A(u)g : กว่าจะรู้ว่า...(รักเพื่อน) FanFic.เอิ้นพีท

ตอนที่ 28 : CH.23 ขอบคุณที่ยังแคร์?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    11 ม.ค. 59

CH.23
ขอบคุณที่ยังแคร์?







    ปกติมื้อเย็นของบ้านไอ้เอิ้นจะพากันออกไปรับประทานกันเป็นครอบครัวนอกบ้าน สลับกับการอยู่บ้านลิ้มรสฝีมือของแม่กานดา ซึ่งวันนี้เป็นอย่างในกรณีหลัง และผมก็อาสาเป็นสารถีช่วยยหิบของให้หลังจากตื่นนอนเพราะเผลอหลับไปจากฤทธิ์ยา

    “มือยังไม่หายดี จะไปช่วยแม่เขาทำไม” ผมยิ้มรับคำพูดของพ่อคนินที่พาร่างสูงโปร่งเข้ามาในครัวเพื่อดื่มน้ำ

    “ดีขึ้นแล้วครับ เบื่อๆ เลยลงมาช่วยดีกว่า”

    “จะว่าไปนี่ก็ม.หกกันแล้ว...” พ่อหยุดพูดไปครู่หนึ่งในจังหวะที่เอาขวดข้ำวางคืนตู้เย็น ก่อนจะหมุนตัวเดินมาหยุดตรงหน้าผมที่นั่งอยู่ “...จะเรียนอะไรต่อดีล่ะ จะว่าไปช่วงนี้ก็อยู่ในช่วงรับตรงของหลายมหา’ลัยนะพีท ได้สมัครที่ไหนไว้บ้างไหม"

    ผมยิ้มรับเล็กน้อย หรี่ตาเล็กลงอย่างใช้ความคิด...

    “เอ่อ... มีสมัครไว้หลายที่เลยครับ”

    “ก็ดี  ถือโอกาสลองสนามสอบ จะได้รู้แนวข้อสอบ และรู้ว่าเราอยู่ระดับไหน ต้องพยายามอีกเท่าไหร่ และอะไรที่เราดีอยู่แล้ว หรือมีอะไรที่เราต้องปรับปรุง จะได้เตรียมตัวไว้เเต่เนิ่นๆ แต่ถ้าสอบติดสาขาที่อยากได้และเป็นมหา’ลัยเดียวกับที่หวังไว้ ก็โชคดีไปเลยนะ”
 
   “ครับพ่อ พีทเองก็อยากสอบให้ติดตั้งแต่รอบสอบตรง จะได้ไม่ต้องเหนื่อยทีหลัง”

    มือหนาใหญ่ตบลงบนบ่าผมเชิงมอบกำลังใจให้ อุ่นสะท้านกายผมไม่ต่างจากมือของลูกชายท่าน จะว่าไปหน้าตาของไอ้เอิ้นก็คล้ายพ่ออยู่นะ แต่รอยยิ้มของมันเหมือนแม่ ยิ้มกว้างอบอุ่น แต่นัยน์ตามันเหมือนพ่อนะ ดูวิ้งๆ เป็นประกายมหาเสน่ห์ ไม่แปลกที่ชายคนนี้จะมีเรื่องเล่าในตำนานเกี่ยวกับสาวๆ มาเยอะ ก่อนจะสยบยอมแทบเท้าแม่กานดา

    “แล้วที่วางเป้าหมายไว้ คือจะเรียนที่ไหน”

    “อยากเรียนสถาปัตย์ครับ ที่ไหนก็ได้”

    “งั้นดีเลย” แม่กานดาส่งเสียง พร้อมละใบหน้าจากกระทะมามองผม เอ่ยด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจว่า “เรียนจบก็มาทำงานที่บริษัทพ่อกับแม่นะ ขอซื้อตัวล่วงหน้า”

    บ้านของเอิ้นเปิดบริษัทออกแบบด้านสถาปัตยกรรม มีลูกค้าเป็นเจ้าของโครงการคอมโดมิเนียมรายใหญ่ของประเทศมากมาย รวมทั้งหมู่บ้านโครงการใหญ่ๆ ของพวกเศรษฐีก็มักจ้างบริษัทบ้านนี้ออกแบบให้ ตึกสำคัญหลายตึกที่มีชื่อเสียงก็มีหลายแห่งที่มาจากฝีมือของพ่อคนิน

    “เกรงใจเปล่าๆ ครับ กลัวจะทำให้งานพ่อกับแม่เสีย”

    “ไม่เลย” พ่อคนินนส่ายหน้าจริงจัง เอ่ยเสียงทุ้มน่าฟังว่า “เจ้าเอิ้นมันยังไม่รู้ผีรู้ไข้ ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิต วันๆ เอาแต่ทำหน้าหม่นอมทุกข์ ไม่อยากหัวงอะไรกับมัน แต่ถ้าได้พีทมาช่วยงานก็คงดี ยังไงซะบ้านเราสองบ้านก็สนิทชิดเชื้อกันดี พีทเองก็หัวไวและเรียนดี คงเรียนได้และทำงานได้ดี ขอแค่พยายามทำ และรักที่จะทำ”

    “ขอบคุณครับ เอาเป็นว่า... ให้พีทสอบติดก่อนดีกว่าเนอะ ถึงตอนนั้นพีทเองก็คงต้องขอคำแนะนำพ่อเรื่องเรียนเหมือนกันครับ”

    “…ได้เลยลูก”

    “ว่าแต่เอิ้นเคยเปรยๆ กับพีทบ้างไหมว่าอยากจะเรียนอะไร เพราะพอแม่ถาม ก็เอาแต่ตอบแบบเหมือนคนที่ยังไม่แน่นอนในชีวิตเลยสักอย่าง แม่ชักเป็นห่วง แม่เองก็หวังพึ่งพีทนี่ล่ะที่จะคอยฉุด ดึง รั้งเอิ้นให้เรียนจบไปพร้อมๆ กัน”

    ผมได้แต่รับปากเพื่อให้ทั้งสองท่านสบายใจ เพราะแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะจมดิ่งไปก่อนมันหรือเปล่า?

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

    “ไอ้เลวพีท... ทำไมกูโทรหามึงไม่ติดเนี่ย!?”

    ไม่รู้ว่าเป็นคำถามหรือการโวยวายระบายอารมณ์ที่เดือดกรุ่นบนหน้ามันกันแน่ ผมวางมือถือสีขาวลงบนโต๊ะหนังสือ เงยหน้ามองมันที่ยืนเท้าสะเอวจ้องหน้าต่ำลงมา เบื้องหลังมันคือท้องฟ้าสีดำสนิท มองไม่ดวงจันทร์หรือแม้แต่ดาวสักดวงก็ไม่มี

    “ก็เปลี่ยนเอาซิมเก่ามาใช้”

    หลังจากเกิดเรื่องที่สนามบาส ไอ้วิงก็เก็บซิมมือถือผมให้แล้วเพิ่งเอามาคืนเมื่อวันก่อน มันไม่จำเป็นอะไรเลยที่ผมต้องใช้เบอร์ใหม่ ไร้ความจำเป็น และไร้สาระที่ต้องทำตามคำขอของมันเพื่อเป็นการผูกมัดตัวเอง

    “แค่เปลี่ยนเบอร์เนี่ย มันจะอะไรนักหนา”

    “กูแค่ขี้เกียจบอกเบอร์ใหม่ใคร แล้วมึงจะมาเสือกอะไรเนี่ย”

    มันกัดฟันกรอด เม้มปากแน่นก่อนจะฉีกยิ้มยิงฟันเหมือนหมาแปรงฟันมาให้

    “ไอ้เลว... กูอุตส่าห์ทำใจตั้งนานกว่าจะกดเบอร์มึงได้ กูต้องรวบรวมความกล้ามากแค่ไหนรู้ไหมเนี่ย” พูดเสียงห้วนกระด้าง ส่ายหัวแรงจนผมข้างหน้าที่ปัดเป๋ไปด้านซ้ายชี้โด่ชี้เด่ไม่เป็นทรง  ก่อนจะพาตัวเองเดินอ้อมมานั่งลงตรงเก้าอี้ข้างผม มันถอนหายใจบางเบา ก่อนจะเปิดหน้าจอแมคบุคสีขาวขึ้น ด้วยสภาพอารมณ์ที่กรุ่นไอทะมึน

    ทำหน้ามู่ทู่เหมือนหมีควาย คิดว่าน่ารักนักรึไง แล้วคิดว่ากูจะง้อใช่ไหมฮะ เป็นความคิดติดสันดานแล้วรึไง ที่คิดว่าต้องเป็นกูที่เป็นฝ่ายง้อมึงก่อนตลอด เฮอะ ฝันเถอะ!

    ผมจึงหยิบมือถือมาจิ้มๆ เขี่ยๆ พอจะเข้าเฟสบุคก็ดันลืมรหัสผ่านขึ้นมาชั่วขณะ แต่ก็จำได้ว่ารหัสผ่านของผมเนี่ย... ก็มีหมาแสนรู้แถวนี้รู้ แล้วทำไมมันถึงรู้น่ะเหรอ ก็เพราะว่าเคยให้มันเข้าไปดูงานในเฟสที่เพื่อนส่งมาให้ ซึ่งพอดีวันนั้นอินเตอร์เน็ตบ้านมีปัญหา มือถือก็ลืมเติมโปรฯ มันซึ่งเป็นเพื่อนรักของผมจึงเป็นคนเเรกที่ผมโทรไปขอความช่วยเหลือ

    และมันก็บ่นเอาจริงเอาจังว่ารหัสจะยาวไปไหน จนมันพิมพ์รหัสเข้าใช้ผิดไปสามรอบ ก่อนจะฉวยโอกาสเปลี่ยนรหัสให้เป็น...

    VRFe30p31

    โอเคครับ ผมจำได้แล้ว ฝังแน่นในใจเลยล่ะ จึงเป็นเหตุผลให้ผมไม่อยากที่จะล็อกอินเข้าเฟสบุค จนมันที่คงเห็นว่ามือผมชะงักหยุดไปนานจึงได้หันมาถาม

    “ทำไม ปวดมือจนสมองเสื่อมจำรหัสไม่ได้รึไง”

    “แล้วมึงล่ะ นิ้วไปโดนอะไรมา ติดพลาสเตอร์ซะหมดโหลเลยน่ะ” ผมย้อนกลับเมื่อเห็นนิ้วมือพันพลาสเตอร์ลายเพนกวินสามแผ่นที่นิ้วมือข้างขวา มันอ้าปากค้าง พร้อมหน้าที่ค่อยๆ ระเรื่อแดงทีละนิดจนต้องเบือนหน้าหนี (กระแดะเป็นสาวน้อยเชียวนะ)

    “พูดมาก เล่นเฟสบุคมึงไปเลยป่ะ ชิ่ว”

    หึ! เฮอะ!

    “เออ... ก็ได้... ตั้งรหัสใหม่ดีกว่า”

    VRF เพื่อนกันงั้นเหรอ ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกันระหว่างเรา ไม่เคยหลีกหนีคำว่าเพื่อนได้เลย ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ด้ายแดงระหว่างเรายังคงมีเสียงกระพรวนลั่นสนั่นคอยย้ำเตือนสถานะ

    ยามเกิดความคาดหวังอยากเกินเลย ยามพยายามยื้อหรือรั้งมันไว้ ยามปรารถนาโถมร่างกายเข้าหาอ้อมกอดมัน ยามปรารถนาเอ่ยความรู้สึกในใจให้มันรู้ ทั้งหมดคือการพยายามดึงด้ายแดงที่โยงตัวมันให้เข้าใกล้เข้ามาหาผม แต่พรวนจะสั่นและส่งเสียง... บอกผมว่าอย่าได้คิดที่จะพยายามทำอะไรที่อาจจะทำให้ด้ายแดงขาด


    ที่จริงมันก็ขาดไปแล้วล่ะ ตั้งเเต่วันที่มันรับรู้ความรู้สึกของผมผ่านทางสายตา มันคือยอดอัจฉริยะบุคคลที่เก่งผิดเรื่องผิดเวลาจนนึกชัง

    “ทำไม อึดอัดมากเหรอพีท” เป็นมันที่เปรยออกมา ก่อนจะหันหน้ามามองผมที่นั่งใกล้กัน และเป็นผมเองที่ไม่กล้าหันไปสบตามัน “กูทำให้มึงรู้สึกแย่มากเลยเหรอ บอกกูมาสิ”

    “มันเป็นที่ตัวกูเอง ความรู้สึกกูเอง มันก็ธรรมดานี่หว่า มึงรู้สึกยังไง กูก็รู้สึกแบบนั้นแหละเอิ้น”

    มันนิ่งเงียบไปหลายอึดใจ ผมจึงกดรหัสเข้าเฟสบุคจนเรียบร้อย มีเเจ้งเตือนเพิ่มเพื่อน ข้อความ และอื่นๆ อีกร้อยกว่ารายการ

    “ใครอะไรกับกูนักวะเนี่ย” ผมแกล้งพูดไปเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแน่นอกในตอนนี้

    “ตั้งเเต่เมื่อไหร่... ที่มึงชอบกู แล้วทำไมต้องเป็นกูด้วยวะ” เสียงของมันติดขัดบ้างอย่างลังเลที่จะเอ่ยถาม ขณะที่มือของมันก็เลื่อนเมาส์ไปเรื่อยๆ จนหน้าจอแมคบุคของมันเปลี่ยนเป็นภายโน้นภาพนี้ชวนให้ตาลาย

    “กูพยายามที่จะไม่พูด มึงก็พยายามที่จะซัก แล้วเมื่อไหร่จะจบ”

    “ก็กูไม่เข้าใจ ว่าสรุปแล้วอะไรเป็นสาเหตุให้เราสองคนเป็นแบบนี้ไงวะ มึงรู้ไหมว่ากูอึดอัดมากแค่ไหน ทั้งเรื่องโน่ เรื่องมึง กูนี่แทบไม่มีเวลาคิดเรื่องอะไรเลย แล้วทุกอย่างก็ดูแย่ลงพร้อมๆ กัน กูไม่รู้ว่าควรแก้ไขอะไรที่ตรงไหน รู้แค่ว่าถ้ามึงยังมึนตึงใส่กู กูคงเป็นบ้าตายซะก่อน”

    “งั้นก็คิดเรื่องโน่ก่อน” ผมบอกอย่างใจเย็น ลุกขึ้นจากเก้าอี้ พาตัวเองไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบผ้าเช็ดตัวสีเบจออกมา ตั้งใจจะไปอาบน้ำนอน “...ยังไงกูก็เพื่อนมึง เอาไว้ทีหลังก็ได้”

    พูดแล้วก็อดคิดถึงความน้อยใจเมื่อบ่ายวันนี้ไม่ได้ อยากหัวเราะเยาะสมเพชชะตาตัวเองที่ถูกลดลำดับเป็นที่สองแม้กระทั่งเรื่องของสเต็กซึ่งเป็นของผมเอง ดังนั้นหัวใจของไอ้เอิ้นที่ไม่เคยเป็นของผม จะหวังได้ครอบครองเหรอ ฝันไปไกลแล้วเหอะพีท หาผัวใหม่ง่ายกว่าเยอะ!

    แต่คำพูดของมันทำให้มือที่จับลูกบิดชะงัก


    “พีท... มึงเป็นที่หนึ่งของกูนะ”

    ชะงักแบบทนความขี้โกหกของมันไม่ได้   

    “ตอแหลเหอะ... กูน่ะคือคนที่มึงมองข้ามเสมอ และเป็นคนที่มึงมองเห็นเป็นคนสุดท้ายตอนที่มึงไม่เหลือใครเท่านั้น อย่ามาทำพูดดีเป็นพระเอก มึงน่ะสมองหมา ปัญญาควาย แต่มิวายสันดานยังเหี้ยอีก”

    ผมกลืนน้ำลายก้อนโตลงคออย่างฝืดเคือง

    “กูเป็นห่วงมึงแทบเป็นแทบตาย แต่มึงชอบไล่กูไปให้พ้น สุดท้ายเป็นไงล่ะ ยังมาโมโหกูที่กูรู้สึกกับมึงแบบนั้นอีก กูก็เข้าใจโว้ยว่าทำมึงรู้สึกแย่ แต่จะให้ทำไงวะ ในเมื่อ...”

    ‘กู-ชอบ-มึง’

    ขอบคุณที่ยั้งปากตัวเองไว้ทัน

    ไอ้สันดานเลวเอิ้น มึงบอกว่ามึงมีเรื่องพูดกับกู แต่มึงกลัวดอกพิกุลร่วงออกจากปากใช่ไหม ถึงปล่อยกูสติแตกจนเป็ยฝ่ายพล่ามออกมาซะเองแบบนี้ โลกนี้แมร่งอยู่ยากขึ้นทุกวัน แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง... และวินาทีนั้นเองที่ผมคิดอยากจะพูดออกไปให้มันได้ยินกับหู ให้มันได้รู้ว่าผมยิ่งกว่าชอบมันซะอีก...

    พูดไปเถอะพีท... มึงพูดไป... แค่พูดให้มันรู้ก็พอ... เผื่อจะมีสักวินาทีที่ด้ายแดงที่ขาดไปจะย้อนกลับมาพันเกี่ยวเราไว้อีกครั้งด้วยระยะที่สั้นลง ให้หัวใจเราได้เข้าใกล้กันมากขึ้นอีกนิด

    …โอกาสนั้นอาจจะยังมีอยู่จริงก็ได้นะ...

    “เป็นเพื่อนกันเหมือนตลอดหกปีที่ผ่านมาได้ไหม”

    ว่าไงนะ?

    ร่างผมหันกลับไปมองมันที่นั่งอยู่ และพบว่ามันส่งสายตาวิงวอนร้องขอสิ่งที่กำลังจะหายไปให้ย้อนกลับมา (ซึ่งหมายถึงผม?)

    “เป็นเหมือนวันแรกที่พบกันตอนวันสอบเข้า ฟ.ด. ได้ไหมพีท ความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันตัดขาด พวกเราเริ่มกันมาแบบนั้น กูจดจำมึงได้เพราะมึงเป็นคนเก็บบัตรประจำตัวสอบกูมาให้  ไม่งั้นกูคงไม่มีมึงเป็นเพื่อน ไม่มีความสุข ไม่มีรอยยิ้ม มึงเป็นทุกอย่างตลอดหกปีที่ผ่านมาของกูนะ กูกลัวนะโว้ย กลัวว่า..."


    “เอิ้น...”

    ผมตัดบทมันเร็วฉับ กลัวว่าหากมากไปกว่านี้จะทำให้ร่างผมเอนไหวด้วยความอ่อนเปลี้ยที่ขา เพราะยิ่งมันสาธยายว่าผมเป็นเพื่อนคนสำคัญมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งตระหนักว่าผมไม่ควรที่จะรักมันและทำลายทุกอย่างที่ทำให้มันมีรอยยิ้มด้วยน้ำมือผมเลย...

    ผมสบนัยน์ตาพราวระยับของมันที่เอ่อล้นด้วยความหวังและความปราารถนาที่จะมีผมในฐานะเพื่อน แต่ตัวผมล่ะ หัวใจผมล่ะ มันอ่อนล้าดุดหลงเข้าไปในวังวนของคลื่นใหญ่ จนหมดแรงที่จะยื้อมันอีกต่อไป...


    “กูรู้สาเหตุที่มึงจะโทรหากูแล้ว... ขอบใจมากนะที่ยังอุตส่าห์แคร์ความรู้สึกของกู เพราะแมร่งพอฟังมึงพูดต่อหน้าแล้วกูโคตรเจ็บเลยว่ะ เหมือนโดนโทลเวย์ถล่มทับหน้าจนชายับไปหมด  ถ้าได้ยินแค่เสียงคงดีนะ”

    “พีท มึงอย่าพูดแบบนั้นดิวะ กูแค่ไม่อยากเสียมึงไปนะ”


    “มึงรู้ไหม... กูเองก็เกลียดตัวเองที่ทำลายความเป็นเพื่อนของเราเพียงเพราะ กู-ชอบ-มึง



    “…”

    คล้ายใบหน้าคมเข้มหากละอ่อนวัยจะชะงักงัน ในขณะที่มือผมสั่นสะท้านตามร่างกายที่คล้ายจะไร้จุดยึด แต่อย่าคิดว่าผมจะร้องไห้เลย ผมเหนื่อยเกินกว่าจะมีเเรงเค้นน้ำตาออกมา... ความสิ้นหวังไม่ได้ทำให้คนร้องไห้เสมอไปหรอกนะ แต่ทำให้คนตกอยู่ในสภาวะว่างเปล่าได้เช่นกัน


    “ทำไมถึงเป็นโน่ได้ แต่เป็นกูไม่ได้วะ”

    อาจเพราะผมเผลอส่งสายตาตัดพ้อไป ใบหน้ามันจึงฉาบไว้ด้วยความเสียใจ พร้อมร่างที่ลุกขึ้นยืนพร้อมเดินตรงมาหาผม

    แต่พอเถอะ...

    โครม...

    “คืนนี้... รับสายกูนะ” เป็นเสียงบางเบาที่แทรกผ่านกำแพงประตูเข้ามา...



เดี๋ยวมาต่ออีกตอนนะคะ  แป๊บนึง  รอสองสามนาทีน้าาาา (วันนี้ให้สองตอนเลย)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

1,672 ความคิดเห็น

  1. #1647 babyclamp (@babyclamp) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 20:02
    อ่านรวดมาเลยเนี่ยตอนนี้ไม่ไหวละ เอิ้นแม่งงงงง
    อย่าว่างั้นงี้เลยทำไมทำตัวอย่างนี้ เฮ้อออออ สงสรพีทมั่งเหอะพ่อคุณ 
    โอ๊ยยย  หน่วงหัวใจจ :-:
    #1647
    0
  2. #1283 Agarose' (@14111996) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 08:45
    ฮืออออออออ หมดคำจะพูดแล้วว
    #1283
    0
  3. #1202 บู้บี้ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 02:08
    กลับมาย้อนอ่านอีกรอบ ทำไมพ่อเอิ้นกะพ่อพีทชื่อเหมือนกันเลยง่ะ
    #1202
    1
    • #1202-1 พิงค์คิวา (@zonic) (จากตอนที่ 28)
      12 สิงหาคม 2558 / 02:48
      จริงอ่ะ สงสัยจำสลับแน่เลย ไว้เดี๋ยวกลับไปแก้ให้นะคะ ขอบคุณมากค่ะ
      #1202-1
  4. #632 หมิน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 14:30
    เอ้นมากไป จริงๆ คนนั้นก็จะเอา คนนี้ก็จะเอา เห็นแก่ตัวว่ะ
    #632
    0
  5. #540 snowfish.1412 (@evildevil02) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 22:48

    เอิ้นแม่งเห็นแก่ตัวมากอ่ะ
    คือแบบชอบโน่ก็ชอบ
    แต่กับพีทก็ไม่ยอมเสียไปเหมือนกัน
    แกนะแกกกก เลือกสักทางมั้ย
    ทำแบบนี้พีทเสียใจนะโว่ยยย


    #540
    1
    • #540-1 พิงค์คิวา (@zonic) (จากตอนที่ 28)
      9 กรกฎาคม 2558 / 18:42
      เอิ้นผู้โง่เขลา และเห็นแก่ตัว
      อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน
      #540-1
  6. #424 Fantopenia (@sasiporn7349) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 10:20
    หน่วงไปแล้ว หน่วงขนาดหนัก ถ้าความชัดเจนมันจะทำให้คนเจ็บปวดขนาดนี้นะ สงสารพีทมาก แค่การกระทำของอิเอิ้นก็ทำร้ายจิตใจมากแล้ว มาเจอคำพูดที่แกบอกมายิ่งเจ็บเข้าไปใหญ่ คนเรามันจะกลับไปรู้สึกแบบเดิม เปลี่ยนจากรักเป็นไม่รู้สึกอะไร มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะ ทีแกยังเลิกชอบโน่ไม่ได้เลย เพราะฉะนั้นแกไม่ทีสิทธิ์มาบอกอะไรพีท จำไว้! #อินหนักมากกกกกก
    #424
    0
  7. #413 imagine_me (@chutikarn-ploy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 23:55
    หน่วงสุดๆ คือจะร้องก็ร้องไม่ออกจะยิ้มก็ฝืนแทบไม่ไหว คือพีทเป็นแบบนั้นเลย น่าสงสารมาก แต่เอาจริงๆก็ดูเหมือนเอิ้นมีใจให้พีทไปแล้วนะ แต่ก็อย่างที่เคยบอกไปว่าเอิ้นแค่ยังไม่สงสัยยังไม่รู้ใจตัวเองเท่านั้น เมื่อไหร่จะมองพีทเป็นแค่คนๆนึงที่เอิ้นสามารถจะรักได้สักที ไม่ใช่เอาแต่ขีดเส้นใต้เอาไว้ว่าเป็นได้แต่เพื่อน จากเพื่อนจะเลื่อนเป็นแฟนไม่ได้หรอ ทำไมเป็นโน่ได้แต่เป็นพีทไม่ได้ เฮ้อ!  หนักหน่วงสำหรับพีทมาก 
    #413
    0
  8. #411 intanon22 (@intanon22) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 21:23
    รักกันก็พูดไปตรง ๆ ซิ
    #411
    1
    • #411-1 พิงค์คิวา (@zonic) (จากตอนที่ 28)
      2 กรกฎาคม 2558 / 12:35
      มาดเยอะ น่าตบหัวทิ่มมากค่ะ
      #411-1
  9. #404 อินดาร์ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 16:06
    เอาจริงเอิ้นไม่ได้ครึ่งๆกลางๆกับพีทแล้วละ นางก็ชอบพีทแล้วเหมือนกัน เพียงเพราะนางคงมีเหตุผลของนางแต่เหตุผลนั้นกลับทำให้คนที่แอบชอบอย่างพีทรู้สึกเจ็บเท่านั้น โอ้ยยยหน่วงๆๆๆๆคนอ่านก็อึดอัด ตัวละครก็อึดอัด เหนือความอึดอัดยังมีความฟิน:D อันนี้ดีงามถึงจะฟินท่ามกลางความอบอวน=_=ก็ได้แต่เพียงรอ รอวันที่เอิ้นกล้าก้าวผ่าวความกลัวที่เป็นเส้นบางๆกั้นอยู่ บางทีด้ายแดงที่เคยจะขาดของเขาทั้งสอง อาจกลับมาสานสัมพันธ์แน่นเหนียวกว่าเดิมก็ได้ (ว่ากันว่าคนที่มีด้ายแดงผูกเชื่อมระหว่างกัน เขาทั้งสองคนคือเนื้อคู่ซึ่งกันและกัน) #ตำนานด้ายแดงกล่าวไว้



    ปล.ชอบตอนที่พีทคุยกับพ่อแม่ของเงินมันดูอบอุ่น (ธรรมดาของพ่อแม่ฝั่งสามีละเนาะที่ต้องพูดดีๆและรักลูกสะใภ้:D) มโนอีกละ

    ปล.2 พีทอยากเรียน "ถาปัตย์" คือดีงามมากลูก ว่ากันว่าคณะนี้คนหน้าตาดีเยอะ555 ;P

    ปล.3 หลงรักฟิคเรื่องนี้ เป็นกำลังใจให้ไรต์เตอร์คนงามเน้อ:D สู้ๆๆๆๆ
    #404
    3
    • #404-2 อินดาร์ (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2558 / 21:49
      คอนเฟิร์ม ว่า"ถาปัตย์" หน้าตาดีทุกคน555O_O
      #404-2
    • #404-3 อินดาร์ (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2558 / 22:38
      คอนเฟิร์มว่า "ถาปัตย์" หน้าตาดีทุกคนจริงๆ 555:D
      #404-3
  10. #395 Nitta (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 07:31
    เอิ้นแกปากหนักไปมั้ยอ่ะ พีทตัดสินใจหาสามีใหม่เหอะ เชียร์พี่ไมล์
    #395
    1
    • #395-1 พิงค์คิวา (@zonic) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2558 / 20:00
      พีทก็คิดจะทำงั้นล่ะค่ะ แต่มีหมาบางตัวสะกัดตลอดอ่ะ หวงตลอดเวลา
      #395-1
  11. #393 nongnoo28 (@nongnoo28) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 06:42
    ตื่นมาอ่านแต่เช้าเลยนะเนี่ยยยยย อึนๆหน่วงๆ อิเอิ้นปากหนัก
    #393
    1
    • #393-1 พิงค์คิวา (@zonic) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2558 / 20:01
      เช้ามากกกกกกกกก บูยังไม่ตื่นเลยพี่ ฃขยันตื่นจังเลย
      #393-1
  12. #392 LeTiTbE.MyMinD (@letitbemymind) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 06:39
    โอ้ยอิเอิ้นโดนสักทีดีไหมเอาคำว่าเพื่อนมาพูดสารพัดแล้วไม่นึกถึงใจเพื่อนบ่างหรอ.. เห็นแก่ตัวเกินไปละ.... พีทหาผัวใหม่เถอะ
    #392
    2
    • #392-1 พิงค์คิวา (@zonic) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2558 / 20:02
      ได้ตามคำขอค่ะ เด๋วหาผัวใหม่ให้พีทเลย เอิ้นมันอยากเลวนัก หึ
      #392-1
    • #392-2 LeTiTbE.MyMinD (@letitbemymind) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2558 / 23:20
      อุ้ยใครกันนนลุ้นนนนนนอ่ะไรท์
      #392-2
  13. #390 SinEpY (@sinepy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 05:12
    ลูกพีทคา ตัดใจหนีหมีมันไปเลยนะคะ 
    เอิ้นบางทีเหมือนใช้คำว่าเพื่อนมาผูกดึงพีทไว แต่คนที่รักไปแล้ว มันกลับมาคิดอยางเดิมไม่ได้หรอกนะ พูดแล้ว พีทคะ หาสามีใหม่คะ... ขอบคุนนะไรเตอร์ที่สร้างจิตนาการการจิ้นให้เปนจริง
    #390
    1
    • #390-1 พิงค์คิวา (@zonic) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2558 / 20:03
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันค่ะ
      ต้องรอลุ้นว่าเอิ้นมันจะหายควายเมื่อไหร่ สงสารน้องพีทมากกกก ป้าเขียนเองระทมเอง อิอิ
      #390-1
  14. #385 blacksmileday (@blacksmileday) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 00:34
    โง้ยยยย ดราม่าฮรือออออ
    แอบเข้าใจเอิ้นนิดนึงอ่ะะ
    นี่เป็นตอนเดียวหรือเปล่าที่ไม่หมั่นไส้เอิ้น
    แต่ดันเข้าใจนางซะงั้น TT
    เพื่อนนะเพื่อนหกปีอ่ะ เพื่อนสนิท
    ใครๆก็คงอยากได้คืน
    แต่ก็เข้าใจพีทนะ มันห้ามไม่ได้นี่หว่า
    ใครจะอยากทำลายความเป็นเพื่อนล่ะ
    ถ้ารู้ว่าก้าวผ่านคำนั้นมาจนถึงวันนี้แล้วมันแย่ขนาดนี้
    เลือกได้ก็คงไม่มีใครอยากก้าวข้ามคำว่าเพื่อน
    ที่เพื่อนขีดเส้นไว้ให้หรอก TT 




    #385
    1
    • #385-1 พิงค์คิวา (@zonic) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2558 / 20:06
      เอิ้นก็มีเฟตผลของค้า ที่ที่รับไม่ได้คือความเห้นแก่ตัวที่ไปสัมผัสพีทแบบนั้น
      เพื่อนอ่ะต้องหวง ต้องกอดแบบนั้นเหรอ ยิ่งรู้ว่าเพื่อนอีกคนคิดไม่ซ์่อกับเรา
      เอิ้นนนนน มีเเต่คนอยากเตะแกรู้ตัวไหม อิอิ ขอบคุรที่ติดตามค่ะ
      #385-1
  15. #382 Tontan_tan (@Tontan_tan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 23:50
    อ๊ากกก ลุ้นมากกก 

    จะเป็นไงต่อไปนะ
    #382
    1
    • #382-1 พิงค์คิวา (@zonic) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2558 / 00:26
      มาดูควายเอิ้นลงแดงกันค่ะ ด้วยโรคขาดพีทข้างกาย
      #382-1
  16. #381 Paniz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 23:47
    พี่บูคะ สั้นๆง่ายๆสำหรับ เชปนี้ น้ำตาไหลพรากเลยค่ะ เจ็บปวดหัวใจ ร้องไห้หนักมาก แค่เพื่อน???ทั้งหมดก้แค่เพื่อน นับตั้งแต่นี้ เอิ้นก้ช่วยอย่าล้ำเส้นด้วย ถ้าเอิ้นได้กะโน่จะมีความสุขมากมั้ย แม่งงง รีบๆไปเลยป่ะ (ท่ดๆค่ะ อินจัด)
    #381
    1
    • #381-1 พิงค์คิวา (@zonic) (จากตอนที่ 28)
      1 กรกฎาคม 2558 / 00:27
      เอิ้นมีเหตุผลที่ชัดเจนพอเข้าใจได้อยุ่ แต่ความเห็นแก่ตัวเนี่ย... ลดๆ ลงบ้างเถอะอิเอิ้น หมั่นไส้ค่ะ
      #381-1