THE END l เล่ห์รักเลอดาว [ สำนักพิมพ์ อรุณ ]

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 6...ซีนที่ 1-2 (50 %)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ธ.ค. 58

ตอนที่ 6

            ก้าวไกลยังไม่เข็ด...

            ชายหนุ่มไม่อาจปฏิเสธหัวใจตัวเองได้ต่อไป เขาชอบผู้หญิงเก่งและแกร่งอย่างเลอดาว ความสวยของหล่อนอาจนำโด่งจนเขาติดตา แต่หล่อนมีบางอย่างมากกว่านั้นที่ทำให้ติดใจโดยที่เขาก็ยังอธิบายไม่ถูกว่าสิ่งนั้นคืออะไร ขนาดเมื่อวานนี้หล่อนบอกถึงความแตกต่างกันในเรื่องอายุ เรื่องการแข่งขันทางธุรกิจที่เป็นปัญหารวมถึงเรื่องร้าวฉานของหล่อนกับมารดาที่ยังคลุมเครือสำหรับเขาอยู่ แต่เขาก็ไม่ใคร่อยากรู้เพื่อฟื้นฝอยเหตุในอดีตขึ้นมา เขาจึงมองข้ามทุกเรื่อง

                แม้ก่อนกลับ หล่อนจะพูดทำนองว่า อย่าจีบฉันเลยค่ะ เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือน

                คำขู่ของหล่อนไม่มีผลยั้งความรู้สึกชอบของเขาได้หรอก เมื่อวานนี้เขาจึงตามหาปานสีแล้วฝากถุงกระดาษที่ใส่โทรศัพท์เอาไว้ กำชับแกมขอร้องให้ปานสีนำไปมอบให้เลอดาวแทนเขาที คิดเอาเองว่าหล่อนคงยอมใจอ่อนรับมันเอาไว้ แต่ถ้าหล่อนคิดจะคืนมันอีกครั้ง เขาก็จะเพียรหาวิธีการอื่นๆแทน

                จึงไม่น่าแปลกใจเลยในตลอดคืนที่ผ่านมา ใบหน้าของเลอดาวมันลอยเด่นอยู่ในห้วงคำนึงไม่ว่ายามตื่นหรือหลับตา นับเป็นความโหยหาที่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานนับจากความรักที่จบลงไปหลายปีมาแล้ว เร่งคืนให้ผ่านไปเร็วๆจนตะวันรุ่งย่ำฟ้า แสงสีทองอร่ามสะท้อนขึ้นทางกลุ่มเมฆที่ลอยละลิ่วอยู่กลางท้องฟ้า

                เขาลุกจากที่นอนแต่เช้า ทำภารกิจที่บ้านเร็วกว่าทุกวันโดยออกจากบ้านไปตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงเช้า ใกล้รุ่งลงมาจากห้องนอนก็ไม่พบเขาเสียแล้ว นั่นเป็นเพราะใจของเขาคิดแต่จะเร่งทำคะแนน เขาจึงแวะร้านดอกไม้เลือกสรรดอกกุหลาบสีแดงสดอวบอูมช่อหนึ่ง หมายจะเป็นตัวแทนของการจีบหล่อนในวันนี้

                ทว่าตอนไปถึงที่ทำงานของเลอดาว เขากลับต้องผิดหวัง

                เขาเจอปานสีซึ่งเพิ่งมาถึงพอดี ฝ่ายนั้นเดินบิดม้วนเข้ามาหาเขา แววตาและรอยยิ้มเป็นมิตร ทักทายเขาเสียงใสว่า “คุณก้าวมาแต่เช้าเลย มีอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าฮ้า”

                “จะเก้าโมงแล้วนะครับ ไม่น่าจะเช้าเท่าไหร่”

                “เช้าสำหรับปานสิฮ้า เพราะปกติตอนเก้าโมงนี่เพิ่งเป็นเวลาเข้าทำงานของปานเอง ว่าแต่นั่นถือดอกกุหลาบช่อเบ้อเริ่มจะเอาไปให้ใครฮ้า...รึว่าจะเอามาให้ปาน”

                ปานสีทำเป็นพูดติดตลกหน้าตาย ย่นจมูกทำท่าเป็นเด็กวัยรุ่น เขาก็เลยอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มกับท่าทางของอีกฝ่าย โดยไม่ได้ตอบคำถามเรื่องช่อกุหลาบในมือ

                “ว่าแต่คุณดาวมาหรือยังครับ”

                “นั่นแน่...ที่แท้ก็มาหาพี่ดาว” ปานสีชี้นิ้วแตะมาที่แผงอกเขาทำเหมือนหยอกล้อ

                เมื่อปานสีไม่ได้ตอบ เขาก็เลยถามถึงโทรศัพท์เมื่อวาน

                “แล้วตกลงคุณดาวรับโทรศัพท์ที่ผมฝากคุณปานไว้รึเปล่าครับ”

                ปานสีทำท่านึกขึ้นได้ ตบอกผางเหมือนตกใจ แล้วรีบซอยเท้ายิกๆกลับไปที่รถ เปิดประตูรถเพื่อหยิบถุงกระดาษใบเมื่อวานออกมา นำมันมาส่งคืนแก่เขา

                “พี่ดาวฝากคืนให้คุณก้าวฮ่ะ...เสียดายจัง”

                ท้ายประโยคปานสีคงบ่นลอยๆ แต่เขาก็พอรู้คำตอบแน่แล้วว่าเลอดาวไม่ยอมรับของในถุงใบนั้นเอาไว้แน่ๆ เขาจึงตัดสินใจออกปากกับปานสีไปว่า “ถ้าคุณดาวไม่รับ...ผมมอบของในถุงให้คุณปานแทนนะครับ”

                ปานสีเบิกตากว้างหน้าระรื่นทีเดียว “ไม่ได้ล้อเล่นใช่มั้ยฮ้า เครื่องรุ่นนี้ราคาตั้งหลายหมื่น คุณก้าวจะยกให้ปานเหรอฮ้า”

                “ถ้าคุณปานไม่คิดมาก คุณเก็บไว้ใช้เถอะครับ”

                พอปานสีได้ของกำนัลที่ถูกอกถูกใจโดยไม่คาดฝัน จากที่ชื่นชมก้าวไกลอยู่แล้ว ก็ยิ่งยกระดับให้เขาเป็นพิเศษโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว...ดังนั้นเมื่อเขาถามเรื่องใด ปานสีก็รีบตอบอย่างไม่อิดออด

                “วันนี้พี่ดาวจะเข้าเที่ยงฮ่ะ ถ้าคุณก้าวอยากเจอก็ไปที่โรงพยาบาลนะฮ้า”

                ปานสีทำตัวเป็น พรรคพวกของเขาทันตา สาธยายให้เสร็จสรรพว่าเลอดาวไปที่นั่นทำไมซึ่งก็ตรงกับข้อมูลที่เลอดาวเล่าให้ฟังวันก่อนนั่นเอง เขาไม่รีรอที่จะไปหาหล่อนที่นั่น แต่ก่อนที่จะขับรถออกไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะหยั่งเชิงถามเรื่องของเลอดาวกับปานสี

                “ผมอยากรู้สักนิดครับว่าตอนนี้คุณดาวมีแฟนหรือยังครับ”

                ปานสีรีบออกตัวหัวทิ่มคะมำ “ไม่มี๊...ไม่มีฮ่ะ พี่ดาวเธอช่างเลือกฮ่ะ ถ้าถามว่ามีผู้ชายมาจีบบ้างไหม ตอบได้เต็มปากเต็มคำฮ่ะว่ามีเป็นสิบ ไม่ได้ราคาคุยนะฮ้า...แต่พี่ดาวไม่สนใจใครสักคน”

                “แล้วถ้าผมจะจีบคุณดาวบ้างละ”

                ปานสียกไม้ยกมือสะดีดสะดิ้งไปมา “ถ้าคุณก้าวจะจีบพี่ดาวจริงๆ ปานเชียร์สุดลิ่มทิ่มประตูเลยฮ่ะ...อยากได้กามเทพตัวอ้วนกลมตุ้ยนุ้ยน่ารักสักคนไหมละฮ้า”

                เมื่อปานสีเสนอตัว มีหรือที่เขาจะไม่รับ...เห็นทีคงต้องพึ่งพากามเทพจำเป็นคนนี้ดูเสียแล้ว

//////////////////////////////////////

           ก้าวไกลยืนลังเลอยู่หน้าห้องพักพิเศษที่มีป้ายแขวนชื่อคนไข้ว่า...ฟ้าฝัน

                เขายกมือค้างเอาไว้หน้าประตู ไม่แน่ใจว่าควรจะเคาะเรียกหรือไม่ แต่ความอยากพบหน้าเลอดาวนั้นมีเต็มเปี่ยม เมื่อสูดลมหายใจลึกจนเต็มปอด เขาจึงตัดสินใจเคาะอยู่หลายครั้งก่อนจะจับลูกบิดแล้วผลักประตูห้องเข้าไป แล้วก็ต้องยิ้มเก้อเมื่อผู้ที่นั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้นั้นไม่ใช่เลอดาว

                “คือผมจะแวะมาหาคุณดาวครับ แต่พอดีทราบว่าหลานสาวของคุณดาวรักษาตัวอยู่ที่ห้องนี้ ผมก็เลยถือโอกาสมาเยี่ยมไข้...นี่ครับของฝาก”

                เขายื่นกระเช้าใส่ผลไม้หลากชนิดส่งให้นภา โดยที่ช่อดอกกุหลาบนั้นยังถือค้างเอาไว้ในมือ...ฝ่ายนั้นลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้ามึนงง มีแววอึดอัดใจแฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้น

                “ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มีน้ำใจ ว่าแต่คุณ...เอ่อ...”

                “ผมชื่อก้าวไกลครับ เป็นเพื่อนของคุณดาว” เขารีบออกตัวแบบนั้น เมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่แก่กว่าตรงหน้ากำลังตั้งคำถามทางสีหน้า

                “ดิฉันนภานะคะ เป็นพี่สาวของยายดาว”

                เมื่อสองฝ่ายต่างแนะนำตัวกันคร่าวๆ นภาจึงเชื้อเชิญให้เขาลงนั่งตามมารยาท แต่เขารู้สึกเกรงใจเพราะขณะนี้เด็กหญิงที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้นั้นกำลังหลับสนิท เขาจึงเอ่ยถามถึงอาการของเด็กหญิงแต่พองามก่อนจะวกเข้ามาถึงประเด็น

                “ว่าแต่คุณดาวมาที่นี่หรือเปล่าครับ”

                นภายิ้มจืดๆ ตอบแบบประหยัดคำขึ้นมาทันที “กลับไปแล้วค่ะ”

                “ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนดีกว่านะครับ หากคุณดาวกลับมาฝากบอกทีนะครับว่าผมแวะมาหา”

                เขาขอตัวกลับเพราะเห็นว่านภามีอาการเกร็งขณะคุยกับเขา สีหน้าก็บ่งความลำบากใจบางอย่าง แต่เขายังคิดในแง่ดีว่าบางทีนภาอาจต้องการความเป็นส่วนตัวเพราะลูกสาวของหล่อนยังคงนอนหลับสนิท เมื่อเขาเดินพ้นประตูห้องมาจึงได้แต่ถอนใจนิดหน่อยพร้อมถือช่อดอกกุหลาบกลับออกมาด้วยความผิดหวัง โดยที่ไม่รู้สักนิดว่าผู้หญิงที่เพิ่งสนทนากับเขาเมื่อครู่ก็มีอาการไม่ต่างกัน คือกำลังนั่งถอนใจอย่างแรง

                นภาที่นั่งอยู่ข้างในรีบลุกขึ้นไปเลื่อนบานประตูที่เชื่อมต่อไปยังระเบียงทันที ผ้าม่านสีทึบซึ่งรูดปิดสนิทเริ่มไหวไปตามลมที่สะบัดพลิ้วมาเบาๆ แล้วผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ด้านนอกระเบียงได้แต่ไหวไหล่ มีแต่รอยยิ้มแห้งๆกลับมา

                “อธิบายให้พี่ฟังหน่อยว่าดาวหลบหน้าผู้ชายคนนั้นทำไมกัน”

                “เล่าแน่ค่ะ แต่ขอไปเล่าข้างในเถอะ ตรงนี้แดดเริ่มจะร้อนแล้วค่ะพี่ภา”

//////////////////////////////////////

วางแผงแล้ววันนี้


41 ความคิดเห็น