THE END l เล่ห์รักเลอดาว [ สำนักพิมพ์ อรุณ ]

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 9...ซีนที่ 3-5 (รวม 100 %)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ธ.ค. 58

เลอดาวแง้มผ้าม่านที่อยู่ชั้นบนมองไปยังนอกประตูรั้ว เห็นรถยนต์สีดำที่ก้าวไกลเป็นเจ้าของค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ หล่อนได้แต่บอกตัวเองว่านี่เป็นวิธีหนึ่งที่จะ เล่นสนุกครั้นเอาเข้าจริงตอนที่หล่อนผลัดเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำ ภาพใบหน้าของชายหนุ่มผู้นั้นก็ยังคอยเข้ามารบกวนจิตใจเป็นระยะ แม้สายน้ำเย็นจากฝักบัวจะชะล้างตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าจนเปียกชุ่มไปทั้งร่าง หล่อนก็ยังมองเห็นดวงตาแห่งความเว้าวอนของเขา

ถึงเขาจะไม่ใช่คนอ่านใจยากนัก...แต่หล่อนก็ยังคงระแวง

จนกระทั่งหล่อนอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายด้วยชุดลำลอง นุ่งเพียงเสื้อกล้ามแนบเนื้อและกางเกงขาสั้นจู๋ ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กยีผมที่ยังคงเปียกหมาดๆขณะหย่อนกายลงบนขอบเตียง หล่อนมองแฟ้มเอกสารและแคตตาล็อกเครื่องสำอางฉบับล่าสุดที่กองเกลื่อน หยิบขึ้นมาหนึ่งเล่มเพื่อพลิกไปมา หัวสมองก็แล่นเร็วจี๋เรื่องของการทำงานทันที

หล่อนเป็นคนชอบหอบงานกลับมาทำที่บ้าน และชอบวางงานกองไว้บนเตียง หยิบจับมันขึ้นมาอ่านและศึกษาด้วยอิริยาบถสบายๆทั้งนั่งเหยียดขาและนอนเล่น เป็นวิธีผ่อนคลายอย่างหนึ่งหลังจากนั่งตัวตรงกับโต๊ะทำงานที่ออฟฟิศมาทั้งวัน

วันนี้ก็เป็นเช่นนั้น หล่อนพลิกดูรูปผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับครีมบำรุงผิวรุ่นล่าสุดที่ตอนนี้กำลังขายดีเป็นที่นิยม ชุดอีคอลลาเจนที่ผู้หญิงหลากอายุต่างให้ความสนใจ  มีทั้งเดย์ครีมไนท์ครีม อายครีม โทนเนอร์และเจลล้างหน้า กำลังคิดว่าจะวางแผนการตลาดอย่างไรเพื่อเร่งยอดขาย

เสียงแตรรถยนต์ก็ดังขึ้นหน้าบ้านติดกันหลายครั้ง หล่อนลุกพรวดจากเตียงนอนไปยังหน้าต่าง แหวกผ้าม่านดูทันทีว่ารถของใครมาเยือน แล้วก็พบว่าผู้ที่กดแตรรถก็คือเขาคนเดิม

ก้าวไกลชะโงกมองข้ามรั้วด้วยท่าทางลังเลเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจกดกริ่งหน้าบ้านอีกหลายครั้ง แต่หล่อนก็ใช้ความเงียบเป็นเครื่องทดสอบ อยากรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อเห็นเขาเดินถอยหลังคล้ายคนถอดใจ หล่อนก็เลยแหวกผ้าม่านให้กว้างขึ้น แวบนั้นเขาจึงมองมายังจุดที่หล่อนยืนอยู่

เขายิ้มกว้างอย่างเปิดเผย รีบชูถุงพลาสติกในมือสามถึงสี่ใบ เพียงแค่โลโก้บนถุงหล่อนก็เดาได้ว่ามันคงเป็นอาหารจากร้านชื่อดังที่มีขายอยู่ตามห้างสรรพสินค้า

“ผมแขวนไว้ที่ประตูนะครับ”

เขาบอกเพียงเท่านั้นก็ทำตามที่พูด แล้วค่อยๆขยับเท้าถอยทีละก้าว เอาแต่ส่งยิ้ม...ยิ้มเสียจนถอยเท้าไปชนประตูรถตัวเอง เขาแสดงความเก้อเขินออกมานิดหน่อยก่อนจะก้าวขึ้นกลับไปบนรถ

ตอนนั้นแหละที่หล่อนมองเห็นเสน่ห์ของเขา!

//////////////////////////////////////

“คุณป้าคะ เพลงไม่ยอมจริงๆด้วย”

เสียงกรีดร้องสิบแปดหลอดดังขึ้นทันทีเมื่อเพลงพิณเดินกระแทกเท้าเข้ามาหยุดอยู่กลางโถงบ้านอันกว้าง ใกล้รุ่งที่กำลังนั่งส่องเครื่องเพชรถึงกับย่นหัวคิ้ว ละมือจากแหวนเพชรน้ำงามแล้วขยับตัวในท่าที่นั่งสะดวกขึ้น

“มีอะไรกันเหรอหนูเพลง ถึงได้กรี๊ดเอาๆไม่หยุด”

เพลงพิณยกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่า หน้าตาไม่สบอารมณ์

“ดูฝีมืออีนังผู้หญิงคนนั้นสิคะ มันโต้ตอบกลับมาค่ะคุณป้า”

เพลงพิณทำท่ารังเกียจเดียดฉันท์ถุงกระดาษที่ยื่นให้กับผู้สูงวัย หล่อนรู้ดีว่าสิ่งของข้างในคืออะไร ยิ่งนึกก็ยิ่งขยะแขยงเสียเต็มประดา หล่อนมองอาการผู้ที่รับของไปแล้วเปิดดู ก็เอาแต่นึกตำหนิว่าที่หล่อนต้องเปลืองหน้าครั้งนี้เป็นเพราะเชื่อคำยุของคุณป้าตรงหน้าแท้ๆ

ใกล้รุ่งเองก็ถึงกับผงะ...รีบโยนถุงใบนั้นจนของข้างในกระเด็นออกมา

“เวรตะไล! ป้าก็ไม่คิดว่ามันจะเล่นพิสดารแบบนี้”

ทว่าเพลงพิณกำลังเดือด จึงพลั้งปากตำหนิผู้เป็นป้าไม่ยั้งคำเช่นกัน “เป็นเพราะคุณป้าเริ่มก่อนนั่นแหละค่ะ ให้เพลงเอาถุงยางอนามัยกับยาคุมไปให้ มันก็เลยย้อนเพลงด้วยวิธีการเดียวกัน”

เพลงพิณมองสภาพถุงยางอนามัยที่อยู่นอกกล่องหลายชิ้นนั้น สภาพของมันถูกดึงออกจากซองสี่เหลี่ยม ดึงห่วงออกจนคลายวงกลมยืดตัวออกมายับยู่ยี่ แถมในถุงนั้นยังมีคราบน้ำสีขาวใสอีกต่างหาก ซึ่งหล่อนไม่รู้หรอกว่าน้ำข้างในนั้นคือน้ำอะไร แต่ตีความได้เหมือนอย่างที่ฝ่ายนั้นจงใจให้คิด

“มันกล้าดียังไงถึงเอาถุงยางไปทำเรื่องอุบาทว์แบบนั้นส่งมา”

“กล้าหรือไม่กล้าแต่มันก็ทำแล้วนี่คะ ไม่รู้ว่ามัน...”

ใจจริงแล้วหล่อนอยากจะโพล่งออกไปด้วยซ้ำว่าผู้ที่ใช้ถุงยางพวกนั้นไปแล้วคือก้าวไกลใช่หรือไม่ แต่เสียงนั้นก็หายไปกับลำคอ พูดไม่ออกสักคำเดียว

“เห็นอย่างที่ป้าเล่ารึยังละว่าอีนั่นมันพิษสงรอบตัวขนาดไหน ดูสิ่งที่มันทำสิ มันจงใจจะยั่วโมโหให้ป้าอกแตกตาย มันคงคิดว่าทำวิธีสกปรกแบบนี้โต้ตอบแล้วคงสะใจสินะ”

เพลงพิณหายใจหอบถี่ คำด่าทอจุกคับริมฝีปาก หัวตื้อไปหมด พลันสายตาเหลือบไปเห็นกระดาษสีเหลืองแผ่นเล็กปลิวออกจากถุงอยู่ใกล้ๆกับถุงยางชิ้นหนึ่ง ก็เปรยขึ้น

“นั่นกระดาษอะไรคะคุณป้า”

“เธอก็หยิบขึ้นมาดูสิหนูเพลง”

เมื่อโดนสั่งด้วยสายตา เพลงพิณก็ใช้สองนิ้วคีบกระดาษขึ้นด้วยความรังเกียจ พลิกไปอีกด้านหนึ่งจึงเห็นข้อความด้วยลายมือเขียนอยู่บนนั้น

ใช้แล้ว

//////////////////////////////////////

เมื่อถูก ลูบคม ซึ่งหน้า ใกล้รุ่งก็หมดความอดทน!

หล่อนบังคับให้เพลงพิณบุกไปยังที่ทำงานของเลอดาวอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น เป็นเพราะคำยุแยงที่ฝ่ายหญิงสาวพูดจี้ใจดำก็มีส่วน มันกำลังบอกให้คุณป้ากับเพลงเข้าใจว่าเจ้าของถุงยางพวกนั้นก็คือพี่ก้าว ใช่ไหมคะคุณป้า

คนอย่างตาก้าวคงไม่ไปคว้าผู้หญิงพรรค์นั้นมานอนหรอก หรือถ้าจะเป็นจริง...มันก็เป็นได้แค่คู่นอนเท่านั้นแหละ ถ้าอยากเปลืองตัวก็เรื่องของมันปะไร แต่ป้าไม่มีวันยอมรับมันมาเป็นลูกสะใภ้แน่

แต่เพลงว่ามันคิดจะจับพี่ก้าวจริงจังนะคะคุณป้า

แน่ล่ะ ในเมื่อลูกชายของป้ามีดีครบทุกอย่าง ผู้หญิงที่ผ่านร้อนผ่านหนาวอย่างแม่นั่นมันเห็นเข้าก็คงกลัดมัน อยากได้เป็นผัวจนตัวสั่น...ถ้าของที่มันส่งกลับมาถูกใช้ไปจริงๆอย่างนั้นละก็ แปลว่ามันจงใจเปิดศึกกับป้า

คุณป้าอย่ายอมให้มันเหยียบหน้าแบบนี้นะคะ

คำยุของเพลงพิณใช้ได้ผล...ส่งให้วันนี้ทั้งป้าทั้งหลานต่างแบกหน้ามาเยือนถึงถิ่นอริ

“มันอยู่ไหน!!

ใกล้รุ่งมาที่นี่วันนี้ หวังผลจะประจานเลอดาวให้ได้ล้างอายไม่ทัน อยากจะฉีกหน้ามันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จึงไม่สนใจว่าสายตานับสิบคู่ทั้งที่เป็นพนักงานภายในบริษัทของฝ่ายนั้นหรือเป็นแขกเหรื่อก็ดีจะได้รู้เช่นเห็นชาติกันไปข้างหนึ่ง จึงตะโกนเสียงเขียวใส่พนักงานต้อนรับตรงหน้า

“คุณดาวติดประชุมค่ะ”

“ไปเรียกมันออกมา ให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปข้างหนึ่ง”

ปานสีที่ต้อนรับลูกค้าอยู่อีกทางหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของผู้มาเยือน ก็วิ่งหน้าเชิดออกมาเป็นปราการด่านหน้า พอเห็นว่าเป็นหล่อนกับเพลงพิณเท่านั้น ปานสีก็ยืนจิกตาจีบปากจีบคอพูดทันที

“ที่นี่ต้อนรับเฉพาะผู้มีมารยาททางสังคมเท่านั้นนะฮ้า”

“แกด่าใครนังอ้วน!

“อีแก่หนังเหี่ยว นี่หล่อนกล้าด่าฉันว่าอ้วนเหรอยะ!

แค่คำว่า นังอ้วนก็ทำให้ปานสีของขึ้นในพริบตา เช่นเดียวกับที่ใกล้รุ่งโดนจิกด่าว่า อีแก่หนังเหี่ยวซึ่งอันที่จริงก็ออกจะสมน้ำสมเนื้อ แต่ใกล้รุ่งมองอีกฝ่ายว่าเป็นแค่ลูกกระจ๊อก ไม่อยากเสียเวลาลับฝีปาก จึงตั้งมือเงื้อขึ้นสูงค้างกลางอากาศเท่านั้น หาได้ฟาดไปสักฉาดอย่างใจคิด

“ไม่ใช่เรื่องของแก...จะไสหัวไปไหนก็เชิญ ฉันต้องการพบอีหน้าด้านคนเดียว”

อีหน้าด้านผลักประตูผลัวะออกมาด้วยสีหน้านิ่งสงบ หลังจากพนักงานหน้าห้องตะลีตะลานเข้าไปรายงานในห้องประชุม ที่สุดก็เลยต้องขอตัวออกมาเพื่อสะสางปัญหา

“ขอโทษนะคะคุณรุ่ง ฉันว่าเราอยู่ในสังคมผู้ดีกันไม่ใช่เหรอคะ จะแวะมาเยี่ยมเยียนกันทั้งทีก็น่าจะมีมารยาทให้กันบ้าง...เอ หรือว่าจะติดเชื้อความบ้าบิ่นมาจากผู้หญิงที่ยืนข้างๆกันคะ”

“หล่อนว่าใครยะ” เพลงพิณแหวกลับ

ปานสีเห็นจังหวะดีคันปากยิบ ก็รีบตอกคืน “ว่าหล่อนนั่นแหละ นังเขียวหัวเป็ด”

เพลงพิณถูกด่ากระทบเพราะสีของเสื้อชุดที่สวมมาวันนี้ พอเถียงสู้ไม่ได้ก็หันไปเขย่าแขนคุณป้าหวังให้ออกหน้าฉะแทน “คุณป้าขา อย่าปล่อยให้มันรุมด่าเราอยู่ฝ่ายเดียวนะคะ”

เลอดาวนึกรำคาญขึ้นมาก็ตัดบท เพราะตอนนี้กลางโถงรับแขกของบริษัทกำลังกลายเป็นลานแสดงละครแม่ผัวลูกสะใภ้หรือไม่ก็เมียหลวงเมียน้อยไปแล้ว ช่างเรียกแขกให้มามุงดู ต้อนรับความอับอายด้วยกันทั้งสองฝ่าย

“เอาล่ะค่ะ คุณสองคนมีธุระอะไรกับฉันก็เชิญพูดเถอะ อย่าได้เสียเวลาทำมาหากิน ฉันยังต้องกลับเข้าไปประชุมต่อ”

ใกล้รุ่งจงใจเทของในถุงกระดาษร่วงหล่นสู่พื้นจนผู้คนในที่นั้นส่งเสียงฮือ ได้ยินทุกคนซุบซิบนินทา ช่างสาแก่ใจ แต่แค่นี้มันยังไม่กระจ่าง หล่อนจึงใช้ปลายเท้าแหลมไปเขี่ยถุงยางจำนวนนั้นให้แยกชิ้นจนกระจาย แล้วกวาดตามองผู้คนโดยรอบพร้อมกับป่าวร้อง

“ทีนี้ทุกคนเห็นหรือยัง...ดูกันซะให้เต็มตาว่าเจ้านายของพวกแกทุกคนน่ะมันสกปรกขนาดไหน มันส่งถุงยางที่ใช้แล้วไปให้ฉันกับหลาน”

เลอดาวใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว ตวัดตามองทุกคนในที่นั้นจนต้องก้มหน้างุดไปตามกัน พอเรียกสติคืนกลับมาก็ใช้วาจาเชือดเฉือนกลับแบบนิ่มๆ

“ถ้าคุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะฉีกหน้าให้ฉันอับอายล่ะก็ คุณกำลังคิดผิด...เพราะฉันจะทำให้คุณได้อายกว่าหลายเท่า แล้วสักวันคุณจะรู้เองว่าความอายที่มาพร้อมกับการต้องเจ็บปวดที่สุดมันเป็นยังไง”

“แกจะทำอะไร!

เลอดาวไม่ตอบโต้มากไปกว่านั้น หันไปสั่งพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยืนรีรออยู่ด้านข้าง “ส่งแขกให้ฉันด้วยละ”

“ไม่ต้องมาไล่!

เลอดาวกระเถิบตัวจนปลายเท้าเกือบชิดกับรองเท้าข้างหนึ่งของใกล้รุ่ง จงใจกระซิบเบาๆ “ฉันรับประกันค่ะว่าฉันจะไม่ให้คุณเป็นแผลแค่รอยขีดข่วนเท่าขนแมวแน่ แต่มันจะต้องเป็นแผลที่ลึกและกว้างที่สุดเท่าที่คุณเคยเจอ”

“นี่แกคิดจะเป็นศัตรูกับฉันใช่ไหม!

“คุณก็กำลังประกาศตัวอยู่นี่คะ”

เลอดาวพูดเท่านั้นก็หมุนตัวกลับเข้าห้องประชุมตามเดิม โดยไร้ท่าทางหวาดหวั่นแต่อย่างใด กลายเป็นใกล้รุ่งเสียอีกที่ยืนตัวสั่น สองมือกำแน่นเข้าหากัน สบถอย่างหยาบๆออกมาว่า

“อีคนชั้นต่ำ!!

//////////////////////////////////////จบตอนที่ 9

9 มกราคม 2559 นี้

41 ความคิดเห็น