THE END l เล่ห์รักเลอดาว [ สำนักพิมพ์ อรุณ ]

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 7...ซีนที่ 3-4 (ครบ 100 %)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ธ.ค. 58

ตอนที่ 7 ต่อเนื่อง...

เสียงประตูห้องนอนของลูกชายปิดลงเบาๆ...

ผู้เป็นพ่อกับแม่มัวแต่ทุ่มเถียงกันหน้าดำหน้าแดงจนไม่รู้ว่าต่อเติม ลูกชายคนเดียวได้ยินทุกคำพูดที่ทั้งคู่ต่างสาดอารมณ์ใส่กัน แล้วถ้อยคำเหล่านั้นก็เป็นเหมือนรอยด่างในหัวใจเขามานานหลายปี เป็นรอยที่เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดไม่อาจลบเลือนไปได้เลย

เมื่อตราบุญคว้ากุญแจรถยนต์ขับออกนอกบ้านไปแล้ว เข็มแดงที่สะสมความหงุดหงิดมาจากนอกบ้าน เมื่อเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มบันทึกภาพของสามีกับผู้หญิงคนหนึ่งส่งมาให้ดู แวบแรกที่เห็น หล่อนกำมือสองข้างแน่นจนเล็บจิกลงบนเนื้อ เพราะเสี้ยวหน้าของหล่อนผู้นั้นยังคงเค้าโครงเดิมไว้ไม่ผิดเพี้ยนแม้ว่าทรงผมที่เคยยาวตรงจะเปลี่ยนเป็นดัดจนฟูหยิก แต่หล่อนก็ไม่เคยลืม

หล่อนมั่นใจว่าผู้หญิงในภาพที่เพิ่งก้าวออกมาจากลิฟต์คือเลอดาวแน่ๆ!

ผู้หญิงคนนั้นทำลายชีวิตและครอบครัวของหล่อนพังราบคาบ ความไว้เนื้อเชื่อใจที่หล่อนมีให้สามีนั้นดับสิ้นไม่หลงเหลือ หล่อนไม่เชื่อน้ำคำของเขาอีกต่อไปแล้ว มีอย่างที่ไหนที่ตราบุญอยู่กินฉันท์ผัวเมียกับหล่อนมาตั้งเกือบยี่สิบปีจนมีลูกคนแรกด้วยกันคือต่อเติม ชีวิตก็ราบเรียบเป็นปกติสุข เขาทำงานในตำแหน่งสำคัญของบริษัทที่มีหล่อนเป็นเจ้าของ มีเงินทองใช้ไม่ขาดมือ ทุกอย่างก็น่าจะลงตัว...หล่อนเป็นภรรยาผู้อยู่ใต้อาณัติของสามีตามความเชื่อที่ว่า เมียคือช้างเท้าหลังซึ่งหล่อนก็ยอมให้เขาทุกเรื่อง สรรหาทุกสิ่งมาเอาอกเอาใจโดยไม่ให้เขาเกิดความรู้สึกในคำพูดปรามาสของใครต่อใครว่าเขาคือ...หนูตกถังข้าวสาร

มันเป็นเรื่องจริง...ก่อนที่เขาจะแต่งงานจดทะเบียนกับหล่อนนั้น เขาเป็นเพียงผู้ชายตัวเปล่าที่อยู่ในครอบครัวฐานะปานกลาง หน้าที่การงานก็เป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนในบริษัท เรียกได้ว่าหาเช้ากินค่ำ...แต่เรื่องนั้นไม่ได้รกอยู่ในสมองของหล่อนสักนิด ในเมื่อหล่อนรักและอิ่มใจที่ได้คบหากับเขา นั่นก็เพียงพอแล้ว

กลับเป็นหล่อนเองต่างหากที่เกิดวิตกกังวลเมื่ออายุของตัวเองนำหน้าเขาไปสามปี จนเขาถูกล้อว่ามีเมียแก่...หล่อนเห็นหน้าเขาถอดสีหลายครั้ง ซึ่งหล่อนเองก็หน้าชาไปตามกัน แต่ก็ปลอบใจและประคับประคองชีวิตคู่มาจนยาวนาน กระทั่งลูกชายคนโตอายุสิบสอง สามีผู้แสนดีของหล่อนกลับทำลายทำนบของความเชื่อใจระหว่างกันจนหมดสิ้น ไม่รู้ว่าไปติดเนื้อต้องใจผู้หญิงคนนั้นได้อย่างไร จนถึงกลับสับปลับกล้าผิดคำสัญญาที่ให้ไว้ในคืนแต่งงาน ทำเรื่องงามหน้าด้วยการจัดงานแต่งซ้อนกับผู้หญิงคนอื่นทั้งที่ยังไม่ได้เลิกร้างหรือหย่าขาดจากกัน หล่อนกลายเป็นผู้หญิงแก่ที่อุ้มท้องอุ้ยอ้ายแล้วโง่ดักดานอยู่กับบ้าน โดยไม่รู้เลยว่าสามีกำลังทำเรื่องเลวร้ายอย่างไม่น่าให้อภัย

ยังดีที่มีคนมาส่งข่าวได้ทันท่วงที ทำให้หล่อนได้ไปฉีกหน้าหญิงชั่วชายโฉดจนงานมงคลของทั้งคู่ล่มสลาย คืนนั้นหล่อนเห็นแสงแฟลชวูบวาบสว่างทั่วทั้งงาน ทันทีที่เค้กเก้าชั้นก้อนโตถูกหล่อนผลักจนล้มคว่ำไม่เป็นอันชิ้นดี ได้ยินเสียงกรีดร้องดังก้องคับหูขณะที่หล่อนด่ากราดผู้หญิงคนนั้น คำก่นด่านินทาที่ตามไล่หลังมานั้นไม่ได้ระคายหูเลยสักนิด เมื่อมือของตราบุญคว้าหมับที่ข้อแขนของหล่อนแล้วดึงกึ่งกระชากจนเกือบจะเป็นถูลู่ถูกังเพื่อลากให้หล่อนออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก แต่ยามนั้นหล่อนก็ไม่ต่างจากหมาบ้า เมื่ออาละวาดแล้วก็ไม่ยอมสงบโดยง่าย ใครจะไปทนได้ที่เห็นสามีของตัวเองกำลังสวมสูทเจ้าบ่าวยืนตัดเค้กหน้าตาระรื่นกับผู้หญิงคนอื่นได้หน้าตาเฉย

ทว่างานแต่งของเขากับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้พังพินาศอย่างเดียว!

ชีวิตหล่อนเหมือนจมดิ่งจนพังพาบตามไปด้วย!

หล่อนต้องสูญเสียลูกในท้องตายตกไปตามกัน!

เมื่อนึกถึงภาพในวันวานคืนนั้น เข็มแดงก็ทรุดนั่งลงกับพื้น สองขาอ่อนปลกเปลี้ยไร้แรงยืน มือสองข้างขึ้นปกปิดใบหน้าเมื่อน้ำใสๆกำลังไหลรินรดจากขอบตาอันร้อนผ่าว ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของตัวเองก้องอยู่ในอก ยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนน้ำที่ไหลกำลังท่วมอยู่ในอก แรงกระเพื่อมของน้ำนั้นทำให้หัวใจอัดแน่นไปด้วยความบอบช้ำ เห็นแต่ภาพของตัวเองพลัดตกบันไดจากที่สูงเพราะการทะเลาะวิวาท

ตราบุญเอาแต่พูดว่าไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น...แต่ทุกสิ่งก็สายเกินแก้ไข หล่อนตกเลือดและเด็กในท้องก็ไม่อาจลืมตาขึ้นมาดูโลก หล่อนได้แต่เฝ้าถามตัวเองว่าลูกในท้องของหล่อนทำผิดอะไร ทำไมถึงต้องมารับผลกรรมที่เกิดขึ้นจากเรื่องของผู้ใหญ่ แล้วคำตอบที่ได้รับเสมอมาจนถึงตอนนี้ก็เป็นคำตอบเดิมๆว่าเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น

ในเมื่อหล่อนยอมให้อภัยเขาในคราวนั้น แล้วเขาก็รับปากว่าจะไม่ทำผิดซ้ำรอยเดิม แต่ทำไมวันนี้ถึงมีภาพการพบปะของเขากับผู้หญิงคนนั้นได้อีก หรือว่าจะต้องจองเวรจองกรรมกันต่อไปจนกว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะต้องสิ้นลมหายใจ!

ฉันเกลียดแก...อี...

//////////////////////////////////////

ฮัดเช้ย!!

เลอดาวจามติดกันถี่ๆเมื่อเยี่ยมหน้าเข้ามาในห้องครัว ซึ่งตอนนี้ดุจเดือนกำลังปรุงรสอาหารจานเด็ดในกระทะ กลิ่นหอมที่โชยมาพร้อมควันฉุยจากเมนูกุ้งผัดรวมเห็ดสารพัดชนิด

“ถ้าไม่สบายก็ออกไปนั่งคอยข้างนอกเถอะ เดี๋ยวตักผัดเห็ดขึ้นจากกระทะก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว”

“สบายดี ไม่ได้เจ็บป่วยอะไรสักหน่อย ก็แค่จามเฉยๆ สงสัยว่าคงมีคนนินทาอยู่มากกว่า” เลอดาวยังคงพูดเล่นเป็นเรื่องสนุกปาก ไม่คิดว่าคำพูดที่เอ่ยไปจะตรงเผงกับใจของพี่สาว

“ใครจะเอาไปพูดให้ร้ายก็ช่างหัวปะไรสิ อยู่ที่เราต่างหากว่าวางตัวดีขนาดไหน”

“อะไรกันคะพี่เดือน ดาวเพิ่งจะมาถึง ก้นยังไม่ทันติดเก้าอี้ พี่เดือนก็เริ่มจะเทศน์อีกแล้ว...จริงๆก็เข้าวัดเข้าวาออกจะบ่อย จิตใจน่าจะสงบบ้างนะคะ”

ดุจเดือนยกตะหลิวในมือค้างทำท่าจะเขกกะโหลกคนพูด จนผู้เป็นน้องสาวต้องเบี่ยงตัวหลบเป็นพัลวัน

“อย่ามาย้อนพี่ว่าแก่หรือหัวโบราณหน่อยเลย คนที่ควรจะเข้าวัดคือเธอนะดาว...โตจนป่านนี้แล้วน่าจะรู้นะว่าไฟมันร้อน ยังคิดจะไปเล่นกับไฟให้ร้อนใจกายเสียเปล่าๆ”

เลอดาวยืนกอดอกพิงเข้ากับกำแพงข้างหนึ่ง มองพี่สาวที่ตักผัดผักขึ้นจากกระทะใส่จาน พูดเชิงแหย่ว่า “นี่แสดงว่าพี่ภาฟ้องให้ฟังหมดแล้วสินะคะ”

ดุจเดือนยกจานผัดผักออกไปจากห้องครัวแล้ววางลงบนโต๊ะขนาดยาวซึ่งปูผ้าสีขาวสะอาด บนโต๊ะมีถ้วยกระเบื้องเคลือบใส่แกงเลียงแล้วก็ไข่เจียวทรงเครื่อง ปากก็ยังคงบ่นไปขณะมือของดุจเดือนก็จับทัพพีคดข้าวสวยหุงสุกร้อนๆจากโถเงินใส่จานเปล่าสองใบ เลอดาวที่เดินตามมาทีหลังยกเหยือกใสบรรจุน้ำเย็นรินใส่แก้วทั้งสองก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

เลอดาวนั่งเท้าคางมือประสานทำทีเป็นตั้งใจฟังโดยไร้สีหน้าเป็นทุกข์เป็นร้อน จนผู้เป็นพี่ต้องเอื้อมมาหยิกเข้าที่หลังมือทำให้หล่อนสะดุ้ง

“พี่ไม่เข้าใจเธอจริงๆเลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ไม่สะทกสะท้านบ้างเลยหรือไงกัน”

“พี่ไม่จำเป็นต้องเข้าใจดาวไปทุกเรื่องหรอกค่ะ ขอแค่พี่อยู่ข้างเดียวกับดาวก็พอ”

ดุจเดือนถอนใจยาว

“แต่ถ้าดาวทำไม่ถูก พี่ก็ไม่เข้าข้างหรอกนะ มีอย่างที่ไหน รู้ทั้งรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นลูกชายของคู่ปรับตัวเองแท้ๆ แต่ดันไปคบค้าสมาคมด้วย พี่ว่าอีกไม่กี่วันหรอกฝั่งนั้นจะต้องแล่นมาฉีกอกเธอไม่ที่บ้านก็ที่ทำงาน”

ข้อนี้หล่อนก็คิดไว้เหมือนพี่สาวเป๊ะ แต่หล่อนก็ต้องการให้เป็นแบบนั้นอยู่เหมือนกัน ที่ผ่านมาใกล้รุ่งตามราวีหล่อนไม่เลิก มีทั้งที่รู้ต้นสายปลายเหตุแต่ก็มีอีกหลายครั้งที่จับมือใครดมไม่ได้ อย่างวันก่อนที่รถยนต์ของหล่อนถูกปล่อยลมยางตั้งสองล้อ หล่อนมองเห็นชายแปลกหน้ามาด้อมๆมองๆอยู่ข้างรถ หล่อนก็มองไม่เห็นใครอื่นว่าจะทำแบบนั้นเพื่ออะไรถ้าไม่ใช่ฝีมือพวกลูกน้องของใกล้รุ่ง

“พี่เดือนก็น่าจะจำได้นี่คะว่าคุณรุ่งทำกับพี่ภาไว้ยังไงบ้าง...แผลเป็นที่แขนพี่ภาจนถึงตอนนี้มันก็ยังไม่หาย”

เลอดาวนึกถึงเหตุการณ์หนึ่งในร้านอาหาร...มันเป็นอดีตที่หล่อนยังจำไม่ลืม ใกล้รุ่งตามมาเจอนภากำลังรับประทานอาหารกับกนก ซึ่งตอนนั้นหล่อนลุกไปเข้าห้องน้ำพอดี ทำให้ผู้เป็นเมียหึงหน้ามืดตามัว เข้ามาถึงก็กระชากผมนภาจนหงายหลัง เท่านั้นไม่พอยังทึ้งทั้งจิกก่อนจะตบที่หน้านภาไปหลายฉาด แล้วคนอย่างนภาที่ไม่สู้รบปรบมือกับใครก็เลยกลายเป็นที่รองมือรองเท้าของอีกฝ่าย โดยที่การห้ามปรามของผู้ชาย คนกลางนั้นไร้ผล แล้วมันก็ลงเอยที่ไวน์เย็นๆจากแก้วราดตั้งแต่ศีรษะของนภาไหลเปียกหน้าลู่ไปตามผม

ตอนที่เลอดาวออกมาพบแล้วปรี่เข้าไปหวังจะห้ามนั้น ใกล้รุ่งก็คว้าถ้วยกาแฟร้อนในถาดจากพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมาพอดีแล้วสาดใส่นภา ยังดีแค่โดนเข้าที่แขน แต่อาการปวดแสบปวดร้อนก็ทำให้นภานั้นกรีดร้องจนเสียงระงมดังไปทั่ว ทว่าแผลนั้นก็พุพองจนตอนนี้ก็ยังกลายเป็น แผลเป็นที่ทำอย่างไรก็คงไม่หายไปได้

ความโกรธของหล่อนแล่นขึ้นหน้า ก่อนจะพาพี่สาวไปส่งโรงพยาบาล หล่อนจึงปรี่ไปตบหน้าใกล้รุ่งเต็มฝ่ามือจนอีกฝ่ายหน้าหัน พอใกล้รุ่งไม่ทันตั้งตัวหล่อนก็เลยใช้ความแหลมของรองเท้าส้นสูงกระทืบไปที่เท้าของอีกฝ่ายจนร้องเสียงหลง ต้องงอตัวกุมเท้าข้างนั้นด้วยความเจ็บปวด หล่อนจึงได้พยุงปีกนภาออกไปจากที่นั่น โดยคิดแต่ว่าสักวันจะต้องสะสางปัญหานี้ให้หมดสิ้น ไม่คาราคาซังแบบนี้ต่อไป

แต่ใครจะรู้เล่าว่าใกล้รุ่งเป็นพวกกัดไม่ปล่อย...ไม่ยอมฟังความจากฝ่ายนภากับหล่อนเลย ปักใจเชื่อไปแล้วว่า

นภาเป็น เมียน้อยแถมยังคิดสกปรกว่าสามีของตัวเองเทครัวฟาดทั้งนภาแล้วก็หล่อน

                “แล้วพี่ถามหน่อยเถอะ มัวแต่เจ้าคิดเจ้าแค้นกันทั้งสองฝั่ง มันได้ประโยชน์ตรงไหน”

                “ก็อีแก่นั่นมันไม่ยอมหยุดนี่คะ...อาทิตย์ก่อนมันก็ส่งคนเอากระเช้านมหมดอายุมาให้ในงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของดาว เรื่องเก่าๆที่มันทำอีกสารพัด พี่เดือนก็รู้เห็นดีนี่คะว่ามันเป็นฝ่ายเริ่มทั้งนั้น”

                “แล้วการที่เธอปล่อยให้ลูกชายของฝ่ายนั้นเข้ามาพัวพัน เธอต้องการอะไร”

                เลอดาวแค่นยิ้มน้อยๆเหมือนกำลังมองเห็นเรื่องสนุก

                “ของเล่น...เขาก็เอาไว้เป็นของเล่นเท่านั้นแหละค่ะ เล่นเบื่อเมื่อไหร่ก็ทิ้ง!

//////////////////////////////////////จบตอนที่ 7

วางแผงแล้ววันนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #2 pinnavee (@pinnavee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 03:35
    มาเป็นกำลังใจให้
    #2
    1