณกับขุมสมบัติของคุณ มีค่าต่อผมมากจริงๆ นะ”




“ปล่อย บอกให้ปล่อยไง!




เธอดิ้นรนหนักกว่าเดิม เจ็บใจที่คนๆ นี้หยิบเอาท่าไม้ตายที่ไม่อาจใช้ได้ในโลกนี้มาล้อเล่น เกลียดรอยยิ้มจอมปลอมของคนดูแลที่เคยหลงคิดว่าเป็นคนดีมาตลอด




“คุณไม่มีใครเหลือแล้ว คุณหนู มีแค่ผม” เช่นเดียวกับที่เขาเฝ้าตอกย้ำมาตลอดหลายปีนี้ เธอควรจะมีแค่เขา





...แค่เขาก็พอ... 






















อัพ 100% ค่ะะ


คุระฮาโดลที่จริงแล้วแอบอยากต้อยเด็กละสิ //ผลัวะ ไม่ใช่


ตอนหน้าจบแล้ว มาดูกันว่าฟี่จะหนีไปจากเงื้อมมือคนนิสัยไม่ดียังไง


จบตอนนี้จะเริ่มปั่นตอนพิเศษของเสี่ยแล้วค่ะ และตอนพิเศษอื่นๆ ด้วย ไฟติ้งง XD










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

2,774 ความคิดเห็น

  1. #2530 Nabidmon (@digitalword) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 14:01
    "เหมือนที่คุณชอบโจมตีด้วยหมัดยางยืด"
    ทำไมนึกแล้วมันน่ารัก?

    ลอว์เป็นพวกไร้เป้าหมายไปเลยหรือ? ขาดฟี่ไปคนนึง 5555
    แอบชอบคำพูดฟี่นะว่านายจะอยู่ต่อไปทำไม (แค่แพ้ให้พี่โบ้เอง)
    นี่ไง เนี่ย ควงฟี่คนนี้ไปโชว์พี่โบ้เลย 55555 (เชียร์สุดขาดใจ)

    คุยกับพระเจ้ามาเหรอฟี่? ที่จริงพระเจ้าอาจจะเป็นพวกไทป์แปลกๆ อยากเห็นฟี่แต่งหญิงแต่เสียดายร่างชายก็ได้นะ
    ที่ว่าวิญญาณดวงใหญ่เกินมันก็แค่ข้ออ้างเท่านั้นแหละ 5555555

    คุโระนี่สายยันรึเปล่าคะ? หึหึหึ
    พูดมาซะขนาดนี้แล้ว นายเองก็ชอบฟี่สินะ....

    ไปเปิดหูเปิดตากับฟี่เถอะลอว์ ฟี่คนนี้อาจจะมีสีสันกว่าฟี่คนก่อนและอาจจะเป็นไทป์ที่นายโอกว่าก็ได้นะ 555
    (ฟี่แทบจะกระโดดเข้าสิงอยู่แล้ว นายก็ยอมๆ เขาไปเถอะ ตามประวัตินายเคยยอมฟี่ที่ได้ที่ไหน...) 
    #2530
    1
    • #2530-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      24 พฤษภาคม 2560 / 00:23
      ลองคิดดู ก็น่าจะสนิทกันอยู่นะ คุโระกับลู แต่คุโระนี่เลวของแท้ค่ะ
      มีความรู้สึกชอบจริง แต่จะบิดๆ เบี้ยวๆ หน่อยไม่ค่อยเหมือนคนธรรมดา เอิ้กๆ

      ลอว์แพ้ให้พี่โบ้เรื่องคู่ชีวิต แต่ได้มาเจออีกคนที่ดีกว่า
      จะว่าเราแต่งฟิคนี้เพื่อให้หมอได้มีคู่ก็ว่าได้ค่ะ 55 //ยังๆ นายยังมีคู่แข่งอีกเยอะ ถ้าได้แต่งต่อ
      อืม พระเจ้าก็น่าจะแค่อยากเห็นร่างหญิงฟี่จริงๆ ค่ะ เรายังอยากเลย 55

      แน่นอนค่ะ คุโระลึกๆ แล้วก็อยากได้ อยากครอบครอง ละโมภไปหมด
      แม้แต่กับตัวเจ้าของสมบัติก็ไม่เว้นนะ ตามสัญชาติญาณแหละ เเมวจับหนู อะไรแบบนั้น ^o^

      อดีตลอว์ก็ดูไม่เคยขัดฟี่ได้จริงๆ ค่ะ 55
      #2530-1
  2. #2455 Black_MELON (@melon1234) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 11:24
    สนุกกมาก ลอว์มาปกป้องลูฟี่เร็วๆนะ
    #2455
    0
  3. #2394 Yeti456 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:56
    อะไรฟ่ะนั่นน่ะ เจอลุงหื่นอีกคนแล้วสินะ// แอ้ก! โดนลอว์ถีบเข้าให้



    ทำไม คุระฮาโดล ถึงร้ายกาจได้ขนาดนี้กันน้า
    #2394
    0
  4. #2289 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 22:04
    ความจริงเราว่าลูฟี่อาจจะเปลี่ยนนิสัยหมอนี่ได้นะ แต่ถ้าทำแบบนั้นลอว์คงไม่เด่นนะสิ!

    #2289
    1
    • #2289-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      19 ธันวาคม 2559 / 02:11
      จริงๆเคยเกือบแต่งให้คุโระเด่นค่ะ แต่เปลี่ยนใจ เดี๋ยวคุณหมอดับ 55
      #2289-1
  5. #2135 kik679 (@lovekik679) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 22:57
    รู้สึกถึงความยันเบาๆ~~~
    #2135
    0
  6. #2078 เพลย์เลน (@the-devil-2) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 23:53
    ดาร์กสมชื่อคุโระจริงๆเลย
    #2078
    1
    • #2078-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      18 สิงหาคม 2559 / 21:23
      นั่นสิ ดารืกสมชื่อเลยจริงๆ OvO!
      #2078-1
  7. #2072 Nuttsuneko (@Nuttsuneko) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 01:37
    ทำไมตอนนี้เกิดคิดว่ามันจะเกิดรักสามเศร้ารึเปล่า 5555555 คืออยู่ดีๆก็อยากให้ฟี่น้อยคู่กับคุโระแทนซะเฉยๆงั้นเลย 5555555 อยากให้ไรท์แต่งลูฟี่คุโระ แต่เอาคุโระอารมณ์นี้จัง >< (คือยันและอาชญากร โฮะๆ)
    #2072
    1
    • #2072-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      18 สิงหาคม 2559 / 21:12
      จริงๆ คุโระลููฟี่ก็น่าแต่งเนาะ 555 ^^
      #2072-1
  8. #2051 zmbyun (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 19:04
    ลอว์อยู่ไหนนนนนนนน มาช่วยฟี่ด่วนเลยๆๆๆๆๆ

    ตอนนี้รู้สึกค้างมากค่ะไรท์ 555555555
    #2051
    1
    • #2051-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      15 สิงหาคม 2559 / 16:43
      คืนนี้หรือพรุ่งนี้จะรีบมาต่อค่ะะ XD //ไฟ้ติ้งง 5555
      #2051-1
  9. #2033 zerolovegaem (@zerolovegaem) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 04:53
    คุโระมันหลงรักลูฟี่น่ะนะ แหมๆ -เราก็ยิ่งชอบพวกหนุ่งโรคจิต(แอบยันซะด้วย) เดี๋ยวๆ เรื่องมัน ลอว์ ไม่ใช่รึไงยะ!!!!
    #2033
    1
    • #2033-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      16 สิงหาคม 2559 / 14:05
      อารมณ์ตัวร้ายที่รักเธออีกแล้ว แต่ไม่น่าจะเป็นความรักที่ใสบริสุทธิ์หรอกค่ะ555
      #2033-1
  10. #2031 PPYK287 (@praewpayom) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 07:29
    โอ๊ะ!...อ่านจบได้แต่หัวเราะหึหึหึอยู่คนเดียว คุโระนี่อะไร คิดไม่ซื่อเหรอคะ? หึหึหึ/แสยะยิ้ม
    สมน้ำหน้าหมอ ความเชื่อใจที่น้องมีให้หมอน้อยลงแล้ว ไม่เรียกโทราโอะแล้วด้วย เชื่อหัวใจตัวเองเถอะลอว์ อย่าให้ฟี่ต้ิงเสียใจและโดดเดี่ยวอีกเลย ลึกๆ ก็คงจะรู้สึกผูกพันกับฟี่อยู่ล่ะสิ แค่เขาเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นก็ไม่พอใจแล้ว -w-
    #2031
    1
    • #2031-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      16 สิงหาคม 2559 / 14:08
      คุโระคิดไม่ซื่อจริงค่ะ กับเจ้านาย กะเด็กน้อยยังไม่เว้นนะ!
      ส่วนหมอ หมอต้องพยายายมนะคะ ชีวิตหมอไม่ได้น่าสนุกอยู่แล้ว โดดไปกับฟี่เลย ชีวิตไม่น่าเบื่อแน่นอนน 55
      #2031-1
  11. #2030 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 19:01
    นายมันเป็นพ่อบ้านโรคจิต ลอว์คุงมาช่วยฟี่น้อยเร็วนะ
    #2030
    1
    • #2030-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      16 สิงหาคม 2559 / 14:07
      ลอว์มาช่วยแล้ว แต่จะช่วยให้รอดไปได้มั้ยสองคนนี้ 555
      #2030-1
  12. #2029 ~๐๐Cmm_Penguin๐๐~ (@choimaymie) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 18:01
    ในหัวเรานี่คิดไปเรื่อยยยระหว่างฟี่ร้อยก็ลอว์จะเป็นไงต่ออออออออ ฮืออออออออออออ
    ตัดฉากมาฟี่โดนคุระต้อยนี่มันอะไรรรรรรรรรร หืมมมมม
    #2029
    1
    • #2029-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      16 สิงหาคม 2559 / 14:09
      นั่นสิ คู่นี้จะหนีไปด้วยกันรอดมั้ย แล้วจู่ๆ คุโระต้อยฟี่ได้ไง55555 มาต่อแล้วค่ะ เอ้า อีกไม่ไกลก็จบแล้วว XD
      #2029-1
  13. #2028 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 14:04
    ความคิดของลอว์ตอนนี้เหมือนความคิดของเราเลย หรือเพราะเราวิทยาศาสตร์เกินไปหว่า เลยทำใจให้เชื่อได้ยากในเรื่องเหนือธรรมชาติที่ผิดไปจากความเป็นจริงเนี่ย555 แต่เพราะลูฟี่ไม่เคยโกหกใคร เราเลยยอมเชื่อในสิ่งที่ลูฟี่เล่า^^ แต่ก็นึกสงสารลูฟี่เหมือนกันเนาะที่ไม่มีใครเชื่อเลย แม้แต่ลอว์ที่ตัวเองหวังไว้ว่าจะยอมเชื่อ แต่ลูฟี่ก็ใจกว้างและตัดใจได้รวดเร็วนะ ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ไม่โกรธเคืองอะไร ทำใจได้ เพราะแบบนี้หรือเปล่าเลยเปลี่ยนสรรพนามเรียกจาก 'โทราโอะ' เป็น 'ลอว์' ตามชื่อจริงของคุณหมออ่ะ ลูฟี่บอกตัวเองว่านั่นคือคนละคนกันอย่างที่ลอว์ต้องการจะบอก แต่ไหงลอว์ถึงรู้สึกแปลกๆ ล่ะเนี่ย แถมมีไม่พอใจตอนที่ลูฟี่พูดถึง 'โทราโอะ' คนนั้นด้วยนะ นี่นายเริ่มรู้สึกพิเศษกับลูฟี่แล้วหรือเปล่าเอ่ย^^ ตอนที่พวกสัตว์น้อยใหญ่มารุมล้อมลูฟี่ทำให้เรานึกถึงช่วงที่ลูฟี่ไปฝึกที่เกาะช่วงเวลา 2 ปีเลยอ้ะ ตอนนั้นคิดเลยว่าคุณสมบัติพิเศษของลูฟี่ที่ดึงดูดใครต่อใครและเปลี่ยนให้มาเป็นพวก ไม่เพียงได้ผลกับผู้คนอย่างเดียว แต่ได้ผลกับกับบรรดาสัตว์ด้วย^^ แน่ละ ใครๆ ก็สนใจและอยากอยู่ใกล้คนที่มีความพิเศษอย่างฟี่น้อยนี่นา <3

    คำถามที่ลูฟี่ถามนี่มันแทงใจดำของลอว์เลยสินะถึงพูดไม่ออกอ้ะ นั่นสิ แล้วนายมีชีวิตอยู่ในโลกนี้เพื่ออะไรกันล่ะ เป้าหมายของลอว์คืออะไร สมัยมัธยมลูฟี่คนนั้นเคยดึงนายออกจากโลกที่จำเจ ทำให้ชีวิตนายเริ่มมีสีสันและมีเป้าหมายขึ้นมาบ้าง แต่แล้วเขาก็จากไปมีชีวิตของตัวเอง (กับคุณพี่ซาโบที่รัก^0^) ทิ้งให้นายอยู่อย่างไร้จุดหมายเหมือนเดิม บางทีนายอาจเกิดมาเพื่อรอที่จะใช้ชีวิตร่วมกับใครซักคนที่เป็นคู่แท้ของนายหรือเปล่า ซึ่งคนๆ นั้นก็อยู่ข้างๆ นายตอนนี้ไง^^

    ที่ลูฟี่เล่ามาทำให้เราคล้อยตามแล้วเนี่ย ลอว์ก็เป็นเหมือนกันใช่มั้ย^^ แล้วตกลงว่าลูฟี่รู้เรื่องในอดีตของตัวเองมาตลอดเลยหรือเปล่า ตั้งแต่คุยกับ 'คุณลุงคนนั้น' (ใครกันหว่า แวบแรกนึกถึงแชงค์แต่คงไม่ใช่หรอก^^) เป็นเพราะลูฟี่มีพลังชีวิตที่มากล้นเหลือเฟือเกินกว่าที่จะบรรจุลงในร่างมนุษย์ธรรมดาร่างเดียวสินะ เลยแบ่งภาคมาเกิดเป็นสองคนอ้ะ แต่แบ่งออกมาได้ค่อนข้างยุติธรรมนะเราว่า ภาคแรกเอาตัวตนแท้จริงที่เป็นชายไป พร้อมกับเหล่าเพื่อนพ้องที่เคยเป็นลูกเรือ อีกภาคหนึ่งแม้จะได้ตัวตนที่เป็นหญิง แต่ได้ความทรงจำสมัยเป็นโจรสลัดทั้งหมดติดตัวมาด้วย เอาละสิ ลอว์เริ่มคิดเชื่อมโยงแล้วใช่ไหมพอได้ฟังที่ลูฟี่เล่า แล้วในอนาคต ลูฟี่ทั้งสองคนจะได้มีโอกาสมาเจอกันบ้างไหมน้อ^^

    อ่านความสัมพันธ์ของคุโระกับลูฟี่แล้วมันชักยังไงแล้วเนี่ย >< นี่คุณผู้ดูแลคิดซัมติงกับลูฟี่ป่าว ลองมาคิดๆ ดู คุโระเองก็เป็นวายร้ายที่หลบมาซุกหางและต้องการใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา นายเป็นคนดูแลบ้านอาเธอร์มาตั้งนาน มีโอกาสที่จะกำจัดลูฟี่นับไม่ถ้วน คนฉลาดอย่างคุโระสามารถทำให้ลูฟี่หายไปแล้วกลายเป็นผู้มีสิทธิ์ในมรดกได้อย่างแนบเนียน แต่นายก็ทำเพียงแค่ไล่จับลูฟี่กลับมาไว้ที่เดิมเท่านั้นเอง นี่มันนิสัยแมวไล่จับหนูชัดๆ (ไม่แปลกน้า เพราะคุโระก็คือกัปตันกลุ่มโจรสลัดแมวดำนั่นเอง555) ประมาณว่าชอบเล่นกับเหยื่อตัวน้อย ไล่ล่าเพื่อความบันเทิงจนเหยื่ออ่อนแรง จากนั้นก็เก็บมารักษาให้แข็งแรงแล้วปล่อยให้หนีเพื่อไล่ล่าอีกครั้ง ยิ่งประโยคสุดท้ายที่ว่าคุณหนูมีแค่เขาก็พอนี่ชัดเลย นายแอบชอบลูฟี่อยู่ใช้ป่ะ ไม่ได้ชอบแบบคนรักลึกซึ้ง แต่ชอบที่มีลูฟี่อยู่ข้างๆ เพื่อกระตุ้นสัญชาตญาณผู้ล่า และเพื่อสร้างสีสันให้ชีวิต ก็นายเป็นวายร้ายที่เคยใช้ชีวิตโลดโผนนี่นา จะให้มาสงบเสงี่ยมกดสัญชาตญาณผู้ล่าไว้ก็คงน่าเบื่อแย่

    รออ่านตอนต่อไปน้ายูน ลูฟี่จะหนีไปจากเงื้อมมือของคุระฮาโดลยังไง แล้วลอว์จะตัดสินใจยังไง แต่ที่แน่ๆ เราว่าลอว์ไม่อยู่ในห้องเฉยๆ แน่นอน คุณหมอต้องไปกับลูฟี่ละ ไปพิสูจน์ความจริง แล้วก็จะโดดลงสู่ชะตากรรมเดียวกับลูฟี่ วิ้ววว^0^

    ปล. ตอนพิเศษของเสี่ยๆๆๆ (เสียงเอคโค่ในใจ >//<) แค่คิดว่าจะได้อ่าน ใจก็กระชุ่มกระชวยแล้วววว แต่ส่วนนี้อยู่ในรวมเล่มใช่ป้ะ รออย่างใจจดจ่อเลยน้ายูน^0^
    #2028
    0
  14. #2027 Memory_Sunday (@0881200885) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 09:42
    นายคิดเหมือนเรามั้ย B2....
    คุโระนี่ยังไงๆ สารภาพมาเสียว่าคิดกับฟี่น้อยแบบ...ใช่มั้ย ;---;
    #2027
    1
    • #2027-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      13 สิงหาคม 2559 / 16:33
      ใช่เลย B1 คิดเกินเลยไปแล้วแน่ๆ แต่เพราะเป็นโจรมานาน วิธีแสดงออกมันก็เลย...นะ 55
      #2027-1
  15. #2026 uustaetae (@uustaetae) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 08:49
    เหมือนลึกๆ คุโระจะหลงรักฟี่โกะนะ
    หรืออะไรยังไงอารมณ์แบบสมบัติเขาก็อยากได้ตัวเขาก็อยากเก็บไว้คนเดียว
    #2026
    1
    • #2026-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      13 สิงหาคม 2559 / 16:32
      ใช่ค่ะ อารมณ์นั้นเลย บางครั้งความโลภของคนก็สามารถเปลี่ยนเป็นความรู้สึกแบบอื่นได้เหมือนกัน แต่มันไม่ได้ดีงามเหมือนความรักทั่วไปแน่ๆ
      #2026-1
  16. #2025 tityjiu (@tityjiu) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 08:25
    ฮาคุโดลเหมือนไม่ได้มีแค่อารมณ์ล่าเหยื่ออย่างเดียวนาาา  หรือเราคิดไปเองหว่า
    #2025
    1
    • #2025-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 47)
      13 สิงหาคม 2559 / 16:29
      คุระฮาโดลไม่ได้คิดแค่ล่าเหยื่อหรอกค่ะ แต่เจ้าตัวอาจจะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ 55
      #2025-1