ตอนที่ 14 : [Sabo x Luffy] Super trouper [6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    20 ก.พ. 59










[Sabo x Luffy] Super trouper [6]
























โคอาล่าก้าวลงจากรถทันทีที่ประตูรั้วของบ้านพักชั่วคราวหลังใหญ่ปิดลง เรื่องนี้เมื่อถึงมือคนๆ นั้นแล้ว ย่อมไม่เกินเลยไปกว่าการนั่งรอให้เขากลับมาอีก เจ้านายของเธอเป็นบุคคลประเภทที่ชอบจัดการทุกอย่างให้เบ็ดเสร็จไปในคราวเดียวอยู่แล้ว




“บอกคนที่เหลือให้ตามไปเก็บกวาดร่องรอยให้หมด ส่งคนไปดักรอที่เชิงเขาด้วย ถ้าพวกตำรวจท้องที่เคลื่อนไหวก็สกัดไว้ด้วยวิธีเดิมนะ” เธอเอ่ยสั่งรวดเดียว โน้มตัวลงไปพยุงร่างเล็กข้างๆ ออกมาจากรถ ลูฟี่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยบอกเธอว่าไม่เป็นไร




“ซาโบจะเป็นอะไรหรือเปล่า”




เขาพยายามรักษาจังหวะหายใจให้คงที่ ไอ้เรื่องไล่ล่ากันกลางเกาะ วัยทโมนแบบเขาใช่ว่าจะไม่เคยเจอ แต่แลกกระสุนกันเพิ่งมีวันนี้แหละเป็นครั้งแรก




“ไม่ต้องห่วงเขาหรอกค่ะ บทจะออกไปลุยเดี่ยวแบบนั้น ไม่เคยมีใครห้ามทันสักที”







“แต่เราให้คนตามออกไปช่วยอีกแรงแล้ว อย่ากังวลเลยนะคะ” เธอรีบเสริมเมื่อเห็นอีกฝ่ายสีหน้าไม่สู้ดีนัก




“จะว่าไงดี แบบนี้มันเหมือนกับว่า” เขาถอนหายใจ ยิ้มหน่ายๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างคนหมดแรง




“เหมือนผมไม่รู้จักเขาเลย”




พี่เป็นใคร ไปทำอะไรที่แผ่นดินใหญ่มากันแน่




แต่ใจหนึ่งก็คิดว่าจำเป็นอะไรที่ต้องกังวลเรื่องนี้ มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นสิ ข่าวคราวเงียบหายไปตั้งเกือบสิบปี ใครจะไปค้ายา ฆ่าคน หรือทำงานให้องค์กรใต้ดิน อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น




“คุณลูฟี่คะ” โคอาล่าอึกอัก อยากจะพูดแต่ก็รู้ว่าไม่สมควร




“ขอน้ำสักแก้วสิครับ” เขาเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง เอนกายพิงโซฟา สายตามองเลยออกไปในความมืดด้านหน้าเงียบๆ เหนือกว่าความขุ่นเคืองคือความหวาดหวั่น สองมือเล็กบีบเข้าหากันแน่นอย่างไม่รู้ตัว เฝ้าอธิษฐานอยู่เพียงในใจ ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัยด้วยเถอะ





 

เขาจำก้าวแรกที่ย่างเท้าลงมาบนเรือโดยสารได้ จำได้แม้แต่อ้อมกอดแผ่วเบาของน้องชายที่รักยิ่งกว่าใคร คำกระซิบอวยพรเบาหวิวเพราะกลัวว่าเขาจะได้ยินนั้น หวานละมุนแทรกซึมอยู่ในความทรงจำ ในขณะเดียวกัน ความกลัวที่จะต้องแยกจากก็ยังบาดลึกในทุกคืนที่พ้นผ่าน




ทุกความขัดแย้งที่ผสมปนเปกันนั้น เขายังจำได้ดี




เจ้าตัวเล็กนั่นโกรธที่เขาจะไปจากที่นี่ โกรธที่เขาไม่ปริปากแม้แต่จะพูดสั่งลาอะไร เขาที่เป็นพี่ชายย่อมรู้ดีกว่าใคร แต่เพราะการร่ำลาคือเรื่องที่ยากสำหรับเขามาตลอด อะไรๆ จึงไม่ง่ายอย่างที่คิด เขาคิดเพียงว่าแค่สองปี สองปีหลังจากนี้เขาจะกลับมารับเจ้านั่นไปอยู่ด้วย สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ให้น้องต้องเผชิญกับความลำบากอีกก็คิดเอาไว้แบบนั้น




อย่างที่ใครเคยพูดไว้ว่า โชคชะตา ไม่ใช่สิ่งที่สามารถควบคุมได้




ในคืนอันเงียบสงัด ขณะที่นักเรียนทุนอย่างเขากำลังหอบของพะรุงพะรังที่ซื้อจากย่านไชน่าทาวน์กลับไปทำกินเองที่ห้องเพื่อเซฟค่าใช้จ่ายนั่นเอง ชายคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาชนกับเขาที่ไม่ทันระวังตัวอย่างรวดเร็ว คนๆ นั้นไม่สนข้าวของที่กระจัดกระจาย ก้าวไวไวเข้ามา ยัดสิ่งหนึ่งซึ่งดูคล้ายแผ่นเก็บข้อมูลลงมาในมือเขาทันที




และนั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะที่ตามมา




แทบจะทันที เขาถูกช๊าตตัวจากข้างหลังโดยตำรวจนอกเครื่องแบบ ถูกสอบประวัติ เคราะห์ร้ายซ้ำสองคือคนที่ยัดของกลางลงในมือเขาเป็นเด็กทุนต่างชาติเช่นเดียวกัน ด้วยกระบวนการตรวจสอบที่น่าสงสัย เขาถูกซัดทอดว่าเป็นคนส่งยาให้กับแก๊งใหญ่ สืบรู้ภายหลังว่าในแผ่นข้อมูลนั้นคือรายชื่อคนใหญ่คนโตที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีทุจริตของบริษัทยาข้ามชาติ




เขาถูกริบทุนคืน และโดนตามล่าโดยองค์กรใต้ดินหลังจากถูกปล่อยตัวออกมาไม่นาน




วันคืนที่เหมือนกันฝันร้ายหลายระลอกเริ่มต้นขึ้น ซาโบนักเรียนทุนหายตัวไป เหลือแค่คนที่ถูกทั้งทางการและมาเฟียตามล่า หลายครั้งที่ต้องหลบไปอยู่ในซอกตึกที่ซึ่งกลุ่มคนจรจัดจับกลุ่มกัน เขาเห็นตัวเองในสภาพเนื้อตัวสกปรก เสื้อผ้าขาดวิ่น ห่างไกลจากความตั้งใจและคำมั่นสัญญาใดๆ สิ่งเดียวที่พอจะใช้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจได้ก็คือรอยยิ้มของน้องชาย




เขาหวังแค่จะได้กลับไปหาเจ้าตัวเล็กของเขาอีกสักครั้งก็พอ




นั่นคือช่วงเวลาเกือบสี่ปี ก่อนที่จะได้รับการช่วยเหลือจากกลุ่มทุนที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดกลุ่มหนึ่ง องค์กรที่มองเห็นความไร้ศักยภาพของสังคมที่ดำรงอยู่และดำเนินการต่อต้านในรูปแบบของขบวนการใต้ดินมาตลอด เขาได้เข้าศึกษาอีกครั้งโดยผู้เชี่ยวชาญที่ปลดเกษียณ และครั้งนี้เป็นการศึกษาที่รอบด้านยิ่งกว่าคราวที่ได้ทุน




เศรษฐศาสตร์ การเงิน การเมือง และศิลปะการต่อสู้ กลุ่มทุนนี้ต้องการผู้นำกลุ่มที่ชาญฉลาดและแข็งแกร่งพอจะนำพากลุ่มไปให้รอด มันคือการเฟ้นหาตัวผู้สืบทอดตำแหน่งที่ว่างไป




มีคนไม่น้อยที่ได้รับโอกาสเช่นเดียวกับเขา แต่ที่ไต่ขึ้นมาถึงระดับสูงได้มีไม่พอนับจนครบสิบ ในการฝึกที่ทรหดแทบอ้วกเป็นเลือดนั้น เขาเฝ้าค้นหาว่าแรงจูงใจใดที่นำพาเขามาถึงจุดๆนี้




พบว่าไม่มีความปรารถนาใด รุนแรงเท่ากับการได้กลับไปอยู่กับน้องชายของตัวเองอีกแล้ว




เมื่อมาถึงจุดๆ หนึ่งที่ความสำเร็จโรยตัวอยู่รอบด้าน เขาพบเพียงความเหงาที่จับแน่นอยู่ในใจ หลังจากสะสางภาระหน้าที่ให้กับกลุ่มทุนของผู้มีพระคุณได้สำเร็จเรียบร้อย ก็เหลือแค่เรื่องเดียว ที่เขาอยากจะทำ






 

ดวงตาเรียวจับจ้องไปยังเรือนร่างเล็กบางที่นั่งเอนกายอยู่บนโซฟาในห้องพักรับรองของบ้าน เขากลับมาช้ากว่าที่ตั้งใจเพราะต้องอยู่เช็คสถานการณ์รวมถึงคุมการเก็บกวาดร่องรอยเนื่องจากที่นี่เป็นเกาะเล็กหากมีอะไรผิดสังเกตข่าวลือต่างๆ จะโหมกระพือไปอย่างรวดเร็ว




เปลือกตาบางสีขาวซีดหลับพริ้มในห้วงนิทรา ร่างสูงผ่อนลมหายใจ งับประตูลงอย่างเบามือ ขณะกำลังชั่งใจว่าควรจะเดินเข้าไปหาดีหรือไม่นั้น ขาทั้งสองก็พาเขาเดินมาอยู่เบื้องหน้าอีกฝ่ายซะแล้ว ซาโบเลิกคิ้วกับตัวเอง แม่เหล็กดึงดูดปริศนาคนนี้ยังคงหลับใหลไม่ฟื้น ราวกับเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เขาคลี่ยิ้มบาง หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ยังคงจรดสายตามองน้องชายตัวเล็กต่อไป




นึกไม่ออกว่าคนที่เคยแก่นซนราวกับลิงน้อยคนนั้นจะอ่อนเปลี้ยหมดพลังได้ถึงขนาดนี้ ความจริงอาจต้องโทษตัวเขาเอง ทั้งเรื่องวันนี้และเรื่องสมัยโน้น




“เจ้าตัวดี หลับสบายเชียวนะ” เขาอมยิ้มมอง ทั้งอยากและไม่อยากปลุกในคราวเดียวกัน




ดวงตาคมทอดมองร่างเล็กที่นอนนิ่งไม่ไหวติงเงียบๆ หากไม่มีอะไรทำเขาคงจะสามารถจับจ้องอีกฝ่ายได้เป็นวันๆ รายละเอียดที่ไม่สะดุดตาผุดผาดขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย ใบหน้าของเจ้านั่นผอมตอบ ริมฝีปากบางมีแผลตกสะเก็ดเล็กๆ ฝ่ามือเล็กหยาบด้านมีรอยพองที่โคนนิ้วบ่งบอกถึงการทำงานหนัก โดยไม่ทันรู้ตัว เขาเลื่อนมือเข้าไปกระชับมือบางขึ้นมาบีบไว้ รู้สึกปวดไปทั่วหัวใจ




“ลูฟี่...”




ที่ผ่านมาน้องของเขาต้องเจอกับอะไรบ้าง ต้องลำบากมากแค่ไหน




อยากจะถามออกไป แต่เจ้าตัวเล็กของเขาก็ไม่อนุญาตให้ถามอีกแล้ว




“พี่?” น้ำเสียงสะลึมสะลือ เอ่ยถามเลื่อนลอย เขาชักสายตากลับไปที่ดวงหน้าเล็ก ไม่แน่ใจว่าควรจะยิ้มให้ดีหรือเปล่า รู้สึกว่าจะขยับตัวทำอะไรก็ขัดเขินไปเสียหมด




“ซาโบ” คนตัวเล็กช้อนสายตามอง เอ่ยเรียกอย่างไม่แน่ใจ




“ลูฟี่” เขายกยิ้มบางให้ ใจชื้นทันทีที่ได้รับรอยยิ้มหวานๆ ตอบกลับมา “นายอยากจะหลับต่อมั้ย?”




เจ้าตัวส่ายหน้าแทนคำตอบ ดวงตากลมที่ยังง่วงงุน สอดส่ายมองสำรวจตัวเขาเงียบๆ ก่อนจะจ้องไปที่ไหล่ซ้ายข้างที่เปื้อนเลือดของเขา “นั่นเลือดนายเหรอ?”




“อืม” เขาตอบรับในลำคอ หรี่นัยน์ตามองกระแสแห่งความเป็นห่วงเป็นใยของอีกฝ่าย รู้สึกดีราวกับได้รับการเยียวยาด้วยมือที่มองไม่เห็น




“เจ็บมั้ย?”




“ไม่” เขาอมยิ้มตอบ




คนถามชักหัวคิ้ว สงสัยว่าได้แผลขนาดนี้มา ทำไมยังเอาแต่ยิ้มอีก “ถอดได้มั้ย ฉันจะทำแผลให้”




เขาไล่สายตามองความกระตือรือร้นแปลกประหลาดนี้เงียบๆ แต่ก่อนมักเป็นเขาที่ทำแผลให้เจ้าตัวเล็กจอมซน มาวันนี้จะได้สลับหน้าที่กันแล้วหรือเนี่ย




“เอาสิ” เขายิ้มกว้าง วางเสื้อโค้ทตัวยาวสีดำเข้มที่พาดบนบ่าลงข้างๆ พลางค่อยๆ แกะกระดุมออกทีละเม็ด ไม่คิดว่ามือเล็กของอีกคนจะยื่นเข้ามาช่วยถอดให้อีกแรง




“อยู่เฉยๆ เหอะน่า” เจ้านั่นเอ็ด แต่กลับแกะได้ทุลักทุเลเอามากๆ เขากลั้นยิ้ม หลุบสายตามองการกระทำนั้นช้าๆ เมื่อกระดุมทุกเม็ดหลุดออก คนที่อาสาปฐมพยาบาล กลับไม่ได้สนใจรอยกระสุนถากที่ไหล่ซ้ายเลยสักนิด




“ซาโบ...”




นิ้วเรียวเล็กเย็นเฉียบของเจ้านั่นแตะเบาๆ ลงบนรอยแผลเป็นของเขา




รอยแผลไหม้ แผลถูกฟันเป็นทางยาว หรือแผลจากการผ่าตัดเอากระสุนออก สัมผัสแผ่วเบาแตะแต้มไปทั่วทั้งร่าง ก่อนจะสะดุดวนเวียนอยู่บนรอยกระสุนสองนัดที่หน้าท้องแกร่งฝั่งซ้าย เขามองเห็นความเศร้าที่ขังอยู่ในหน่วยตาของอีกฝ่าย รู้สึกรุ่มร้อนใจตอนที่น้ำตาเม็ดน้อยไหลลงมาแตะแต้มบนพวงแก้มนิ่ม




“พี่ใช้ชีวิตที่ผ่านมาแบบไหนกันแน่?”




เสียงนั้นสั่นเครือ น่าประหลาดแท้ๆ ควรจะเป็นเขาที่ถามคำถามนี้ไม่ใช่หรือ




เขาไม่รู้จะเริ่มต้นที่ตรงไหน เมื่อเห็นเขาเงียบ ร่างเล็กที่มองสำรวจตัวเขามาตลอดก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ โอบทั้งสองแขนกอดเขาไว้แน่น พึมพำเรียกชื่อเขาอีกครั้ง




“ได้พบอีกครั้งก็พอแล้ว”




เขาซุกคางลงบนบ่าเล็ก หลับตาพลางสูดไออุ่นจากเรือนร่างบอบบางในอ้อมแขน แทบจะเก็บกลั้นความสุขที่เต็มตื้นอยู่ในอกเอาไว้ไม่อยู่ คนทั่วไปเรียกสิ่งนี้ว่าอะไรกันนะ? ใช่แล้ว น่าจะเป็น รางวัลที่พิเศษสุดของชีวิต




“เล่าให้ฟังได้มั้ย?”




“ฮื่อ ได้สิ” เขาตอบรับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและเริ่มต้นเล่าทุกสิ่ง 




การเดินทางที่เต็มไปด้วยขวากหนาม ที่มาของแผลแต่ละแผล รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เรื่องตลก เรื่องเศร้า อะไรก็ตามที่เจ้านั่นถาม เขามีเวลาทั้งคืน หรือหลังจากนี้ตลอดไปสำหรับคำถามต่างๆ เหล่านี้







ตลอดเวลาที่พี่เล่า เขาน่าจะแสดงสีหน้าหลากหลายอารมณ์มาก ซาโบเล่าเรื่องของตัวเองด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่สนุกสนาน หรือโศกนาฏกรรมแบบไหน เขายิ้มให้พี่บ้าง แต่ส่วนใหญ่จะปาดน้ำตามากกว่า คนแบบไหนกัน ที่ผ่านเรื่องแบบนี้มาได้




ตัวเขายังมีหน้าไปโกรธเคืองพี่ได้อีกเหรอ




เขาก้มหน้า จู่ๆ ก็รู้สึกเขินที่จะจ้องหมอนั่นตรงๆ “ขอบคุณนะ ที่พยายามกลับมาหาฉัน” เขาแย้มยิ้มให้กับคำพูดนั้น รู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ




“ขอบคุณที่พี่ไม่ถอดใจ ยังไงดีละ แบบว่าฉันดีใจจนตัวจะลอยอยู่แล้ว”




เขาหัวเราะแหะๆ แก้เขิน ยังคงไม่กล้ามองหน้าพี่ ยิ่งเจ้านั่นเงียบความเขินก็ยิ่งทบทวีคูณเข้าไปอีก หวา พูดอะไรบ้างสิ เมื่อกี้เขาเผลอพูดอะไรแปลกๆ ไปใช่มั้ยเนี่ย แย่ชะมั




พรึ่บ




อ้อมแขนแข็งๆ โอบรัดรวบตัวเขาไว้แน่นแบบลืมออมแรง เขาเบิกตากว้าง รู้สึกเจ็บแต่แปลกใจมากกว่า พอยกมือขึ้นแตะแผ่นหลัง ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แทรกซึมเข้ามาตามร่างกายและจิตใจ รับรู้ถึงความปรารถนาบางอย่างที่ซ่อนเร้นไว้จนถึงเมื่อครู่ จู่ๆ ใบหน้าก็แดงร้อนไปหมด




เขาไม่อาจห้ามเสียงหัวใจที่เต้นทับซ้อนกับของพี่ได้ รัก หวงแหน ไม่อยากให้ใครแย่งไป อันที่จริงก็รู้สึกแบบนี้มาตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว ความหวาดหวั่นสงสัยตีพันกันยุ่งอยู่ในหัว




แบบนี้ ยังจะใช่ความรักระหว่างพี่กับน้องอยู่มั้ย?




“ฉันอึดอัดนะ” เสียงหวานประท้วงแผ่ว ทั้งที่หัวใจกำลังร้องขอ ไม่อยากให้เขาปล่อยมือ ถ้าทำมากไปกว่านี้ ความเห็นแก่ตัวแบบเดิมๆ คงจะย้อนกลับมาแน่ๆ เขาเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้




“แต่ฉันไม่อยากปล่อย”




เสียงทุ้มแสนเอาแต่ใจของซาโบแหบพร่าน่าฟัง เขาหลับตาลงอย่างจนใจ ความคิดน่าอายประมาณว่า อย่าปล่อยนะ ดังก้องวนเวียนอยู่ในสมอง เพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอดึงรั้งตัวของพี่ไว้แน่น รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดผ่านข้างแก้ม หัวใจสั่นสะท้าน เขาเงยขึ้นมองหน้าอีกฝ่ายดั่งโดนมนต์สะกด ราวกับเส้นบางๆที่เหนี่ยวรั้งเราทั้งคู่ไว้ถูกกระชากจนขาดผึงจากกันในครั้งเดียว




เรียวปากเล็กเผยอรับจุมพิตหนักหน่วงจากอีกฝ่าย ตกใจในคราแรกที่ตัวเองเผลอขบเม้มรับด้วยความยินดี จูบของพี่รุ่มร้อนรุนแรง ไม่มีที่ตรงไหนให้เขาหลบหลีกได้อีก เขาตอบสนองไปตามอารมณ์ ฝ่ามือหยาบหนาโอบประคองใบหน้าเขาให้เงยขึ้นรับจุมพิตที่ล้ำลึกกว่า ลิ้นเรียวสอดแทรก บดเบียดจนเขาแทบลืมหายใจ เผลอกำขยุ้มเสื้อของพี่ไว้แน่นคล้ายกลัวว่าอีกฝ่ายจะหลุดลอยหนีหายไป




“ลูฟี่...ลูฟี่”




เขาปรือตามองตอนที่พี่เรียกชื่อ ดวงตาเรียวเผยความรู้สึกล้ำลึก เว้าวอน โหยหา ริมฝีปากของเราทั้งคู่ยังไม่หลุดจากกัน เขาไม่แน่ใจว่าตอนไหนที่เสื้อของตัวเองถูกถอดออก จำไม่ได้ว่าตัวเองให้ความร่วมมือหรือปัดป้องหรือเปล่า เขาก็แค่อยากสัมผัสพี่ และอยากให้ซาโบทำแบบเดียวกัน




“...” ลมหายใจของเขาชะงักไปตอนที่คิดเรื่องบางอย่างได้ เขาใช้แรงและสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายแข็งขืนตัวเองไว้ รวบรวมสมาธิเพียงพริบตาก็พบว่าตัวเองกำลังเปลือยท่อนบนแลกจูบกับพี่อยู่ และเพราะภาพนั้นฉายชัดอยู่บนกระจกเงาฝั่งตรงข้าม เขาเลยเผลอหดกายเพราะสรีระที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดนี้




“ไม่ได้...ซาโบ หยุดก่อน อื้อ” เขาสะกดกลั้นเสียงคราง ประคองดวงหน้าของอีกฝ่ายขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคม



“....”




ซาโบหยุดจู่โจมแต่ไม่ยอมคลายอ้อมแขนจากสะโพกของเขา เขาขยับตัวอย่างอึดอัดใจ ส่วนลึกยังคงอยากให้หมอนั่นกอด แต่สำนึกบางอย่างก็ฉุดรั้งความคิดนั้นเอาไว้ สีหน้าของซาโบเต็มไปด้วยความสงสัย ส่วนหนึ่งคือความอดกลั้น เขาเผลอกัดริมฝีปาก ใช่ว่าจะอยากอดทน แต่หากผ่านพ้นจุดนี้ไปแล้วล่ะก็...




“ฉันไม่อยากจะพรากอิสระไปจากนาย”




“หมายความว่ายังไง?” ดูเหมือนหมอนั่นจะไม่ได้ใส่ใจมากมาย ซ้ำยังถือโอกาสที่ว่างเว้นกุมมือเขาขึ้นมาจูบอีกต่างหาก




เขาชักมือกลับมา ขมวดคิ้วมองพี่ทั้งสีหน้าแดงเรื่อ “...ถ้าหากมันเกิดขึ้น ฉันก็จะปล่อยวางแบบเดิมไม่ได้อีก”




“อย่าปล่อยวาง”




จู่ๆ น้ำเสียงของพี่ก็จริงจังขึ้น ฝ่ามืออุ่นๆ บีบเค้นไปตามสะโพกของเขา กระตุ้นเร้าความรู้สึกบางอย่างที่พยายามเก็บกดไว้ให้โหมกระพือ เขาอ้าปากจะตอบโต้ กลับต้องใจหายใจคว่ำ เมื่อพี่อุ้มทั้งตัวเขาลุกพรวดขึ้นก่อนจะกดเขาลงกับโซฟานุ่ม ปล่อยให้เขาเบิกตากว้าง มองความบ้าระห่ำที่ไม่รู้ไปได้มาจากไหนนี้ด้วยความตื่นตะลึง




“ช่วยยึดติดฉัน เหมือนที่ฉันรู้สึกกับนายเถอะนะ”




“ซา...” ชื่อที่ยังเอ่ยไม่จบถูกกลืนหายไปกับจุมพิตดูดดื่ม เขาอ้าปากรับอากาศ ก่อนที่ลมหายใจจะถูกกลืนกินไปพร้อมกับเกลียวคลื่นแห่งความปรารถนาอีกระลอก





“ช่วยต้องการฉันทั้งตัวและหัวใจ เหมือนกับที่ฉันเฝ้ารอวันนี้มาเนิ่นนานด้วยเถอะ ลูฟี่” 

















100%เต็มเฮ้ !


เอาละ นี่คือบทโหมโรงแห่งความรัก ในที่สุดก็ได้แต่งฉากหวานค่ะ ดีใจมากมายยย


ตอนถัดไปมีฉากเอ็นซีเล็ก คิดอยู่ว่าควรทำยังไงดี เพราะคงเอาลงที่นี่ไม่ได้นะคะ ;v;



ปล ขอบคุณทุกเม้นมากค่ะะะ ดีใจที่ยังมีคนอ่านน้อ >v<












© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

2,774 ความคิดเห็น

  1. #2544 Anasia_104 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 22:24
    เอิ้วววววว ซาโบโซฮอตตตต นั่นน้องมั้ย? น้องชายมั้ยยย? แต่ใครจะสนกันละ่? :) ซาโบคะ เข้าใจกันแล้วก็เอาให้คุ้ม! 555

    ยอมใจพี่ซาโบมากกก พี่ฝ่าฟันทุกอย่างด้วยแรงใจที่ชื่อว่าลูฟี่สินะคะ? กระซิกๆ เอาไปเลยค่ะพี่ เอาใจเซียไป เซียยกให้ ใอ้ ใอ้ //เอคโค่เพื่อความยิ่งใหญ่
    #2544
    0
  2. #2468 Nabidmon (@digitalword) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 12:56
    ศีลธรรมค้ำคอร์อะไรล่ะฝากรอยไว้ขนาดนั้นแล้ว //ปากระป๋องลงพื้น
    ไม่รู้จะสงสารหรือสะใจดีนะเรื่องพี่โบ้เนี่ย....
    แต่นายหล่อมาที่จับฟี่เป็นที่พึ่งเล็กๆ เอาไว้ ก็นะ...เป็นคนที่เป็นกำลังใจให้นายจากมานี่
    เห็นไหมๆ พอกลับมาก็ขอทบทั้งต้นทั้งดอกที่ไม่ได้เจอกัน
    เอาเลยพี่โบ้ถึงเราจะยังไม่อยากยกฟี่ให้นาย แต่ถ้านายขุนฟี่ทบต้นทบดอกได้เหมือนที่นายทำตอนนี้จะโอมากๆ
    #2468
    1
    • #2468-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 14)
      17 มีนาคม 2560 / 15:43
      ขำปากระป๋องลงพื้น ศีลธรรมอะไรนั่นถูกฉีกทิ้งไปตั้งแต่คิสมาร์คแล้วใช่มั้ยคะ 55
      หึหึ พี่โบ้กลับมาทั้งที ควรทำหน้าที่พี่และสามีที่ดีให้น้องค่ะ *v*b
      #2468-1
  3. #2382 Yeti456 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:30
    หน้าเรานี่...เห่อร้อนไปหมดเลย

    สองคนนี้นี่...น่ารักเกินไปแล้ว แอ้ร~~~~!!

    รู้สึกผิดต่อเอสจุง _ _ ;;;
    #2382
    1
    • #2382-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 14)
      14 มีนาคม 2560 / 22:36
      นั่นสิ รุ้สึกผิดเบาๆ เอสตายตั้งแต่ต้นเรื่อง ;v;
      #2382-1
  4. #1821 Beelatte (@beelatte) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 01:20
    หวายยย ศีลธรรมค้ำคอร์ พี่โบ้ผู้คิดเกินเลยกับน้องงง หุ ๆ >///<
    ความปรารถนาของพี่เป็นจริงแล้วนะคะ แต่พี่โบ้นี่โชคร้ายจริง ๆ แค่จะไปเรียน เละกลับมาเลย 555555
    #1821
    1
    • #1821-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 14)
      10 กรกฎาคม 2559 / 21:18
      เขิลแพนด้าจังแรงๆ แต่พี่ชายก็คิดเกินเลยจริงๆ นั่นละค่ะ ///v/// *หลบมุมเขิล**
      #1821-1
  5. #1580 พิม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 23:52
    โอ้ยยยยยยย ปกตินี่คิดกับซาโบและเอสว่าพี่ก็คือพี่มาตลอด อ๊ากกกกก
    #1580
    0
  6. #703 ทิพวรรณ การะเกตุ (@i_sai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 15:17
    ตายอย่างสงบค่ะ  
    #703
    0
  7. #611 POYZ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 23:20
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยย เลือดหมดตัวววววววววววววววว -///////////////-
    #611
    1
    • #611-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 14)
      19 เมษายน 2559 / 01:21
      เติมเลือดให้เอามั้ยคะ พี่ชายได้ทีเอาใหญ่เลย 555
      #611-1
  8. #595 Pikoon (@pikoon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 11:48
    เป็นรักที่รุนแรงเร่าร้อนมากเลยค่ะ ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากเลือดกำเดาที่ไหลอยู่ ณ ตอนนี้ =.,=
    #595
    1
    • #595-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 14)
      18 เมษายน 2559 / 15:25
      เขิลแทนน้องเหมือนกันค่ะ พี่ไม่รุกตอนนี้ก็ไม่รู้จะรุกตอนไหนแล้ว เอิ้กๆ
      #595-1
  9. #426 free fran (@freenoboom) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 23:48
    โอ้ยยยยยย ใจนี่ไม่ได้อยุ่กับการ
    คอมเม้นแล้วววว ตอนนี้มันอยากจะกดไปอ่าน
    ตอนถัดไปซะให้ได้

    ขอบคุณมากคะ เราได้nc จากไรท์แล้วคะ
    จะบอกว่าไวมาก ขอปุ๊บได้ปั๊บ
    สุดยอดจริงๆ
    #426
    0
  10. #416 zmbyun (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 20:43
    โอ๊ยยยยยย ทำไมรู้สึกค้าง 55555555555555
    #416
    0
  11. #327 Smile...^^ (@secret-of-star) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:43
    ค้ำ-คอร์ ค้ำ-คอร์ ค้ำ-คอร์ ค้ำ-คอร์ ค้ำ-คอร์ ค้ำ-คอร์ (เสียงซาวแทรคในสมองระหว่างอ่าน) แฮ่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แฮ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (เสียงเอฟเฟคขณะเสพ) โอย ขอดมยาดมแป๊ป มาเงียบๆแต่ร้อนแรงจนใจป้าทนไม่ไหวเลยยยยย (ป้าแก่แล้วเห็นใจป้าหน่อย) อย่าค่ะ อย่าหยุด!!!!!  ขุ่นน้องลูฟี่คะปล่อยตัวไม่ต้องปล่อยวางแล้วค่ะเอาให้สมกับที่เราและขุนพี่รอมาสิบปี ป้าอยากฟิน เอ๊ยป้าอยากให้ได้กั- เอ๊ย สมหวังกัน (เม้นเมามว๊ากกกกกกกขอวางถุงกาวและสายตาจากตัวอักษรแป๊ป) ฮือ ขุ่นพี่ซาโบ TT__TT ขอกราบให้อโหสิต่อความคิดมุ่งร้าย เบียดเบียน ด่า และอยากตื๊บต่างๆที่เค้าเม้นไปเพราะสงสารเลยเห็นใจลูฟี่นะคะ ตอนนี้ไม่รู้แล้วว่าชีวิตใครอนาถกว่ากัน แต่...ช่างม๊านนนน!!!!! ได้เจอกัน ปรับความเข้าใจกัน ได้กั- เอิ่ม เขวี้ยงถุงกาวแป๊ป...ทำทุกอย่างและคืนนี้ให้ดีที่สุดเถอะเพราะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเจอกับอะไรบ้าง (คามที่ไรเดอร์ซามะอยากดลบันดาล)

    ปล. อิฉันเลิกต่อสะพานละเอาไม้ยาวโดดข้ามเรือเลย

    ปล.2 เอ็นซี ส่งเมล์ก็ได้เค่อะ ไม่ก็ลงเพจ =..=#สำรองเลือดแป๊ป
    #327
    0
  12. #326 Smile...^^ (@secret-of-star) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:43
    ค้ำ-คอร์ ค้ำ-คอร์ ค้ำ-คอร์ ค้ำ-คอร์ ค้ำ-คอร์ ค้ำ-คอร์ (เสียงซาวแทรคในสมองระหว่างอ่าน) แฮ่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แฮ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (เสียงเอฟเฟคขณะเสพ) โอย ขอดมยาดมแป๊ป มาเงียบๆแต่ร้อนแรงจนใจป้าทนไม่ไหวเลยยยยย (ป้าแก่แล้วเห็นใจป้าหน่อย) อย่าค่ะ อย่าหยุด!!!!!  ขุ่นน้องลูฟี่คะปล่อยตัวไม่ต้องปล่อยวางแล้วค่ะเอาให้สมกับที่เราและขุนพี่รอมาสิบปี ป้าอยากฟิน เอ๊ยป้าอยากให้ได้กั- เอ๊ย สมหวังกัน (เม้นเมามว๊ากกกกกกกขอวางถุงกาวและสายตาจากตัวอักษรแป๊ป) ฮือ ขุ่นพี่ซาโบ TT__TT ขอกราบให้อโหสิต่อความคิดมุ่งร้าย เบียดเบียน ด่า และอยากตื๊บต่างๆที่เค้าเม้นไปเพราะสงสารเลยเห็นใจลูฟี่นะคะ ตอนนี้ไม่รู้แล้วว่าชีวิตใครอนาถกว่ากัน แต่...ช่างม๊านนนน!!!!! ได้เจอกัน ปรับความเข้าใจกัน ได้กั- เอิ่ม เขวี้ยงถุงกาวแป๊ป...ทำทุกอย่างและคืนนี้ให้ดีที่สุดเถอะเพราะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเจอกับอะไรบ้าง (คามที่ไรเดอร์ซามะอยากดลบันดาล)

    ปล. อิฉันเลิกต่อสะพานละเอาไม้ยาวโดดข้ามเรือเลย

    ปล.2 เอ็นซี ส่งเมล์ก็ได้เค่อะ ไม่ก็ลงเพจ =..=#สำรองเลือดแป๊ป
    #326
    0
  13. #320 sec_chan (@secchan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:13
    เชิญเห็นแก่ตัวให้เต็มที่ได้เลยคะพี่ชาย
    #320
    0
  14. #314 ~.oOBaM...bAmOo.~ (@mybleach) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:47
    โอ๊ยยยย ค.หล่อของคุณพี่ชายยยย
    อิฉันจะไม่ทนนนน
    #314
    0
  15. #313 inlove_Yaoi (@inlove_poo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:03
    ฟิน มากกกกก  คุณพี่รุกหนักมาก
    #313
    0
  16. #312 binlha (@binlha22) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:09
    ซาโบฟี่ !!! เราเจอคู่นี้แล้ววววว ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งให้อ่าน ฮือออ เลือดอินเซสในกายพุ่งพล่านเลยค่ะ
    #312
    0
  17. #311 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:49
    โฮววว ซาบซึ้งกับความรักความมุ่งมั่นของคุณพี่ซาโบ้ เจอเหตุการณ์หนักหนาสาหัสกับชีวิตขนาดนั้น แต่สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวชีวิตและหัวใจของคุณพี่ไว้ก็คือลูฟี่น้องน้อยสุดสำคัญเพียงคนเดียวสินะ หลังจากได้รู้ความจริงแบบนี้เราอภัยให้คุณพี่ทั้งหมดเลยจ้า แถมยังรู้สึกผิดนิดๆ ที่แอบเคืองตอนต้นเรื่องด้วยง่า เอาเป็นว่าเราขอแก้ตัวด้วยการเชียร์คุณพี่สุดหัวใจเลย ถึงจะแอบสงสารลอว์นิดๆ ก็ตาม ลูฟี่ก็เป็นหนึ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวหัวใจคุณหมอเหมือนกัน แต่ฟิคนี้คุณพี่เป็นพระเอก ดังนั้นคุณหมอรอฟิคของตัวเองเถอะนะ

    ว่าแต่หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว คุณพี่จะเก็บเกี่ยวรางวัลของชีวิตทบต้นทบดอกเดี๋ยวนั้นเลยหรา ก็ไหนว่าบาดเจ็บฟี่น้อยจะดูแผลให้ไง ไม่สนแล้วสินะ แล้วเลิฟซีนจู่โจมเร่าร้อนรุนแรงนั่นมันอะไร้ กรี๊ดดดด แถมฟี่น้อยก็ไม่มีทีท่าขัดเขินจริงจังด้วย บนโซฟาเลยหรา ทำแผลให้คุณพี่ก่อนมั้ยแล้วค่อยเปลี่ยนสถานที่ให้สะดวกกว่านี้อ้ะ//พูดอะไรน่ะเรา >//< สำหรับส่วนที่โพสสาธารณะไม่ได้ ยูนบอกลายแทงมาเลยเดี๋ยวเราไปหาเอาเอง อิอิ รอตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อจ้า^0^
    #311
    0
  18. #310 Azai Nagamasa (@azai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:00
    โอ๊ยยยย!! ฟินนนเจ้าค่าาา
    #310
    0
  19. #309 mimtheppanya (@mimtheppanya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:31
    หดกสหวหสกฟกฟหหเฟแอร๊ย!!!!!พะพูดไม่ออกเลยนอกจากคพว่าฟินค่ะ-,,-
    #309
    0
  20. #308 lay zhang (@layzhang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:32
    ไรท์ลองบอกคำไบ้ ไม่งั้นก็แปะลิ้งค์เลยค่าาา เอาจริงๆพออ่านบทนี้แล้วรู้สึกอบอุ่นบอกไม่ถูกเลยค่ะ ชอบมากเลย 5555
    #308
    0
  21. #307 ทาม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:31
    โอ้ยยยยนนนนนนนนยยยยยยยยยฟินนนนนนน ซับน้ำตาด้วย ในที่สุดก็ถึงตอนนี้ ตอนที่รอคอย พวกนายพยายามได้ดีมาก!! สารภาพว่ายังคงเชียร์หมออยู่//พี่โบร้องไห้ทำไม // แต่ตอนนี้หมอก็อยู่ส่วนหมอไปก่อน ขอให้พี่โบทำหน้าที่พระเอกของเรื่องหน่อย โอ้ยยยย พี่โบถึงกลับอดทนไม่ไหวอีกต่อไป "อย่าปล่อยวาง ยึดติดชั้นเหมือนที่ชั้นยึดติดนาย" คือบับบบบ บับบว่าา ฟินขนาดต้องแคปเก็บไว้เลยทีเดียว เอาอีกๆๆๆๆ เราอยากเห็นฉากพี่โบรับมือกับเมะคนอื่นๆหล้าว5555555555[พระเอกที่น่ากลั้นแกล้ง] เรืองนี้ทำให้รู้ว่าเราทั้งรักทั้งเกลียดพี่โบขนาดไหนน555555555 //ต่อไวๆนะคะสู้ๆคะ
    #307
    0
  22. #306 ChubbyOwl (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:00
    อ๊ายยยยยยย เรานิเขินเลยยย
    #306
    0
  23. #305 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:17
    เป็นคำร้องขอที่ชวนเขินจริงๆ
    #305
    0
  24. #304 sakurakuro (@sakurakuro) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:49
    ซาโบนายจะกดเลยเรอะ พึ่งเข้าใจกันเองน๊าาา
    #304
    0
  25. #303 NongAzill (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:19
    โฮ้ยยยย ยิ่งอ่านยิ่งฟิน...ถึงก่ินนี้จะแอบเชียร์ ลอว์ลูก็เถอะ ^___^''



    .....ปลื้มพี่ซาโบมากมาย พยายามจะกลับมาหาลูฟี่ตลอด nc หนักๆตอบแทนเลนคร้าา (อุ๊ย! หลุดความหื่นไปนิด) เอาใหม่ๆ ตอบแทนด้วยความหวานตามฮบับซาโบเลยคร้าาา fight!!
    #303
    0